Ένα από τα πράγματα για τα οποία είμαι περισσότερο ευγνώμων στη Βιβλική μου εκπαίδευση είναι ότι διδάχθηκα τη σημασία της φυσιολογικής-κυριολεκτικής μεθόδου ερμηνείας. Θυμάμαι ακόμη με αγάπη πώς αυτό άνοιξε τις Γραφές μπροστά μου με έναν θαυμαστό τρόπο όταν ήμουν νέος Χριστιανός. Δεν το δέχθηκα άκριτα. Είχα γεμίσει το μυαλό και την καρδιά μου με την Αγία Γραφή πριν πάω στη Βιβλική Σχολή και είχα μάθει να δοκιμάζω τα πάντα με βάση αυτήν. Εμπιστευόμουν υποσχέσεις όπως τα Ιωάννης 7:17 και 8:31,32, και η φυσιολογική-κυριολεκτική μέθοδος ερμηνείας μού φάνηκε αληθινή μόλις την άκουσα. Ήξερα ότι ήταν η αλήθεια και αισθανόμουν ότι επρόκειτο για μια εξαιρετικά σημαντική αλήθεια.
Πιστεύω ότι η συνεπής εφαρμογή της κυριολεκτικής μεθόδου ερμηνείας οδηγεί σε μια θεολογία των οικονομιών (Dispensationalism). Συμφωνώ με την ακόλουθη δήλωση του Charles Ryrie: «Αν η απλή ή φυσιολογική ερμηνεία είναι η μόνη έγκυρη ερμηνευτική αρχή και αν εφαρμόζεται με συνέπεια, τότε θα οδηγήσει κάποιον στο να είναι "οικονομιαστής". Όσο βασική κι αν θεωρεί κανείς τη φυσιολογική ερμηνεία και όσο συνεπώς κι αν τη χρησιμοποιεί στην ερμηνεία της Γραφής, σε αυτόν ακριβώς τον βαθμό θα γίνει αναγκαστικά "οικονομιαστής".»
Χωρίς καμία αμφιβολία, το πιο αμφιλεγόμενο θέμα στην Αγία Γραφή είναι «η εκκλησία». Γύρω από αυτό γίνεται η περισσότερη διαμάχη, τόσο ανάμεσα στους «ομολογιακούς» και τους «άλλους», όσο και ανάμεσα σε εμάς τους ίδιους. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όλοι διαφωνούν για την Εκκλησία· όχι για τον Χριστό, αλλά για την Εκκλησία. Όμως όσο περισσότερο παραμένω μέσα στον χώρο της λεγόμενης «εκκλησιαστικότητας» ή «εκκλησιανισμού», τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι μεγάλο μέρος αυτής της διαμάχης βασίζεται σε λανθασμένες ή ασαφείς αντιλήψεις.
Όπως αντιλαμβάνομαι την κατάσταση, υπάρχουν δύο βασικές έννοιες της «Εκκλησίας» που κυκλοφορούν στον κόσμο. Η πρώτη είναι η δημοφιλής αντίληψη, αυτή που παραδοσιακά αποδέχεται η πλειονότητα των ανθρώπων. Είναι η ιδέα ότι «η Εκκλησία» της Βίβλου είναι ένας θρησκευτικός θεσμός, έστω και θεϊκός. Είτε μιλήσετε με Ρωμαιοκαθολικούς, Ορθοδόξους, Μεθοδιστές, Πεντηκοστιανούς, Βαπτιστές ή με «μόνο Χριστιανούς», αυτή είναι η νοητική τους εικόνα για την «Εκκλησία». Όταν χρησιμοποιούν τη λέξη «Εκκλησία», αναφέρονται στον θρησκευτικό οργανισμό με τον οποίο είναι συνδεδεμένοι. Φυσικά πιστεύουν ότι η δική τους Εκκλησία είναι αγία, ένας θεϊκός θεσμός που ιδρύθηκε ή καθιερώθηκε από τον ίδιο τον Παντοδύναμο Θεό, και επομένως ένας θεσμός στον οποίο θα έπρεπε να ανήκουν όλοι οι Χριστιανοί.
