Το ορόσημο του Σταυρού (1ο)

Οι δύο δημιουργίες
Η βασιλεία αυτού του κόσμου δεν είναι βασιλεία του Θεού. Ο Θεός είχε στην καρδιά Του ένα σύστημα, ένα σύμπαν δικής Του δημιουργίας, που θα είχε ως κεφαλή τον Υιό Του, τον Ιησού Χριστό (Κολ. 1:16,17). Ο σατανάς όμως ενεργώντας μέσω της ανθρώπινης σάρκας, αντίθετα με τις προθέσεις του Θεού, έστησε ένα αντίπαλο σύστημα, το οποίο μέσα στη Γραφή είναι γνωστό με το όνομα "αυτός ο κόσμος". Ένα σύστημα μέσα στο οποίο βρισκόμαστε όλοι, και που το διοικεί αυτός ο ίδιος. Σε τελική ανάλυση έγινε "ο άρχων του κόσμου τούτου" (Ιωάννης 12:31).

Ιησούς Χριστός: Από τον ουρανό, στον σταυρό και την ανάσταση

ΤΙ ΗΤΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΡΙΝ ΓΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Ο Ιησούς Χριστός δεν άρχισε να υπάρχει στη Βηθλεέμ. Είναι ο αιώνιος Υιός του Θεού, που υπήρχε πριν από κάθε δημιουργία και συμμετείχε στη δόξα του Πατέρα.

> Συνδημιουργός και συντηρητής του σύμπαντος.
«Ο οποίος είναι εικόνα του αόρατου Θεού, πρωτότοκος κάθε κτίσης· επειδή, διαμέσου αυτού κτίστηκαν τα πάντα…και αυτός είναι πριν από όλα, και όλα συντηρούνται διαμέσου αυτού» (Κολοσσαείς 1:15-17).

> Η προΰπαρξη και η θεϊκή δόξα του Χριστού πριν υπάρξει ο κόσμος.
 «Kαι, τώρα, εσύ Πατέρα, δόξασέ με κοντά σου, με τη δόξα που είχα κοντά σε σένα, πριν γίνει ο κόσμος» (Ιωάννης 17:5).

Τα τρία είδη θανάτου και η εν Χριστώ ζωή

Το παρόν άρθρο αποτελεί απόσπασμα του ιστορικού κηρύγματος του μεγάλου Άγγλου ιεροκήρυκα και συγγραφέα Charles H. Spurgeon, που εκφωνήθηκε στις 2/12/1855 στο Southwark του Λονδίνου.

ΝΟΜΙΚΑ ΝΕΚΡΟΙ
Κανένα ον δεν χρειάζεται να αναζητήσει τη ζωή, αν έχει ζωή μέσα του. Το κείμενο μιλά πολύ έντονα όταν λέει: «Δεν θέλετε να έλθετε προς εμένα για να έχετε ζωή». Αν και δεν το λέει ρητά, στην ουσία δηλώνει ότι οι άνθρωποι χρειάζονται μια ζωή περισσότερη από αυτή που ήδη έχουν.

Αγαπητοί μου, όλοι μας είμαστε νεκροί, αν δεν έχουμε αναγεννηθεί σε μια ζωντανή ελπίδα. Πρώτον, όλοι μας, εκ φύσεως, είμαστε νομικά νεκροί — «Την ημέρα που θα φας από αυτό, θα πεθάνεις», είπε ο Θεός στον Αδάμ· και παρόλο που ο Αδάμ δεν πέθανε εκείνη τη στιγμή σωματικά, πέθανε νομικά· δηλαδή, ο θάνατος καταγράφηκε εναντίον του.

Κατανοώντας τη Βίβλο - Από τον Νόμο στον Ιησού (βίντεο)

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί αρχαίοι βιβλικοί νόμοι στα πρώτα βιβλία της Αγίας Γραφής; Τι πρέπει να κάνουν οι σύγχρονοι αναγνώστες με αυτούς και γιατί μερικοί είναι τόσο περίεργοι; Σ' αυτό το βίντεο, ανακαλύπτουμε γιατί οι νόμοι δόθηκαν στον αρχαίο Ισραήλ και πώς αυτοί ταιριάζουν στη γενική πλοκή της Βίβλου.

