Ο δρόμος της προόδου: "Γινώσκοντες"

Η παλιά μας ιστορία τελειώνει με τον Σταυρό, η καινούργια μας ιστορία αρχίζει με την ανάσταση. "...αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινούργιο κτίσμα· τα αρχαία πέρασαν, δείτε, τα πάντα έγιναν καινούργια" (Β' Κορινθίους 5:17). Ο Σταυρός βάζει τέλος στην πρώτη δημιουργία, και μέσα από τον θάνατο προκύπτει μια νέα δημιουργία "εν τω Χριστώ", που είναι "ο δεύτερος άνθρωπος". Αν είμαστε "εν τω Αδάμ", όλα όσα υπάρχουν στον Αδάμ εμφανίζονται αναγκαστικά και σε μας. Γίνονται δικά μας χωρίς να το θέλουμε, γιατί δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε για να τα αποκτήσουμε. Δεν χρειάζεται να το αποφασίσουμε για να ξεσπάσουμε σε θυμό ή να πέσουμε σε οποιαδήποτε άλλη αμαρτία. Η αμαρτία έρχεται στη ζωή μας αβίαστα και παρά τη θέλησή μας. Και με ανάλογο τρόπο, αν είμαστε "εν Χριστώ", όλα όσα υπάρχουν στον Χριστό έρχονται στη ζωή μας "δωρεάν και κατά χάριν", χωρίς προσπάθεια από την πλευρά μας αλλά στο έδαφος της απλής πίστης.

Το «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος» και η γλωσσολαλιά

Το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος γίνεται κατά την αναγέννηση του ανθρώπου ή αποτελεί δεύτερη εμπειρία που συνοδεύεται με γλωσσολαλιά σε άγνωστες (μη ανθρώπινες) γλώσσες;

Το ερώτημα αυτό βρίσκεται στον πυρήνα της διαφοράς ανάμεσα στην κλασική Ευαγγελική θεολογία και στο Πεντηκοστιανό/Χαρισματικό ρεύμα.

Ας δούμε συνοπτικά τις δύο βασικές θέσεις και τα βιβλικά δεδομένα.

Η μέθοδος του Θεού για απελευθέρωση από την αμαρτία

Όπως ξέρουμε, ο Θεός καλεί τους πιστούς σε μια άγια ζωή. Όταν όμως προσπαθήσουμε να ζήσουμε μια τέτοια ζωή, ο εαυτός μας μας προδίδει. Η κληρονομημένη δύναμη της αμαρτίας που βρίσκεται μέσα μας αρνείται να ευαρεστήσει τον Θεό. Το πρόβλημά μας λοιπόν είναι η αμαρτωλή μας φύση μάλλον παρά οι πράξεις μας - το τι είμαστε και όχι τι κάνουμε.

Είναι ολοφάνερο ότι είναι θέλημα Θεού, καθώς γνωρίζουμε τις πνευματικές αλήθειες, να οδηγηθούμε στην πρακτική μας απελευθέρωση από την αμαρτία. Ο Απ. Παύλος το λέει αρκετά ξεκάθαρα, όταν αρχίζει το έκτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους με την ερώτηση: "Θα επιμένουμε λοιπόν στην αμαρτία;" Και τον πιάνει ρίγος στη σκέψη και μόνο: "Μη γένοιτο!", αναφωνεί. Πώς θα μπορούσε ένας άγιος Θεός να είναι ευχαριστημένος με το να έχει παιδιά όχι άγια, παγιδευμένα στην αμαρτία; Και επομένως, "εμείς που πεθάναμε ως προς την αμαρτία, πώς θα ζήσουμε πλέον μέσα σ' αυτή;" (Ρωμ. 6:2). Ο Θεός λοιπόν ασφαλώς έχει προετοιμάσει τον αποτελεσματικό τρόπο για να ελευθερωθούμε από την κυριαρχία της αμαρτίας.

Το «μυστικό» της νίκης ενάντια στην αμαρτία

«Τι γίνεται με τον αγώνα ενάντια στην αμαρτία; Υποτίθεται ότι πρέπει κι εκεί απλώς να αναπαυόμαστε στο τετελεσμένο έργο του Χριστού;» Ειλικρινά, καταλαβαίνω γιατί πολλοί άνθρωποι το ρωτούν αυτό, επειδή τόσοι πολλοί πιστοί έχουν διδαχθεί ότι η χριστιανική ζωή αφορά κυρίως στο να πολεμούν συνεχώς τον εαυτό τους, να φοβούνται την αποτυχία και να εξαντλούνται προσπαθώντας να γίνουν αποδεκτοί από τον Θεό. Όμως το ευαγγέλιο αποκαλύπτει κάτι πολύ βαθύτερο και πολύ ομορφότερο από τον διαρκή αγώνα και την προσπάθεια (Ματθαίος 11:28-30).

