Η Επί του Όρους Ομιλία και ο σκοπός της

Πολλοί άνθρωποι προσεγγίζουν την Επί του Όρους Ομιλία με φόβο, σύγχυση και αγωνία, επειδή τη διαβάζουν σαν να έδινε ο Ιησούς στην ανθρωπότητα μια λίστα απαιτήσεων προκειμένου να κερδίσει την αποδοχή του Θεού. Όταν όμως κατανοηθεί σωστά, η Επί του Όρους Ομιλία γίνεται μία από τις πιο ξεκάθαρες αποκαλύψεις της  τελειότητας του Ιησού Χριστού και της ανάγκης του ανθρώπου για χάρη. Η ομιλία ποτέ δεν είχε σκοπό να παράγει εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη προσπάθεια. Σκοπός της ήταν να φανερώσει το αδύνατο της αυτοδικαίωσης μακριά από τον Θεό.

Η Χιλιετής Βασιλεία και οι τρεις διαφορετικές θεωρίες

Οι τρεις κύριες σχολές της χριστιανικής Εσχατολογίας σχετίζονται με το αμφιλεγόμενο θέμα της «Χιλιετούς Βασιλείας». Το βασικότερο ίσως κείμενο που εξηγεί τις διαφορές μεταξύ των σχολών Προχιλιασμού, Μεταχιλιασμού και Αχιλιασμού βρίσκεται στην Αποκάλυψη 20:1-7, όπου αναφέρεται ο Σατανάς να είναι δεμένος για «χίλια χρόνια» (στ. 2) και εκείνοι που «ανέζησαν και βασίλευσαν μαζί με τον Χριστό για χίλια χρόνια».

Ας επισημάνουμε τις διαφορές:

1.- Προχιλιασμός (Premillennialism)
Οι Προχιλιαστές διαιρούνται σε δύο ομάδες: τους κλασικούς Προχιλιαστές και τους Χιλιαστές των Οικονομιών (dispensationalists - Οικονομιαστές).

Μια εκκλησιαστική σύναξη

Όταν μια «τοπική θεσμική εκκλησία» συνέρχεται, τι σημαίνει αυτό συγκεκριμένα; «Λατρεύουν»; «Έχουν κοινωνία»; «Υπακούουν τη Γραφική εντολή να το κάνουν»; Τι ακριβώς κάνουν;

Όταν κοιτάζετε χωρίς προκατάληψη στη Γραφή, οι συνάξεις των πρώτων πιστών δεν ήταν ποτέ μια επίσημη θρησκευτική εκδήλωση ούτε μια τελετουργική «λειτουργία λατρείας» που παρακολουθούνταν παθητικά από μια κοινότητα θεατών.

Παρά τις ευσεβιστικές δηλώσεις και τις ψευδείς διδασκαλίες στην τοπική θεσμική εκκλησία του σήμερα, δεν υπάρχει καμία αναφορά στη Γραφή ότι η «πρώτη εκκλησία» (οι πιστοί) διεξήγαγε οποιεσδήποτε τακτικά προγραμματισμένες συναντήσεις οποιουδήποτε είδους!

Τι είπε και τι δεν είπε ο Ιησούς

Πράγματα που ο Ιησούς δεν είπε, αλλά υπονοούνται από εκείνους που, ουσιαστικά, απορρίπτουν τη Γραφή για να δημιουργήσουν έναν «υπερ-βιβλικό» Ιησού, σύμφωνα με τη δική τους αντίληψη:

«Έχει να κάνει με σχέση…
Άρα ξέχνα την υπακοή.»

«Όλη η Γραφή δείχνει σε μένα…
Άρα οι δικές σου αντιλήψεις για Μένα υπερισχύουν κάθε εδαφίου που σε ενοχλεί.»

Τα έξι πιο κοινά χαρακτηριστικά των αιρέσεων

Τα ονόματα αλλάζουν, οι ηγέτες αλλάζουν, αλλά ο μηχανισμός παραμένει σχεδόν πάντα ο ίδιος — και μόλις τον αναγνωρίσεις, γίνεται πολύ πιο δύσκολο να παγιδευτείς.

