Το «μυστικό» της νίκης ενάντια στην αμαρτία

«Τι γίνεται με τον αγώνα ενάντια στην αμαρτία; Υποτίθεται ότι πρέπει κι εκεί απλώς να αναπαυόμαστε στο τετελεσμένο έργο του Χριστού;» Ειλικρινά, καταλαβαίνω γιατί πολλοί άνθρωποι το ρωτούν αυτό, επειδή τόσοι πολλοί πιστοί έχουν διδαχθεί ότι η χριστιανική ζωή αφορά κυρίως στο να πολεμούν συνεχώς τον εαυτό τους, να φοβούνται την αποτυχία και να εξαντλούνται προσπαθώντας να γίνουν αποδεκτοί από τον Θεό. Όμως το ευαγγέλιο αποκαλύπτει κάτι πολύ βαθύτερο και πολύ ομορφότερο από τον διαρκή αγώνα και την προσπάθεια (Ματθαίος 11:28-30).

Ο σταυρός του Χριστού και η κληρονομικότητα της αμαρτίας

Η Επιστολή προς Ρωμαίους μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη, στα οποία εξετάζονται τα δύο στάδια της χριστιανικής ζωής: η αρχική μας συμφιλίωση με τον Θεό στο πρώτο μέρος και η πορεία μας σε άγια ζωή στο δεύτερο.

Στα δύο μέρη της Επιστολής αναφέρονται δύο όψεις της Ανάστασης του Χριστού, στα κεφάλαια 4 και 6 αντίστοιχα. Στο Ρωμ. 4:25 αναφέρεται ότι η Ανάσταση έχει σχέση με τη δικαίωσή μας: "Ο Ιησούς, ο Κύριός μας, παραδόθηκε για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωσή μας". Εδώ το θέμα που εξετάζει η Γραφή είναι το πώς μπορούμε να σταθούμε μπροστά στον Θεό. Αλλά στο Ρωμαίους 6:4 η ανάσταση μνημονεύεται με την έννοια ότι μας χαρίζει καινούργια ζωή και μας δίνει τη δύναμη για μια νέα πορεία: "...καθώς ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς με τη δόξα του Πατέρα, έτσι κι εμείς να περπατήσουμε σε μια νέα ζωή". Εδώ το θέμα που μπαίνει μπροστά μας είναι η συμπεριφορά.

Το αίμα του Ιησού Χριστού και η αντιμετώπιση του κατήγορου

Είχαμε αναφέρει στο προηγούμενο ότι η αμαρτία δρα στη ζωή μας σε τρεις κατευθύνσεις: δημιουργεί έχθρα με τον Θεό, βάζει αίσθημα ενοχής μέσα στη συνείδησή μας και δίνει αφορμή στον Σατανά να μας κατηγορήσει. Είδαμε ήδη πώς αντιμετωπίζονται οι δύο πρώτες συνέπειες της αμαρτίας με τη δύναμη του αίματος του Ιησού Χριστού. Σ' αυτό το σημείωμα θα δούμε πώς αντιμετωπίζεται η τρίτη συνέπεια, οι κατηγορίες του Σατανά εναντίον μας.

Οι κατηγορίες είναι για τον Σατανά η πιο προσφιλής του μέθοδος για να μας κάνει να λυγίσουμε. Παρουσιάζεται στον Θεό για να κατηγορήσει τους πιστούς, όπως φαίνεται στο βιβλίο του Ιώβ (1:9-11, 2:4,5) και στην Αποκάλυψη (12:10). Και έρχεται ακόμη και σ' εμάς και μας κατηγορεί για τις πτώσεις μας, προσπαθώντας να μας ρίξει στην απελπισία.

Το αντίδοτο στην αποθάρρυνση του πιστού

Αυτή η αρχή φαίνεται να ισχύει σχεδόν σε κάθε τομέα της ζωής: Οι πιο βαθιές και ικανοποιητικές χαρές που βιώνουμε, πραγματοποιούνται κυρίως μέσα από αντιξοότητες και αγώνα, ενώ φτωχές, ανθυγιεινές, επιφανειακές χαρές μπορούν να αποκτηθούν χωρίς πολλή προσπάθεια. Οι αληθινά πλήρεις χαρές συνήθως απαιτούν επίμονη και κοπιαστική επιδίωξη.

