Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (1ο) – Ηγεσία

Όλο και περισσότερο βλέπω τον Θεό να προκαλεί υπάρχοντες και αναδυόμενους ηγέτες να εγκαταλείψουν τους καθιερωμένους αλλά μη Βιβλικούς τρόπους με τους οποίους «κάνουμε» εκκλησία. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ανάγκη να αποφασίσουμε αν είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε το τίμημα που απαιτείται για να προχωρήσει η Βασιλεία Του, αντί για τις ανθρώπινες παραδόσεις μας, τις ανθυγιεινές σχέσεις και τις αδόκιμες πρακτικές μας. Κάποιοι λένε «ναι» και ανακαλύπτουν ένα νέο επίπεδο διακονίας. Πολλοί δεν το κάνουν.

Όταν στάθηκα πρόθυμος να αντισταθώ σθεναρά σε έναν καταχρηστικό ποιμένα, ένα από τα πράγματα που αποκόμισα ήταν μια νέα και βαθιά προσωπική κατανόηση της πνευματικής αρχής: Υγιείς εκκλησίες γεννούν θεοσεβή ηγεσία που λειτουργεί πάνω σε Βιβλικές αρχές.

Προσπαθώντας να ζήσεις τη χριστιανική ζωή χωρίς να έχεις τη χριστιανική ζωή

Πολλοί άνθρωποι κάνουν το λάθος να προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή, πριν λάβουν τη ζωή. Το πιο δύσκολο πράγμα που γνωρίζω, είναι να προσπαθείς να ζήσεις τη χριστιανική ζωή όταν δεν την έχεις για να τη ζήσεις. Πρέπει πρώτα να υπάρξει χριστιανική ζωή μέσα σου, πριν μπορέσεις να την εκδηλώσεις και να τη φανερώσεις. Το να προσπαθεί κανείς να ζήσει χριστιανική ζωή χωρίς να έχει αναγεννηθεί είναι το ίδιο μάταιο με το να προσπαθεί ένας χιμπατζής να ζήσει ανθρώπινη ζωή. Έχω δει κάποιους χιμπατζήδες να μιμούνται με εντυπωσιακό τρόπο όσα κάνουν οι άνθρωποι.

Σε έναν ζωολογικό κήπο στη Φιλαδέλφεια, κάποτε μου είπαν: «Έλα να δεις μερικούς από τους προγόνους σου».

Τι είναι το κίνημα «Η Βασιλεία τώρα»;

Η θεολογία «Βασιλεία τώρα», είναι η πίστη της Χαρισματικής Κίνησης της Προτεσταντικής χριστιανικής απόχρωσης, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι υπερασπιστές της Βασιλείας τώρα πιστεύουν ότι ο Θεός έχασε τον έλεγχο πάνω στον κόσμο όταν ο Διάβολος απέκτησε εξουσία πάνω στον Αδάμ και την Εύα που αμάρτησαν. Από τότε, λέει η θεολογία αυτή, ο Θεός έχει προσπαθήσει να επανακτήσει τον έλεγχο του κόσμου αναζητώντας μια ξεχωριστή ομάδα ανθρώπων – που χαρακτηρίζονται ως «λαός της διαθήκης», «νικητές» ή «ο στρατός του Ιωήλ» – και ότι μέσω αυτών και των κοινωνικών θεσμών (συμπεριλαμβανομένων των κυβερνήσεων και των νομοθεσιών) ο κόσμος θα τεθεί υπό την εξουσία του Θεού. Πιστεύουν ότι από τη στιγμή που οι πιστοί κατοικούνται από το ίδιο Άγιο Πνεύμα που κατοίκησε στον Ιησού Χριστό, όλοι έχουμε εξουσία στον Ουρανό και πάνω στη γη· έχουμε τη δύναμη να πιστεύουμε και να μιλάμε έτσι που να φέρνουμε στην ύπαρξη πράγματα που δεν υπάρχουν, κι έτσι να πραγματοποιήσουμε τον αιώνα της Βασιλείας.

