Ο Θεός είναι ο απόλυτος Φονταμενταλιστής!

Αυτό που ονομάζεται Χριστιανική θρησκεία/Χριστιανισμός/Χριστιανοσύνη (σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις του), αυτό το υβρίδιο "Ιουδαϊσμού" και "ελληνικού ανθρωπισμού" που αρέσκεται να χρησιμοποιεί ανεπίγνωστα το όνομα του Χριστού, διακατέχεται από τόση αγνωσία αλλά και εχθρότητα (μίσος, πιο σωστά) για το Ευαγγέλιο του Θεού, όση διακατείχε τους Ιουδαίους (τον τότε "λαό του Θεού") για το πρόσωπο του Χριστού κατά σάρκα! Λυπάμαι αν αυτή η διαπίστωση σοκάρει κάποιους, αλλά εύχομαι ειλικρινά να τους δοθεί η δυνατότητα να την επαληθεύσουν, διότι αυτό θα ισοδυναμεί και με την πραγματική σωτηρία τους αντί για τα θρησκευτικά υποκατάστατά της, που οδηγούν στην απώλεια...

Φυσικά, από αυτόν τον κανόνα δεν εξαιρείται ακόμα και η Διαμαρτυρόμενη εκκλησιαστική παράδοση. Όχι εντελώς αποκαθαρμένη από τη "μυστηριακή" και "μυστικιστική" εκδοχή του "Χριστιανισμού", έκανε ωστόσο ένα βήμα προόδου επιστρέφοντας στη Βίβλο, αλλά δεν απέφυγε τον εγκλωβισμό της στο, τελικά χαοτικό, πλαίσιο μιας ακόμα θρησκευτικής χριστιανικής εκδοχής, αυτής της "Βιβλικής θρησκείας", εξίσου εχθρικής σε σχέση με το Ευαγγέλιο με τις παραδοσιακές και πιο, ίσως, επικίνδυνης, διότι, κατά κανόνα, στοιχειοθετεί την πιο πειστική απομίμηση της αλήθειας! Η προμετωπίδα της ηχεί εξαιρετικά "ορθοτόμος": "σωτηρία κατά χάριν διά της πίστεως". Αλλά, συγγνώμη, υπάρχει μια κρίσιμη εκκρεμότητα εδώ: σε ποια ακριβώς "πίστη" αναφέρεται ο απόστολος Παύλος;

Προφανώς, ο Παύλος δεν εννοεί την πίστη που διαθέτουν και τα δαιμόνια (και φρίττουν). Αλλά δεν εννοεί και μια γενικόλογη "πίστη στον Χριστό" (ποτέ δεν θα κουραστώ να τονίζω ότι το "πίστεψε στον Κύριο Ιησού και θα σωθείς..." προς τον δεσμοφύλακα των Φιλίππων δεν τελειώνει εκεί, αλλά συνεχίζεται με την κήρυξη του λόγου του Θεού προς τον ίδιο και τον οίκο του!). Οι Χριστιανοί θρησκευόμενοι είναι εξαιρετικά πρόθυμοι (και σφόδρα ζηλωτές) να πιστέψουν στο 98% των ευαγγελικών αφηγήσεων, αλλά είναι πάρα πολύ αμφίβολο αν πιστεύουν πραγματικά (εκ καρδίας) στην ανάσταση του Χριστού - και σχεδόν αδύνατον να εμπιστευτούν στην πλήρη και απόλυτη επάρκεια του Ευαγγελίου (Α' Κορ. 15:1-4) για τη σωτηρία τους.

