Ο Ιησούς χτίζει την Εκκλησία Του!

«…και επάνω σ’ αυτή την πέτρα θα κτίσω την εκκλησία μου· και οι πύλες του άδη δεν θα υπερισχύσουν εναντίον της» (Ματθαίος 16:18β).

Δεν υπάρχει κανένα «καινούργιο» πράγμα που πρέπει να φανεί, να ειπωθεί ή να γίνει: ο Ιησούς, ο Βράχος, οικοδομεί την Εκκλησία Του πάνω στα θεμέλια του Εαυτού Του.  Συγκεντρώνει πιστά τις ζωντανές πέτρες μαζί και τις συναρμολογεί σε μια όμορφη κατασκευή από χρυσό, ασήμι και πολύτιμες πέτρες (Α' Πέτρου 2:4-9· Α' Κορινθίους 3:9- 17).

Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την Εκκλησία! Δηλαδή, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την Εκκλησία που ο Ιησούς οικοδομεί, γιατί υπάρχουν κι εκείνοι που  ακολουθούν τα δικά τους ...οικοδομικά προγράμματα και σχέδια, και τα αποκαλούν «εκκλησία». Ο Ιησούς συγκεντρώνει τους αγίους μαζί σε ένα πνευματικό οίκο. Το  πρόβλημα είναι ότι ορισμένα πράγματα στα οποία έχουμε καταλήξει να πιστεύουμε ότι είναι «εκκλησία», δεν είναι απαραίτητα η Εκκλησία. Αν και δεν υπάρχει κανένα  πρόβλημα με την Εκκλησία, ό,τι ονομάζεται «Εκκλησία» δεν είναι Εκκλησία. Τι είναι λοιπόν η Εκκλησία;

Μια βολική λατρεία

«Έτσι ο βασιλιάς (Ιεροβοάμ) σκέφτηκε και κατασκεύασε δύο χρυσά μοσχάρια και είπε στον λαό: «Αρκετά μέχρι τώρα ανεβαίνατε στην Ιερουσαλήμ. Νάτοι, εδώ είναι οι  θεοί σας, Ισραηλίτες, που σας έβγαλαν από την Αίγυπτο!» (Α' Βασιλέων 12:28 - ΕΒΕ).

Έτσι ξεκινά η θλιβερή ιστορία της πτώσης του Ισραήλ από ιερού λαού σε ένα έθνος ειδωλολατρών. Πώς γίνεται, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μετά την ολοκλήρωση  του Ναού στην Ιερουσαλήμ, το Ισραήλ να μπορέσει να παρασυρθεί;

Υπάρχει μια προφητική εφαρμογή στην τρέχουσα κατάστασή μας. Αυτά τα πράγματα είναι γραμμένα ως παράδειγμα για εμάς, επομένως ας δούμε αυτήν την καθοριστική  στιγμή στην ιστορία του Ισραήλ και τι διδάγματα μπορούμε να αντλήσουμε.

«Συνέρχεστε όχι για το καλύτερο»

«Kαι ενώ το παραγγέλλω τούτο, δεν σας επαινώ, δεδομένου ότι συνέρχεστε όχι για το καλύτερο, αλλά για το χειρότερο» (Α' Κορινθίους 11:17).

Ο Ιησούς έκανε σαφές ότι «όπου είναι δύο ή τρεις συγκεντρωμένοι στο όνομά μου, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους.» (Ματθαίος 18:20). Μόνο δύο ή τρεις!

Ευχαριστώ και δοξάζω τον Θεό που ο Ιησούς δεν είπε: «Όπου είναι δύο ή τρεις ΧΙΛΙΑΔΕΣ συγκεντρωμένοι, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους». Δεν είπε: «Όπου είναι δύο ή  τρεις ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ συγκεντρωμένοι, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους». Και δεν είπε: «Όπου είναι δύο ή τρεις ΔΕΚΑΔΕΣ συγκεντρωμένοι, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους».