Μια άλλη παρόμοια αρχή επίσης φαίνεται να ισχύει: Όταν η επιδίωξη μιας βαθιάς χαράς μετακινείται από μια εμπνευσμένη ιδέα στο να χρειάζεται πραγματικά να κοπιάσουμε γι’ αυτήν, τότε η ανταμοιβή ξαφνικά χάνει μέρος της ελκυστικότητάς της. Γι’ αυτό συχνά χρειάζεται να επιδιώκουμε επίμονα μια πλήρη χαρά ακόμα κι όταν δεν το αισθανόμαστε.

Πώς μπορώ να πω ότι έχω πραγματικά σωθεί; (βίντεο)

Πολλοί Χριστιανοί ζουν μέσα στην ένταση ανάμεσα στην ενοικούσα αμαρτία και στον προοδευτικό αγιασμό τους. Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό, αν έχουμε πραγματικά αναγεννηθεί; Ένα μήνυμα παρηγοριάς αλλά και προειδοποίησης από τον John Piper.

Το πρόβλημα των αμαρτιών μας και το αίμα του Ιησού Χριστού

Ποια είναι η φυσιολογική χριστιανική ζωή; Καλά θα κάναμε στο ξεκίνημα να προβληματιστούμε σ' αυτή την ερώτηση. Το αντικείμενο αυτής της μελέτης είναι να δείξει ότι αυτή η ζωή είναι κάτι πολύ διαφορετικό από τη ζωή του μέσου Χριστιανού. Πράγματι, μια εξέταση του γραπτού λόγου του Θεού (της επί του όρους ομιλίας, για παράδειγμα) θα μας οδηγούσε να διερωτηθούμε αν έστω και ένας έζησε ποτέ μια τέτοια ζωή, εκτός από τον ίδιο τον Υιό του Θεού. Όμως σ' αυτή την τελευταία εξαίρεση βρίσκεται αμέσως η απάντηση στην ερώτησή μας.

Ο Απόστολος παύλος μας δίνει έναν δικό του ορισμό της χριστιανικής ζωής στο Γαλάτες 2:20. Είναι το "ουχί πλέον εγώ, αλλ' ο Χριστός". Δεν περιγράφει τίποτε το ιδιαίτερο ή ασυνήθιστο - κάποιο ψηλό επίπεδο Χριστιανισμού. Παρουσιάζει, όπως πιστεύουμε, το πρότυπο του Θεού για τον Χριστιανό, το οποίο μπορεί να συνοψισθεί στα λόγια: Δεν ζω πια εγώ, αλλά ο Χριστός ζει τη ζωή Του μέσα μου.

Η «ἄνωθεν» γέννηση

Όταν ο Ιησούς μίλησε στον Νικόδημο στο 3ο κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, κατέρριψε ολοκληρωτικά την ανθρώπινη αντίληψη για το πώς κάποιος εισέρχεται στη βασιλεία του Θεού. Το εδάφιο 3 λέει: «ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν, οὐ δύναται ἰδεῖν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.» Πολλοί διαβάζουν αυτό το εδάφιο μέσα από μια νοοτροπία επίδοσης και υποθέτουν ότι ο Ιησούς έλεγε στον Νικόδημο να γίνει πιο θρησκευόμενος, πιο πειθαρχημένος ή ηθικά βελτιωμένος. Όμως ο Ιησούς δεν μιλούσε για αυτοβελτίωση. Μιλούσε για μια εντελώς νέα γέννηση.

Ο Νικόδημος ήταν ήδη εξαιρετικά θρησκευόμενος. Ήταν Φαρισαίος, διδάσκαλος του Ισραήλ, ένας άνθρωπος βαθιά καταρτισμένος στις Γραφές και στην εξωτερική υπακοή. Κι όμως, ο Ιησούς τού είπε ότι έπρεπε να γεννηθεί ξανά.