Η ηγεσία στην εκκλησία της Καινής Διαθήκης

Γιατί ο Ιησούς είπε ότι οι ηγέτες της εκκλησίας έχουν την ίδια εξουσία με τα παιδιά και τους δούλους, εκείνους δηλαδή με τη μικρότερη εξουσία; (Και τόνισε αυτή την αλήθεια πλένοντας τα πόδια των μαθητών.) Ο Ιησούς μάλιστα υποσχέθηκε: «Αν τα γνωρίζετε αυτά, μακάριοι είστε αν τα κάνετε». Τι μας λέει αυτό για τον τρόπο διοίκησης των ηγετών της εκκλησίας; Για τον τρόπο λήψης αποφάσεων μέσα στην εκκλησία;

Ένα βασικό στοιχείο της διδασκαλίας του Ιησού για την ηγεσία είναι ότι οι πρεσβύτεροι υπηρετούν την εκκλησία αφιερώνοντας χρόνο για να οικοδομήσουν συναίνεση μέσα στη σύναξη. Ο νους του Χριστού είναι πιο πιθανό να διακρίνεται, όταν οι ηγέτες καθοδηγούν ολόκληρη την εκκλησία να αγωνιστεί συλλογικά με σημαντικές αποφάσεις. Τα μέλη της εκκλησίας ενθαρρύνονται όταν συνειδητοποιούν ότι οι προτάσεις όλων εξετάζονται με σεβασμό υπό το φως της Γραφής. Η ενότητα ενισχύεται και η εκκλησία μπορεί ευκολότερα να καθοδηγείται από το Πνεύμα.

Η χάρη που σώζει και η ζωή που αλλάζει

Η Αγία Γραφή μάς διαβεβαιώνει ότι «κατά χάρη είστε σωσμένοι, διαμέσου της πίστης» (Εφεσίους 2:8). Δεν είναι κάτι που κερδίζουμε με τα έργα μας ούτε αποτέλεσμα της δικής μας αξίας. Είναι δώρο της αγάπης του Θεού, που προσφέρεται ελεύθερα σε όσους εμπιστεύονται τον Ιησού Χριστό.

Μερικές φορές, όμως, αυτή η αλήθεια παρερμηνεύεται. Κάποιοι θεωρούν ότι, αφού η σωτηρία είναι δωρεάν, δεν έχει σημασία πώς ζει κανείς μετά. Άλλοι πιστεύουν ότι η σωτηρία εξασφαλίζεται απλώς με το να πει κάποιος μια προσευχή ή να πάρει μια στιγμιαία θρησκευτική απόφαση.

Η αλήθεια είναι ότι μια προσευχή μπορεί να ειπωθεί εύκολα, αλλά η σωτηρία είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Δεν είναι απλώς μια στιγμή ή μια θρησκευτική πράξη· είναι ένα έργο του Θεού μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Είναι η αρχή μιας νέας ζωής.

Η λατρεία στην Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (βίντεο)

Πρέπει οι συνάξεις της εκκλησίας να θυμίζουν ένα άθλημα για θεατές; Ο Ιησούς εξόπλισε την πρώτη εκκλησία με μια στρατηγική που σχεδιάστηκε για να παρακινεί σε αγάπη και καλά έργα, να οικοδομεί, να ενθαρρύνει, να ενισχύει και να διδάσκει. Το αρχικό Του σχέδιο προέβλεπε ότι οι απλοί πιστοί θα συνεισέφεραν τακτικά και ουσιαστικά στις εκκλησιαστικές συγκεντρώσεις. Στις εκκλησίες της Καινής Διαθήκης, όσοι υποκινούνταν από το Πνεύμα ήταν ελεύθεροι να προσφέρουν μαρτυρίες, να μοιράζονται πνευματικές εμπειρίες, να δίνουν παραινέσεις, να ηγούνται στην προσευχή, να ψάλλουν, να δοξάζουν κ.λπ.

Συντετριμμένα σκεύη για τον Χριστό

«Περιφέροντας πάντοτε στο σώμα τη νέκρωση του Kυρίου Iησού, για να φανερωθεί στο σώμα μας και η ζωή του Iησού. Eπειδή, εμείς που ζούμε παραδινόμαστε πάντοτε στον θάνατο για χάρη του Iησού, για να φανερωθεί και η ζωή του Iησού στη θνητή μας σάρκα» (Β΄ Κορινθίους 4:10,11).

Το τέταρτο αυτό κεφάλαιο της Β΄ Κορινθίους αποτελεί τη δήλωση δύναμης του αποστόλου Παύλου για τη διακονία. Μέσα σε αυτά τα συγκλονιστικά εδάφια μας δείχνει ότι ο Θεός δεν αναζητεί λαμπρούς ανθρώπους, δεν εξαρτάται από εύγλωττους ανθρώπους, ούτε περιορίζεται στη χρήση ταλαντούχων ανθρώπων για να στείλει το Ευαγγέλιό Του στον κόσμο.

