“Να παραστήσετε τα μέλη σας”

Θα πρέπει ακόμη να παρατηρήσουμε ότι αυτό το "παραστήσατε" αναφέρεται στα μέλη του σώματός μας (εδ. 13,19), του σώματος που όπως είδαμε παλιότερα έχει καταργηθεί ως προς την αμαρτία. Ο Θεός μας ζητάει, τώρα που αναστηθήκαμε από τον θάνατο της αμαρτίας, να θεωρούμε όλα τα μέλη μας, όλες τις ικανότητές μας, ότι ανήκουν αποκλειστικά σ' Εκείνον.

Είναι μεγάλη υπόθεση το να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν ανήκουμε πια στους εαυτούς μας, αλλά στον Κύριο. Αν έχω δέκα χιλιάδες στην τσέπη μου που μου ανήκουν, μπορώ να τις κάνω ό,τι θέλω. Αν όμως ανήκουν σε κάποιον άλλον που μου τις εμπιστεύτηκε, δεν μπορώ βέβαια ν' αγοράσω ό,τι μου αρέσει με αυτά τα λεφτά, και ακόμη τρομάζω στη σκέψη μήπως τα χάσω.

Κρίση, Κατάκριση και Διάκριση στην Εκκλησία

«Μην κρίνετε» ή «κρίνετε δίκαια»;
Από τις πιο συχνές φράσεις που ακούγονται σήμερα μέσα και έξω από την Εκκλησία είναι το: «Μην κρίνεις!» Συνήθως χρησιμοποιείται για να τερματίσει κάθε συζήτηση, κάθε έλεγχο, κάθε διαφωνία και κάθε αξιολόγηση μιας διδασκαλίας ή μιας συμπεριφοράς. Όμως, είναι άραγε αυτό που διδάσκει η Αγία Γραφή;

Μια προσεκτική μελέτη των Γραφών δείχνει ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην κατάκριση, την κρίση και τη διάκριση. Η σύγχυση αυτών των εννοιών οδηγεί είτε σε σκληρότητα και φαρισαϊσμό είτε σε αδιαφορία και πνευματική τύφλωση.

Χάρη (βίντεο ελλην.)

Όταν μελετήσουμε το βιβλικό νόημα της «χάρης» και κατανοήσουμε τον Θεό ως «ελεήμονα», τότε βλέπουμε έναν Θεό που ευαρεστείται να δίνει απλόχερα δώρα σε ανθρώπους που δεν τα αξίζουν.

Ακούμε τον Χριστό — αλλά δεν κλείνουμε τον νου

Η φράση «όποιος έχει αυτιά ας ακούει» δεν σημαίνει ότι ο Χριστός ζητά από τον πιστό να αφήσει στην άκρη τη νοητική του αντίληψη για να αποκτήσει μια ιδιαίτερη, εσωτερική «ζωντανή φωνή» του Πνεύματος.

Αντίθετα, η Γραφή παρουσιάζει τον Θεό να ανοίγει τον νου ώστε ο άνθρωπος να κατανοεί τον Λόγο Του: «Tότε, διάνοιξε τον νου τους, για να καταλάβουν τις γραφές»
(Λουκάς 24:45).

Ο Ιησούς δεν είπε απλώς στους μαθητές να «ακούσουν» κάτι εσωτερικά. Τους άνοιξε τον νου για να καταλάβουν τις Γραφές.

Ο Παύλος επίσης δεν αντιμετωπίζει τον ανανεωμένο νου ως εμπόδιο στην πνευματική ζωή: «Kαι να μη συμμορφώνεστε με τούτο τον αιώνα, αλλά να μεταμορφώνεστε διαμέσου της ανακαίνισης του νου σας, ώστε να δοκιμάζετε τι είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο» (Ρωμαίους 12:2).

