Ας μελετήσουμε τώρα τις "εντολές του Θεού/Χριστού/Κυρίου" (αυτές είναι οι βιβλικές εκφράσεις, που τόση ένταση και προβληματισμό προκαλούν στους χριστιανοφιλόσοφους). Καταρχήν, είναι σίγουρο ότι αυτές δεν σχετίζονται με τις εντολές του "νόμου Μωυσέως", καθώς οι πιστοί της Καινής Διαθήκης έχουν πεθάνει ως προς αυτόν, άρα τέτοιες εντολές "προς νεκρούς" δεν έχουν κανένα νόημα. Επίσης, δεν πρόκειται για την τυπική εφαρμογή των εντολών του κατά σάρκα Χριστού κατά τη διακονία Του "στα πρόβατα τα απολωλότα οίκου Ισραήλ" υπό το καθεστώς τής Παλαιάς Διαθήκης, διότι τότε θα πρέπει π.χ. να μη εισερχόμαστε σε οίκο εθνικών (όντας οι ίδιοι "εθνικοί") ή να μη επιτρέπεται να επισκεφτούμε την περιοχή της Σαμάρειας κ.α.π. Είναι, λοιπόν, προφανές ότι, τελικά, πρόκειται για τις εντολές, οι οποίες έχουν δοθεί, ρητά, από τον Κύριο, μέσω των αποστόλων, στην Εκκλησία.
Μια βασική βιβλική αρχή - ιδιαίτερα παραγκωνισμένη στη σύγχρονη εποχή του άκρατου μεταμοντέρνου ατομικισμού - είναι ότι, ενώ ο Θεός δεν παύει ποτέ να γνωρίζει, να αγαπάει και να φροντίζει προσωπικά τον κάθε πιστό ως παιδί Του, δεν παύει επίσης να βλέπει την Εκκλησία συνολικά, ως "σώμα Χριστού". Έτσι, και οι εντολές Του, μέσω της γραπτής αποστολικής παράδοσης, απευθύνονται πρωτίστως στην Εκκλησία συλλογικά.
Μελετώντας, λοιπόν, την γραπτή αποστολική παράδοση προς την Εκκλησία βλέπουμε - με έκπληξη και δέος, είναι αλήθεια - ότι η μοναδική ρητή αναφορά σε "εντολή (ή "εντολές", σύμφωνα με άλλη πιθανή γραφή, βάσει των κωδίκων) Κυρίου" (για την ακρίβεια μάλιστα σε "Κυρίου εντολή") γίνεται στο Α' Κοριθίους 14:37 και φαίνεται να σχετίζεται εντελώς άμεσα με το ζήτημα της "σύναξης/συνέλευσης της εκκλησίας", με σκοπό την συν-οικοδομή της μέσω των "διαιρέσεων διακονιών, χαρισμάτων και ενεργημάτων"! Αυτό, φυσικά, δείχνει να είναι πολύ λογικό, αφού μόνο έτσι διασφαλίζεται, κατά το δυνατόν, το πρώτο από τα δύο θεμελιώδη δίπολα της ύπαρξης, ουσιαστικά, της Εκκλησίας, που είναι "η διδαχή των αποστόλων και η κοινωνία".
Καθώς η φυσική παρουσία των αποστόλων ήταν εφικτή μόνο κατά τον πρώτο καιρό της Εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ και έκτοτε μόνο σε μεμονωμένες περιπτώσεις (που και σ' αυτές ακόμα η ολομέλεια, των πιστών πλέον και όχι κατηχουμένων, είχε τον κύριο λόγο, όπως στη σύναξη του Πράξεις 15ο κεφ.), η κάθε επιμέρους εκκλησία είχε και έχει συλλογικά την ευθύνη για την "στύλωση" και την "εδραίωση" του λόγου της αλήθειας, βασιζόμενη στη κρίση της περί της σωστής ερμηνείας της γραπτής αποστολικής παράδοσης - και αυτό δεν μπορεί ποτέ να επαφίεται στην αποκλειστική αρμοδιότητα ενός ή λίγων πιστών, οποιαδήποτε διακονία, χάρισμα ή ενέργημα κι αν ασκούν.
Γι' αυτό και η "διδαχή των αποστόλων", εξελικτικά και ιδιαίτερα σε σχέση με τις "εξ εθνών" εκκλησίες της αποστολικής διακονίας του Παύλου, συνυφαίνεται με την "κοινωνία", δηλαδή τη συλλογική συνεισφορά τόσο στις πνευματικές όσο και στις φυσικές ανάγκες του "σώματος". Ελπίζω, τώρα, να γίνεται κατανοητή η σοβαρότητα του εκκλησιαστικού ζητήματος: αν το παραδοσιακό one man show και η, επίσης παραδοσιακή, φίμωση των πιστών μέσω της αθέτησης των θεμελιωδών εκκλησιαστικών αρχών της "ισηγορίας" και της "παρρησίας" (αρχών που ούτε για τους εκ των Φαρισαίων πιστούς δεν αθετήθηκαν - παρόντων όλων των αποστόλων! - στη σύναξη της Ιερουσαλήμ) όντως αντίκεινται στην συγκεκριμένη "Κυρίου εντολή", είναι εντελώς περιττό να συνεχίζουμε να διακηρύττουμε την αγάπη μας προς τον Θεό, διότι αλλιώς καταντάμε εντελώς καταγέλαστοι!
(συνεχίζεται εδώ)
Ε. Σταυρόπουλος
Διαβάστε εδώ το 1ο μέρος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.