Η χριστιανική μαθητεία στην οικονομία της χάρης

Τα τελευταία χρόνια, σε ορισμένους Προτεσταντικούς κύκλους ακούγεται η άποψη ότι «σήμερα — στην οικονομία της χάρης — δεν υπάρχει χριστιανική μαθητεία». Το επιχείρημα συνήθως είναι απλό: αφού ο απόστολος Παύλος δεν χρησιμοποιεί τη λέξη «μαθητής» στις επιστολές του, τότε η εντολή του Χριστού «μαθητεύσατε» θεωρείται ότι ανήκει σε προηγούμενη οικονομία και δεν δεσμεύει τη σημερινή Εκκλησία.

Το επιχείρημα αυτό, όμως, δεν αντέχει σε προσεκτική βιβλική εξέταση. Η απουσία μιας λέξης δεν συνεπάγεται την απουσία της έννοιας. Η θεολογία της Καινής Διαθήκης δεν οικοδομείται σε μεμονωμένους όρους, αλλά σε δομικά μοτίβα διδασκαλίας, σχέσης και αποστολής. Και στις παύλειες επιστολές η μαθητεία όχι μόνο υπάρχει, αλλά αποτελεί οργανικό στοιχείο της εκκλησιολογίας.

Τα πλεονεκτήματα της μικρής εκκλησιαστικής σύναξης

Το αντίδοτο στην ευαγγελική εμμονή με το μοντέλο «όσο μεγαλύτερο τόσο καλύτερο» στην οργάνωση της εκκλησίας, είναι οι «μικρές» εκκλησίες. Δεν πρόκειται για μια πανάκεια που θεραπεύει όλα τα προβλήματα της σημερινής εκκλησίας· ωστόσο, αποτελεί την αρχή μιας συζήτησης που μπορεί — με τη βοήθεια του Θεού — να οδηγήσει σε αναγκαία μεταρρύθμιση. — Robert Millar, ποιμένας, Β. Ιρλανδία

Γνωρίζετε ότι κάθε επιστολή προς εκκλησία στην Καινή Διαθήκη γράφτηκε για μια παράνομη συνάθροιση πιστών που συναντιόταν κρυφά σε ιδιωτικό σπίτι (συνήθως με ποιμένες που εργάζονταν και σε κοσμικό επάγγελμα); Η εκκλησιολογία που παρουσιάζεται στις επιστολές σχεδιάστηκε έτσι ώστε να μαθητεύει ανθρώπους σε μικρότερα περιβάλλοντα, με δι-επαγγελματική ηγεσία.

Γιατί να μη κηρύττει μια γυναίκα στην εκκλησία;

«Γυνὴ ἐν ἡσυχίᾳ μανθανέτω ἐν πάσῃ ὑποταγῇ· γυναικὶ δὲ διδάσκειν οὐκ ἐπιτρέπω, οὐδὲ αὐθεντεῖν ἀνδρός, ἀλλ' εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ. Ἀδὰμ γὰρ πρῶτος ἐπλάσθη, εἶτα Εὔα· καὶ ᾿Αδὰμ οὐκ ἠπατήθη, ἡ δὲ γυνὴ ἀπατηθεῖσα ἐν παραβάσει γέγονε» (Α΄ Τιμόθεο 2:11–14).

Ο απόστολος Παύλος δίνει δύο λόγους — και δεν είναι οι μόνοι — για τους οποίους περιορίζει το διδακτικό και διοικητικό έργο της εκκλησίας σε πνευματικά κατάλληλους άνδρες.

Μια εκκλησιαστική σύναξη

Όταν μια «τοπική θεσμική εκκλησία» συνέρχεται, τι σημαίνει αυτό συγκεκριμένα; «Λατρεύουν»; «Έχουν κοινωνία»; «Υπακούουν τη Γραφική εντολή να το κάνουν»; Τι ακριβώς κάνουν;

Όταν κοιτάζετε χωρίς προκατάληψη στη Γραφή, οι συνάξεις των πρώτων πιστών δεν ήταν ποτέ μια επίσημη θρησκευτική εκδήλωση ούτε μια τελετουργική «λειτουργία λατρείας» που παρακολουθούνταν παθητικά από μια κοινότητα θεατών.

