Έχει σχέση το σώμα με την αμαρτία;

Το εδάφιο του Παύλου «δαμάζω το σώμα μου και το δουλαγωγώ, μήπως, ενώ κήρυξα σε άλλους, εγώ γίνω αδόκιμος» (Α΄ Κορινθίους 9:27) συχνά χρησιμοποιείται για να υποστηριχθεί ότι το σώμα είναι από μόνο του κάτι κακό ή εγγενώς αμαρτωλό. Όμως, μέσα στο συνολικό πλαίσιο της Καινής Διαθήκης, ο Παύλος δεν διδάσκει κάτι τέτοιο.

Η Βίβλος ποτέ δεν παρουσιάζει το σώμα ως κακό από τη δημιουργία του. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο σωματικό και χαρακτήρισε τη δημιουργία Του «πολύ καλή» (Γένεση 1:31). Επιπλέον:
* ο Χριστός προσέλαβε πραγματικό ανθρώπινο σώμα,
* έζησε χωρίς αμαρτία,
* αναστήθηκε σωματικά,
* και οι πιστοί αναμένουν ανάσταση σώματος.

Ο Ιησούς χτίζει την Εκκλησία Του!

«…και επάνω σ’ αυτή την πέτρα θα κτίσω την εκκλησία μου· και οι πύλες του άδη δεν θα υπερισχύσουν εναντίον της» (Ματθαίος 16:18β).

Δεν υπάρχει κανένα «καινούργιο» πράγμα που πρέπει να φανεί, να ειπωθεί ή να γίνει: ο Ιησούς, ο Βράχος, οικοδομεί την Εκκλησία Του πάνω στα θεμέλια του Εαυτού Του.  Συγκεντρώνει πιστά τις ζωντανές πέτρες μαζί και τις συναρμολογεί σε μια όμορφη κατασκευή από χρυσό, ασήμι και πολύτιμες πέτρες (Α' Πέτρου 2:4-9· Α' Κορινθίους 3:9- 17).

Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την Εκκλησία! Δηλαδή, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την Εκκλησία που ο Ιησούς οικοδομεί, γιατί υπάρχουν κι εκείνοι που  ακολουθούν τα δικά τους ...οικοδομικά προγράμματα και σχέδια, και τα αποκαλούν «εκκλησία». Ο Ιησούς συγκεντρώνει τους αγίους μαζί σε ένα πνευματικό οίκο. Το  πρόβλημα είναι ότι ορισμένα πράγματα στα οποία έχουμε καταλήξει να πιστεύουμε ότι είναι «εκκλησία», δεν είναι απαραίτητα η Εκκλησία. Αν και δεν υπάρχει κανένα  πρόβλημα με την Εκκλησία, ό,τι ονομάζεται «Εκκλησία» δεν είναι Εκκλησία. Τι είναι λοιπόν η Εκκλησία;

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (1ο)

Η σχέση ανάμεσα στο "λογίζεσθε" και το "γινώσκοντες"
Ερχόμαστε τώρα σ' ένα θέμα για το οποίο υπάρχει πολλή σύγχυση στο μυαλό των πιστών. Το θέμα αφορά στα όσα επακολουθούν τη γνώση για την οποία μιλάει το Ρωμαίους 6:6: "γνωρίζοντας τούτο, ότι ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε". Θα πρέπει κατ' αρχήν να προσέξουμε τη διατύπωση του εδαφίου. Το πιο σημαντικό είναι ο χρόνος του ρήματος, ο αόριστος, γιατί τοποθετεί το γεγονός εκεί πίσω στο παρελθόν. Είναι ο χρόνος του τετελεσμένου γεγονότος, αυτού που μια και καλή ολοκληρώθηκε. Το έργο έγινε και δεν μπορεί να ξεγίνει. Ο παλιός μας άνθρωπος σταυρώθηκε μια για πάντα, μαζί με τον Χριστό. Αυτό είναι το πράγμα που πρέπει να μάθουμε.

Η σύγχρονη γλωσσολαλιά και το βιβλικό πρότυπο: Μια αναγκαία σύγκριση

Το ερώτημα δεν είναι αν ο Θεός μπορεί να ενεργήσει υπερφυσικά.
Το ερώτημα είναι: Ταυτίζεται η σύγχρονη εμπειρία με το βιβλικό φαινόμενο;

Για να απαντήσουμε, πρέπει να συγκρίνουμε χαρακτηριστικά.

