Ιησούς Χριστός: Από τον ουρανό, στον σταυρό και την ανάσταση

ΤΙ ΗΤΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΡΙΝ ΓΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Ο Ιησούς Χριστός δεν άρχισε να υπάρχει στη Βηθλεέμ. Είναι ο αιώνιος Υιός του Θεού, που υπήρχε πριν από κάθε δημιουργία και συμμετείχε στη δόξα του Πατέρα.

> Συνδημιουργός και συντηρητής του σύμπαντος.
«Ο οποίος είναι εικόνα του αόρατου Θεού, πρωτότοκος κάθε κτίσης· επειδή, διαμέσου αυτού κτίστηκαν τα πάντα…και αυτός είναι πριν από όλα, και όλα συντηρούνται διαμέσου αυτού» (Κολοσσαείς 1:15-17).

> Η προΰπαρξη και η θεϊκή δόξα του Χριστού πριν υπάρξει ο κόσμος.
 «Kαι, τώρα, εσύ Πατέρα, δόξασέ με κοντά σου, με τη δόξα που είχα κοντά σε σένα, πριν γίνει ο κόσμος» (Ιωάννης 17:5).

Η θεολογία που μας δόθηκε ή η αλήθεια που εξετάσαμε;

Υπάρχει ένας ιδιαίτερος κίνδυνος στη χριστιανική ζωή, ο οποίος δεν αφορά μόνο στους θεολογικά αδιάφορους. Αφορά συχνά ακριβώς σε εκείνους που αγαπούν τη Γραφή, διαβάζουν χριστιανικά βιβλία, ακούν κηρύγματα, παρακολουθούν διδασκαλίες και ενδιαφέρονται σοβαρά για την πίστη.

Ο κίνδυνος είναι να αποκτήσουμε μια έτοιμη θεολογία, την οποία γνωρίζουμε πολύ καλά, μπορούμε να την υπερασπιστούμε με πλήθος εδαφίων και επιχειρημάτων, αλλά την οποία στην πραγματικότητα δεν εξετάσαμε ποτέ προσωπικά μέσα στο σύνολο της Γραφής.

Η πρακτική διάσταση της εγκράτειας και της πνευματικής άσκησης

Όταν ο Παύλος λέει, «δαμάζω το σώμα μου και το δουλαγωγώ» (Α΄ Κορινθίους 9:27) δεν εννοεί ότι το σώμα είναι κακό ή ότι ο Χριστιανός πρέπει να τιμωρεί το σώμα του επειδή είναι «βρώμικο». Το πλαίσιο είναι η πνευματική πειθαρχία, η εγκράτεια και η ελευθερία από την κυριαρχία των επιθυμιών.

Ο ίδιος ο Παύλος λίγο πριν, χρησιμοποιεί εικόνες αθλητή: «κάθε αγωνιζόμενος, εγκρατεύεται σε όλα» (Α΄ Κορινθίους 9:25).

Η ιδέα είναι: δεν αφήνω τις επιθυμίες, τις συνήθειες ή τις σωματικές ορμές να γίνουν αφεντικά μου.

Έχει σχέση το σώμα με την αμαρτία;

Το εδάφιο του Παύλου «δαμάζω το σώμα μου και το δουλαγωγώ, μήπως, ενώ κήρυξα σε άλλους, εγώ γίνω αδόκιμος» (Α΄ Κορινθίους 9:27) συχνά χρησιμοποιείται για να υποστηριχθεί ότι το σώμα είναι από μόνο του κάτι κακό ή εγγενώς αμαρτωλό. Όμως, μέσα στο συνολικό πλαίσιο της Καινής Διαθήκης, ο Παύλος δεν διδάσκει κάτι τέτοιο.

Η Βίβλος ποτέ δεν παρουσιάζει το σώμα ως κακό από τη δημιουργία του. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο σωματικό και χαρακτήρισε τη δημιουργία Του «πολύ καλή» (Γένεση 1:31). Επιπλέον:
* ο Χριστός προσέλαβε πραγματικό ανθρώπινο σώμα,
* έζησε χωρίς αμαρτία,
* αναστήθηκε σωματικά,
* και οι πιστοί αναμένουν ανάσταση σώματος.

Η σύγχρονη γλωσσολαλιά και το βιβλικό πρότυπο: Μια αναγκαία σύγκριση

Το ερώτημα δεν είναι αν ο Θεός μπορεί να ενεργήσει υπερφυσικά.
Το ερώτημα είναι: Ταυτίζεται η σύγχρονη εμπειρία με το βιβλικό φαινόμενο;

Για να απαντήσουμε, πρέπει να συγκρίνουμε χαρακτηριστικά.