Ο Θεός αναζητεί συντετριμμένους ανθρώπους, ανθρώπους που έχουν κρίνει τον εαυτό τους στο φως του Σταυρού του Χριστού. Όταν θέλει να γίνει κάτι, χρησιμοποιεί ανθρώπους που έχουν φτάσει στο τέλος του εαυτού τους και των οποίων η εμπιστοσύνη δεν βρίσκεται στον εαυτό τους αλλά στον Θεό.

Η Πρώτη Εκκλησία: Κήρυγμα ή Διδασκαλία; (2o)

Μια σημαντική διαφορά μεταξύ του κηρύγματος και της διδασκαλίας, όπως συχνά τα αντιλαμβανόμαστε σήμερα, είναι ότι η διδασκαλία μπορεί πιο φυσικά να διακοπεί. Μπορούν να τεθούν ερωτήσεις, να προστεθούν σκέψεις και να εκφραστούν διαφωνίες.

Ο Ιησούς ανέθεσε στους αποστόλους να κάνουν μαθητές, μια διαδικασία που — όπως είπε— απαιτεί να «διδάσκουν» τους ανθρώπους να τηρούν όλα όσα Εκείνος πρόσταξε· όχι απλώς να κηρύττουν γι’ αυτά. Στις Πράξεις 2:42 γίνεται σαφές ότι οι μαθητές ήταν αφοσιωμένοι στη «διδαχή» των αποστόλων — όχι στο κήρυγμά τους.

Η Πρώτη Εκκλησία: Διαλογική διδασκαλία χωρίς κηρύγματα (1o)

«Δεν κάνεις μαθητές μέσω του κηρύγματος. Το να προσπαθείς να κάνεις μαθητές μέσω του κηρύγματος είναι σαν να ψεκάζεις γάλα πάνω από ένα δωμάτιο γεμάτο μωρά που κλαίνε, απλώς ελπίζοντας ότι λίγο από αυτό θα πέσει στα στόματά τους. Αυτό περίπου κάνεις όταν κηρύττεις. Κάνεις μαθητές όπως έκανε ο Ιησούς — μέσα από πρόσωπο-με-πρόσωπο σχέσεις σε μικρές ομάδες». — Avery Willis και Mark Snowden, Truth that Sticks: How to Communicate Velcro Truth in a Teflon World.

Πολλά καλά προκύπτουν από το κήρυγμα σε μεγάλες εκκλησίες (όπως για παράδειγμα αυτό που έκανε ο Charles Spurgeon). Ωστόσο, σε μικρότερες συνάξεις πρέπει να ληφθεί υπόψη το κόστος των μονολόγων. Ποια μέθοδο διδασκαλίας προσφέρει η Καινή Διαθήκη για την αποτελεσματική μαθητεία σε συνάξεις κάτω των 100 ατόμων;

Η ανάγκη να αποκαλύπτεται η πλάνη

Συχνά ακούγεται η ένσταση ότι η αναφορά στην πλάνη ή η κριτική σε λανθασμένες διδασκαλίες είναι κάτι «αρνητικό» και ότι δεν οικοδομεί την εκκλησία. Πολλοί θεωρούν πως η χριστιανική διδασκαλία θα έπρεπε να περιορίζεται μόνο σε θετικά μηνύματα ενθάρρυνσης. Ωστόσο, αν κοιτάξουμε προσεκτικά στην Καινή Διαθήκη, θα διαπιστώσουμε ότι μεγάλο μέρος της διδασκαλίας τόσο του ίδιου του Κυρίου Ιησού όσο και των αποστόλων περιλαμβάνει σαφείς προειδοποιήσεις απέναντι στην πλάνη.

Ο ίδιος ο Κύριος προειδοποίησε ότι «πολλοί ψευδοπροφήτες θα εγερθούν και θα πλανήσουν πολλούς». Η ιστορία της εκκλησίας — και ακόμη περισσότερο η εποχή μας — επιβεβαιώνει αυτή την προειδοποίηση. Ο απόστολος Παύλος επίσης προειδοποίησε ότι «βαρείς λύκοι» θα εισέλθουν ανάμεσα στο ποίμνιο και ότι ακόμη και από μέσα στην εκκλησία θα σηκωθούν άνθρωποι που θα διδάσκουν διεστραμμένα πράγματα για να παρασύρουν μαθητές πίσω τους. Για τον λόγο αυτό, κάλεσε τους επισκόπους να αγρυπνούν και να προσέχουν το ποίμνιο που ο Θεός τους εμπιστεύτηκε.

Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...» (2ο)

Το παρόν άρθρο αποτελεί συνέχεια του προηγουμένου:
Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...»

Αφού έδωσε οδηγίες για τη χρήση των γλωσσών και της προφητείας μέσα σε ένα πλαίσιο συμμερισμού, ο Παύλος κατέληξε: «εκείνα που σας γράφω, είναι εντολές του Kυρίου» (Α΄ Κορ. 14:37). Μια εντολή δεν είναι απλώς μια πρόταση. Είναι κάτι περισσότερο από μια καλή ιδέα. Οι οδηγίες στο Α΄ Κορινθίους 14 δεν είναι απλώς ενδιαφέρουσα ιστορία. Αυτοί οι κανονισμοί συμμετοχής σχετικά με τις γλώσσες και την προφητεία δεν ήταν απλώς περιγραφές των συνάξεων της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας. Με κάποια έννοια ήταν δεσμευτικοί. Η εντολή του Κυρίου προϋποθέτει ένα ευρύτερο πλαίσιο ανοιχτής συμμετοχής από τους πολλούς.

Το κάλεσμα του αποστόλου Παύλου σε μετάνοια

Στην ανάγνωση των Επιστολών του μεγάλου Αποστόλου των Εθνών δύσκολα μπορεί κανείς να μη παρατηρήσει την ιδιότυπη χρήση των όρων «το ευαγγέλιό μου» και «το ευαγγέλιο το οποίο κήρυξα». Καθιστά σαφές ότι δεν το έλαβε από ανθρώπους, ούτε διδάχθηκε από εκείνους που ήταν εν Χριστώ πριν από αυτόν. Ήρθε ως ιδιαίτερη αποκάλυψη από τον ουρανό, όταν έλαβε τη θεόσταλτη αποστολή του στο αποστολικό έργο. Ωστόσο, όταν ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα για να συναντήσει τον Πέτρο και, σε αδελφική συζήτηση, έθεσε ενώπιόν του και ενώπιον άλλων από τους Δώδεκα το Ευαγγέλιο που κήρυττε μεταξύ των εθνών, μας λέγεται ότι το αναγνώρισαν ως προερχόμενο από τον Θεό και δεν προσέθεσαν τίποτε σε αυτό, αλλά έδωσαν σε αυτόν και στον Βαρνάβα το δεξί χέρι της κοινωνίας, παραδίδοντάς τους στη χάρη του Θεού καθώς συνέχιζαν να ευαγγελίζουν τα έθνη. Στην πραγματικότητα, έγινε μια αρκετά σαφής συμφωνία: ότι ο Πέτρος θα πήγαινε στην περιτομή και ο Παύλος στην ακροβυστία.

Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...»

Πώς ο Ιησούς και οι Απόστολοι διαμόρφωσαν τις συνάξεις των μικρών εκκλησιών ώστε να παρακινούν τους πιστούς σε βαθύτερα επίπεδα πίστης και υπακοής; Στο αρχικό τους σχέδιο, οι εκκλησιαστικές συναντήσεις δεν ήταν θέαμα για θεατές. Δινόταν σημαντική ελευθερία στους παρευρισκομένους να απευθύνονται στην εκκλησία κάθε εβδομάδα. Υπήρχε μια αρχή συμμετοχής. Ο λαός του Θεού ήταν ελεύθερος να προσφέρει μαρτυρίες, να μοιραστεί πνευματικές εμπειρίες, να προτρέψει, να οδηγήσει σε προσευχή, να καταθέσει για τη νίκη επί της αμαρτίας, να μιλάει για τη χάρη του Θεού στη ζωή του, να φέρει έναν νέο ύμνο, να αποδώσει δοξολογία στον Κύριο κ.λπ. («Ας το πουν οι λυτρωμένοι του Κυρίου!»).

Το κάλεσμα του αποστόλου Πέτρου σε μετάνοια

Όταν ο Κύριος Ιησούς, στις ημέρες της επίγειας διακονίας Του, έστειλε τους Δώδεκα Αποστόλους να διατρέξουν τη γη του Ισραήλ κηρύττοντας τον λόγο Του, προφανώς τους πρόσταξε να τονίσουν το ίδιο μήνυμα που κήρυττε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και που ο Ίδιος διακήρυττε· διότι διαβάζουμε στο Μάρκος 6:12 ότι «Kαι καθώς βγήκαν έξω, κήρυτταν στους ανθρώπους να μετανοήσουν».