«Ουαί εις τον κόσμον διά τα σκάνδαλα· διότι είναι ανάγκη να έλθωσι τα σκάνδαλα· πλην ουαί εις τον άνθρωπον εκείνον, διά του οποίου το σκάνδαλον έρχεται.»  — Ματθαίος 18:7

Οι αιρέσεις μπορεί να φαίνονται εξωτερικά πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Άλλο το λεξιλόγιο, άλλος ο ηγέτης, άλλες οι υποσχέσεις. Αλλά από μέσα, η δομή τους είναι τρομακτικά παρόμοια. Κάθε αίρεση πρέπει να εκπληρώσει τις ίδιες λειτουργίες για να απομακρύνει τους ανθρώπους από την αλήθεια — και για να το πετύχει, χρησιμοποιεί πάντα τα ίδια εργαλεία.

Ποιο είναι το Ευαγγέλιο;

Το Α΄ Κορινθίους κεφ. 15 δεν περιέχει ολόκληρο το ευαγγέλιο. Ούτε αποτελεί μια πλήρη λίστα του τι πρέπει να πιστέψει κάποιος για να λάβει αιώνια ζωή. Αντιθέτως, το πώς λαμβάνει κανείς την αιώνια ζωή δεν είναι καν στο επίκεντρο. Η αιώνια ζωή θεωρείται δεδομένη, και ορισμένα στοιχεία του ευαγγελίου διακηρύσσονται για να βοηθήσουν εκείνους που ήδη έχουν αιώνια ζωή να ζουν υπό το φως αυτής.

Η εξήγηση του Παύλου για το ευαγγέλιο στην Α΄ Κορινθίους 15 είναι πιθανότατα πιο αμφιλεγόμενη από οποιοδήποτε άλλο σχετικό χωρίο στην Καινή Διαθήκη. Αυτό συμβαίνει επειδή φαίνεται να ορίζει ρητά «το ευαγγέλιο». Ο Παύλος γράφει: «Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὸ εὐαγγέλιον ὃ εὐηγγελισάμην ὑμῖν, ὃ καὶ παρελάβετε, ἐν ᾧ καὶ ἑστήκατε, δι᾿ οὗ καὶ σῴζεσθε, τίνι λόγῳ εὐηγγελισάμην ὑμῖν εἰ κατέχετε, ἐκτὸς εἰ μὴ εἰκῆ ἐπιστεύσατε.» (Α΄ Κορινθίους 15:1,2).

Διαχρονικές αποστολικές παραδόσεις για τη λειτουργία της Εκκλησίας (2ο)

Σκοπός αυτού του κεφαλαίου είναι να δείξει ότι οι απόστολοι πράγματι είχαν την πρόθεση οι εκκλησίες να ακολουθούν τα πρότυπα που καθιέρωσαν για την εκκλησιαστική πρακτική. Η τήρηση των παραδόσεών τους — οι οποίες εφαρμόζονταν καθολικά στις εκκλησίες του πρώτου αιώνα — φέρνει την ειρηνική παρουσία του Θεού. Είναι λογική, αξιέπαινη και ακόμη και εντολή. Επομένως, το ερώτημα δεν είναι: «Πρέπει να κάνουμε τα πράγματα όπως γίνονταν στην Καινή Διαθήκη;» αλλά: «Γιατί να θέλουμε να τα κάνουμε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο;»

Ποιες είναι αυτές οι αποστολικές παραδόσεις;
Ακολουθεί μια λίστα με ορισμένες πρακτικές — μερικές διατηρούνται ακόμη, άλλες έχουν παραμεληθεί:

Διαχρονικές αποστολικές παραδόσεις για τη λειτουργία της Εκκλησίας (1ο)

