Το «Δείπνο του Κυρίου»: Ένα εβδομαδιαίο γεύμα κοινωνίας

Πώς μπορούμε καλύτερα να καλλιεργήσουμε την κοινωνία, να διεγείρουμε την αγάπη, να ενισχύσουμε την ενότητα και να διαμορφώσουμε τις συνάξεις μας έτσι ώστε τα μέλη να ενθαρρύνουν το ένα το άλλο; Η Βιβλική απάντηση βρίσκεται στο Δείπνο του Κυρίου — όπως αρχικά τελείτο. Ο άρτος και το ποτήριο λαμβάνονταν στο πλαίσιο ενός πραγματικού γεύματος. Όταν ο Λουκάς περιέγραψε το Δείπνο του Κυρίου στις Πράξεις 2, οι λέξεις που χρησιμοποίησε ήταν κοινωνία, τροφή, χαρά και δοξολογία. Γι’ αυτό ο καθηγητής του Gateway Seminary, John Taylor, το αποκαλεί «Γεύμα του Κυρίου».

Η μοναδικότητα της Εκκλησίας και η διαφορά της από τον Ισραήλ

Η Εκκλησία έχει διακριτό χαρακτήρα
Ο διακριτός χαρακτήρας της Εκκλησίας έχει τις ρίζες του στη μοναδική της σχέση με τον ζώντα Χριστό ως το σώμα του οποίου Εκείνος είναι η Κεφαλή. Ο Θεός «και υπέταξε τα πάντα κάτω από τα πόδια του· και τον έδωσε ως κεφαλή πιο πάνω από όλους στην Εκκλησία, η οποία είναι το σώμα του, το πλήρωμα εκείνου που, σε όλα, γεμίζει με πληρότητα τα πάντα.» (Εφ. 1:22,23). «και αυτός είναι η κεφαλή του σώματος, της εκκλησίας· ο οποίος είναι αρχή, πρωτότοκος από τους νεκρούς, για να γίνει αυτός πρωτεύων σε όλα» (Κολ. 1:18). «Kαι εσείς είστε σώμα του Xριστού, και μέλη κατά μέρος» (Α΄ Κορ. 12:27).

Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (3ο) – Συμμετοχή

Καθώς τα τελευταία χρόνια βοηθώ στη διευκόλυνση της ανάπτυξης συμμετοχικών εκκλησιών, έχω μάθει μερικές απλές αρχές που φαίνεται να λειτουργούν. Είμαι ακόμη αρχάριος, αλλά παραθέτω μια σύνοψη με την ελπίδα να ενθαρρύνει και άλλους να ανακαλύψουν το φρέσκο χρίσμα του Θεού για αυτό το “νέο” παλιό πράγμα και έτσι να φέρουν την παρουσία Του σε μια αναδυόμενη γενιά νέων (ή όχι ακόμη) πιστών.

* Οι εκκλησίες της Καινής Διαθήκης συνήθως συνέρχονταν σε σπίτια, όπου οι άνθρωποι μοιράζονταν τη Θεία Κοινωνία και την κοινωνία γύρω από ένα γεύμα.

Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (2ο) – Κοινωνία

Αντί για “εκκλησίες του άμβωνα”, όπου οι ποιμένες και οι “ομάδες” διακονίας τους οργανώνουν ένα ...εμπροσθοκεντρικό κυριακάτικο πρωινό “θέαμα” για παθητικούς πιστούς καθισμένους στα στασίδια, το Βιβλικό πρότυπο είναι η οικεία κοινωνία, όπου κάθε πιστός μπορεί – και πράγματι – να διακονεί ο ένας τον άλλον.

Αν κάποιος μπορεί να μου δείξει Βιβλικά παραδείγματα ή εντολές για τις σύγχρονες ποιμενοκεντρικές “εκκλησίες του άμβωνα”, πραγματικά ενδιαφέρομαι. Μέχρι τώρα, όμως, δεν έχω βρει κανένα. Αντίθετα, βρίσκω ακριβώς το αντίθετο.

Κατηχούμενοι και ιδιώτες στην εκκλησία

Λοιπόν, θα το ξεκαθαρίσω από την αρχή: έχω οργή (άσχετα αν επιμελώς φροντίζω να την "κλειδώνω στο συρτάρι" κάθε δειλινό...) για τους υπερήφανους και ανάλγητους "ποιμένες και πρεσβυτέρους" των σχισματικών "μικρομάγαζων", που παριστάνουν τις "εκκλησίες"! Ο Θεός θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να έρθουν σε επίγνωση της αλήθειας, αλλά ο Ίδιος προσθέτει τους σωζόμενους μόνο όταν οι εκκλησίες εμμένουν στις εντολές Του και στις αποστολικές παραδόσεις' όταν οι εκκλησίες μετατρέπονται σε σέκτες, οι άνθρωποι χάνονται και δεν ευθύνεται ούτε ο Θεός, ούτε οι ίδιοι γι' αυτό...

Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (1ο) – Ηγεσία

Όλο και περισσότερο βλέπω τον Θεό να προκαλεί υπάρχοντες και αναδυόμενους ηγέτες να εγκαταλείψουν τους καθιερωμένους αλλά μη Βιβλικούς τρόπους με τους οποίους «κάνουμε» εκκλησία. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ανάγκη να αποφασίσουμε αν είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε το τίμημα που απαιτείται για να προχωρήσει η Βασιλεία Του, αντί για τις ανθρώπινες παραδόσεις μας, τις ανθυγιεινές σχέσεις και τις αδόκιμες πρακτικές μας. Κάποιοι λένε «ναι» και ανακαλύπτουν ένα νέο επίπεδο διακονίας. Πολλοί δεν το κάνουν.

Όταν στάθηκα πρόθυμος να αντισταθώ σθεναρά σε έναν καταχρηστικό ποιμένα, ένα από τα πράγματα που αποκόμισα ήταν μια νέα και βαθιά προσωπική κατανόηση της πνευματικής αρχής: Υγιείς εκκλησίες γεννούν θεοσεβή ηγεσία που λειτουργεί πάνω σε Βιβλικές αρχές.

Η ηγεσία στην εκκλησία της Καινής Διαθήκης

Γιατί ο Ιησούς είπε ότι οι ηγέτες της εκκλησίας έχουν την ίδια εξουσία με τα παιδιά και τους δούλους, εκείνους δηλαδή με τη μικρότερη εξουσία; (Και τόνισε αυτή την αλήθεια πλένοντας τα πόδια των μαθητών.) Ο Ιησούς μάλιστα υποσχέθηκε: «Αν τα γνωρίζετε αυτά, μακάριοι είστε αν τα κάνετε». Τι μας λέει αυτό για τον τρόπο διοίκησης των ηγετών της εκκλησίας; Για τον τρόπο λήψης αποφάσεων μέσα στην εκκλησία;

Ένα βασικό στοιχείο της διδασκαλίας του Ιησού για την ηγεσία είναι ότι οι πρεσβύτεροι υπηρετούν την εκκλησία αφιερώνοντας χρόνο για να οικοδομήσουν συναίνεση μέσα στη σύναξη. Ο νους του Χριστού είναι πιο πιθανό να διακρίνεται, όταν οι ηγέτες καθοδηγούν ολόκληρη την εκκλησία να αγωνιστεί συλλογικά με σημαντικές αποφάσεις. Τα μέλη της εκκλησίας ενθαρρύνονται όταν συνειδητοποιούν ότι οι προτάσεις όλων εξετάζονται με σεβασμό υπό το φως της Γραφής. Η ενότητα ενισχύεται και η εκκλησία μπορεί ευκολότερα να καθοδηγείται από το Πνεύμα.

Η λατρεία στην Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (βίντεο)

Πρέπει οι συνάξεις της εκκλησίας να θυμίζουν ένα άθλημα για θεατές; Ο Ιησούς εξόπλισε την πρώτη εκκλησία με μια στρατηγική που σχεδιάστηκε για να παρακινεί σε αγάπη και καλά έργα, να οικοδομεί, να ενθαρρύνει, να ενισχύει και να διδάσκει. Το αρχικό Του σχέδιο προέβλεπε ότι οι απλοί πιστοί θα συνεισέφεραν τακτικά και ουσιαστικά στις εκκλησιαστικές συγκεντρώσεις. Στις εκκλησίες της Καινής Διαθήκης, όσοι υποκινούνταν από το Πνεύμα ήταν ελεύθεροι να προσφέρουν μαρτυρίες, να μοιράζονται πνευματικές εμπειρίες, να δίνουν παραινέσεις, να ηγούνται στην προσευχή, να ψάλλουν, να δοξάζουν κ.λπ.

Η Πρώτη Εκκλησία: Κήρυγμα ή Διδασκαλία; (2o)

Μια σημαντική διαφορά μεταξύ του κηρύγματος και της διδασκαλίας, όπως συχνά τα αντιλαμβανόμαστε σήμερα, είναι ότι η διδασκαλία μπορεί πιο φυσικά να διακοπεί. Μπορούν να τεθούν ερωτήσεις, να προστεθούν σκέψεις και να εκφραστούν διαφωνίες.