Παρά τις ευσεβιστικές δηλώσεις και τις ψευδείς διδασκαλίες στην τοπική θεσμική εκκλησία του σήμερα, δεν υπάρχει καμία αναφορά στη Γραφή ότι η «πρώτη εκκλησία» (οι πιστοί) διεξήγαγε οποιεσδήποτε τακτικά προγραμματισμένες συναντήσεις οποιουδήποτε είδους!

Διαχρονικές αποστολικές παραδόσεις για τη λειτουργία της Εκκλησίας (2ο)

Σκοπός αυτού του κεφαλαίου είναι να δείξει ότι οι απόστολοι πράγματι είχαν την πρόθεση οι εκκλησίες να ακολουθούν τα πρότυπα που καθιέρωσαν για την εκκλησιαστική πρακτική. Η τήρηση των παραδόσεών τους — οι οποίες εφαρμόζονταν καθολικά στις εκκλησίες του πρώτου αιώνα — φέρνει την ειρηνική παρουσία του Θεού. Είναι λογική, αξιέπαινη και ακόμη και εντολή. Επομένως, το ερώτημα δεν είναι: «Πρέπει να κάνουμε τα πράγματα όπως γίνονταν στην Καινή Διαθήκη;» αλλά: «Γιατί να θέλουμε να τα κάνουμε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο;»

Ποιες είναι αυτές οι αποστολικές παραδόσεις;
Ακολουθεί μια λίστα με ορισμένες πρακτικές — μερικές διατηρούνται ακόμη, άλλες έχουν παραμεληθεί:

Διαχρονικές αποστολικές παραδόσεις για τη λειτουργία της Εκκλησίας (1ο)

Μια εκκλησιολογία θεμελιωμένη στην πρακτική της εκκλησίας της Καινής Διαθήκης, και όχι στις μεταβαλλόμενες άμμους των σύγχρονων «μοντέλων ανάπτυξης εκκλησίας», είναι ένα δώρο Θεού για όσους έχουν απογοητευτεί από τις αποτυχίες των σύγχρονων ευαγγελικών «μοντέλων» εκκλησιαστικής πρακτικής, και για εκείνους που ανακαλύπτουν ότι το πρότυπο που παρέχεται από τους αποστόλους, εμπνευσμένους από το Άγιο Πνεύμα, είναι το πιο πρακτικό απ’ όλα.
— Dan Trotter, ιεραπόστολος στην Ασία

Ο Ιησούς δεν μας άφησε να αναρωτιόμαστε πώς να κάνουμε αποτελεσματικά μαθητές. Μέσω των αποστόλων, εξόπλισε τους πρώτους Χριστιανούς με διαχρονικές βιβλικές παραδόσεις εκκλησιαστικής πρακτικής για επιτυχία στο να διδάσκουν τους πιστούς να τηρούν όλα όσα Εκείνος διέταξε. Γιατί θα έπρεπε να σας ενδιαφέρει να κάνετε τα πράγματα με τον τρόπο του πρώτου αιώνα; Η επίτευξη των σκοπών του Θεού για τη μαθητεία του σώματός Του ενδέχεται να περιμένει τη δική σας σύναξη, αν υιοθετήσετε τα παραδείγματα που μας δίνονται στην Καινή Διαθήκη από την πρώτη εκκλησία. Λόγω της μοναδικής σχέσης μεταξύ του Ιησού και των αποστόλων Του, οφείλουμε να προσέχουμε να μην παραμελούμε τις εκκλησιαστικές πρακτικές που εκείνοι διαμόρφωσαν.