Μετά τον εξιλαστήριο θάνατό Του και την ένδοξη ανάστασή Του, όταν ανέθεσε στους ένδεκα να εξέλθουν σε όλο τον κόσμο και να γνωστοποιήσουν το Ευαγγέλιό Του σε όλα τα έθνη, Τον βρίσκουμε και πάλι να τονίζει την ίδια σοβαρή αλήθεια. Διαβάζουμε στο Λουκάς 24:46 ότι «τους είπε: Έτσι είναι γραμμένο, και έτσι έπρεπε να πάθει ο Xριστός, και να αναστηθεί από τους νεκρούς την τρίτη ημέρα, και να κηρυχθεί στο όνομά του μετάνοια και άφεση αμαρτιών σε όλα τα έθνη, ξεκινώντας από την Iερουσαλήμ.»

Το κάλεσμα του Χριστού σε μετάνοια

«Ο νόμος δόθηκε μέσω του Μωυσή, αλλά η χάρη και η αλήθεια ήρθαν μέσω του Ιησού Χριστού». Προσέξτε αυτόν τον συνδυασμό — χάρη και αλήθεια. Οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίσουν τα γεγονότα αν θέλουν να απολαύσουν τη χάρη. Ασφαλώς ποτέ δεν υπήρξε πιο επίμονο κάλεσμα σε μετάνοια από εκείνο που διατύπωσε Εκείνος για τον οποίο μπορούσε να ειπωθεί: «Χάρη έχει διαχυθεί στα χείλη σου».

Από τη στιγμή που άρχισε να κηρύττει, το μήνυμά Του, όπως και του προδρόμου Του Ιωάννη, ήταν: «Μετανοείτε· διότι η βασιλεία των ουρανών πλησίασε». Υπάρχει κάτι βαθιά κατανυκτικό σε αυτό. Ο Θεός είχε κατέβει στη γη και μιλούσε μέσω του Υιού Του.

Υπάρχει σίγουρα καλύτερος τρόπος...

Κάθε επιστολή της Καινής Διαθήκης προς εκκλησία γράφτηκε σε μια παράνομη σύναξη που γινόταν κρυφά στο σπίτι κάποιου, συχνά υπό ηγεσία διπλής επαγγελματικής απασχόλησης. Η εκκλησιολογία που παρουσιάζεται στις επιστολές ήταν επομένως σχεδιασμένη για την αποτελεσματική ποιμαντική μικρότερων εκκλησιών. Το αποτέλεσμα; Η βασιλεία του Θεού εξαπλώθηκε σαν προζύμι σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Υπηρέτησα ως ηγέτης μιας μικρής εκκλησίας με διπλή επαγγελματική απασχόληση για πάνω από τριάντα χρόνια και γνωρίζω καλά τις προκλήσεις της. Σε αυτό το διάστημα, η αποτελεσματικότητα της διακονίας μου αυξήθηκε σημαντικά, ποιμαίνοντας μέσα στο πλαίσιο των πρακτικών της πρώτης εκκλησίας. Η εκκλησία άνθισε τόσο πνευματικά όσο και διαπροσωπικά με θαυμαστούς τρόπους. Οι σημερινοί ηγέτες μικρών εκκλησιών μπορούν να έχουν μεγάλη επίδραση στη μαθητεία μέσα στο πλαίσιο της εκκλησιολογίας του πρώτου αιώνα.

Τι είναι και τι δεν είναι η μετάνοια

Όλο και περισσότερο γίνεται φανερό ότι ζούμε, όπως κάποτε ειπώθηκε, σε μια «εποχή προσποίησης». Η μη αυθεντικότητα και η απατηλή επίφαση αφθονούν σε όλους τους τομείς της ζωής. Στους οικογενειακούς, εμπορικούς, κοινωνικούς και εκκλησιαστικούς χώρους, η υποκρισία όχι μόνο γίνεται ανοιχτά ανεκτή, αλλά θεωρείται σχεδόν αναγκαία για πρόοδο και επιτυχία στην απόκτηση αναγνώρισης μεταξύ των ανθρώπων.

Και αυτό δεν ισχύει μόνο όπου επικρατούν ετερόδοξες θρησκευτικές απόψεις. Και η προτεσταντική ορθοδοξία έχει τους επιφανειακούς δογματιστές της, που είναι έτοιμοι να πολεμήσουν άγρια για την ορθή διδασκαλία, αλλά καταφέρνουν να αγνοούν την ορθή ζωή με ελάχιστες ή και καθόλου τύψεις συνείδησης.