Ο Ιησούς ανέθεσε στους αποστόλους να κάνουν μαθητές, μια διαδικασία που — όπως είπε— απαιτεί να «διδάσκουν» τους ανθρώπους να τηρούν όλα όσα Εκείνος πρόσταξε· όχι απλώς να κηρύττουν γι’ αυτά. Στις Πράξεις 2:42 γίνεται σαφές ότι οι μαθητές ήταν αφοσιωμένοι στη «διδαχή» των αποστόλων — όχι στο κήρυγμά τους.

Η Πρώτη Εκκλησία: Διαλογική διδασκαλία χωρίς κηρύγματα (1o)

«Δεν κάνεις μαθητές μέσω του κηρύγματος. Το να προσπαθείς να κάνεις μαθητές μέσω του κηρύγματος είναι σαν να ψεκάζεις γάλα πάνω από ένα δωμάτιο γεμάτο μωρά που κλαίνε, απλώς ελπίζοντας ότι λίγο από αυτό θα πέσει στα στόματά τους. Αυτό περίπου κάνεις όταν κηρύττεις. Κάνεις μαθητές όπως έκανε ο Ιησούς — μέσα από πρόσωπο-με-πρόσωπο σχέσεις σε μικρές ομάδες». — Avery Willis και Mark Snowden, Truth that Sticks: How to Communicate Velcro Truth in a Teflon World.

Πολλά καλά προκύπτουν από το κήρυγμα σε μεγάλες εκκλησίες (όπως για παράδειγμα αυτό που έκανε ο Charles Spurgeon). Ωστόσο, σε μικρότερες συνάξεις πρέπει να ληφθεί υπόψη το κόστος των μονολόγων. Ποια μέθοδο διδασκαλίας προσφέρει η Καινή Διαθήκη για την αποτελεσματική μαθητεία σε συνάξεις κάτω των 100 ατόμων;

Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...» (2ο)

Το παρόν άρθρο αποτελεί συνέχεια του προηγουμένου:
Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...»

Αφού έδωσε οδηγίες για τη χρήση των γλωσσών και της προφητείας μέσα σε ένα πλαίσιο συμμερισμού, ο Παύλος κατέληξε: «εκείνα που σας γράφω, είναι εντολές του Kυρίου» (Α΄ Κορ. 14:37). Μια εντολή δεν είναι απλώς μια πρόταση. Είναι κάτι περισσότερο από μια καλή ιδέα. Οι οδηγίες στο Α΄ Κορινθίους 14 δεν είναι απλώς ενδιαφέρουσα ιστορία. Αυτοί οι κανονισμοί συμμετοχής σχετικά με τις γλώσσες και την προφητεία δεν ήταν απλώς περιγραφές των συνάξεων της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας. Με κάποια έννοια ήταν δεσμευτικοί. Η εντολή του Κυρίου προϋποθέτει ένα ευρύτερο πλαίσιο ανοιχτής συμμετοχής από τους πολλούς.

Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...»

Πώς ο Ιησούς και οι Απόστολοι διαμόρφωσαν τις συνάξεις των μικρών εκκλησιών ώστε να παρακινούν τους πιστούς σε βαθύτερα επίπεδα πίστης και υπακοής; Στο αρχικό τους σχέδιο, οι εκκλησιαστικές συναντήσεις δεν ήταν θέαμα για θεατές. Δινόταν σημαντική ελευθερία στους παρευρισκομένους να απευθύνονται στην εκκλησία κάθε εβδομάδα. Υπήρχε μια αρχή συμμετοχής. Ο λαός του Θεού ήταν ελεύθερος να προσφέρει μαρτυρίες, να μοιραστεί πνευματικές εμπειρίες, να προτρέψει, να οδηγήσει σε προσευχή, να καταθέσει για τη νίκη επί της αμαρτίας, να μιλάει για τη χάρη του Θεού στη ζωή του, να φέρει έναν νέο ύμνο, να αποδώσει δοξολογία στον Κύριο κ.λπ. («Ας το πουν οι λυτρωμένοι του Κυρίου!»).

«Υπακούτε και υποτάσσεστε στους ηγέτες σας» — Αλήθεια;

Υπάρχει το υπόλοιπο της ιστορίας για το Εβραίους 13:17. Και δεν είναι αυτό που νομίζετε!

Υπάρχει σίγουρα καλύτερος τρόπος...