«Να παραστήσετε τον εαυτό σας στον Θεό»

Με τη μέχρι τώρα μελέτη μας έχουμε φτάσει στο σημείο που μπορούμε πια να εξετάσουμε την πραγματική φύση της αφιέρωσης. Στο Ρωμαίους 6:12,13 διαβάζουμε: "Ας μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία στο θνητό σας σώμα, ώστε να υπακούτε σ' αυτή σύμφωνα με τις επιθυμίες του· ούτε να παριστάνετε τα μέλη σας όπλα αδικίας στην αμαρτία· αλλά, να παραστήσετε τον εαυτό σας στον Θεό ως ζωντανούς μέσα από τους νεκρούς, και τα μέλη σας όπλα δικαιοσύνης στον Θεό". Η εντολή εδώ διατυπώνεται με το ρήμα "παραστήσατε", που αναφέρεται πέντε φορές στο υπόλοιπο του κεφαλαίου (εδ. 13,16,19).

Το «αλάθητο της Βίβλου»: Αντιφάσεις ή δυσκολίες που χρειάζονται ερμηνεία;

Πώς πρέπει να αντιμετωπίζει ο Χριστιανός τα φαινομενικά αντιφατικά χωρία της Γραφής;
Υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν ότι η Βίβλος δεν μπορεί να είναι αλάθητη, επειδή περιέχει δήθεν πολλές αντιφάσεις. Μερικές φορές παρουσιάζουν έναν κατάλογο από εδάφια που, αν διαβαστούν γρήγορα και απομονωμένα, φαίνεται πράγματι να δημιουργούν πρόβλημα.

Όμως υπάρχει μια βασική αρχή που πρέπει να θυμόμαστε: Άλλο είναι ένα δύσκολο χωρίο και άλλο μια πραγματική αντίφαση.

Για να αποδείξουμε ότι δύο βιβλικά κείμενα αντιφάσκουν, δεν αρκεί να διαφέρουν. Πρέπει να υποστηρίζουν αμοιβαία αποκλειόμενες θέσεις, στο ίδιο ζήτημα, με την ίδια έννοια και υπό τις ίδιες προϋποθέσεις.

Πίστη και έργα (βίντεο)

Δύο βιβλικές αλήθειες που συχνά θεωρείται ότι βρίσκονται σε αντίθεση μεταξύ τους, σαν να σημαίνει ότι η υποστήριξη της μιας ακυρώνει την άλλη. Όμως, αν πρόκειται να «ορθοτομούμε τον λόγο της αλήθειας», δεν μπορούμε να κάνουμε κανενός είδους συμβιβασμούς. Αντίθετα, κάνουμε αυτό που κάνει η Αγία Γραφή: διακηρύττουμε και τις δύο αλήθειες με χαρά, με θάρρος και χωρίς συμβιβασμούς. Θα πρέπει να είμαστε εξίσου προσεκτικοί ώστε να μην υποτιμούμε τα καλά έργα, από φόβο μήπως υπονομεύσουμε τη sola fide (τη δικαίωση μόνο διά της πίστεως), όσο θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην κηρύττουμε ένα ευαγγέλιο σωτηρίας μέσω έργων.

Το ορόσημο του Σταυρού (2ο) - Ανάσταση σε καινούρια ζωή

"...αν έχουμε γίνει σύμφυτοι μαζί του ως προς την ομοιότητα του θανάτου του, κατά συνέπεια θα είμαστε και ως προς την ομοιότητα της ανάστασης" (Ρωμ. 6:5).

Είχαμε μιλήσει για τον θάνατο του Χριστού και για τη συμμετοχή μας σ' αυτόν διά του βαπτίσματος. Τώρα όμως με την ανάσταση η εικόνα αλλάζει, γιατί εισάγεται ένα καινούριο στοιχείο. "Βαπτιζόμαστε στον θάνατό Του", κατά την έκφραση της Γραφής, αλλά με την ανάσταση συμβαίνει μάλλον το αντίθετο. Η ανάσταση είναι εκείνη που έρχεται και μπαίνει μέσα μας και μας μεταδίδει μια νέα ζωή. Στον θάνατο του Χριστού, η έμφαση βρίσκεται στο "εγώ εν Χριστώ". Στην περίπτωση της ανάστασης, παρόλο που το παραπάνω εξακολουθεί να ισχύει, δίνεται μια καινούρια έμφαση στο "ο Χριστός εν εμοί".