Η χριστιανική μαθητεία στην οικονομία της χάρης

Τα τελευταία χρόνια, σε ορισμένους Προτεσταντικούς κύκλους ακούγεται η άποψη ότι «σήμερα — στην οικονομία της χάρης — δεν υπάρχει χριστιανική μαθητεία». Το επιχείρημα συνήθως είναι απλό: αφού ο απόστολος Παύλος δεν χρησιμοποιεί τη λέξη «μαθητής» στις επιστολές του, τότε η εντολή του Χριστού «μαθητεύσατε» θεωρείται ότι ανήκει σε προηγούμενη οικονομία και δεν δεσμεύει τη σημερινή Εκκλησία.

Το επιχείρημα αυτό, όμως, δεν αντέχει σε προσεκτική βιβλική εξέταση. Η απουσία μιας λέξης δεν συνεπάγεται την απουσία της έννοιας. Η θεολογία της Καινής Διαθήκης δεν οικοδομείται σε μεμονωμένους όρους, αλλά σε δομικά μοτίβα διδασκαλίας, σχέσης και αποστολής. Και στις παύλειες επιστολές η μαθητεία όχι μόνο υπάρχει, αλλά αποτελεί οργανικό στοιχείο της εκκλησιολογίας.

Ο σταυρός του Χριστού και η κληρονομικότητα της αμαρτίας

Η Επιστολή προς Ρωμαίους μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη, στα οποία εξετάζονται τα δύο στάδια της χριστιανικής ζωής: η αρχική μας συμφιλίωση με τον Θεό στο πρώτο μέρος και η πορεία μας σε άγια ζωή στο δεύτερο.

Στα δύο μέρη της Επιστολής αναφέρονται δύο όψεις της Ανάστασης του Χριστού, στα κεφάλαια 4 και 6 αντίστοιχα. Στο Ρωμ. 4:25 αναφέρεται ότι η Ανάσταση έχει σχέση με τη δικαίωσή μας: "Ο Ιησούς, ο Κύριός μας, παραδόθηκε για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωσή μας". Εδώ το θέμα που εξετάζει η Γραφή είναι το πώς μπορούμε να σταθούμε μπροστά στον Θεό. Αλλά στο Ρωμαίους 6:4 η ανάσταση μνημονεύεται με την έννοια ότι μας χαρίζει καινούργια ζωή και μας δίνει τη δύναμη για μια νέα πορεία: "...καθώς ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς με τη δόξα του Πατέρα, έτσι κι εμείς να περπατήσουμε σε μια νέα ζωή". Εδώ το θέμα που μπαίνει μπροστά μας είναι η συμπεριφορά.

Τα πλεονεκτήματα της μικρής εκκλησιαστικής σύναξης

Το αντίδοτο στην ευαγγελική εμμονή με το μοντέλο «όσο μεγαλύτερο τόσο καλύτερο» στην οργάνωση της εκκλησίας, είναι οι «μικρές» εκκλησίες. Δεν πρόκειται για μια πανάκεια που θεραπεύει όλα τα προβλήματα της σημερινής εκκλησίας· ωστόσο, αποτελεί την αρχή μιας συζήτησης που μπορεί — με τη βοήθεια του Θεού — να οδηγήσει σε αναγκαία μεταρρύθμιση. — Robert Millar, ποιμένας, Β. Ιρλανδία

Γνωρίζετε ότι κάθε επιστολή προς εκκλησία στην Καινή Διαθήκη γράφτηκε για μια παράνομη συνάθροιση πιστών που συναντιόταν κρυφά σε ιδιωτικό σπίτι (συνήθως με ποιμένες που εργάζονταν και σε κοσμικό επάγγελμα); Η εκκλησιολογία που παρουσιάζεται στις επιστολές σχεδιάστηκε έτσι ώστε να μαθητεύει ανθρώπους σε μικρότερα περιβάλλοντα, με δι-επαγγελματική ηγεσία.

Γιατί να μη κηρύττει μια γυναίκα στην εκκλησία;

«Γυνὴ ἐν ἡσυχίᾳ μανθανέτω ἐν πάσῃ ὑποταγῇ· γυναικὶ δὲ διδάσκειν οὐκ ἐπιτρέπω, οὐδὲ αὐθεντεῖν ἀνδρός, ἀλλ' εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ. Ἀδὰμ γὰρ πρῶτος ἐπλάσθη, εἶτα Εὔα· καὶ ᾿Αδὰμ οὐκ ἠπατήθη, ἡ δὲ γυνὴ ἀπατηθεῖσα ἐν παραβάσει γέγονε» (Α΄ Τιμόθεο 2:11–14).

Ο απόστολος Παύλος δίνει δύο λόγους — και δεν είναι οι μόνοι — για τους οποίους περιορίζει το διδακτικό και διοικητικό έργο της εκκλησίας σε πνευματικά κατάλληλους άνδρες.

Το αίμα του Ιησού Χριστού και η αντιμετώπιση του κατήγορου

Είχαμε αναφέρει στο προηγούμενο ότι η αμαρτία δρα στη ζωή μας σε τρεις κατευθύνσεις: δημιουργεί έχθρα με τον Θεό, βάζει αίσθημα ενοχής μέσα στη συνείδησή μας και δίνει αφορμή στον Σατανά να μας κατηγορήσει. Είδαμε ήδη πώς αντιμετωπίζονται οι δύο πρώτες συνέπειες της αμαρτίας με τη δύναμη του αίματος του Ιησού Χριστού. Σ' αυτό το σημείωμα θα δούμε πώς αντιμετωπίζεται η τρίτη συνέπεια, οι κατηγορίες του Σατανά εναντίον μας.

Οι κατηγορίες είναι για τον Σατανά η πιο προσφιλής του μέθοδος για να μας κάνει να λυγίσουμε. Παρουσιάζεται στον Θεό για να κατηγορήσει τους πιστούς, όπως φαίνεται στο βιβλίο του Ιώβ (1:9-11, 2:4,5) και στην Αποκάλυψη (12:10). Και έρχεται ακόμη και σ' εμάς και μας κατηγορεί για τις πτώσεις μας, προσπαθώντας να μας ρίξει στην απελπισία.

Το αντίδοτο στην αποθάρρυνση του πιστού

Αυτή η αρχή φαίνεται να ισχύει σχεδόν σε κάθε τομέα της ζωής: Οι πιο βαθιές και ικανοποιητικές χαρές που βιώνουμε, πραγματοποιούνται κυρίως μέσα από αντιξοότητες και αγώνα, ενώ φτωχές, ανθυγιεινές, επιφανειακές χαρές μπορούν να αποκτηθούν χωρίς πολλή προσπάθεια. Οι αληθινά πλήρεις χαρές συνήθως απαιτούν επίμονη και κοπιαστική επιδίωξη.

Μια άλλη παρόμοια αρχή επίσης φαίνεται να ισχύει: Όταν η επιδίωξη μιας βαθιάς χαράς μετακινείται από μια εμπνευσμένη ιδέα στο να χρειάζεται πραγματικά να κοπιάσουμε γι’ αυτήν, τότε η ανταμοιβή ξαφνικά χάνει μέρος της ελκυστικότητάς της. Γι’ αυτό συχνά χρειάζεται να επιδιώκουμε επίμονα μια πλήρη χαρά ακόμα κι όταν δεν το αισθανόμαστε.

Πώς μπορώ να πω ότι έχω πραγματικά σωθεί; (βίντεο)

Πολλοί Χριστιανοί ζουν μέσα στην ένταση ανάμεσα στην ενοικούσα αμαρτία και στον προοδευτικό αγιασμό τους. Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό, αν έχουμε πραγματικά αναγεννηθεί; Ένα μήνυμα παρηγοριάς αλλά και προειδοποίησης από τον John Piper.

«Σάρκα»: Οι 3 διαφορετικές έννοιες στην Καινή Διαθήκη

Η λέξη «σάρκα» στην Καινή Διαθήκη είναι μία από τις πιο παρεξηγημένες έννοιες, καθώς η Γραφή χρησιμοποιεί τον όρο με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τα συμφραζόμενα.

Η λέξη «σάρκα» μπορεί να δηλώνει:
1. Τον άνθρωπο ως θνητό ον
2. Το φυσικό σώμα
3. Τον παλαιό, εγωκεντρικό άνθρωπο που ζει ανεξάρτητα από τον Θεό

Η σωστή διάκριση είναι σημαντική, γιατί διαφορετικά μπορεί να οδηγηθούμε είτε σε παρερμηνείες είτε σε ακραίες αντιλήψεις για το σώμα, την αμαρτία και την πνευματική ζωή.