Κάθε επιστολή της Καινής Διαθήκης προς εκκλησία γράφτηκε σε μια παράνομη σύναξη που γινόταν κρυφά στο σπίτι κάποιου, συχνά υπό ηγεσία διπλής επαγγελματικής απασχόλησης. Η εκκλησιολογία που παρουσιάζεται στις επιστολές ήταν επομένως σχεδιασμένη για την αποτελεσματική ποιμαντική μικρότερων εκκλησιών. Το αποτέλεσμα; Η βασιλεία του Θεού εξαπλώθηκε σαν προζύμι σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Υπηρέτησα ως ηγέτης μιας μικρής εκκλησίας με διπλή επαγγελματική απασχόληση για πάνω από τριάντα χρόνια και γνωρίζω καλά τις προκλήσεις της. Σε αυτό το διάστημα, η αποτελεσματικότητα της διακονίας μου αυξήθηκε σημαντικά, ποιμαίνοντας μέσα στο πλαίσιο των πρακτικών της πρώτης εκκλησίας. Η εκκλησία άνθισε τόσο πνευματικά όσο και διαπροσωπικά με θαυμαστούς τρόπους. Οι σημερινοί ηγέτες μικρών εκκλησιών μπορούν να έχουν μεγάλη επίδραση στη μαθητεία μέσα στο πλαίσιο της εκκλησιολογίας του πρώτου αιώνα.

Το αρχέτυπο σχίσμα της Εκκλησίας

Το μεγάλο βάρος στη διακονία του αποστόλου Παύλου δεν ήταν το κήρυγμα, που αποτελούσε το αυτονόητο λειτούργημά του, αλλά "η μέριμνα πασών των εκκλησιών" και, συνακόλουθα, το "ποιος σκανδαλίζεται και εγώ δεν φλέγομαι;". Εκείνο που δεν έχουμε κατανοήσει επαρκώς (και κακώς, διότι αυτό είναι πολύ χρήσιμο πρακτικά για την κατανόηση του κρισιμότερου, διαχρονικά, προβλήματος της Εκκλησίας) είναι ότι, σε αντίθεση με τις φυλετικά ομοιογενείς εκκλησίες της Ιουδαίας και της Σαμάρειας που διακονούσαν οι Δώδεκα, οι εκκλησίες που ίδρυε ο Παύλος συντίθονταν όλες τους από το εκρηκτικό μείγμα Ιουδαίων της διασποράς και Ελλήνων. Αν υπήρχε, λοιπόν, δυσπιστία που δημιουργούσε προβλήματα μεταξύ παραδοσιακών και ελληνιζόντων Ιουδαίων στις εκκλησίες της Ιουδαίας, μπορεί κανείς να αναλογιστεί πόσο δύσκολη ήταν η κατάσταση στις μικρασιατικές και ευρωπαϊκές εκκλησίες, όπου αναμειγνύονταν οι εκπρόσωποι της πιο παραδοσιακής πολιτισμικής "έχθρας" (έτσι ονομάζει ο ίδιος ο Παύλος την αντιπαλότητα των δύο φυλών).

Είναι ο «εκκλησιασμός» ένα θέαμα;

Όταν οι περισσότεροι Χριστιανοί σκέφτονται τη λέξη «εκκλησία», συνήθως εννοούν ότι θα πάνε σε ένα κτίριο, θα μπουν σε μια αίθουσα, θα κάθονται σιωπηλοί στα στασίδια τους και θα παρατηρούν τη διακονία ολίγων «εκλεκτών» προνομιούχων - δηλαδή, του ποιμένα και των βοηθών του. Γνωρίζουν ότι πολύ λίγα μπορεί να περιμένει κανείς από αυτούς — τους «λαϊκούς».

Στην πραγματικότητα, η ίδια η ιδέα να έρθουμε στην εκκλησία για να εποικοδομήσουμε και να διακονήσουμε αμοιβαία τους αγίους, είναι ξένη στη σκέψη των περισσοτέρων πιστών του λεγομένου Βιβλικού Χριστιανισμού. Και όμως, η Καινή Διαθήκη δεν αναφέρει τίποτα για ένα αδρανές «βασίλειο ιεράτευμα», του οποίου η μόνη λειτουργία είναι να ψάλλει μερικούς ύμνους, να απορροφά κηρύγματα παθητικά και να ρίχνει τον οβολό του στο καλάθι της λογίας! Δεν είναι όμως αυτή η παθητικότητα εκ μέρους των πιστών το πιο προφανές πράγμα μέσα στις εκκλησιαστικές μας συναθροίσεις;

Η εξουσία ενός ποιμένα (βίντεο)

