Σε πλήρη αντίθεση με τις εκκλησιαστικές συνάξεις της Καινής Διαθήκης, η σημασία της λειτουργίας κάθε μέλους στο σώμα του Χριστού έχει ουσιαστικά χαθεί. Η θεολογία της ιεροσύνης όλων των πιστών φαίνεται να υπάρχει μόνο στη θεωρία. Η εκκλησία έχει υποχωρήσει και επιστρέψει σε παλαιά ιουδαϊκά και Ρωμαιοκαθολικά/Ορθόδοξα πρότυπα, τα οποία γεννούν την επικρατούσα παθητικότητα. Είναι λυπηρό το γεγονός ότι τα σημερινά εκκλησιαστικά κτίρια λειτουργικά μοιάζουν με ναούς, οι ποιμένες ενεργούν ως ιερείς, και το εκκλησιαστικό πρότυπο της Καινής Διαθήκης έχει αντικατασταθεί από το σύστημα του ναού της Παλαιάς Διαθήκης.
Υπάρχει μεγάλη ανάγκη για μια αναμόρφωση της σημερινής εκκλησίας που θα αποκαταστήσει τη σημασία και τη λειτουργία της ιεροσύνης κάθε μέλους στο σώμα του Χριστού. Λέγεται ότι η πρώτη εκκλησία ήταν κοινωνία «ο ένας για τον άλλον» και όχι διακονία «ο ένας πάνω από τους άλλους». Εξαιτίας της έλλειψης διακονίας κάθε μέλους, η εκκλησία όχι μόνο βρίσκεται σε παθητική κατάσταση, αλλά πολλοί ηγέτες της υποφέρουν από άγχος και εξάντληση. Η εκκλησία υποτίθεται ότι είναι μια ομάδα όπου όλοι συνεργάζονται για την ανάπτυξή της, και όχι ένα ακροατήριο. Οι ηγέτες δεν καλούνται να προβάλλουν μια «διακονία σούπερ σταρ», αλλά να ενθαρρύνουν τη «διακονία κάθε πιστού» (Εφεσίους 4:11,12).
Βρίσκουμε έναν άνθρωπο να έχει την κυρίαρχη λειτουργία στην πρώτη εκκλησία; Υπάρχει ισορροπία μεταξύ της διδασκαλίας και της συμμετοχής κάθε μέλους στη σημερινή τυπική εκκλησιαστική σύναξη; Πώς παρακινούν οι ηγέτες της εκκλησίας κάθε μέλος να λειτουργεί ενεργά στο σώμα του Χριστού και να δίνει αποτελεσματική μαρτυρία στον κόσμο; Υπάρχει το προνόμιο και η ενθάρρυνση για συμμετοχή κάθε μέλους στη συγκέντρωση της εκκλησίας;
Ο William Barclay γράφει για τις συνάξεις της πρώτης εκκλησίας: «Το πραγματικά αξιοσημείωτο πράγμα σε μια πρώιμη εκκλησιαστική σύναξη ήταν ότι σχεδόν όλοι προσέρχονταν νιώθοντας πως είχαν τόσο το προνόμιο όσο και την υποχρέωση να συνεισφέρουν κάτι σε αυτή».
Φαίνεται ότι έχουμε χάσει την ιερή αναγνώριση ότι κάθε μέλος στο σώμα του Χριστού είναι ένα πολύτιμο, δυναμικό και ισχυρό όργανο του Αγίου Πνεύματος. Στην πρώτη εκκλησία, η διακονία ανήκε σε ολόκληρο τον λαό του Θεού.
Από την Καινή Διαθήκη είναι φανερό ότι οι πρώτες εκκλησίες συνήθως συναθροίζονταν σε σπίτια (Πράξεις 2:46, Ρωμαίους 16:3,5, Α' Κορινθίους 16:19, Κολοσσαείς 4:15, Φιλήμονα 2, κλπ.). Υπήρξε μια τεράστια εξάπλωση της παγκόσμιας εκκλησίας όταν συγκεντρώνονταν τακτικά και τοπικά ως μικρές κοινότητες. Η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος ήταν θαυμαστή μέσα σε αυτές τις μικρές κοινότητες της πρώτης εκκλησίας και διαμέσου αυτών. Αυτές οι μικρές κοινότητες ήταν σαν δυναμίτης στην περιοχή τους. Κάθε μέλος φαινόταν να είναι ενεργό στο σώμα του Χριστού καθώς συναντιόνταν σε σπίτια, και η Βασιλεία του Θεού εξαπλωνόταν δυναμικά σε ολόκληρο τον λαό του Θεού και τον κόσμο.