Το πρόβλημα των αμαρτιών μας και το αίμα του Ιησού Χριστού

Ποια είναι η φυσιολογική χριστιανική ζωή; Καλά θα κάναμε στο ξεκίνημα να προβληματιστούμε σ' αυτή την ερώτηση. Το αντικείμενο αυτής της μελέτης είναι να δείξει ότι αυτή η ζωή είναι κάτι πολύ διαφορετικό από τη ζωή του μέσου Χριστιανού. Πράγματι, μια εξέταση του γραπτού λόγου του Θεού (της επί του όρους ομιλίας, για παράδειγμα) θα μας οδηγούσε να διερωτηθούμε αν έστω και ένας έζησε ποτέ μια τέτοια ζωή, εκτός από τον ίδιο τον Υιό του Θεού. Όμως σ' αυτή την τελευταία εξαίρεση βρίσκεται αμέσως η απάντηση στην ερώτησή μας.

Ο Απόστολος παύλος μας δίνει έναν δικό του ορισμό της χριστιανικής ζωής στο Γαλάτες 2:20. Είναι το "ουχί πλέον εγώ, αλλ' ο Χριστός". Δεν περιγράφει τίποτε το ιδιαίτερο ή ασυνήθιστο - κάποιο ψηλό επίπεδο Χριστιανισμού. Παρουσιάζει, όπως πιστεύουμε, το πρότυπο του Θεού για τον Χριστιανό, το οποίο μπορεί να συνοψισθεί στα λόγια: Δεν ζω πια εγώ, αλλά ο Χριστός ζει τη ζωή Του μέσα μου.

Η «ἄνωθεν» γέννηση

Όταν ο Ιησούς μίλησε στον Νικόδημο στο 3ο κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, κατέρριψε ολοκληρωτικά την ανθρώπινη αντίληψη για το πώς κάποιος εισέρχεται στη βασιλεία του Θεού. Το εδάφιο 3 λέει: «ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν, οὐ δύναται ἰδεῖν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.» Πολλοί διαβάζουν αυτό το εδάφιο μέσα από μια νοοτροπία επίδοσης και υποθέτουν ότι ο Ιησούς έλεγε στον Νικόδημο να γίνει πιο θρησκευόμενος, πιο πειθαρχημένος ή ηθικά βελτιωμένος. Όμως ο Ιησούς δεν μιλούσε για αυτοβελτίωση. Μιλούσε για μια εντελώς νέα γέννηση.

Ο Νικόδημος ήταν ήδη εξαιρετικά θρησκευόμενος. Ήταν Φαρισαίος, διδάσκαλος του Ισραήλ, ένας άνθρωπος βαθιά καταρτισμένος στις Γραφές και στην εξωτερική υπακοή. Κι όμως, ο Ιησούς τού είπε ότι έπρεπε να γεννηθεί ξανά.

Γιατί το Α΄ Κορινθίους 15:1–4 δεν είναι «φόρμουλα» σωτηρίας

«Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὸ εὐαγγέλιον ὃ εὐηγγελισάμην ὑμῖν, ὃ καὶ παρελάβετε, ἐν ᾧ καὶ ἑστήκατε, δι᾿ οὗ καὶ σῴζεσθε, τίνι λόγῳ εὐηγγελισάμην ὑμῖν εἰ κατέχετε, ἐκτὸς εἰ μὴ εἰκῆ ἐπιστεύσατε. Παρέδωκα γὰρ ὑμῖν ἐν πρώτοις ὃ καὶ παρέλαβον, ὅτι Χριστὸς ἀπέθανεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν κατὰ τὰς γραφάς, καὶ ὅτι ἐτάφη, καὶ ὅτι ἐγήγερται τῇ τρίτη ἡμέρᾳ κατὰ τὰς γραφάς.» (Α' Κορινθίους 15:1-4)

Υπάρχουν σήμερα ομάδες και άτομα που τονίζουν το χωρίο αυτό ως τη μοναδική ή την απόλυτη διακήρυξη του ευαγγελίου, υποστηρίζοντας ότι είναι «το ευαγγέλιο με το οποίο σωζόμαστε» και, επομένως, το μόνο χωρίο που είναι απαραίτητο για την κατανόηση της σωτηρίας.