Γιατί ο Ιησούς διακήρυξε ότι η εξουσία ενός ηγέτη της εκκλησίας έπρεπε να είναι σαν εκείνη αυτών που είχαν τη λιγότερη εξουσία στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία;

Τι είναι το ποιμαντικό χάρισμα;

Οι Χριστιανοί χρειάζονται ηγεσία δοσμένη από τον Θεό. Η Αγία Γραφή λέει ότι δίνεται ένα ιδιαίτερο χάρισμα για να διακονεί την τοπική εκκλησία. Αυτό είναι το χάρισμα, ή το λειτούργημα, του ποιμένα. Σύμφωνα με τη Βίβλο, οι ικανότητες του ποιμένα είναι δοσμένες από τον Θεό. Ο Παύλος έγραψε:

«Kαι αυτός έδωσε άλλους μεν αποστόλους, άλλους δε προφήτες, άλλους δε ευαγγελιστές, άλλους δε ποιμένες και διδασκάλους» (Εφεσίους 4:11).

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι αυτό είναι το μόνο σημείο όπου το χάρισμα του ποιμένα αναφέρεται ανάμεσα στα πνευματικά χαρίσματα ή στα λειτουργήματα της εκκλησίας. Υπάρχουν αρκετές παρατηρήσεις που μπορούμε να κάνουμε.

Εκκλησιαστικές παραδόσεις με «δανεικά» από τον κόσμο

Θα μπορούσαμε να κατατάξουμε τις ιδέες των ανθρώπων για την εκκλησία σε δύο «στρατόπεδα» – το παραδοσιακό και το Βιβλικό. Με τον όρο «παραδοσιακές» ιδέες, εννοώ ιδέες για τη φύση, τον σκοπό ή τη λειτουργία της εκκλησίας, που δεν υπάρχουν στην Καινή Διαθήκη.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η ιδέα είναι λάθος, αλλά είναι σημαντικό να προσδιορίσετε την προέλευση ή τις ρίζες των ιδεών, επειδή μπορεί να είναι πραγματικά χρήσιμο για να διακρίνετε εάν κάτι είναι υγιές, ανθυγιεινό ή ουδέτερο. Μπορεί επίσης να υπάρχουν περισσότερες αποχρώσεις σε αυτό. Ίσως μια ιδέα να είναι υγιής σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, αλλά όχι σε ένα άλλο.

Το «ξεκίνημα μιας Εκκλησίας»

Χωρίς καμία αμφιβολία, το πιο αμφιλεγόμενο θέμα στην Αγία Γραφή είναι «η εκκλησία». Γύρω από αυτό γίνεται η περισσότερη διαμάχη, τόσο ανάμεσα στους «ομολογιακούς» και τους «άλλους», όσο και ανάμεσα σε εμάς τους ίδιους. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όλοι διαφωνούν για την Εκκλησία· όχι για τον Χριστό, αλλά για την Εκκλησία. Όμως όσο περισσότερο παραμένω μέσα στον χώρο της λεγόμενης «εκκλησιαστικότητας» ή «εκκλησιανισμού», τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι μεγάλο μέρος αυτής της διαμάχης βασίζεται σε λανθασμένες ή ασαφείς αντιλήψεις.

Όπως αντιλαμβάνομαι την κατάσταση, υπάρχουν δύο βασικές έννοιες της «Εκκλησίας» που κυκλοφορούν στον κόσμο. Η πρώτη είναι η δημοφιλής αντίληψη, αυτή που παραδοσιακά αποδέχεται η πλειονότητα των ανθρώπων. Είναι η ιδέα ότι «η Εκκλησία» της Βίβλου είναι ένας θρησκευτικός θεσμός, έστω και θεϊκός. Είτε μιλήσετε με Ρωμαιοκαθολικούς, Ορθοδόξους, Μεθοδιστές, Πεντηκοστιανούς, Βαπτιστές ή με «μόνο Χριστιανούς», αυτή είναι η νοητική τους εικόνα για την «Εκκλησία». Όταν χρησιμοποιούν τη λέξη «Εκκλησία», αναφέρονται στον θρησκευτικό οργανισμό με τον οποίο είναι συνδεδεμένοι. Φυσικά πιστεύουν ότι η δική τους Εκκλησία είναι αγία, ένας θεϊκός θεσμός που ιδρύθηκε ή καθιερώθηκε από τον ίδιο τον Παντοδύναμο Θεό, και επομένως ένας θεσμός στον οποίο θα έπρεπε να ανήκουν όλοι οι Χριστιανοί.