Το αρχέτυπο σχίσμα της Εκκλησίας

Το μεγάλο βάρος στη διακονία του αποστόλου Παύλου δεν ήταν το κήρυγμα, που αποτελούσε το αυτονόητο λειτούργημά του, αλλά "η μέριμνα πασών των εκκλησιών" και, συνακόλουθα, το "ποιος σκανδαλίζεται και εγώ δεν φλέγομαι;". Εκείνο που δεν έχουμε κατανοήσει επαρκώς (και κακώς, διότι αυτό είναι πολύ χρήσιμο πρακτικά για την κατανόηση του κρισιμότερου, διαχρονικά, προβλήματος της Εκκλησίας) είναι ότι, σε αντίθεση με τις φυλετικά ομοιογενείς εκκλησίες της Ιουδαίας και της Σαμάρειας που διακονούσαν οι Δώδεκα, οι εκκλησίες που ίδρυε ο Παύλος συντίθονταν όλες τους από το εκρηκτικό μείγμα Ιουδαίων της διασποράς και Ελλήνων. Αν υπήρχε, λοιπόν, δυσπιστία που δημιουργούσε προβλήματα μεταξύ παραδοσιακών και ελληνιζόντων Ιουδαίων στις εκκλησίες της Ιουδαίας, μπορεί κανείς να αναλογιστεί πόσο δύσκολη ήταν η κατάσταση στις μικρασιατικές και ευρωπαϊκές εκκλησίες, όπου αναμειγνύονταν οι εκπρόσωποι της πιο παραδοσιακής πολιτισμικής "έχθρας" (έτσι ονομάζει ο ίδιος ο Παύλος την αντιπαλότητα των δύο φυλών).

Είναι ο «εκκλησιασμός» ένα θέαμα;

Όταν οι περισσότεροι Χριστιανοί σκέφτονται τη λέξη «εκκλησία», συνήθως εννοούν ότι θα πάνε σε ένα κτίριο, θα μπουν σε μια αίθουσα, θα κάθονται σιωπηλοί στα στασίδια τους και θα παρατηρούν τη διακονία ολίγων «εκλεκτών» προνομιούχων - δηλαδή, του ποιμένα και των βοηθών του. Γνωρίζουν ότι πολύ λίγα μπορεί να περιμένει κανείς από αυτούς — τους «λαϊκούς».

Στην πραγματικότητα, η ίδια η ιδέα να έρθουμε στην εκκλησία για να εποικοδομήσουμε και να διακονήσουμε αμοιβαία τους αγίους, είναι ξένη στη σκέψη των περισσοτέρων πιστών του λεγομένου Βιβλικού Χριστιανισμού. Και όμως, η Καινή Διαθήκη δεν αναφέρει τίποτα για ένα αδρανές «βασίλειο ιεράτευμα», του οποίου η μόνη λειτουργία είναι να ψάλλει μερικούς ύμνους, να απορροφά κηρύγματα παθητικά και να ρίχνει τον οβολό του στο καλάθι της λογίας! Δεν είναι όμως αυτή η παθητικότητα εκ μέρους των πιστών το πιο προφανές πράγμα μέσα στις εκκλησιαστικές μας συναθροίσεις;

Εκκλησιαστικές παραδόσεις με «δανεικά» από τον κόσμο

Θα μπορούσαμε να κατατάξουμε τις ιδέες των ανθρώπων για την εκκλησία σε δύο «στρατόπεδα» – το παραδοσιακό και το Βιβλικό. Με τον όρο «παραδοσιακές» ιδέες, εννοώ ιδέες για τη φύση, τον σκοπό ή τη λειτουργία της εκκλησίας, που δεν υπάρχουν στην Καινή Διαθήκη.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η ιδέα είναι λάθος, αλλά είναι σημαντικό να προσδιορίσετε την προέλευση ή τις ρίζες των ιδεών, επειδή μπορεί να είναι πραγματικά χρήσιμο για να διακρίνετε εάν κάτι είναι υγιές, ανθυγιεινό ή ουδέτερο. Μπορεί επίσης να υπάρχουν περισσότερες αποχρώσεις σε αυτό. Ίσως μια ιδέα να είναι υγιής σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, αλλά όχι σε ένα άλλο.