1. Το βιβλικό πρότυπο
Α. Αναγνωρίσιμες γλώσσες
Στην Πεντηκοστή (Πράξεις 2):
* Οι γλώσσες ήταν κατανοητές από παρόντες ακροατές.
* Αναφέρονται συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, εθνότητες και διάλεκτοι.
* Το θαύμα, ως εκπλήρωση της προφητείας του Ιωήλ, είχε πρακτικό επικοινωνιακό σκοπό.

Μια βολική λατρεία

«Έτσι ο βασιλιάς (Ιεροβοάμ) σκέφτηκε και κατασκεύασε δύο χρυσά μοσχάρια και είπε στον λαό: «Αρκετά μέχρι τώρα ανεβαίνατε στην Ιερουσαλήμ. Νάτοι, εδώ είναι οι  θεοί σας, Ισραηλίτες, που σας έβγαλαν από την Αίγυπτο!» (Α' Βασιλέων 12:28 - ΕΒΕ).

Έτσι ξεκινά η θλιβερή ιστορία της πτώσης του Ισραήλ από ιερού λαού σε ένα έθνος ειδωλολατρών. Πώς γίνεται, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μετά την ολοκλήρωση  του Ναού στην Ιερουσαλήμ, το Ισραήλ να μπορέσει να παρασυρθεί;

Υπάρχει μια προφητική εφαρμογή στην τρέχουσα κατάστασή μας. Αυτά τα πράγματα είναι γραμμένα ως παράδειγμα για εμάς, επομένως ας δούμε αυτήν την καθοριστική  στιγμή στην ιστορία του Ισραήλ και τι διδάγματα μπορούμε να αντλήσουμε.

Ο δρόμος της προόδου: "Γινώσκοντες" (2ο)

Η Θεία αποκάλυψη απαραίτητη για τη γνώση
Στο προηγούμενο σημείωμα είχαμε μελετήσει το εδάφιο "γνωρίζοντας (πρωτ.: γινώσκοντες) τούτο, ότι ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε" (Ρωμ. 6:6) - το γεγονός ότι ο Θεός θεωρεί πως η συσταύρωσή μας με τον Χριστό έγινε ήδη στο παρελθόν. Τώρα λοιπόν θα εξετάσουμε τη σημασία που έχει η θεϊκή αποκάλυψη στο να κατανοήσουμε το γεγονός αυτό.

Η σωστή χριστιανική ζωή πρέπει να αρχίσει μ' ένα πολύ συγκεκριμένο "γινώσκοντες" που δεν είναι απλώς το να ξέρουμε κάτι για την αλήθεια, ούτε το να καταλάβουμε κάποια σημαντική δογματική διδασκαλία. Δεν είναι διανοητική γνώση κατά κανένα τρόπο, αλλά άνοιγμα των ματιών της ψυχής μας για να δούμε τι έχουμε εν Χριστώ.

Το χάρισμα των γλωσσών: ανθρώπινες ή “ουράνιες”;

Πολλοί αγαπητοί αδελφοί και αδελφές έχουν ζήσει έντονες πνευματικές εμπειρίες που συνδέονται με τη γλωσσολαλιά. Για κάποιους, υπήρξε στιγμή βαθιάς προσευχής, απελευθέρωσης ή ανανέωσης. Αυτές οι εμπειρίες δεν πρέπει να απορρίπτονται ελαφρά τη καρδία.

Ωστόσο, η Εκκλησία δεν θεμελιώνεται στην εμπειρία, αλλά στον αποστολικό λόγο. Γι’ αυτό και κάθε πνευματικό φαινόμενο — όσο ευλογημένο κι αν φαίνεται — χρειάζεται να εξετάζεται υπό το φως της Γραφής.

Η συζήτηση περιστρέφεται κυρίως γύρω από δύο βιβλικά σώματα κειμένων:

«Συνέρχεστε όχι για το καλύτερο»

«Kαι ενώ το παραγγέλλω τούτο, δεν σας επαινώ, δεδομένου ότι συνέρχεστε όχι για το καλύτερο, αλλά για το χειρότερο» (Α' Κορινθίους 11:17).

Ο Ιησούς έκανε σαφές ότι «όπου είναι δύο ή τρεις συγκεντρωμένοι στο όνομά μου, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους.» (Ματθαίος 18:20). Μόνο δύο ή τρεις!

Ευχαριστώ και δοξάζω τον Θεό που ο Ιησούς δεν είπε: «Όπου είναι δύο ή τρεις ΧΙΛΙΑΔΕΣ συγκεντρωμένοι, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους». Δεν είπε: «Όπου είναι δύο ή  τρεις ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ συγκεντρωμένοι, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους». Και δεν είπε: «Όπου είναι δύο ή τρεις ΔΕΚΑΔΕΣ συγκεντρωμένοι, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους».