Η χάρη Μου είναι αρκετή

Πολλοί πιστοί παραθέτουν τα λόγια, «Η χάρη Μου σου αρκεί», αλλά λίγοι σταματούν για να αναρωτηθούν γιατί ο Κύριος το είπε, σε ποιον το είπε και τι αποδεικνύει αυτό για τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο Θεός σήμερα. Η φράση προέρχεται από τη μαρτυρία του Παύλου στη Β΄ Κορινθίους κεφ. 12, όπου ο Παύλος εξηγεί ότι του είχε δοθεί «ένα αγκάθι στη σάρκα» και ότι παρακάλεσε τον Κύριο τρεις φορές να απομακρυνθεί (Β΄ Κορινθίους 12:7,8). Η απάντηση δεν ήταν η απελευθέρωση από το αγκάθι. Η απάντηση ήταν μια αποκάλυψη της λειτουργικής αρχής της παρούσας οικονομίας. «Και μου είπε: Aρκεί σε σένα η χάρη μου· επειδή, μέσα σε αδυναμία, η δύναμή μου φανερώνεται τέλεια.» (Β΄ Κορινθίους 12:9α). Αυτή η πρόταση δεν είναι ένα παρακινητικό σύνθημα. Είναι η εξήγηση του Κυρίου ότι, στη διακονία του Παύλου και στη διδασκαλία που του εμπιστεύθηκε, ο Θεός αναδεικνύει την επάρκεια της χάρης και τη δύναμη του Χριστού μέσα από την αδυναμία, αντί να αποδεικνύει τη δύναμή Του αφαιρώντας κάθε δυσκολία κατ’ απαίτηση.

Όταν ο Παύλος λαμβάνει μια απάντηση όπως «αρκεί σε σένα η χάρη μου», αυτό ταιριάζει απόλυτα με όσα διδάσκει παντού: ότι η δύναμη του Θεού και η θέση μας δεν εξαρτώνται από εξωτερικές περιστάσεις, ορατά σημεία ή την αφαίρεση της ασθένειας. Η χάρη δεν είναι εύθραυστη και δεν εξαρτάται από την άμεση ανακούφιση. Είναι επαρκής, επειδή το τελειωμένο έργο του Χριστού είναι επαρκές.

Εδώ είναι που η σύγκριση με την επίγεια διακονία του Κυρίου εγείρει εύλογα ερωτήματα. Κατά τη διάρκεια της επίγειας διακονίας του Χριστού προς τον Ισραήλ, ο Κύριος  εκτελούσε φανερά σημεία και θεραπείες, και αυτά τα έργα εξυπηρετούσαν έναν σκοπό για τον λαό Ισραήλ. Ο ίδιος ο Ιησούς είπε: «Δεν στάλθηκα παρά μονάχα στα χαμένα πρόβατα του οίκου Iσραήλ» (Ματθαίος 15:24). Αυτή η δήλωση και μόνο θα έπρεπε να σε βοηθήσει να μη συγχέεις τα διαφορετικά προγράμματα του Θεού. Τα σημεία ανήκαν στην προφητική προσδοκία της βασιλείας του Ισραήλ. Ο Παύλος εξηγεί μάλιστα ότι «οι Iουδαίοι σημείο ζητούν» (Α΄ Κορινθίους 1:22). Όταν όμως έρχεσαι στις επιστολές του Παύλου, βρίσκεις μια διαφορετική έμφαση. Βρίσκεις μια διακονία που επικεντρώνεται στο κήρυγμα του Ιησού Χριστού σύμφωνα με την αποκάλυψη του μυστηρίου (Ρωμαίους 16:25), και βλέπεις ότι ο Θεός δεν διδάσκει το Σώμα του Χριστού να μετρά την αλήθεια με εξωτερική δύναμη σημείων, αλλά με την επάρκεια του Χριστού και τη σταθερότητα της θέσης του πιστού μέσα σε Αυτόν. Στη Β΄ Κορινθίους κεφ. 12, ο Παύλος δεν λαμβάνει οδηγία να συνεχίσει να προσπαθεί μέχρι να αποκτήσει τη θεραπεία. Λαμβάνει αποκάλυψη ότι η χάρη του Θεού είναι επαρκής ακόμη και όταν το αγκάθι παραμένει.

Με ποιον τρόπο λοιπόν δεν ήταν «πλήρεις» με την ίδια έννοια που λέγεται ότι είμαστε πλήρεις σήμερα; Η σαφέστερη δήλωση της παρούσας πληρότητας είναι του Παύλου: «μέσα σ’ αυτόν είστε πλήρεις» (Κολοσσαείς 2:10). Αυτή η πληρότητα δεν είναι ο ισχυρισμός ότι οι πιστοί δεν θα υποφέρουν ποτέ, δεν θα είναι ποτέ αδύναμοι ή ότι θα βλέπουν πάντα τις περιστάσεις να αλλάζουν. Είναι πληρότητα θέσης, ταυτότητας και πνευματικής παροχής εν Χριστώ. Ο Παύλος διδάσκει ότι οι πιστοί είναι ήδη ευλογημένοι «με κάθε πνευματική ευλογία στα επουράνια διαμέσου του Xριστού» (Εφεσίους 1:3), ότι «έχουν την απολύτρωση διαμέσου του αίματός του, την άφεση των αμαρτημάτων, σύμφωνα με τον πλούτο της χάρης του» (Εφεσίους 1:7), ότι «έχουν έρθει κοντά στον Θεό διά του αίματος του Χριστού» (Εφεσίους 2:13) και ότι έχουν ήδη σφραγισμτεί «με το Άγιο Πνεύμα της υπόσχεσης» (Εφεσίους 1:13). Αυτή είναι η πληρότητα. Είναι μια τελειωμένη θέση, εξασφαλισμένη από τον σταυρό και το χυμένο αίμα του Χριστού, όχι μια θέση που πρέπει να διατηρείται με σημεία, επιδόσεις, όρκους, όρους αντοχής ή θρησκευτικές υποχρεώσεις. Γι’ αυτό ο Παύλος μπορεί να πει ότι είμαστε «δεκτοί μέσα στον αγαπημένο του Θεού» (Εφεσίους 1:6) και γιατί βασίζει την ειρήνη μας με τον Θεό στη δικαίωση, και όχι στις περιστάσεις (Ρωμαίους 5:1).

Αυτό επίσης διορθώνει την ιδέα ότι οι πιστοί πριν από τον Παύλο «δεν ήταν πλήρεις», με την έννοια ότι ήταν μισοσωσμένοι. Ένας σωσμένος άνθρωπος σε οποιαδήποτε εποχή σώζεται επειδή ο Θεός σώζει, όχι επειδή ο άνθρωπος επιτελεί το έργο. Εκείνο όμως που δεν υπήρχε και δεν είχε αποκαλυφθεί, ήταν η πλήρης γνωστοποίηση της διαχείρισης του μυστηρίου που ανατέθηκε στον Παύλο, και η συγκεκριμένη επουράνια ταυτότητα και θέση που ο Παύλος διδάσκει για το Σώμα του Χριστού. Ο Παύλος λέει ότι ο Θεός «μας έσωσε» και «μας κάλεσε με άγια κλήση», και το συνδέει με την πρόθεση και τη χάρη του Θεού «που δόθηκε σε μας εν Xριστώ Iησού προαιώνια» (Β΄ Τιμόθεο 1:9). Λέει επίσης ότι η χάρη που σώζει, μας διδάσκει και εργάζεται μέσα μας (Τίτος 2:11,12). Η διαφορά δεν είναι ότι ο Θεός δεν χορηγούσε χάρη πριν, αλλά ότι το εύρος αυτού που ο Θεός κάνει τώρα—σχηματίζοντας ένα Σώμα εν Χριστώ με επουράνια θέση και σταθερή υπόσταση—ήταν «κρυμμένο» και αποκαλύφθηκε αργότερα πλήρως μέσω του Παύλου (Εφεσίους 3:9). Γι’ αυτό η γλώσσα του Παύλου περί επάρκειας, πληρότητας και σταθερότητας είναι τόσο κυρίαρχη.

Η σκέψη σου ότι ο Σατανάς θα είχε σταματήσει τον σταυρό αν το γνώριζε, είναι άμεσα θεμελιωμένη στην Αγία Γραφή και ταιριάζει απόλυτα με το ζήτημα του μυστηρίου έναντι της προφητείας. Ο Παύλος γράφει: «την οποία [σοφία του Θεού] κανένας από τους άρχοντες τούτου του αιώνα δεν γνώρισε, επειδή, αν θα γνώριζαν, δεν θα σταύρωναν τον Kύριο της δόξας» (Α΄ Κορινθίους 2:8). Ο σταυρός δεν ήταν ατύχημα. Ήταν ο σκοπός του Θεού, και το αίμα του Χριστού είναι η πληρωμή και η νίκη. Όμως οι άρχοντες αυτού του κόσμου δεν κατάλαβαν τι θα πραγματοποιούσε ο Θεός μέσω του σταυρού, ιδιαίτερα σε σχέση με το μυστήριο που αποκαλύφθηκε αργότερα. Ενήργησαν με εχθρότητα, αλλά έτσι συμμετείχαν στο ίδιο το γεγονός που πραγματοποίησε τη λύτρωση. Ο Παύλος συνοψίζει αργότερα την καρδιά του ζητήματος λέγοντας: «με τον οποίο έχουμε την απολύτρωση διαμέσου τού αίματός του, την άφεση των αμαρτημάτων, σύμφωνα με τον πλούτο τής χάρης του·» (Εφεσίους 1:7). Το αίμα του Χριστού δεν είναι μια υποσημείωση στη διδασκαλία της χάρης. Είναι κεντρικό. Η χάρη είναι μεγάλη επειδή η πληρωμή είναι ολοκληρωμένη, το έργο είναι τελειωμένο και ο Θεός μπορεί να δικαιώσει τον ασεβή με βάση το τελειωμένο έργο του Χριστού, όχι με βάση την απόδοση του ανθρώπου.

Όταν τα συνθέσεις όλα αυτά, το «αρκεί σε σένα η χάρη μου» γίνεται μια φωτεινή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε δύο νοοτροπίες. Η μία απαιτεί ορατά αποτελέσματα ως απόδειξη, και αντιμετωπίζει την αδυναμία ως αποτυχία. Η άλλη πιστεύει αυτό που είπε ο Κύριος στον Παύλο: ότι η δύναμη του Χριστού τελειοποιείται μέσα στην αδυναμία και ότι η χάρη είναι επαρκής ακόμη κι όταν το αγκάθι παραμένει (Β΄ Κορινθίους 12:9). Αυτό δεν σημαίνει ότι γιορτάζουμε τον πόνο ή ότι δεν πρέπει να ζητούμε θεραπεία. Σημαίνει ότι αρνούμαστε να ερμηνεύσουμε τη θέση μας βάσει των περιστάσεων. Ο πιστός σήμερα μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι το ευαγγέλιο δεν απειλείται από μια δοκιμασία και ότι η θέση του πιστού δεν κλονίζεται από την αδυναμία. Είμαστε πλήρεις εν Χριστώ, έχουμε πλησιαστεί με το αίμα του Χριστού, και η ίδια χάρη που μας έσωσε είναι επαρκής για να μας στηρίξει, καθώς ο Κύριος εκπληρώνει τον σκοπό Του μέσω ενός αδύναμου σκεύους για τη δόξα Του (Κολοσσαείς 2:10, Εφεσίους 2:13, Β΄ Κορινθίους 12:9).

Mike Hammond

Μπορεί να σ' ενδιαφέρει κι αυτό:
Στο δωμάτιο της χάρης