Μια εκκλησιολογία θεμελιωμένη στην πρακτική της εκκλησίας της Καινής Διαθήκης, και όχι στις μεταβαλλόμενες άμμους των σύγχρονων «μοντέλων ανάπτυξης εκκλησίας», είναι ένα δώρο Θεού για όσους έχουν απογοητευτεί από τις αποτυχίες των σύγχρονων ευαγγελικών «μοντέλων» εκκλησιαστικής πρακτικής, και για εκείνους που ανακαλύπτουν ότι το πρότυπο που παρέχεται από τους αποστόλους, εμπνευσμένους από το Άγιο Πνεύμα, είναι το πιο πρακτικό απ’ όλα.
— Dan Trotter, ιεραπόστολος στην Ασία

Ο Ιησούς δεν μας άφησε να αναρωτιόμαστε πώς να κάνουμε αποτελεσματικά μαθητές. Μέσω των αποστόλων, εξόπλισε τους πρώτους Χριστιανούς με διαχρονικές βιβλικές παραδόσεις εκκλησιαστικής πρακτικής για επιτυχία στο να διδάσκουν τους πιστούς να τηρούν όλα όσα Εκείνος διέταξε. Γιατί θα έπρεπε να σας ενδιαφέρει να κάνετε τα πράγματα με τον τρόπο του πρώτου αιώνα; Η επίτευξη των σκοπών του Θεού για τη μαθητεία του σώματός Του ενδέχεται να περιμένει τη δική σας σύναξη, αν υιοθετήσετε τα παραδείγματα που μας δίνονται στην Καινή Διαθήκη από την πρώτη εκκλησία. Λόγω της μοναδικής σχέσης μεταξύ του Ιησού και των αποστόλων Του, οφείλουμε να προσέχουμε να μην παραμελούμε τις εκκλησιαστικές πρακτικές που εκείνοι διαμόρφωσαν.

Γιατί οι εκκλησίες προβάλλουν ομιλητές που διεγείρουν τη σάρκα

Πολλές εκκλησίες δεν προβάλλουν ομιλητές παρακίνησης επειδή αυτοί είναι προσεκτικοί στη διδασκαλία ή αφοσιωμένοι στην αλήθεια. Τους προβάλλουν επειδή το παρακινητικό κήρυγμα κρατά το σύστημα ζωντανό. Όταν μια εκκλησία δεν τρέφεται με υγιή διδασκαλία εβδομάδα με την εβδομάδα, οι άνθρωποι γίνονται ανήσυχοι, αποσπασμένοι και πνευματικά νωθροί. Μπορεί να μη γνωρίζουν τι ακριβώς λείπει, αλλά αισθάνονται το κενό. Αντί να αντιμετωπίσουν το πραγματικό πρόβλημα, που είναι η έλλειψη αλήθειας και καθαρής διδασκαλίας, οι εκκλησίες φέρνουν δυναμικούς ομιλητές που μπορούν να δημιουργήσουν ένταση. Η έμπνευση γίνεται υποκατάστατο της θεμελίωσης. Ο ενθουσιασμός χρησιμοποιείται για να «αναζωογονήσει» την αίθουσα, ενώ το θεμέλιο παραμένει αδύναμο.

Τι είναι ο αγιασμός;

Σύντομα κείμενα μπορούν μόνο να δώσουν μια επισκόπηση του αγιασμού. Κι όμως, οι περισσότερες συζητήσεις γύρω από τον αγιασμό γίνονται αποσπασματικά. Πώς μπορούμε να τον εξηγήσουμε συνοπτικά; Ο αγιασμός έχει να κάνει με την αγιότητα. Η λέξη «ἁγιασμός» — «αγιασμός, αφιέρωση, αγιότητα» — έχει τη ρίζα του στο «ἅγιος». Η λέξη άγιος (εκ του ά-γειος [άυλος, όχι αυτής της Γης]: α στερητικό και γη) σημαίνει αυτόν που είναι απόλυτα ιερός και αγνός, λατρευτικά και ηθικά. Η λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κάτι που αναφέρεται στον Θεό, αλλά και για κάποιον άνθρωπο ο οποίος έχει ανακηρυχθεί καθαγιασμένος, ξεχωρισμένος από/για τον Θεό. Ο αγιασμός, λοιπόν, ενεργεί πάνω στην άγια κατάσταση κάποιου, οδηγώντας τον στην έμπρακτη ζωή αγιότητας.