1. Το βιβλικό πρότυπο
Α. Αναγνωρίσιμες γλώσσες
Στην Πεντηκοστή (Πράξεις 2):
* Οι γλώσσες ήταν κατανοητές από παρόντες ακροατές.
* Αναφέρονται συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, εθνότητες και διάλεκτοι.
* Το θαύμα, ως εκπλήρωση της προφητείας του Ιωήλ, είχε πρακτικό επικοινωνιακό σκοπό.

Το χάρισμα των γλωσσών: ανθρώπινες ή “ουράνιες”;

Πολλοί αγαπητοί αδελφοί και αδελφές έχουν ζήσει έντονες πνευματικές εμπειρίες που συνδέονται με τη γλωσσολαλιά. Για κάποιους, υπήρξε στιγμή βαθιάς προσευχής, απελευθέρωσης ή ανανέωσης. Αυτές οι εμπειρίες δεν πρέπει να απορρίπτονται ελαφρά τη καρδία.

Ωστόσο, η Εκκλησία δεν θεμελιώνεται στην εμπειρία, αλλά στον αποστολικό λόγο. Γι’ αυτό και κάθε πνευματικό φαινόμενο — όσο ευλογημένο κι αν φαίνεται — χρειάζεται να εξετάζεται υπό το φως της Γραφής.

Η συζήτηση περιστρέφεται κυρίως γύρω από δύο βιβλικά σώματα κειμένων:

Το «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος» και η γλωσσολαλιά

Το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος γίνεται κατά την αναγέννηση του ανθρώπου ή αποτελεί δεύτερη εμπειρία που συνοδεύεται με γλωσσολαλιά σε άγνωστες (μη ανθρώπινες) γλώσσες;

Το ερώτημα αυτό βρίσκεται στον πυρήνα της διαφοράς ανάμεσα στην κλασική Ευαγγελική θεολογία και στο Πεντηκοστιανό/Χαρισματικό ρεύμα.

Ας δούμε συνοπτικά τις δύο βασικές θέσεις και τα βιβλικά δεδομένα.

Η χριστιανική μαθητεία στην οικονομία της χάρης

Τα τελευταία χρόνια, σε ορισμένους Προτεσταντικούς κύκλους ακούγεται η άποψη ότι «σήμερα — στην οικονομία της χάρης — δεν υπάρχει χριστιανική μαθητεία». Το επιχείρημα συνήθως είναι απλό: αφού ο απόστολος Παύλος δεν χρησιμοποιεί τη λέξη «μαθητής» στις επιστολές του, τότε η εντολή του Χριστού «μαθητεύσατε» θεωρείται ότι ανήκει σε προηγούμενη οικονομία και δεν δεσμεύει τη σημερινή Εκκλησία.

Το επιχείρημα αυτό, όμως, δεν αντέχει σε προσεκτική βιβλική εξέταση. Η απουσία μιας λέξης δεν συνεπάγεται την απουσία της έννοιας. Η θεολογία της Καινής Διαθήκης δεν οικοδομείται σε μεμονωμένους όρους, αλλά σε δομικά μοτίβα διδασκαλίας, σχέσης και αποστολής. Και στις παύλειες επιστολές η μαθητεία όχι μόνο υπάρχει, αλλά αποτελεί οργανικό στοιχείο της εκκλησιολογίας.

«Σάρκα»: Οι 3 διαφορετικές έννοιες στην Καινή Διαθήκη

Η λέξη «σάρκα» στην Καινή Διαθήκη είναι μία από τις πιο παρεξηγημένες έννοιες, καθώς η Γραφή χρησιμοποιεί τον όρο με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τα συμφραζόμενα.

Η λέξη «σάρκα» μπορεί να δηλώνει:
1. Τον άνθρωπο ως θνητό ον
2. Το φυσικό σώμα
3. Τον παλαιό, εγωκεντρικό άνθρωπο που ζει ανεξάρτητα από τον Θεό

Η σωστή διάκριση είναι σημαντική, γιατί διαφορετικά μπορεί να οδηγηθούμε είτε σε παρερμηνείες είτε σε ακραίες αντιλήψεις για το σώμα, την αμαρτία και την πνευματική ζωή.

Σε ποιον μιλάει ο Θεός;

Όλη η Γραφή είναι ωφέλιμη για τη διδασκαλία μας,  αλλά δεν προορίζεται κάθε οδηγία για τη δική μας συμμετοχή. Είναι απαραίτητο να διακρίνουμε το ακροατήριο στο οποίο απευθύνονται οι αποκαλύψεις του Θεού. Σε ποιον μιλάει ο Θεός;

Ακόμη και στην Καινή Διαθήκη υπάρχουν πολλές οδηγίες και υποσχέσεις προς αγίους του παρελθόντος ή προς τον μελλοντικό Ισραήλ που δεν απευθύνονται σε κανέναν μέσα στην εκκλησία σήμερα.