Η διδασκαλία μέσω παραβολών μπορεί να είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος παρουσίασης της αλήθειας στο μάτι του νου. Ο Ιησούς προφανώς το γνώριζε αυτό, γι’ αυτό και «ελάλησεν εις αυτούς πολλά εν παραβολαίς». Αν και δεν ισχυρίζομαι ότι ανήκω στο ίδιο επίπεδο με τον Κύριο, θέλω ωστόσο να «παίξουμε σαν να» για λίγο, με την ελπίδα να εξηγήσω καλύτερα τι έχει συμβεί στην έννοια της «εκκλησίας» του Χριστού από τους καιρούς της Καινής Διαθήκης μέχρι σήμερα. Όπως ίσως γνωρίζετε, η λέξη «εκκλησία» είναι η πιο κρίσιμη λέξη στο σύγχρονο θρησκευτικό λεξικό. Είναι επίσης και η πιο ευαίσθητη. Καμία άλλη λέξη δεν προκαλεί τόσο γρήγορα και τόσο έντονα περισσότερες αντιδράσεις. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι το αρχικό νόημα του όρου έχει αλλοιωθεί θεμελιωδώς λόγω της συνεχούς κακής χρήσης. Ίσως μια απλή, λαϊκή αναλογία βοηθήσει να φανεί τι έχει συμβεί.
Στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες ο άμβωνας εξακολουθεί να αναφέρεται με το αρχικό ειδωλολατρικό του όνομα, «άμβων» (λατινικά: ambon).
Ο άμβωνας χρονολογείται προ του Χριστιανισμού και είναι εξ ολοκλήρου ειδωλολατρικής προέλευσης. Ο παγανιστής ιερέας που βρισκόταν σε έναν ειδωλολατρικό ναό, έβγαινε σε ένα διάδρομο που είχε ένα κάγκελο γύρω του και έκανε τις ανακοινώσεις του στους ειδωλολάτρες θεατές. Αυτό ονομαζόταν ambo. (Ο Πάπας συνεχίζει να το κάνει.)
Λίγα πράγματα είναι πιο λυπηρό να βλέπεις, από τα μέλη και τους ηγέτες μιας εκκλησίας που έχουν εδραιωθεί στην πλάνη. Πολλοί βρίσκονται κυριολεκτικά μέσα σε τοίχους από τούβλα που έχουν ψηθεί και σκληρυνθεί σε σημείο που θα εμποδίσουν ένα άτομο να δει ποτέ την αλήθεια, παρόλο που η αλήθεια μπορεί να είναι μπροστά στα μάτια του! Αυτό δυστυχώς είναι το χαρακτηριστικό της πλάνης.
Ξέρω πόσο δύσκολο είναι για ένα άτομο να κατανοήσει μια διαφορετική πτυχή της Βιβλικής αλήθειας που δεν την έχει συνηθίσει. Τους ενοχλεί στη βάση της θρησκευτικής τους ζωής. Είναι κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που έχουν διδαχθεί. Έτσι, ως αποτέλεσμα, απομακρύνονται από την αλήθεια χωρίς να το καταλαβαίνουν. Θα αρνηθούν να μελετήσουν ή να εξετάσουν το θέμα. Αυτό είναι τρομερά λυπηρό. Πρόκειται για την «ενέργεια πλάνης» στην πράξη, και είναι η κατάσταση του θρησκευτικού κόσμου στον οποίο ζούμε σήμερα.Οι άνθρωποι συχνά μιλούν για την αμαρτία σαν να είναι κυρίως πρόβλημα του Θεού να το λύσει, βάρος του Θεού να το σηκώσει και δισταγμός του Θεού να το υπερβεί. Τον φαντάζονται σαν να στέκεται σε απόσταση, με τα χέρια σταυρωμένα, περιμένοντας ο αμαρτωλός να γίνει αρκετά άξιος ώστε να θελήσει να τον σώσει. Αυτή η εικόνα δεν είναι η διδασκαλία του Παύλου. Στις επιστολές του Παύλου, η αμαρτία αποκαλύπτεται καθαρά ως πρόβλημα του αμαρτωλού, επειδή η αμαρτία είναι εκείνη που χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό, καταδικάζει τη συνείδηση, διαφθείρει τον νου και φέρνει τον θάνατο. Όμως, ο Παύλος καθιστά κάτι άλλο εξίσου σαφές. Ο Θεός έχει ήδη αναλάβει τη σωτήρια ενέργεια που απαιτείται για να αντιμετωπιστεί η αμαρτία μέσω του σταυρού, και το έκανε ενώ εμείς ήμασταν ακόμη αμαρτωλοί. Το εμπόδιο δεν είναι ότι ο Θεός δεν έχει παράσχει θεραπεία. Το εμπόδιο είναι ότι ο άνθρωπος είναι εκείνος που είναι ένοχος, ο άνθρωπος είναι εκείνος που είναι νεκρός μέσα στις αμαρτίες, και ο άνθρωπος είναι εκείνος που πρέπει να πάψει να υπερασπίζεται τον εαυτό του και να πιστέψει σε σε αυτό που ο Θεός έχει κάνει μέσω του αίματος του Χριστού.