Η Επί του Όρους Ομιλία και ο σκοπός της

Πολλοί άνθρωποι προσεγγίζουν την Επί του Όρους Ομιλία με φόβο, σύγχυση και αγωνία, επειδή τη διαβάζουν σαν να έδινε ο Ιησούς στην ανθρωπότητα μια λίστα απαιτήσεων προκειμένου να κερδίσει την αποδοχή του Θεού. Όταν όμως κατανοηθεί σωστά, η Επί του Όρους Ομιλία γίνεται μία από τις πιο ξεκάθαρες αποκαλύψεις της  τελειότητας του Ιησού Χριστού και της ανάγκης του ανθρώπου για χάρη. Η ομιλία ποτέ δεν είχε σκοπό να παράγει εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη προσπάθεια. Σκοπός της ήταν να φανερώσει το αδύνατο της αυτοδικαίωσης μακριά από τον Θεό.

Η Χιλιετής Βασιλεία και οι τρεις διαφορετικές θεωρίες

Οι τρεις κύριες σχολές της χριστιανικής Εσχατολογίας σχετίζονται με το αμφιλεγόμενο θέμα της «Χιλιετούς Βασιλείας». Το βασικότερο ίσως κείμενο που εξηγεί τις διαφορές μεταξύ των σχολών Προχιλιασμού, Μεταχιλιασμού και Αχιλιασμού βρίσκεται στην Αποκάλυψη 20:1-7, όπου αναφέρεται ο Σατανάς να είναι δεμένος για «χίλια χρόνια» (στ. 2) και εκείνοι που «ανέζησαν και βασίλευσαν μαζί με τον Χριστό για χίλια χρόνια».

Ας επισημάνουμε τις διαφορές:

1.- Προχιλιασμός (Premillennialism)
Οι Προχιλιαστές διαιρούνται σε δύο ομάδες: τους κλασικούς Προχιλιαστές και τους Χιλιαστές των Οικονομιών (dispensationalists - Οικονομιαστές).

Μια εκκλησιαστική σύναξη

Όταν μια «τοπική θεσμική εκκλησία» συνέρχεται, τι σημαίνει αυτό συγκεκριμένα; «Λατρεύουν»; «Έχουν κοινωνία»; «Υπακούουν τη Γραφική εντολή να το κάνουν»; Τι ακριβώς κάνουν;

Όταν κοιτάζετε χωρίς προκατάληψη στη Γραφή, οι συνάξεις των πρώτων πιστών δεν ήταν ποτέ μια επίσημη θρησκευτική εκδήλωση ούτε μια τελετουργική «λειτουργία λατρείας» που παρακολουθούνταν παθητικά από μια κοινότητα θεατών.

Παρά τις ευσεβιστικές δηλώσεις και τις ψευδείς διδασκαλίες στην τοπική θεσμική εκκλησία του σήμερα, δεν υπάρχει καμία αναφορά στη Γραφή ότι η «πρώτη εκκλησία» (οι πιστοί) διεξήγαγε οποιεσδήποτε τακτικά προγραμματισμένες συναντήσεις οποιουδήποτε είδους!

Τι είπε και τι δεν είπε ο Ιησούς

Πράγματα που ο Ιησούς δεν είπε, αλλά υπονοούνται από εκείνους που, ουσιαστικά, απορρίπτουν τη Γραφή για να δημιουργήσουν έναν «υπερ-βιβλικό» Ιησού, σύμφωνα με τη δική τους αντίληψη:

«Έχει να κάνει με σχέση…
Άρα ξέχνα την υπακοή.»

«Όλη η Γραφή δείχνει σε μένα…
Άρα οι δικές σου αντιλήψεις για Μένα υπερισχύουν κάθε εδαφίου που σε ενοχλεί.»

Τα έξι πιο κοινά χαρακτηριστικά των αιρέσεων

Τα ονόματα αλλάζουν, οι ηγέτες αλλάζουν, αλλά ο μηχανισμός παραμένει σχεδόν πάντα ο ίδιος — και μόλις τον αναγνωρίσεις, γίνεται πολύ πιο δύσκολο να παγιδευτείς.

«Ουαί εις τον κόσμον διά τα σκάνδαλα· διότι είναι ανάγκη να έλθωσι τα σκάνδαλα· πλην ουαί εις τον άνθρωπον εκείνον, διά του οποίου το σκάνδαλον έρχεται.»  — Ματθαίος 18:7

Οι αιρέσεις μπορεί να φαίνονται εξωτερικά πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Άλλο το λεξιλόγιο, άλλος ο ηγέτης, άλλες οι υποσχέσεις. Αλλά από μέσα, η δομή τους είναι τρομακτικά παρόμοια. Κάθε αίρεση πρέπει να εκπληρώσει τις ίδιες λειτουργίες για να απομακρύνει τους ανθρώπους από την αλήθεια — και για να το πετύχει, χρησιμοποιεί πάντα τα ίδια εργαλεία.