Όταν η διδασκαλία και οι εντολές του Κυρίου Ιησού που αφορούν τόσο σαφώς στον λαό Ισραήλ, εφαρμόζονται στον επουράνιο λαό — όπως κάποιοι τα εφαρμόζουν — δημιουργούνται τεράστιες ερμηνευτικές αντιφάσεις, οι οποίες οδηγούν κάποιον σε αναπόφευκτα ερωτήματα (και εδώ θα περιοριστούμε ενδεικτικά στα προβλήματα που προκύπτουν από την εξέταση ενός μόνο βιβλίου της Καινής Διαθήκης):

Η ανάγκη να αποκαλύπτεται η πλάνη

Συχνά ακούγεται η ένσταση ότι η αναφορά στην πλάνη ή η κριτική σε λανθασμένες διδασκαλίες είναι κάτι «αρνητικό» και ότι δεν οικοδομεί την εκκλησία. Πολλοί θεωρούν πως η χριστιανική διδασκαλία θα έπρεπε να περιορίζεται μόνο σε θετικά μηνύματα ενθάρρυνσης. Ωστόσο, αν κοιτάξουμε προσεκτικά στην Καινή Διαθήκη, θα διαπιστώσουμε ότι μεγάλο μέρος της διδασκαλίας τόσο του ίδιου του Κυρίου Ιησού όσο και των αποστόλων περιλαμβάνει σαφείς προειδοποιήσεις απέναντι στην πλάνη.

Ο ίδιος ο Κύριος προειδοποίησε ότι «πολλοί ψευδοπροφήτες θα εγερθούν και θα πλανήσουν πολλούς». Η ιστορία της εκκλησίας — και ακόμη περισσότερο η εποχή μας — επιβεβαιώνει αυτή την προειδοποίηση. Ο απόστολος Παύλος επίσης προειδοποίησε ότι «βαρείς λύκοι» θα εισέλθουν ανάμεσα στο ποίμνιο και ότι ακόμη και από μέσα στην εκκλησία θα σηκωθούν άνθρωποι που θα διδάσκουν διεστραμμένα πράγματα για να παρασύρουν μαθητές πίσω τους. Για τον λόγο αυτό, κάλεσε τους επισκόπους να αγρυπνούν και να προσέχουν το ποίμνιο που ο Θεός τους εμπιστεύτηκε.

"Εξομολογείσθε αλλήλοις τα παραπτώματα... όπως ιαθήτε"

Οι εκκλησίες του λεγομένου Βιβλικού Χριστιανισμού θεωρούν την Καινή Διαθήκη ως τον "κανόνα της πίστης και της πρακτικής" τους, αλλά - μεταξύ των άλλων - παραβλέπουν κι ένα εξαιρετικά σημαντικό όπλο-εφόδιο που έχει διαθέσει ο Θεός στον λαό Του για την αντιμετώπιση της αμαρτίας: την εξομολόγηση.

"Eξομολογείστε ο ένας στον άλλον τα πταίσματά σας και προσεύχεστε ο ένας για τον άλλον για να γιατρευτείτε. Πολύ ισχύει η δέηση του δικαίου που γίνεται ένθερμα" (Ιακώβου 5:16).

Και μια άλλη απόδοση (ΒΕ): "Να εξομολογείστε τις αμαρτίες σας ο ένας στον άλλο και να προσεύχεστε ο ένας για τον άλλο, για να θεραπευτείτε. Η παράκληση του δικαίου έχει μεγάλη δύναμη και αποτελεσματικότητα".

Στον προαναφερθέντα χώρο, συνήθως παραβλέπεται το πρώτο μέρος του ανωτέρω εδαφίου και προτιμάται  η εξομολόγηση των αμαρτιών μόνο στον Θεό, κατά το χωρίο: "Aν πούμε ότι δεν έχουμε αμαρτία, εξαπατούμε τον εαυτό μας και η αλήθεια δεν υπάρχει μέσα μας. Aν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός είναι πιστός και δίκαιος ώστε να συγχωρήσει σε μας τις αμαρτίες, και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία. Aν πούμε ότι δεν αμαρτήσαμε, κάνουμε αυτόν ψεύτη και ο λόγος του δεν υπάρχει μέσα μας" (Α' Ιωάννη 1:8-10).