Σε ποιον μιλάει ο Θεός;

Όλη η Γραφή είναι ωφέλιμη για τη διδασκαλία μας,  αλλά δεν προορίζεται κάθε οδηγία για τη δική μας συμμετοχή. Είναι απαραίτητο να διακρίνουμε το ακροατήριο στο οποίο απευθύνονται οι αποκαλύψεις του Θεού. Σε ποιον μιλάει ο Θεός;

Ακόμη και στην Καινή Διαθήκη υπάρχουν πολλές οδηγίες και υποσχέσεις προς αγίους του παρελθόντος ή προς τον μελλοντικό Ισραήλ που δεν απευθύνονται σε κανέναν μέσα στην εκκλησία σήμερα.

Όταν η διδασκαλία και οι εντολές του Κυρίου Ιησού που αφορούν τόσο σαφώς στον λαό Ισραήλ, εφαρμόζονται στον επουράνιο λαό — όπως κάποιοι τα εφαρμόζουν — δημιουργούνται τεράστιες ερμηνευτικές αντιφάσεις, οι οποίες οδηγούν κάποιον σε αναπόφευκτα ερωτήματα (και εδώ θα περιοριστούμε ενδεικτικά στα προβλήματα που προκύπτουν από την εξέταση ενός μόνο βιβλίου της Καινής Διαθήκης):

Το «Δείπνο του Κυρίου»: Ένα εβδομαδιαίο γεύμα κοινωνίας

Πώς μπορούμε καλύτερα να καλλιεργήσουμε την κοινωνία, να διεγείρουμε την αγάπη, να ενισχύσουμε την ενότητα και να διαμορφώσουμε τις συνάξεις μας έτσι ώστε τα μέλη να ενθαρρύνουν το ένα το άλλο; Η Βιβλική απάντηση βρίσκεται στο Δείπνο του Κυρίου — όπως αρχικά τελείτο. Ο άρτος και το ποτήριο λαμβάνονταν στο πλαίσιο ενός πραγματικού γεύματος. Όταν ο Λουκάς περιέγραψε το Δείπνο του Κυρίου στις Πράξεις 2, οι λέξεις που χρησιμοποίησε ήταν κοινωνία, τροφή, χαρά και δοξολογία. Γι’ αυτό ο καθηγητής του Gateway Seminary, John Taylor, το αποκαλεί «Γεύμα του Κυρίου».

Η μοναδικότητα της Εκκλησίας και η διαφορά της από τον Ισραήλ

Η Εκκλησία έχει διακριτό χαρακτήρα
Ο διακριτός χαρακτήρας της Εκκλησίας έχει τις ρίζες του στη μοναδική της σχέση με τον ζώντα Χριστό ως το σώμα του οποίου Εκείνος είναι η Κεφαλή. Ο Θεός «και υπέταξε τα πάντα κάτω από τα πόδια του· και τον έδωσε ως κεφαλή πιο πάνω από όλους στην Εκκλησία, η οποία είναι το σώμα του, το πλήρωμα εκείνου που, σε όλα, γεμίζει με πληρότητα τα πάντα.» (Εφ. 1:22,23). «και αυτός είναι η κεφαλή του σώματος, της εκκλησίας· ο οποίος είναι αρχή, πρωτότοκος από τους νεκρούς, για να γίνει αυτός πρωτεύων σε όλα» (Κολ. 1:18). «Kαι εσείς είστε σώμα του Xριστού, και μέλη κατά μέρος» (Α΄ Κορ. 12:27).

Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (3ο) – Συμμετοχή

Καθώς τα τελευταία χρόνια βοηθώ στη διευκόλυνση της ανάπτυξης συμμετοχικών εκκλησιών, έχω μάθει μερικές απλές αρχές που φαίνεται να λειτουργούν. Είμαι ακόμη αρχάριος, αλλά παραθέτω μια σύνοψη με την ελπίδα να ενθαρρύνει και άλλους να ανακαλύψουν το φρέσκο χρίσμα του Θεού για αυτό το “νέο” παλιό πράγμα και έτσι να φέρουν την παρουσία Του σε μια αναδυόμενη γενιά νέων (ή όχι ακόμη) πιστών.