Ο χρόνος ήταν ένα ατέρμονο νήμα, και ο Νίκος το έπλαθε με τις παλάμες του χωρίς να γνωρίζει ότι δεν κρατούσε τίποτα άλλο παρά ένα κενό. Στα τριάντα του, με το μυαλό του βουτηγμένο στη σκέψη της αιωνιότητας και την πεποίθηση ότι η ψυχή του είχε ζήσει χιλιάδες ζωές πριν, καθόταν στο μικρό του διαμέρισμα στην Αθήνα τη νύχτα του Σαββάτου να περιμένει την αυγή.
Οι φωνές ήταν πάντα εκεί, στο παρασκήνιο της συνείδησής του, σαν μια υπόκωφη βροντή που δεν σταματούσε ποτέ. Αλλά εκείνο το σαββατόβραδο, πριν την τακτική κυριακάτικη συνάντηση της "ομάδας διαλογισμού", κάτι άλλαξε.
Το παρόν δημοσίευμα αποτελεί συνέχεια των προηγουμένων:
Η Θεία Χάρη προς τον Ισραήλ και τους Χριστιανούς — Οι διαφορές
Ισραήλ και Εκκλησία: Τρεις διαφορετικές θεϊκές οδηγίες ζωής
Συνεχίζοντας με τα υπόλοιπα από τα επτά διακριτά χαρακτηριστικά, τα οποία υπάρχουν τόσο στον Ιουδαϊσμό όσο και στον Χριστιανισμό:
Πέρα και ανεξάρτητα από το αποκαλυμμένο θέλημα του Θεού, όπως αυτό καταγράφεται για παλαιότερες εποχές, η Αγία Γραφή εκθέτει εκτενώς τρεις διακριτές και πλήρεις θεϊκές οδηγίες που ρυθμίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Καμία από αυτές τις οδηγίες δεν απευθύνεται στους αγγέλους ούτε στους Εθνικούς ως τέτοιους. Δύο απευθύνονται στον Ισραήλ — η μία στην παρελθούσα εποχή, γνωστή ως Μωσαϊκός Νόμος, και η άλλη στη διατύπωση των όρων εισόδου και της απαιτούμενης διαγωγής μέσα στη Μεσσιανική βασιλεία, όταν αυτή εγκαθιδρυθεί στη γη. Η τρίτη απευθύνεται στους Χριστιανούς και παρέχει θεϊκή καθοδήγηση στη σημερινή εποχή για τον επουράνιο λαό, ο οποίος ως προς τη θέση του έχει ήδη τελειοποιηθεί εν Χριστώ Ιησού.
Μια αληθινή θρησκεία συνίσταται σε μια συγκεκριμένη σχέση, με τις αντίστοιχες ευθύνες της, που έχει θεσπιστεί θεϊκά μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Δεν υπάρχει αποκάλυψη κάποιας διακριτής σχέσης που να έχει θεσπιστεί είτε μεταξύ Θεού και αγγέλων είτε μεταξύ Θεού και Εθνικών, η οποία να φέρει τα χαρακτηριστικά μιας αληθινής θρησκείας· όμως ο Θεός έχει εισέλθει σε σχέση με τον Ιουδαίο, γεγονός που καταλήγει στον Ιουδαϊσμό — ή σε αυτό που ο απόστολος Παύλος προσδιορίζει ως «τη θρησκεία των Ιουδαίων» (Πράξ. 26:5· Γαλ. 1:13· πρβλ. Ιακ. 1:26,27) — και με τον Χριστιανό, γεγονός που καταλήγει στον Χριστιανισμό, ή σε αυτό που οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης αποκαλούν «την πίστη» (Ιούδα 1:3) και «την οδό αυτή» (Πράξ. 9:2· 22:4· πρβλ. 18:26· Β΄ Πέτρ. 2:2).