Γιατί οι εκκλησίες προβάλλουν ομιλητές που διεγείρουν τη σάρκα

Πολλές εκκλησίες δεν προβάλλουν ομιλητές παρακίνησης επειδή αυτοί είναι προσεκτικοί στη διδασκαλία ή αφοσιωμένοι στην αλήθεια. Τους προβάλλουν επειδή το παρακινητικό κήρυγμα κρατά το σύστημα ζωντανό. Όταν μια εκκλησία δεν τρέφεται με υγιή διδασκαλία εβδομάδα με την εβδομάδα, οι άνθρωποι γίνονται ανήσυχοι, αποσπασμένοι και πνευματικά νωθροί. Μπορεί να μη γνωρίζουν τι ακριβώς λείπει, αλλά αισθάνονται το κενό. Αντί να αντιμετωπίσουν το πραγματικό πρόβλημα, που είναι η έλλειψη αλήθειας και καθαρής διδασκαλίας, οι εκκλησίες φέρνουν δυναμικούς ομιλητές που μπορούν να δημιουργήσουν ένταση. Η έμπνευση γίνεται υποκατάστατο της θεμελίωσης. Ο ενθουσιασμός χρησιμοποιείται για να «αναζωογονήσει» την αίθουσα, ενώ το θεμέλιο παραμένει αδύναμο.

Το «Δείπνο του Κυρίου»: Ένα εβδομαδιαίο γεύμα κοινωνίας

Πώς μπορούμε καλύτερα να καλλιεργήσουμε την κοινωνία, να διεγείρουμε την αγάπη, να ενισχύσουμε την ενότητα και να διαμορφώσουμε τις συνάξεις μας έτσι ώστε τα μέλη να ενθαρρύνουν το ένα το άλλο; Η Βιβλική απάντηση βρίσκεται στο Δείπνο του Κυρίου — όπως αρχικά τελείτο. Ο άρτος και το ποτήριο λαμβάνονταν στο πλαίσιο ενός πραγματικού γεύματος. Όταν ο Λουκάς περιέγραψε το Δείπνο του Κυρίου στις Πράξεις 2, οι λέξεις που χρησιμοποίησε ήταν κοινωνία, τροφή, χαρά και δοξολογία. Γι’ αυτό ο καθηγητής του Gateway Seminary, John Taylor, το αποκαλεί «Γεύμα του Κυρίου».

Η μοναδικότητα της Εκκλησίας και η διαφορά της από τον Ισραήλ

Η Εκκλησία έχει διακριτό χαρακτήρα
Ο διακριτός χαρακτήρας της Εκκλησίας έχει τις ρίζες του στη μοναδική της σχέση με τον ζώντα Χριστό ως το σώμα του οποίου Εκείνος είναι η Κεφαλή. Ο Θεός «και υπέταξε τα πάντα κάτω από τα πόδια του· και τον έδωσε ως κεφαλή πιο πάνω από όλους στην Εκκλησία, η οποία είναι το σώμα του, το πλήρωμα εκείνου που, σε όλα, γεμίζει με πληρότητα τα πάντα.» (Εφ. 1:22,23). «και αυτός είναι η κεφαλή του σώματος, της εκκλησίας· ο οποίος είναι αρχή, πρωτότοκος από τους νεκρούς, για να γίνει αυτός πρωτεύων σε όλα» (Κολ. 1:18). «Kαι εσείς είστε σώμα του Xριστού, και μέλη κατά μέρος» (Α΄ Κορ. 12:27).

Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (3ο) – Συμμετοχή

Καθώς τα τελευταία χρόνια βοηθώ στη διευκόλυνση της ανάπτυξης συμμετοχικών εκκλησιών, έχω μάθει μερικές απλές αρχές που φαίνεται να λειτουργούν. Είμαι ακόμη αρχάριος, αλλά παραθέτω μια σύνοψη με την ελπίδα να ενθαρρύνει και άλλους να ανακαλύψουν το φρέσκο χρίσμα του Θεού για αυτό το “νέο” παλιό πράγμα και έτσι να φέρουν την παρουσία Του σε μια αναδυόμενη γενιά νέων (ή όχι ακόμη) πιστών.

* Οι εκκλησίες της Καινής Διαθήκης συνήθως συνέρχονταν σε σπίτια, όπου οι άνθρωποι μοιράζονταν τη Θεία Κοινωνία και την κοινωνία γύρω από ένα γεύμα.

Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (2ο) – Κοινωνία

Αντί για “εκκλησίες του άμβωνα”, όπου οι ποιμένες και οι “ομάδες” διακονίας τους οργανώνουν ένα ...εμπροσθοκεντρικό κυριακάτικο πρωινό “θέαμα” για παθητικούς πιστούς καθισμένους στα στασίδια, το Βιβλικό πρότυπο είναι η οικεία κοινωνία, όπου κάθε πιστός μπορεί – και πράγματι – να διακονεί ο ένας τον άλλον.

Αν κάποιος μπορεί να μου δείξει Βιβλικά παραδείγματα ή εντολές για τις σύγχρονες ποιμενοκεντρικές “εκκλησίες του άμβωνα”, πραγματικά ενδιαφέρομαι. Μέχρι τώρα, όμως, δεν έχω βρει κανένα. Αντίθετα, βρίσκω ακριβώς το αντίθετο.

Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (1ο) – Ηγεσία

Όλο και περισσότερο βλέπω τον Θεό να προκαλεί υπάρχοντες και αναδυόμενους ηγέτες να εγκαταλείψουν τους καθιερωμένους αλλά μη Βιβλικούς τρόπους με τους οποίους «κάνουμε» εκκλησία. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ανάγκη να αποφασίσουμε αν είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε το τίμημα που απαιτείται για να προχωρήσει η Βασιλεία Του, αντί για τις ανθρώπινες παραδόσεις μας, τις ανθυγιεινές σχέσεις και τις αδόκιμες πρακτικές μας. Κάποιοι λένε «ναι» και ανακαλύπτουν ένα νέο επίπεδο διακονίας. Πολλοί δεν το κάνουν.

Όταν στάθηκα πρόθυμος να αντισταθώ σθεναρά σε έναν καταχρηστικό ποιμένα, ένα από τα πράγματα που αποκόμισα ήταν μια νέα και βαθιά προσωπική κατανόηση της πνευματικής αρχής: Υγιείς εκκλησίες γεννούν θεοσεβή ηγεσία που λειτουργεί πάνω σε Βιβλικές αρχές.

Η ηγεσία στην εκκλησία της Καινής Διαθήκης

Γιατί ο Ιησούς είπε ότι οι ηγέτες της εκκλησίας έχουν την ίδια εξουσία με τα παιδιά και τους δούλους, εκείνους δηλαδή με τη μικρότερη εξουσία; (Και τόνισε αυτή την αλήθεια πλένοντας τα πόδια των μαθητών.) Ο Ιησούς μάλιστα υποσχέθηκε: «Αν τα γνωρίζετε αυτά, μακάριοι είστε αν τα κάνετε». Τι μας λέει αυτό για τον τρόπο διοίκησης των ηγετών της εκκλησίας; Για τον τρόπο λήψης αποφάσεων μέσα στην εκκλησία;

Ένα βασικό στοιχείο της διδασκαλίας του Ιησού για την ηγεσία είναι ότι οι πρεσβύτεροι υπηρετούν την εκκλησία αφιερώνοντας χρόνο για να οικοδομήσουν συναίνεση μέσα στη σύναξη. Ο νους του Χριστού είναι πιο πιθανό να διακρίνεται, όταν οι ηγέτες καθοδηγούν ολόκληρη την εκκλησία να αγωνιστεί συλλογικά με σημαντικές αποφάσεις. Τα μέλη της εκκλησίας ενθαρρύνονται όταν συνειδητοποιούν ότι οι προτάσεις όλων εξετάζονται με σεβασμό υπό το φως της Γραφής. Η ενότητα ενισχύεται και η εκκλησία μπορεί ευκολότερα να καθοδηγείται από το Πνεύμα.