* Οι εκκλησίες της Καινής Διαθήκης συνήθως συνέρχονταν σε σπίτια, όπου οι άνθρωποι μοιράζονταν τη Θεία Κοινωνία και την κοινωνία γύρω από ένα γεύμα.

Ζούμε στις έσχατες ημέρες; Τι λέει πραγματικά η Αγία Γραφή

Με όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, είναι λογικό ερώτημα. Πόλεμοι, διχασμοί, καταστροφές, ηθική σύγχυση· μπορεί να νιώθει κανείς πως το τέλος πλησιάζει. Και αν έχεις περάσει χρόνο στο διαδίκτυο ή σε ορισμένους εκκλησιαστικούς κύκλους, πιθανότατα έχεις ακούσει κάποιον να λέει: «Σίγουρα ζούμε στις έσχατες ημέρες».

Αλλά ζούμε;

Είναι εύκολο να παρασυρθούμε από δραματικούς τίτλους ή θεωρίες που ακούγονται Βιβλικές, αλλά είναι περισσότερο γνώμες παρά Γραφή. Γι’ αυτό, αντί να ρωτάμε τι λένε οι άνθρωποι για τις έσχατες ημέρες, χρειάζεται να θέσουμε μια καλύτερη ερώτηση: Τι λέει η Βίβλος για τις έσχατες ημέρες;

Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (2ο) – Κοινωνία

Αντί για “εκκλησίες του άμβωνα”, όπου οι ποιμένες και οι “ομάδες” διακονίας τους οργανώνουν ένα ...εμπροσθοκεντρικό κυριακάτικο πρωινό “θέαμα” για παθητικούς πιστούς καθισμένους στα στασίδια, το Βιβλικό πρότυπο είναι η οικεία κοινωνία, όπου κάθε πιστός μπορεί – και πράγματι – να διακονεί ο ένας τον άλλον.

Αν κάποιος μπορεί να μου δείξει Βιβλικά παραδείγματα ή εντολές για τις σύγχρονες ποιμενοκεντρικές “εκκλησίες του άμβωνα”, πραγματικά ενδιαφέρομαι. Μέχρι τώρα, όμως, δεν έχω βρει κανένα. Αντίθετα, βρίσκω ακριβώς το αντίθετο.

Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (1ο) – Ηγεσία

Όλο και περισσότερο βλέπω τον Θεό να προκαλεί υπάρχοντες και αναδυόμενους ηγέτες να εγκαταλείψουν τους καθιερωμένους αλλά μη Βιβλικούς τρόπους με τους οποίους «κάνουμε» εκκλησία. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ανάγκη να αποφασίσουμε αν είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε το τίμημα που απαιτείται για να προχωρήσει η Βασιλεία Του, αντί για τις ανθρώπινες παραδόσεις μας, τις ανθυγιεινές σχέσεις και τις αδόκιμες πρακτικές μας. Κάποιοι λένε «ναι» και ανακαλύπτουν ένα νέο επίπεδο διακονίας. Πολλοί δεν το κάνουν.

Όταν στάθηκα πρόθυμος να αντισταθώ σθεναρά σε έναν καταχρηστικό ποιμένα, ένα από τα πράγματα που αποκόμισα ήταν μια νέα και βαθιά προσωπική κατανόηση της πνευματικής αρχής: Υγιείς εκκλησίες γεννούν θεοσεβή ηγεσία που λειτουργεί πάνω σε Βιβλικές αρχές.

