Μια αληθινή θρησκεία συνίσταται σε μια συγκεκριμένη σχέση, με τις αντίστοιχες ευθύνες της, που έχει θεσπιστεί θεϊκά μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Δεν υπάρχει αποκάλυψη κάποιας διακριτής σχέσης που να έχει θεσπιστεί είτε μεταξύ Θεού και αγγέλων είτε μεταξύ Θεού και Εθνικών, η οποία να φέρει τα χαρακτηριστικά μιας αληθινής θρησκείας· όμως ο Θεός έχει εισέλθει σε σχέση με τον Ιουδαίο, γεγονός που καταλήγει στον Ιουδαϊσμό — ή σε αυτό που ο απόστολος Παύλος προσδιορίζει ως «τη θρησκεία των Ιουδαίων» (Πράξ. 26:5· Γαλ. 1:13· πρβλ. Ιακ. 1:26,27) — και με τον Χριστιανό, γεγονός που καταλήγει στον Χριστιανισμό, ή σε αυτό που οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης αποκαλούν «την πίστη» (Ιούδα 1:3) και «την οδό αυτή» (Πράξ. 9:2· 22:4· πρβλ. 18:26· Β΄ Πέτρ. 2:2).
Ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός έχουν πολλά κοινά στοιχεία· καθένας έχει οριστεί από τον Θεό για να υπηρετήσει έναν συγκεκριμένο σκοπό. Περιλαμβάνουν παρόμοια χαρακτηριστικά — Θεό, άνθρωπο, δικαιοσύνη, αμαρτία, απολύτρωση, σωτηρία, ανθρώπινη ευθύνη και ανθρώπινο προορισμό — αλλά αυτές οι ομοιότητες δεν θεμελιώνουν ταυτότητα, διότι οι διαφορές υπερτερούν κατά πολύ των ομοιοτήτων. Υπάρχουν αξιοσημείωτα σημεία ομοιότητας μεταξύ των νόμων της Μεγάλης Βρετανίας και των νόμων των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά το γεγονός αυτό δεν καθιστά τα δύο αυτά έθνη ένα.
Ένα πλήρες θρησκευτικό σύστημα παρέχει τουλάχιστον επτά διακριτά χαρακτηριστικά, τα οποία υπάρχουν τόσο στον Ιουδαϊσμό όσο και στον Χριστιανισμό. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι:
(1) μια αποδεκτή θέση του ανθρώπου ενώπιον του Θεού·
(2) ένας τρόπος ζωής σύμφωνος με αυτή τη θέση·
(3) μια θεϊκά διορισμένη λατρευτική διακονία·
(4) μια δίκαιη βάση επί της οποίας ο Θεός μπορεί, με χάρη, να συγχωρεί και να καθαρίζει τον πλανώμενο·
(5) μια σαφής αποκάλυψη της ανθρώπινης ευθύνης, επί της οποίας μπορεί να εξασφαλιστεί η θεϊκή συγχώρηση και ο καθαρισμός·
(6) μια αποτελεσματική βάση επί της οποίας ο Θεός μπορεί να λατρεύεται και να δέχεται δεήσεις στην προσευχή· και
(7) μια μελλοντική ελπίδα.
Πρέπει να παρατηρηθεί ότι, αν και ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός έχουν πολλά κοινά, ποτέ δεν συγχωνεύονται ο ένας με τον άλλον. Έχοντας καθένας τη δική του εσχατολογία που εκτείνεται έως την αιωνιότητα, κάθε προσπάθεια να συγχωνευθούν αυτά τα δύο συστήματα χάριν μιας απλής ιδεαλιστικής ενότητας των Γραφών είναι καταδικασμένη να αποτύχει υπό το οξύ κριτήριο μιας αμερόληπτης και πιστής έρευνας του Λόγου του Θεού. Ένα δημιουργικό έργο πάνω στην εσχατολογία του Ιουδαϊσμού, είναι ιδιαίτερα επιθυμητό. Εξίσου επιθυμητό είναι ένα εξαντλητικό έργο πάνω στη σωτηριολογία του Ιουδαϊσμού, τηρώντας σε αυτό τον πρώτο νόμο μιας αληθινής Παλαιοδιαθηκικής Θεολογίας, δηλαδή ότι σε κάθε περίπτωση η διδασκαλία της πρέπει να στηρίζεται μόνο στο σύνολο της αλήθειας που ίσχυε κατά την εξεταζόμενη περίοδο. Η υπερβολικά συνηθισμένη πρακτική της επιβολής του Χριστιανισμού προς τα πίσω πάνω στον Ιουδαϊσμό ή του Ιουδαϊσμού προς τα εμπρός πάνω στον Χριστιανισμό, είναι η αιτία εκείνης της φοβερής σύγχυσης που εμφανίζεται σε κάποιες θεολογικές απόψεις. Ο Λόγος του Θεού διακρίνει μεταξύ γης και ουρανού, ακόμη και μετά την εκ νέου δημιουργία τους. Παρομοίως και εξίσου σαφώς διακρίνει μεταξύ του συνεπούς και αιώνιου επίγειου σκοπού του Θεού, που αποτελεί την ουσία του Ιουδαϊσμού, και του συνεπούς και αιώνιου επουράνιου σκοπού Του, που αποτελεί την ουσία του Χριστιανισμού. Είναι εξίσου παράλογο και φαντασιακό να υποστηρίζει κανείς ότι ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός συγχωνεύονται ποτέ, όσο θα ήταν να υποστηρίζει ότι ουρανός και γη παύουν να υπάρχουν ως διακριτές σφαίρες. Η θεολογία των διαφορετικών οικονομιών έχει το θεμέλιό της και γίνεται κατανοητή στη διάκριση μεταξύ Ιουδαϊσμού και Χριστιανισμού.