Τι είναι ο αγιασμός;

Σύντομα κείμενα μπορούν μόνο να δώσουν μια επισκόπηση του αγιασμού. Κι όμως, οι περισσότερες συζητήσεις γύρω από τον αγιασμό γίνονται αποσπασματικά. Πώς μπορούμε να τον εξηγήσουμε συνοπτικά; Ο αγιασμός έχει να κάνει με την αγιότητα. Η λέξη «ἁγιασμός» — «αγιασμός, αφιέρωση, αγιότητα» — έχει τη ρίζα του στο «ἅγιος». Η λέξη άγιος (εκ του ά-γειος [άυλος, όχι αυτής της Γης]: α στερητικό και γη) σημαίνει αυτόν που είναι απόλυτα ιερός και αγνός, λατρευτικά και ηθικά. Η λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κάτι που αναφέρεται στον Θεό, αλλά και για κάποιον άνθρωπο ο οποίος έχει ανακηρυχθεί καθαγιασμένος, ξεχωρισμένος από/για τον Θεό. Ο αγιασμός, λοιπόν, ενεργεί πάνω στην άγια κατάσταση κάποιου, οδηγώντας τον στην έμπρακτη ζωή αγιότητας.

Προσπαθώντας να ζήσεις τη χριστιανική ζωή χωρίς να έχεις τη χριστιανική ζωή

Πολλοί άνθρωποι κάνουν το λάθος να προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή, πριν λάβουν τη ζωή. Το πιο δύσκολο πράγμα που γνωρίζω, είναι να προσπαθείς να ζήσεις τη χριστιανική ζωή όταν δεν την έχεις για να τη ζήσεις. Πρέπει πρώτα να υπάρξει χριστιανική ζωή μέσα σου, πριν μπορέσεις να την εκδηλώσεις και να τη φανερώσεις. Το να προσπαθεί κανείς να ζήσει χριστιανική ζωή χωρίς να έχει αναγεννηθεί είναι το ίδιο μάταιο με το να προσπαθεί ένας χιμπατζής να ζήσει ανθρώπινη ζωή. Έχω δει κάποιους χιμπατζήδες να μιμούνται με εντυπωσιακό τρόπο όσα κάνουν οι άνθρωποι.

Σε έναν ζωολογικό κήπο στη Φιλαδέλφεια, κάποτε μου είπαν: «Έλα να δεις μερικούς από τους προγόνους σου».

Η χάρη που σώζει και η ζωή που αλλάζει

Η Αγία Γραφή μάς διαβεβαιώνει ότι «κατά χάρη είστε σωσμένοι, διαμέσου της πίστης» (Εφεσίους 2:8). Δεν είναι κάτι που κερδίζουμε με τα έργα μας ούτε αποτέλεσμα της δικής μας αξίας. Είναι δώρο της αγάπης του Θεού, που προσφέρεται ελεύθερα σε όσους εμπιστεύονται τον Ιησού Χριστό.

Μερικές φορές, όμως, αυτή η αλήθεια παρερμηνεύεται. Κάποιοι θεωρούν ότι, αφού η σωτηρία είναι δωρεάν, δεν έχει σημασία πώς ζει κανείς μετά. Άλλοι πιστεύουν ότι η σωτηρία εξασφαλίζεται απλώς με το να πει κάποιος μια προσευχή ή να πάρει μια στιγμιαία θρησκευτική απόφαση.

Η αλήθεια είναι ότι μια προσευχή μπορεί να ειπωθεί εύκολα, αλλά η σωτηρία είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Δεν είναι απλώς μια στιγμή ή μια θρησκευτική πράξη· είναι ένα έργο του Θεού μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Είναι η αρχή μιας νέας ζωής.