Προσπαθώντας να ζήσεις τη χριστιανική ζωή χωρίς να έχεις τη χριστιανική ζωή

Πολλοί άνθρωποι κάνουν το λάθος να προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή, πριν λάβουν τη ζωή. Το πιο δύσκολο πράγμα που γνωρίζω, είναι να προσπαθείς να ζήσεις τη χριστιανική ζωή όταν δεν την έχεις για να τη ζήσεις. Πρέπει πρώτα να υπάρξει χριστιανική ζωή μέσα σου, πριν μπορέσεις να την εκδηλώσεις και να τη φανερώσεις. Το να προσπαθεί κανείς να ζήσει χριστιανική ζωή χωρίς να έχει αναγεννηθεί είναι το ίδιο μάταιο με το να προσπαθεί ένας χιμπατζής να ζήσει ανθρώπινη ζωή. Έχω δει κάποιους χιμπατζήδες να μιμούνται με εντυπωσιακό τρόπο όσα κάνουν οι άνθρωποι.

Σε έναν ζωολογικό κήπο στη Φιλαδέλφεια, κάποτε μου είπαν: «Έλα να δεις μερικούς από τους προγόνους σου».

Τι είναι το κίνημα «Η Βασιλεία τώρα»;

Η θεολογία «Βασιλεία τώρα», είναι η πίστη της Χαρισματικής Κίνησης της Προτεσταντικής χριστιανικής απόχρωσης, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι υπερασπιστές της Βασιλείας τώρα πιστεύουν ότι ο Θεός έχασε τον έλεγχο πάνω στον κόσμο όταν ο Διάβολος απέκτησε εξουσία πάνω στον Αδάμ και την Εύα που αμάρτησαν. Από τότε, λέει η θεολογία αυτή, ο Θεός έχει προσπαθήσει να επανακτήσει τον έλεγχο του κόσμου αναζητώντας μια ξεχωριστή ομάδα ανθρώπων – που χαρακτηρίζονται ως «λαός της διαθήκης», «νικητές» ή «ο στρατός του Ιωήλ» – και ότι μέσω αυτών και των κοινωνικών θεσμών (συμπεριλαμβανομένων των κυβερνήσεων και των νομοθεσιών) ο κόσμος θα τεθεί υπό την εξουσία του Θεού. Πιστεύουν ότι από τη στιγμή που οι πιστοί κατοικούνται από το ίδιο Άγιο Πνεύμα που κατοίκησε στον Ιησού Χριστό, όλοι έχουμε εξουσία στον Ουρανό και πάνω στη γη· έχουμε τη δύναμη να πιστεύουμε και να μιλάμε έτσι που να φέρνουμε στην ύπαρξη πράγματα που δεν υπάρχουν, κι έτσι να πραγματοποιήσουμε τον αιώνα της Βασιλείας.

Η ηγεσία στην εκκλησία της Καινής Διαθήκης

Γιατί ο Ιησούς είπε ότι οι ηγέτες της εκκλησίας έχουν την ίδια εξουσία με τα παιδιά και τους δούλους, εκείνους δηλαδή με τη μικρότερη εξουσία; (Και τόνισε αυτή την αλήθεια πλένοντας τα πόδια των μαθητών.) Ο Ιησούς μάλιστα υποσχέθηκε: «Αν τα γνωρίζετε αυτά, μακάριοι είστε αν τα κάνετε». Τι μας λέει αυτό για τον τρόπο διοίκησης των ηγετών της εκκλησίας; Για τον τρόπο λήψης αποφάσεων μέσα στην εκκλησία;

Ένα βασικό στοιχείο της διδασκαλίας του Ιησού για την ηγεσία είναι ότι οι πρεσβύτεροι υπηρετούν την εκκλησία αφιερώνοντας χρόνο για να οικοδομήσουν συναίνεση μέσα στη σύναξη. Ο νους του Χριστού είναι πιο πιθανό να διακρίνεται, όταν οι ηγέτες καθοδηγούν ολόκληρη την εκκλησία να αγωνιστεί συλλογικά με σημαντικές αποφάσεις. Τα μέλη της εκκλησίας ενθαρρύνονται όταν συνειδητοποιούν ότι οι προτάσεις όλων εξετάζονται με σεβασμό υπό το φως της Γραφής. Η ενότητα ενισχύεται και η εκκλησία μπορεί ευκολότερα να καθοδηγείται από το Πνεύμα.