Ούτε ο Παύλος εφύτευε επί μονίμου βάσεως στην Κόρινθο, ούτε ο Απολλώς επότιζε εκεί επί μονίμου βάσεως! Οι αρχαίες εκκλησίες γνώριζαν καλά να διακρίνουν μεταξύ "πιστών" και "κατηχουμένων": οι πρώτοι είχαν "το χρίσμα από του Αγίου" και δεν χρειαζόταν να τους διδάσκει κανείς (πλην του αποστόλου και των συνεργών του, σε ειδικές περιστάσεις). Οι δεύτεροι είχαν ανάγκη διδασκάλων.
Ο Απολλώς εδίδαξε, δηλαδή "επότισεν", και είτε συνέχισε τις ελεύθερες μετακινήσεις του (Αλεξάνδρεια>Έφεσος>Κόρινθος) για να ποτίσει άλλα "Θεού γεώργια" (3:9) - και αυτή είναι η σημασία των μετοχών που επακολουθούν ("ο φυτεύων" - "ο ποτίζων"), είτε, αν εγκαταστάθηκε στην Κόρινθο, παρέμεινε ως "κατηχών" (Γαλάτες 6:6). Ο Απολλώς δεν "γαντζώθηκε" από έναν άμβωνα διδάσκοντας τους "κλητούς αγίους" ως ...ισόβιους "μαθητές", ούτε προωθούσε στον άμβωνα τους "οπαδούς" του (3:4). Επειδή ο Απολλώς εγνώριζε ότι ο Χριστός έδωσε τις διακονίες "προς τον καταρτισμόν των αγίων εις έργον διακονίας, εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού" (Εφεσίους 4:11,12)...
Όποιος θέλει να δει το αποτέλεσμα του "ποτίσματός" του (όπως και κάθε γνήσιου δασκάλου) δεν έχει παρά να προσέξει την, δια του Παύλου, "Κυρίου εντολή" στο Α' Κορινθίους 14:26!
Τη διαφορά ανάμεσα στην, σχεδιασμένη ειδικά για την "αναστάτωση της οικουμένης", Εκκλησία του Θεού εν Χριστώ και στις εκκλησίες - σέχτες των ανθρώπων, την κάνει μόνο η εφαρμογή της αποστολικής διδασκαλίας, όχι στις ψεύτικες διακηρύξεις, αλλά στην πράξη...
Να ξεκαθαρίσω κάτι, μιας και αναφέρομαι συχνά στην αποστολική διδασκαλία της Α' Κορινθίους: η εκκλησία της Κορίνθου, όπως και κάθε αποστολική εκκλησία, διέθετε και ποιμένες ("μονάρχη"-ποιμένα, με συγχωρείτε, αλλά εγώ δεν εντοπίζω πουθενά στην Κ.Δ, την δε διδασκαλία περί Ιακώβου, Τιμοθέου και Τίτου την θεωρώ, βιβλικά, παντελώς αστήρικτη), διέθετε - στη συγκεκριμένη συγκυρία της συγγραφής της επιστολής - και έναν δάσκαλο (Απολλώς, το όνομά του).
Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι:
1. Ποιμένες και δάσκαλος διέθεταν κάποιο "αλάθητο", ενώ οι ("λαϊκοί") πιστοί στερούνταν το δικαίωμα της "ισηγορίας" μέσα στην εκκλησία. Αν κάποιος αμφιβάλλει, ας ξαναμελετήσει τα κεφάλαια 12-14 της επιστολής.
2. Η γνησιότητα των διακονιών αποδεικνύεται από την ικανότητά τους να "καταρτίζουν τους αγίους για έργο διακονίας" και όχι από την ικανότητά τους να τους καθιστούν "ισόβιους ιδιώτες", ούτε πειθήνια φερέφωνά τους. Δυστυχώς, υπάρχουν πάρα πολλές, γνήσιες αρχικά, διακονίες, οι οποίες εκφυλίστηκαν εξαιτίας του ναρκισσισμού και της ματαιοδοξίας - του όλου εκκλησιαστικού θρησκευτικού "συστήματος" συνεπικουρούντος...
Ε. Σταυρόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.