Συντετριμμένα σκεύη για τον Χριστό

«Περιφέροντας πάντοτε στο σώμα τη νέκρωση του Kυρίου Iησού, για να φανερωθεί στο σώμα μας και η ζωή του Iησού. Eπειδή, εμείς που ζούμε παραδινόμαστε πάντοτε στον θάνατο για χάρη του Iησού, για να φανερωθεί και η ζωή του Iησού στη θνητή μας σάρκα» (Β΄ Κορινθίους 4:10,11).

Το τέταρτο αυτό κεφάλαιο της Β΄ Κορινθίους αποτελεί τη δήλωση δύναμης του αποστόλου Παύλου για τη διακονία. Μέσα σε αυτά τα συγκλονιστικά εδάφια μας δείχνει ότι ο Θεός δεν αναζητεί λαμπρούς ανθρώπους, δεν εξαρτάται από εύγλωττους ανθρώπους, ούτε περιορίζεται στη χρήση ταλαντούχων ανθρώπων για να στείλει το Ευαγγέλιό Του στον κόσμο.

Ο Θεός αναζητεί συντετριμμένους ανθρώπους, ανθρώπους που έχουν κρίνει τον εαυτό τους στο φως του Σταυρού του Χριστού. Όταν θέλει να γίνει κάτι, χρησιμοποιεί ανθρώπους που έχουν φτάσει στο τέλος του εαυτού τους και των οποίων η εμπιστοσύνη δεν βρίσκεται στον εαυτό τους αλλά στον Θεό.

Το κάλεσμα του αποστόλου Παύλου σε μετάνοια

Στην ανάγνωση των Επιστολών του μεγάλου Αποστόλου των Εθνών δύσκολα μπορεί κανείς να μη παρατηρήσει την ιδιότυπη χρήση των όρων «το ευαγγέλιό μου» και «το ευαγγέλιο το οποίο κήρυξα». Καθιστά σαφές ότι δεν το έλαβε από ανθρώπους, ούτε διδάχθηκε από εκείνους που ήταν εν Χριστώ πριν από αυτόν. Ήρθε ως ιδιαίτερη αποκάλυψη από τον ουρανό, όταν έλαβε τη θεόσταλτη αποστολή του στο αποστολικό έργο. Ωστόσο, όταν ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα για να συναντήσει τον Πέτρο και, σε αδελφική συζήτηση, έθεσε ενώπιόν του και ενώπιον άλλων από τους Δώδεκα το Ευαγγέλιο που κήρυττε μεταξύ των εθνών, μας λέγεται ότι το αναγνώρισαν ως προερχόμενο από τον Θεό και δεν προσέθεσαν τίποτε σε αυτό, αλλά έδωσαν σε αυτόν και στον Βαρνάβα το δεξί χέρι της κοινωνίας, παραδίδοντάς τους στη χάρη του Θεού καθώς συνέχιζαν να ευαγγελίζουν τα έθνη. Στην πραγματικότητα, έγινε μια αρκετά σαφής συμφωνία: ότι ο Πέτρος θα πήγαινε στην περιτομή και ο Παύλος στην ακροβυστία.

Το κάλεσμα του αποστόλου Πέτρου σε μετάνοια

Όταν ο Κύριος Ιησούς, στις ημέρες της επίγειας διακονίας Του, έστειλε τους Δώδεκα Αποστόλους να διατρέξουν τη γη του Ισραήλ κηρύττοντας τον λόγο Του, προφανώς τους πρόσταξε να τονίσουν το ίδιο μήνυμα που κήρυττε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και που ο Ίδιος διακήρυττε· διότι διαβάζουμε στο Μάρκος 6:12 ότι «Kαι καθώς βγήκαν έξω, κήρυτταν στους ανθρώπους να μετανοήσουν».

Μετά τον εξιλαστήριο θάνατό Του και την ένδοξη ανάστασή Του, όταν ανέθεσε στους ένδεκα να εξέλθουν σε όλο τον κόσμο και να γνωστοποιήσουν το Ευαγγέλιό Του σε όλα τα έθνη, Τον βρίσκουμε και πάλι να τονίζει την ίδια σοβαρή αλήθεια. Διαβάζουμε στο Λουκάς 24:46 ότι «τους είπε: Έτσι είναι γραμμένο, και έτσι έπρεπε να πάθει ο Xριστός, και να αναστηθεί από τους νεκρούς την τρίτη ημέρα, και να κηρυχθεί στο όνομά του μετάνοια και άφεση αμαρτιών σε όλα τα έθνη, ξεκινώντας από την Iερουσαλήμ.»

