Τι είναι ο αγιασμός;

Σύντομα κείμενα μπορούν μόνο να δώσουν μια επισκόπηση του αγιασμού. Κι όμως, οι περισσότερες συζητήσεις γύρω από τον αγιασμό γίνονται αποσπασματικά. Πώς μπορούμε να τον εξηγήσουμε συνοπτικά; Ο αγιασμός έχει να κάνει με την αγιότητα. Η λέξη «ἁγιασμός» — «αγιασμός, αφιέρωση, αγιότητα» — έχει τη ρίζα του στο «ἅγιος». Η λέξη άγιος (εκ του ά-γειος [άυλος, όχι αυτής της Γης]: α στερητικό και γη) σημαίνει αυτόν που είναι απόλυτα ιερός και αγνός, λατρευτικά και ηθικά. Η λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κάτι που αναφέρεται στον Θεό, αλλά και για κάποιον άνθρωπο ο οποίος έχει ανακηρυχθεί καθαγιασμένος, ξεχωρισμένος από/για τον Θεό. Ο αγιασμός, λοιπόν, ενεργεί πάνω στην άγια κατάσταση κάποιου, οδηγώντας τον στην έμπρακτη ζωή αγιότητας.

Σε ποιον μιλάει ο Θεός;

Όλη η Γραφή είναι ωφέλιμη για τη διδασκαλία μας,  αλλά δεν προορίζεται κάθε οδηγία για τη δική μας συμμετοχή. Είναι απαραίτητο να διακρίνουμε το ακροατήριο στο οποίο απευθύνονται οι αποκαλύψεις του Θεού. Σε ποιον μιλάει ο Θεός;

Ακόμη και στην Καινή Διαθήκη υπάρχουν πολλές οδηγίες και υποσχέσεις προς αγίους του παρελθόντος ή προς τον μελλοντικό Ισραήλ που δεν απευθύνονται σε κανέναν μέσα στην εκκλησία σήμερα.

Όταν η διδασκαλία και οι εντολές του Κυρίου Ιησού που αφορούν τόσο σαφώς στον λαό Ισραήλ, εφαρμόζονται στον επουράνιο λαό — όπως κάποιοι τα εφαρμόζουν — δημιουργούνται τεράστιες ερμηνευτικές αντιφάσεις, οι οποίες οδηγούν κάποιον σε αναπόφευκτα ερωτήματα (και εδώ θα περιοριστούμε ενδεικτικά στα προβλήματα που προκύπτουν από την εξέταση ενός μόνο βιβλίου της Καινής Διαθήκης):

Το «Δείπνο του Κυρίου»: Ένα εβδομαδιαίο γεύμα κοινωνίας

Πώς μπορούμε καλύτερα να καλλιεργήσουμε την κοινωνία, να διεγείρουμε την αγάπη, να ενισχύσουμε την ενότητα και να διαμορφώσουμε τις συνάξεις μας έτσι ώστε τα μέλη να ενθαρρύνουν το ένα το άλλο; Η Βιβλική απάντηση βρίσκεται στο Δείπνο του Κυρίου — όπως αρχικά τελείτο. Ο άρτος και το ποτήριο λαμβάνονταν στο πλαίσιο ενός πραγματικού γεύματος. Όταν ο Λουκάς περιέγραψε το Δείπνο του Κυρίου στις Πράξεις 2, οι λέξεις που χρησιμοποίησε ήταν κοινωνία, τροφή, χαρά και δοξολογία. Γι’ αυτό ο καθηγητής του Gateway Seminary, John Taylor, το αποκαλεί «Γεύμα του Κυρίου».

Η μοναδικότητα της Εκκλησίας και η διαφορά της από τον Ισραήλ

Η Εκκλησία έχει διακριτό χαρακτήρα
Ο διακριτός χαρακτήρας της Εκκλησίας έχει τις ρίζες του στη μοναδική της σχέση με τον ζώντα Χριστό ως το σώμα του οποίου Εκείνος είναι η Κεφαλή. Ο Θεός «και υπέταξε τα πάντα κάτω από τα πόδια του· και τον έδωσε ως κεφαλή πιο πάνω από όλους στην Εκκλησία, η οποία είναι το σώμα του, το πλήρωμα εκείνου που, σε όλα, γεμίζει με πληρότητα τα πάντα.» (Εφ. 1:22,23). «και αυτός είναι η κεφαλή του σώματος, της εκκλησίας· ο οποίος είναι αρχή, πρωτότοκος από τους νεκρούς, για να γίνει αυτός πρωτεύων σε όλα» (Κολ. 1:18). «Kαι εσείς είστε σώμα του Xριστού, και μέλη κατά μέρος» (Α΄ Κορ. 12:27).

Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (3ο) – Συμμετοχή

Καθώς τα τελευταία χρόνια βοηθώ στη διευκόλυνση της ανάπτυξης συμμετοχικών εκκλησιών, έχω μάθει μερικές απλές αρχές που φαίνεται να λειτουργούν. Είμαι ακόμη αρχάριος, αλλά παραθέτω μια σύνοψη με την ελπίδα να ενθαρρύνει και άλλους να ανακαλύψουν το φρέσκο χρίσμα του Θεού για αυτό το “νέο” παλιό πράγμα και έτσι να φέρουν την παρουσία Του σε μια αναδυόμενη γενιά νέων (ή όχι ακόμη) πιστών.

* Οι εκκλησίες της Καινής Διαθήκης συνήθως συνέρχονταν σε σπίτια, όπου οι άνθρωποι μοιράζονταν τη Θεία Κοινωνία και την κοινωνία γύρω από ένα γεύμα.

Ζούμε στις έσχατες ημέρες; Τι λέει πραγματικά η Αγία Γραφή

Με όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, είναι λογικό ερώτημα. Πόλεμοι, διχασμοί, καταστροφές, ηθική σύγχυση· μπορεί να νιώθει κανείς πως το τέλος πλησιάζει. Και αν έχεις περάσει χρόνο στο διαδίκτυο ή σε ορισμένους εκκλησιαστικούς κύκλους, πιθανότατα έχεις ακούσει κάποιον να λέει: «Σίγουρα ζούμε στις έσχατες ημέρες».

Αλλά ζούμε;

Είναι εύκολο να παρασυρθούμε από δραματικούς τίτλους ή θεωρίες που ακούγονται Βιβλικές, αλλά είναι περισσότερο γνώμες παρά Γραφή. Γι’ αυτό, αντί να ρωτάμε τι λένε οι άνθρωποι για τις έσχατες ημέρες, χρειάζεται να θέσουμε μια καλύτερη ερώτηση: Τι λέει η Βίβλος για τις έσχατες ημέρες;

Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (2ο) – Κοινωνία

Αντί για “εκκλησίες του άμβωνα”, όπου οι ποιμένες και οι “ομάδες” διακονίας τους οργανώνουν ένα ...εμπροσθοκεντρικό κυριακάτικο πρωινό “θέαμα” για παθητικούς πιστούς καθισμένους στα στασίδια, το Βιβλικό πρότυπο είναι η οικεία κοινωνία, όπου κάθε πιστός μπορεί – και πράγματι – να διακονεί ο ένας τον άλλον.

Αν κάποιος μπορεί να μου δείξει Βιβλικά παραδείγματα ή εντολές για τις σύγχρονες ποιμενοκεντρικές “εκκλησίες του άμβωνα”, πραγματικά ενδιαφέρομαι. Μέχρι τώρα, όμως, δεν έχω βρει κανένα. Αντίθετα, βρίσκω ακριβώς το αντίθετο.

Κατηχούμενοι και ιδιώτες στην εκκλησία

Λοιπόν, θα το ξεκαθαρίσω από την αρχή: έχω οργή (άσχετα αν επιμελώς φροντίζω να την "κλειδώνω στο συρτάρι" κάθε δειλινό...) για τους υπερήφανους και ανάλγητους "ποιμένες και πρεσβυτέρους" των σχισματικών "μικρομάγαζων", που παριστάνουν τις "εκκλησίες"! Ο Θεός θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να έρθουν σε επίγνωση της αλήθειας, αλλά ο Ίδιος προσθέτει τους σωζόμενους μόνο όταν οι εκκλησίες εμμένουν στις εντολές Του και στις αποστολικές παραδόσεις' όταν οι εκκλησίες μετατρέπονται σε σέκτες, οι άνθρωποι χάνονται και δεν ευθύνεται ούτε ο Θεός, ούτε οι ίδιοι γι' αυτό...