«Για τους πρώτους δύο αιώνες, η εκκλησία συνερχόταν σε μικρές ομάδες στα σπίτια των μελών της, εκτός από ειδικές συγκεντρώσεις σε δημόσιους χώρους ή αγορές, όπου οι άνθρωποι μπορούσαν να συγκεντρωθούν σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς. Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτοί οι δύο αιώνες σηματοδοτούν την πιο ισχυρή και δυναμική εξάπλωση της εκκλησίας, που παρόμοιά της ίσως δεν έχει ξαναδεί. Η έλλειψη εκκλησιαστικών κτιρίων δεν αποτέλεσε εμπόδιο για τη ραγδαία ανάπτυξη της εκκλησίας· αντίθετα, σε σύγκριση με την κατάσταση μετά το 200 μ.Χ., φαινόταν να αποτελεί θετική βοήθεια.» — David Watson
Επειδή το σπίτι είναι ένας άτυπος χώρος όπου οι άνθρωποι μπορούν εύκολα να συναθροίζονται σε μικρές κοινότητες, δεν σημαίνει ότι η συνάθροιση σε σπίτια αποτελεί μια τέλεια λύση όπου δεν υπάρχουν καθόλου προβλήματα. Είναι απλώς μια καλύτερη και πιο αποτελεσματική προσέγγιση, με περισσότερα πλεονεκτήματα και λιγότερα μειονεκτήματα. Φυσικά, τα προβλήματα που προκύπτουν, ανάλογα με τις καταστάσεις, τους τόπους και τους πολιτισμούς, πρέπει να αντιμετωπίζονται με προσευχή και σοφία, σύμφωνα με την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος και με τη συμβουλή έμπειρων και θεοσεβών ανθρώπων.
Επίσης, ας μην παρεξηγηθεί ότι η εκκλησία περιορίζεται στο να συναθροίζεται μόνο σε σπίτια. Μπορεί να συναθροίζεται σε γραφείο, αίθουσα, τάξη, καλύβα, σκηνή κ.λπ., αρκεί το μέγεθος της κοινότητας να είναι μικρό, ώστε να είναι δυνατή και ενεργή η συμμετοχή όλων. Η δομή δεν είναι τόσο σημαντική όσο η λειτουργία της εκκλησίας. Ο λαός του Χριστού είναι ελεύθερος να συναθροίζεται όπου τον εξυπηρετεί, αρκεί να λειτουργεί σύμφωνα με το πρότυπο της εκκλησίας της Καινής Διαθήκης.
Τέλος, ας μη λησμονούμε ποτέ ότι οποιοδήποτε εκκλησιαστικό πρότυπο είναι αδύναμο και άψυχο χωρίς τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Το Πνεύμα του Θεού είναι η ζωή της εκκλησίας· χωρίς Αυτό, κάθε εκκλησία είναι νεκρή. Ας επιζητούμε να ντυθούμε με τη δύναμη από ψηλά, καθώς επιδιώκουμε να συμμορφωνόμαστε με το θέλημά Του για την οικοδομή των αγίων και τη σωτηρία ψυχών. Είθε ο Κύριος να εκχέει άφθονα το Πνεύμα Του επάνω στο σώμα Του, την Εκκλησία!
Πρέπει να συγκεντρωνόμαστε σε σπίτια απλώς επειδή η πρώτη εκκλησία συγκεντρωνόταν έτσι; Είναι λάθος να συγκεντρωνόμαστε σε ένα κτίριο; Η πρώτη εκκλησία δεν διέθετε οχήματα για να ταξιδεύει γρήγορα, σεμινάρια με ηχητικά συστήματα, μουσικά συγκροτήματα, τηλέφωνα, υπολογιστές κ.λπ., αλλά αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να τα χρησιμοποιούμε; Υπάρχουν πολλοί καλοί λόγοι για να κατανοήσουμε γιατί η συγκέντρωση σε σπίτια είναι μια καλή επιλογή, ιδιαίτερα επειδή μας βοηθά να λειτουργούμε Βιβλικά.
Στο άρθρο αυτό (σε pdf) θα βρείτε μερικούς καλούς λόγους για τους οποίους η σύναξη σε σπίτια αποτελεί μια αποτελεσματική στρατηγική για μια υγιή εκκλησία.
ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
Δείτε και τις σχετικές συνοπτικές μελέτες (pdf):
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΚΑΙ Η ΘΕΣΜΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΜΙΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.