Μια Αποδεκτή Θέση του Ανθρώπου Ενώπιον του Θεού
Όποια κι αν υπήρξε η θεϊκή μέθοδος αντιμετώπισης των ανθρώπων πριν από την κλήση του Αβραάμ και την παράδοση του νόμου μέσω του Μωυσή, είναι φανερό ότι, με την κλήση του Αβραάμ και την παράδοση του νόμου και όλα όσα ακολούθησαν, υπάρχουν δύο πολύ διαφορετικές, τυποποιημένες, θεϊκές προβλέψεις, μέσω των οποίων ο άνθρωπος — ο οποίος είναι πλήρως πεπτωκώς — θα μπορούσε να σταθεί στην εύνοια του Θεού, δηλαδή:
(α) μέσω φυσικής γέννησης στον Ιουδαϊσμό ή
(β) μέσω πνευματικής γέννησης στον Χριστιανισμό ή τη βασιλεία του Θεού.
1. Η Θεία Χάρη προς τον Ισραήλ
Πέρα από το προνόμιο που παραχωρείτο στους προσήλυτους να ενταχθούν στη συναγωγή του Ισραήλ — προνόμιο που φαίνεται ότι απέδωσε ελάχιστο καρπό — η είσοδος στο δικαίωμα συμμετοχής στις διαθήκες ευλογίας που προορίζονταν για τον επίγειο λαό γινόταν και γίνεται μέσω φυσικής γέννησης. Δεν ήταν μάταιη καύχηση όταν ο απόστολος δήλωνε για τον εαυτό του ότι ήταν «από το γένος Iσραήλ» (Φιλ. 3:5), ούτε υπάρχει κάποια αόριστη γενίκευση στη δήλωση ότι ο Χριστός «έγινε διάκονος της περιτομής χάρη της αλήθειας του Θεού, για να βεβαιώσει τις υποσχέσεις που δόθηκαν στους πατέρες» (Ρωμ. 15:8).
Οι εθνικές ευλογίες του Ισραήλ καταγράφονται ως εξής: «που είναι Iσραηλίτες, των οποίων είναι η υιοθεσία, και η δόξα, και οι διαθήκες, και η νομοθεσία, και η λατρεία, και οι υποσχέσεις· των οποίων είναι οι πατέρες, και από τους οποίους γεννήθηκε ο Xριστός...» (Ρωμ. 9:4,5). Αν και κατέβηκαν στην Αίγυπτο ως οικογένεια, εξήλθαν ως έθνος, και ο Γιαχβέ τους λύτρωσε ως έθνος για τον Εαυτό Του, τόσο με αίμα όσο και με δύναμη. Δεν επρόκειτο για ατομική λύτρωση, αφού δεν περιορίστηκε σε εκείνη τη γενεά, αλλά ο Ισραήλ παραμένει λυτρωμένο έθνος καθ’ όλη την ιστορία του (Ησ. 63:4). Από ανθρώπινη πλευρά, το αρνί του Πάσχα έσωσε τη φυσική ζωή των πρωτοτόκων του Ισραήλ. Από θεϊκή πλευρά, το αρνί, ως προτύπωση του τέλειου Αμνού του Θεού, έδωσε στον Γιαχβέ την ελευθερία να λυτρώσει ένα έθνος για πάντα.
Το γεγονός ότι ο Ισραήλ βρισκόταν ήδη στην εύνοια του Γιαχβέ αποκαλύπτεται στα Έξ. 8:23· 9:6, 26· 10:23. Το λυτρωμένο έθνος έγινε ο μόνιμος θησαυρός του Γιαχβέ (Έξ. 19:5· Δευτ. 4:32-40· Ψαλμ. 135:4). Εκείνο που ο Γιαχβέ έχει διαθηκικά υποσχεθεί στο εκλεκτό Του έθνος είναι ένα πράγμα, και εκείνο που διαθηκικά υπόσχεται στα άτομα μέσα σε αυτό το έθνος είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η εθνική οντότητα έχει διατηρηθεί και θα διατηρηθεί για πάντα σύμφωνα με την υπόσχεση της διαθήκης (Ησ. 66:22· Ιερ. 31:35-37· Γεν. 17:7-8).