Η θεολογία που μας δόθηκε ή η αλήθεια που εξετάσαμε;

Υπάρχει ένας ιδιαίτερος κίνδυνος στη χριστιανική ζωή, ο οποίος δεν αφορά μόνο στους θεολογικά αδιάφορους. Αφορά συχνά ακριβώς σε εκείνους που αγαπούν τη Γραφή, διαβάζουν χριστιανικά βιβλία, ακούν κηρύγματα, παρακολουθούν διδασκαλίες και ενδιαφέρονται σοβαρά για την πίστη.

Ο κίνδυνος είναι να αποκτήσουμε μια έτοιμη θεολογία, την οποία γνωρίζουμε πολύ καλά, μπορούμε να την υπερασπιστούμε με πλήθος εδαφίων και επιχειρημάτων, αλλά την οποία στην πραγματικότητα δεν εξετάσαμε ποτέ προσωπικά μέσα στο σύνολο της Γραφής.

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (4ο)

"Μείνατε εν εμοί"
Ένα τελευταίο σημείο που πρέπει να αναφέρουμε σ' αυτό το κεφάλαιο, είναι μια διάκριση που μας βοηθά να καταλάβουμε τον τρόπο ενεργειών του Θεού. Η Γραφή το λέει ρητά ότι "είμαστε πράγματι νεκροί", αλλά πουθενά δεν λέει ότι είμαστε νεκροί από τον εαυτό μας. Αν δούμε μέσα μας, μάταια θα ψάξουμε να βρούμε τον θάνατο. Δεν είμαστε νεκροί από τον εαυτό μας, αλλά εν Χριστώ. Συσταυρωθήκαμε μ' Εκείνον γιατί ο Θεός μας έβαλε μέσα στον Χριστό.

Μας είναι γνωστά τα λόγια του Χριστού: "Μείνατε εν εμοί, καγώ εν υμίν" (Ιωάννη 15:4). Ας τα ξανασκεφτούμε για λίγο. Πρώτα απ' όλα μας θυμίζουν για μια ακόμη φορά ότι ποτέ δεν χρειάζεται να αγωνιστούμε για να μπούμε στον Χριστό. Δεν μας λέει να μπούμε στον Χριστό, γιατί ήδη βρισκόμαστε εκεί. Μας λέει όμως να μείνουμε εκεί όπου μας έβαλε ο Θεός.

Οπισθοδρόμηση και αποστασία του Χριστιανού

Είμαστε πεπεισμένοι ότι οι αληθινοί πιστοί θα απολαμβάνουν τη βεβαιότητα της σωτηρίας τους. Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε μήπως χάσουμε τη σωτηρία μας σαν ένα πορτοφόλι που πέφτει από την τσέπη σε μια στιγμή απροσεξίας. Οι Γραφές μάς διαβεβαιώνουν ως πιστούς για την πρόνοια του Θεού και για τη διατηρητική δύναμη του Αγίου Του Πνεύματος. Το να αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος οπισθοδρόμησης και ότι είναι δυνατόν να εγκαταλείψουμε τη σωτηρία μας, δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζούμε με συνεχή φόβο μήπως κάνουμε το αδιανόητο.

Υπάρχουν πολλές ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι είναι δυνατόν οι πιστοί να απομακρυνθούν θεληματικά από την πίστη τους στον Ιησού Χριστό.

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (3ο)

Ο πειρασμός και η αποτυχία, πρόκληση για την πίστη
Είδαμε στα προηγούμενα ότι η συσταύρωσή μας με τον Χριστό είναι ένα έργο που ήδη το ολοκλήρωσε ο Θεός. Για να μπορέσουμε όμως να το απολαύσουμε, πρέπει να το οικειοποιηθούμε διά πίστεως.

Σύμφωνα με το γνωστό εδάφιο, "είναι δε η πίστη, πεποίθηση γι' αυτά που ελπίζονται, βεβαίωση για πράγματα που δεν βλέπονται" (Εβραίους 11:1). Και ακόμη, "...αυτά που δεν βλέπονται είναι αιώνια" (Β' Κορινθίους 4:18). Όπως ξέρουμε, το πρώτο από αυτά τα εδάφια είναι ο μόνος ορισμός που υπάρχει στην Αγία Γραφή για την πίστη, και έχουν γίνει πολλές προσπάθειες για να δοθεί μια σωστή μετάφραση του εδαφίου. Το αρχαίο κείμενο γράφει "έστι δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις", και η πιο πετυχημένη ίσως μετάφρασή του είναι, "πίστη είναι το να κάνουμε χειροπιαστά αυτά που ελπίζουμε".