Το κάλεσμα του Χριστού σε μετάνοια

«Ο νόμος δόθηκε μέσω του Μωυσή, αλλά η χάρη και η αλήθεια ήρθαν μέσω του Ιησού Χριστού». Προσέξτε αυτόν τον συνδυασμό — χάρη και αλήθεια. Οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίσουν τα γεγονότα αν θέλουν να απολαύσουν τη χάρη. Ασφαλώς ποτέ δεν υπήρξε πιο επίμονο κάλεσμα σε μετάνοια από εκείνο που διατύπωσε Εκείνος για τον οποίο μπορούσε να ειπωθεί: «Χάρη έχει διαχυθεί στα χείλη σου».

Από τη στιγμή που άρχισε να κηρύττει, το μήνυμά Του, όπως και του προδρόμου Του Ιωάννη, ήταν: «Μετανοείτε· διότι η βασιλεία των ουρανών πλησίασε». Υπάρχει κάτι βαθιά κατανυκτικό σε αυτό. Ο Θεός είχε κατέβει στη γη και μιλούσε μέσω του Υιού Του.

Τι είναι και τι δεν είναι η μετάνοια

Όλο και περισσότερο γίνεται φανερό ότι ζούμε, όπως κάποτε ειπώθηκε, σε μια «εποχή προσποίησης». Η μη αυθεντικότητα και η απατηλή επίφαση αφθονούν σε όλους τους τομείς της ζωής. Στους οικογενειακούς, εμπορικούς, κοινωνικούς και εκκλησιαστικούς χώρους, η υποκρισία όχι μόνο γίνεται ανοιχτά ανεκτή, αλλά θεωρείται σχεδόν αναγκαία για πρόοδο και επιτυχία στην απόκτηση αναγνώρισης μεταξύ των ανθρώπων.

Και αυτό δεν ισχύει μόνο όπου επικρατούν ετερόδοξες θρησκευτικές απόψεις. Και η προτεσταντική ορθοδοξία έχει τους επιφανειακούς δογματιστές της, που είναι έτοιμοι να πολεμήσουν άγρια για την ορθή διδασκαλία, αλλά καταφέρνουν να αγνοούν την ορθή ζωή με ελάχιστες ή και καθόλου τύψεις συνείδησης.

Νηστεία, φαγητό και Σαρακοστή: Παρακολουθεί ο Θεός τι τρώμε σήμερα;

Κάθε χρόνο, μεγάλος αριθμός ειλικρινών ανθρώπων αισθάνεται μια γνώριμη έλξη προς τη νηστεία και τους διατροφικούς κανόνες, ιδιαίτερα κατά την περίοδο που ονομάζεται Σαρακοστή. Η πίεση συνήθως παρουσιάζεται ως πνευματική ωριμότητα, βαθύτερη αφοσίωση και τρόπος να πλησιάσει κανείς περισσότερο τον Θεό. Κάτω από αυτή την πίεση κρύβεται ένας απλός φόβος. Πολλοί υποθέτουν ότι ο Θεός παρακολουθεί τι τρώνε και ότι το μενού γίνεται πίνακας βαθμολογίας της αγιότητας. Ακριβώς εκεί αρχίζει η σύγχυση, γιατί η Βίβλος πράγματι μιλά για τη νηστεία και το φαγητό, αλλά δεν τα αντιμετωπίζει με τον τρόπο που συχνά τα αντιμετωπίζει η σύγχρονη θρησκευτική παράδοση.