Η λατρεία στην Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (βίντεο)

Πρέπει οι συνάξεις της εκκλησίας να θυμίζουν ένα άθλημα για θεατές; Ο Ιησούς εξόπλισε την πρώτη εκκλησία με μια στρατηγική που σχεδιάστηκε για να παρακινεί σε αγάπη και καλά έργα, να οικοδομεί, να ενθαρρύνει, να ενισχύει και να διδάσκει. Το αρχικό Του σχέδιο προέβλεπε ότι οι απλοί πιστοί θα συνεισέφεραν τακτικά και ουσιαστικά στις εκκλησιαστικές συγκεντρώσεις. Στις εκκλησίες της Καινής Διαθήκης, όσοι υποκινούνταν από το Πνεύμα ήταν ελεύθεροι να προσφέρουν μαρτυρίες, να μοιράζονται πνευματικές εμπειρίες, να δίνουν παραινέσεις, να ηγούνται στην προσευχή, να ψάλλουν, να δοξάζουν κ.λπ.

Η Πρώτη Εκκλησία: Κήρυγμα ή Διδασκαλία; (2o)

Μια σημαντική διαφορά μεταξύ του κηρύγματος και της διδασκαλίας, όπως συχνά τα αντιλαμβανόμαστε σήμερα, είναι ότι η διδασκαλία μπορεί πιο φυσικά να διακοπεί. Μπορούν να τεθούν ερωτήσεις, να προστεθούν σκέψεις και να εκφραστούν διαφωνίες.

Ο Ιησούς ανέθεσε στους αποστόλους να κάνουν μαθητές, μια διαδικασία που — όπως είπε— απαιτεί να «διδάσκουν» τους ανθρώπους να τηρούν όλα όσα Εκείνος πρόσταξε· όχι απλώς να κηρύττουν γι’ αυτά. Στις Πράξεις 2:42 γίνεται σαφές ότι οι μαθητές ήταν αφοσιωμένοι στη «διδαχή» των αποστόλων — όχι στο κήρυγμά τους.

Η Πρώτη Εκκλησία: Διαλογική διδασκαλία χωρίς κηρύγματα (1o)

«Δεν κάνεις μαθητές μέσω του κηρύγματος. Το να προσπαθείς να κάνεις μαθητές μέσω του κηρύγματος είναι σαν να ψεκάζεις γάλα πάνω από ένα δωμάτιο γεμάτο μωρά που κλαίνε, απλώς ελπίζοντας ότι λίγο από αυτό θα πέσει στα στόματά τους. Αυτό περίπου κάνεις όταν κηρύττεις. Κάνεις μαθητές όπως έκανε ο Ιησούς — μέσα από πρόσωπο-με-πρόσωπο σχέσεις σε μικρές ομάδες». — Avery Willis και Mark Snowden, Truth that Sticks: How to Communicate Velcro Truth in a Teflon World.

Πολλά καλά προκύπτουν από το κήρυγμα σε μεγάλες εκκλησίες (όπως για παράδειγμα αυτό που έκανε ο Charles Spurgeon). Ωστόσο, σε μικρότερες συνάξεις πρέπει να ληφθεί υπόψη το κόστος των μονολόγων. Ποια μέθοδο διδασκαλίας προσφέρει η Καινή Διαθήκη για την αποτελεσματική μαθητεία σε συνάξεις κάτω των 100 ατόμων;

Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...» (2ο)

Το παρόν άρθρο αποτελεί συνέχεια του προηγουμένου:
Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...»

Αφού έδωσε οδηγίες για τη χρήση των γλωσσών και της προφητείας μέσα σε ένα πλαίσιο συμμερισμού, ο Παύλος κατέληξε: «εκείνα που σας γράφω, είναι εντολές του Kυρίου» (Α΄ Κορ. 14:37). Μια εντολή δεν είναι απλώς μια πρόταση. Είναι κάτι περισσότερο από μια καλή ιδέα. Οι οδηγίες στο Α΄ Κορινθίους 14 δεν είναι απλώς ενδιαφέρουσα ιστορία. Αυτοί οι κανονισμοί συμμετοχής σχετικά με τις γλώσσες και την προφητεία δεν ήταν απλώς περιγραφές των συνάξεων της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας. Με κάποια έννοια ήταν δεσμευτικοί. Η εντολή του Κυρίου προϋποθέτει ένα ευρύτερο πλαίσιο ανοιχτής συμμετοχής από τους πολλούς.