Είναι, βέβαια, γεγονός ότι οι θρησκευόμενοι Χριστιανοί συνήθως δεν "δύνανται ευθέως να κακολογήσουν" το Ευαγγέλιο. Άλλωστε, παραδέχονται άνετα τον θάνατο του Χριστού για τις αμαρτίες τους, προσπερνούν βιαστικά την ανάστασή Του, κυρίως, όμως, προσκόπτουν εντελώς στην πλήρη επάρκεια και, μέχρι οργής, στην "κλειστή" απολυτότητα του Ευαγγελίου για τη σωτηρία. Ο ζήλος τους για την θεοπνευστία της Αγίας Γραφής (την οποία έχουν εθιστεί να ταυτίζουν ανοήτως με το Ευαγγέλιο) τους παρασέρνει σε εντελώς μη ορθότομη ερμηνεία της, καθώς αδυνατούν να διακρίνουν την ίδια τη διαλεκτική της. Ακριβώς όπως οι άπιστοι "σκανδαλίζονται" με την Παλαιά Διαθήκη επειδή δεν διστάζει διόλου να αφηγηθεί και τις, συχνά βαριές, αμαρτίες των ανθρώπων του Θεού ή με τα τέσσερα Ευαγγέλια επειδή οι αφηγήσεις τους δεν είναι εντελώς πανομοιότυπες, έτσι και αυτοί νομίζουν ότι τόσο η αποστολική διδασκαλία, όσο και η γνήσια εκκλησιαστική παράδοση - οφείλουν να - είναι απολύτως ομοιογενείς, εντελώς απαλλαγμένες από κάθε ίχνος αποστολικής υποκειμενικότητας. Ο "απόλυτος φονταμενταλιστής", όμως, Θεός συνηθίζει να διακρίνει ανάμεσα στο ουσιώδες και το δευτερεύον, ανάμεσα στο δικό Του απόλυτο και αδιαπραγμάτευτο και στην - σεβαστή ωστόσο για τον Ίδιο - ανθρώπινη οπτική (και κάπως έτσι βρίσκεται στην Αγία Γραφή και η Επιστολή του Ιακώβου, με την μάλλον χολωμένη σωτηριολογική προσέγγισή της).

Οι Βιβλικοί θρησκευόμενοι, βεβαίως, παρά την υποδόρια εχθρότητά τους για τη διδασκαλία του αποστόλου Παύλου, αποφεύγουν να υιοθετήσουν ευθέως τη δήλωση του Ιακώβου (του οποίου το όλο πνευματικό υπόστρωμα, όπως αυτό αποκαλύπτεται στα Καινοδιαθηκικά κείμενα, θα πρέπει να λαμβάνεται πάντοτε πολύ προσεκτικά υπ' όψιν) περί "σωτηρίας εξ έργων", αλλά είναι πολύ ζηλωτές της άποψης "δείξε μου την πίστη σου από τα έργα σου" και επειδή τελικά στερούνται της γνήσιας Ευαγγελικής πίστης (αυτής του Ευαγγελίου εννοώ, όχι του ευαγγελικαλισμού) προσπαθούν με ("Βιβλικά" βεβαίως βεβαίως..) έργα να σωθούν.

Το αποτέλεσμα είναι διαρκώς να προσκόπτουν στο Ευαγγέλιο του Παύλου. Πώς, τώρα, να ερμηνεύσουν γεγονότα, όπως π.χ. το ότι η εκκλησία της Κορίνθου, μια νεοκατήχητη  εκκλησία σαρκικών αγίων και πιστών, στην οποία καταγραφόταν ακόμα μπόλικη πορνεία, είχε παρόλαυτα πλουτιστεί με όλα τα πνευματικά χαρίσματα, ή "εδάφια", όπως "είμαστε έτοιμοι να εκδικήσουμε κάθε παρακοή, όταν η υπακοή σας γίνει τελεια" (!) κ.α.π; Άλλωστε, αυτοί μονίμως σκανδαλίζονται επειδή οι ελάχιστοι προσήλυτοι, τους οποίους κάνουν "περιτρέχοντας όλη τη γη" είτε "αποστατούν" μετά από λίγο ή παραμένουν τέτοιοι ισοβίως αποδεχόμενοι τη δουλεία τους στην αμαρτία. Για να ελευθερωθεί, όμως, ο ταλαίπωρος άνθρωπος από αυτή τη δουλεία, ο μόνος τρόπος είναι η εκ καρδίας υπακοή στο Ευαγγέλιο - στο Ευαγγέλιο, που αδυνατούν να κηρύξουν οι "Βιβλικοί θρησκευόμενοι", ταυτίζοντάς το με την ...Αγία Γραφή.

Βλέπετε, τι να κάνουμε, συμβαίνει ο Θεός να είναι, επίμονα, ο απόλυτος "φονταμενταλιστής" - με το Ευαγγέλιό Του!

Ε. Σταυρόπουλος

Διαβάστε σχετικά:
Η "μητέρα" όλων των ...πλανών