Ο μεμονωμένος Ισραηλίτης, αντίθετα, υπόκειτο σε μια προκαθορισμένη και ρυθμισμένη διαγωγή, η οποία συνεπαγόταν ποινή ατομικής κρίσης για κάθε αποτυχία (Δευτ. 28:58-62· Ιεζ. 20:33-44· Ματθ. 24:51· 25:12, 30). Η εθνική θέση (αλλά όχι απαραίτητα η πνευματική κατάσταση) κάθε Ισραηλίτη εξασφαλιζόταν μέσω φυσικής γέννησης. Κάποιοι από το έθνος, μέσω της πιστότητάς τους, έφτασαν σε μεγαλύτερη προσωπική ευλογία από άλλους (πρβλ. Λουκ. 2:25,37), και κάποιοι καυχιούνταν για τη φυλετική τους καταγωγή (πρβλ. Φιλ. 3:5)· αλλά αυτά δεν προσέθεταν τίποτε στα δικαιώματά τους μέσα στις διαθήκες τους, δικαιώματα που εξασφαλίζονταν σε όλους εξίσου μέσω της φυσικής γέννησης.
2. Η Θεία Χάρη προς τους Χριστιανούς
Ο επουράνιος λαός, είτε προέρχεται ατομικά από ιουδαϊκό είτε από εθνικό υπόβαθρο, αποκτά άμεσα, διά της πίστεως, μια θέση τόσο τέλεια όσο και εκείνη του Χριστού· θέση που εξασφαλίζεται μέσω πνευματικής γέννησης και όλων των σωτηριωδών ενεργειών του Θεού που τη συνοδεύουν. Λυτρώνονται ατομικά με το αίμα του Χριστού, γεννιούνται από το Πνεύμα σε μια σχέση όπου ο Θεός γίνεται Πατέρας τους και αυτοί γίνονται νόμιμοι υιοί και κληρονόμοι Του — ακόμη και συγκληρονόμοι με τον Χριστό. Μέσω του αναγεννητικού έργου του Πνεύματος έχουν τον Χριστό γεννημένο μέσα τους (Κολ. 1:27) και λαμβάνουν τη θεία φύση, που είναι η αιώνια ζωή (Ρωμ. 6:23).
Συγχωρούνται όλες οι παραβάσεις τους σε τέτοιο βαθμό ώστε δεν θα έλθουν ποτέ σε καταδίκη (Κολ. 2:13· Ιωάν. 3:18· Ρωμ. 8:1), και δικαιώνονται για πάντα (Ρωμ. 3:21–5:11). Πέθαναν στον θάνατο του Χριστού (Ρωμ. 6:1-10), αναστήθηκαν στην ανάστασή Του (Κολ. 3:1-3) και είναι καθισμένοι μαζί με τον Χριστό στα επουράνια (Εφ. 2:6). Μέσω του βαπτιστικού έργου του Πνεύματος είναι «ενωμένοι με τον Κύριο» (Ρωμ. 6:1-7· Α΄ Κορ. 12:13· Γαλ. 3:27) και, όντας έτσι εν Χριστώ, η θέση τους ενώπιον του Θεού δεν είναι κατώτερη από την τελειότητα του Χριστού, στον οποίο είναι αποδεκτοί (Β΄ Κορ. 5:21· Εφ. 1:6).
Όντας εν Χριστώ, είναι ενωμένοι μεταξύ τους σε μια μυστική ένωση που είναι ασύγκριτη και ακατανόητη — μια ενότητα παρόμοια με εκείνη που υπάρχει μέσα στην μακαρία Τριάδα (Ιωάν. 17:21-23). Είναι ήδη πολίτες του ουρανού (Φιλ. 3:20). Αυτές οι ευλογίες δεν είναι μόνο τόσο υψηλές και πνευματικές όσο ο ίδιος ο ουρανός και αιώνιες, αλλά εξασφαλίζονται ανεξάρτητα από κάθε ανθρώπινη αξία, τη στιγμή ακριβώς που κάποιος πιστεύει στον Χριστό για τη σωτηρία της ψυχής του.
Κάθε μελετητής της Αγίας Γραφής μπορεί να επαληθεύσει τον ισχυρισμό που διατυπώνεται εδώ, ότι ούτε ένα από αυτά τα διακριτά χαρακτηριστικά του Χριστιανού — και ο κατάλογος που παρουσιάζεται θα μπορούσε να επεκταθεί σημαντικά — δεν αποδίδεται ποτέ στον Ισραήλ ως τέτοιο, είτε ατομικά είτε εθνικά· και σχεδόν καμία από αυτές τις πνευματικές ευλογίες δεν αποδίδεται σε κανένα άτομο πριν από τον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού. Ο λόγος στο Δείπνο (Ιωάν. 13:1–17:26), αν και εκφωνήθηκε πριν από τον θάνατο του Χριστού, αποτελεί ωστόσο μια καταγραφή σε προσμονή όλων όσα θα ακολουθούσαν μετά τον θάνατό Του και ακόμη και μετά την Πεντηκοστή.
Συνεχίζεται εδώ
— Lewis Sperry Chafer
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.