ΠΙΣΤΗ (βίντεο - ελλην. υπότιτλοι)

Η αμαρτία είναι δικό μας πρόβλημα, όχι του Θεού

Οι άνθρωποι συχνά μιλούν για την αμαρτία σαν να είναι κυρίως πρόβλημα του Θεού να το λύσει, βάρος του Θεού να το σηκώσει και δισταγμός του Θεού να το υπερβεί. Τον φαντάζονται σαν να στέκεται σε απόσταση, με τα χέρια σταυρωμένα, περιμένοντας ο αμαρτωλός να γίνει αρκετά άξιος ώστε να θελήσει να τον σώσει. Αυτή η εικόνα δεν είναι η διδασκαλία του Παύλου. Στις επιστολές του Παύλου, η αμαρτία αποκαλύπτεται καθαρά ως πρόβλημα του αμαρτωλού, επειδή η αμαρτία είναι εκείνη που χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό, καταδικάζει τη συνείδηση, διαφθείρει τον νου και φέρνει τον θάνατο. Όμως, ο Παύλος καθιστά κάτι άλλο εξίσου σαφές. Ο Θεός έχει ήδη αναλάβει τη σωτήρια ενέργεια που απαιτείται για να αντιμετωπιστεί η αμαρτία μέσω του σταυρού, και το έκανε ενώ εμείς ήμασταν ακόμη αμαρτωλοί. Το εμπόδιο δεν είναι ότι ο Θεός δεν έχει παράσχει θεραπεία. Το εμπόδιο είναι ότι ο άνθρωπος είναι εκείνος που είναι ένοχος, ο άνθρωπος είναι εκείνος που είναι νεκρός μέσα στις αμαρτίες, και ο άνθρωπος είναι εκείνος που πρέπει να πάψει να υπερασπίζεται τον εαυτό του και να πιστέψει σε σε αυτό που ο Θεός έχει κάνει μέσω του αίματος του Χριστού.

Η χάρη Μου είναι αρκετή

Πολλοί πιστοί παραθέτουν τα λόγια, «Η χάρη Μου σου αρκεί», αλλά λίγοι σταματούν για να αναρωτηθούν γιατί ο Κύριος το είπε, σε ποιον το είπε και τι αποδεικνύει αυτό για τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο Θεός σήμερα. Η φράση προέρχεται από τη μαρτυρία του Παύλου στη Β΄ Κορινθίους κεφ. 12, όπου ο Παύλος εξηγεί ότι του είχε δοθεί «ένα αγκάθι στη σάρκα» και ότι παρακάλεσε τον Κύριο τρεις φορές να απομακρυνθεί (Β΄ Κορινθίους 12:7,8). Η απάντηση δεν ήταν η απελευθέρωση από το αγκάθι. Η απάντηση ήταν μια αποκάλυψη της λειτουργικής αρχής της παρούσας οικονομίας. «Και μου είπε: Aρκεί σε σένα η χάρη μου· επειδή, μέσα σε αδυναμία, η δύναμή μου φανερώνεται τέλεια.» (Β΄ Κορινθίους 12:9α). Αυτή η πρόταση δεν είναι ένα παρακινητικό σύνθημα. Είναι η εξήγηση του Κυρίου ότι, στη διακονία του Παύλου και στη διδασκαλία που του εμπιστεύθηκε, ο Θεός αναδεικνύει την επάρκεια της χάρης και τη δύναμη του Χριστού μέσα από την αδυναμία, αντί να αποδεικνύει τη δύναμή Του αφαιρώντας κάθε δυσκολία κατ’ απαίτηση.

Αφαιρώντας θρησκευτικές αλυσίδες (βίντεο)

Αν θέλεις αιώνια ζωή και ειρήνη, τότε χρειάζεται να ελευθερωθείς από τις θρησκευτικές αλυσίδες της αμαρτίας, του νόμου, της σάρκας και του κόσμου. Αυτό το μάθημα διδάσκει πώς η χάρη του Θεού σπάζει τις θρησκευτικές αλυσίδες μέσω της πίστης στο ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού.

Το Περίγραμμα με εδάφια και Διαφορές χάρης και θρησκείας