Η "μητέρα" όλων των ...πλανών

Η "μητέρα" όλων των πλανών λέγεται "θρησκεία" - της "Βιβλικής" καθόλου μη εξαιρουμένης!

Από αυτήν απορρέουν τόσο οι επιμέρους πλάνες που μαστίζουν ακόμα και τους πιστούς και αγίους, όσο και οι "ηχηρές" πνευματικές αποτυχίες της Εκκλησίας (όπως π.χ. το γεγονός ότι οι τέσσερις στους πέντε - σπάνιοι άλλωστε πια - "κατηχούμενοι" των εκκλησιών αποτυγχάνουν να ριζώσουν σε αυτές!).

Ποια είναι, όμως, συγκεκριμένα, η ταυτότητα αυτής της "θρησκείας" - και δη της "χριστιανικής" (για λόγους, τόσο οικονομίας, όσο και ευνόητους, θα περιοριστούμε εδώ στη μελέτη ειδικά της "Βιβλικής");

Ποιος είναι ο σκοπός της Εκκλησίας

Υπάρχουν εκατοντάδες βιβλία που μιλούν για τον σκοπό ή τη λειτουργία μιας εκκλησίας. Όμως, για να βρούμε τη βιβλική λειτουργία της εκκλησίας, πρέπει να συμβουλευτούμε τη Βίβλο, με ορθοτόμηση.

Η εκκλησία είναι η σύναξη των αγίων του Θεού, και στη σημερινή οικονομία είμαστε η εκκλησία που είναι γνωστή στη Βίβλο ως το σώμα του Χριστού.

Σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη, η συνάθροιση ως εκκλησία δεν πρέπει να αποτελεί το επίκεντρο κάθε χριστιανικής δραστηριότητας. Το επίκεντρο της διακονίας μας πρέπει να είναι η διακονία προς εκείνους που στερούνται  το ένδοξο φως του ευαγγελίου (Β΄ Κορ. 4:1-6). Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και μέσα στα κτίρια των εκκλησιών που δεν το έχουν, αλλά υπάρχουν πολύ περισσότεροι έξω από αυτά.

"Σώσον Κύριε τον λαόν Σου... "

Το 1988, έκαναν το δισκογραφικό ντεμπούτο τους οι Milli Vanilli, δημιουργία του επιτυχημένου μουσικού παραγωγού Φρανκ Φάριαν (Boney M), ο οποίος προσέλαβε δυο χορευτές και μοντέλα ως τραγουδιστές του συγκροτήματος, ενώ άλλοι τραγουδιστές είχαν ηχογραφήσει τα τραγούδια. Το συγκρότημα γνώρισε τεράστια επιτυχία, κερδίζοντας ακόμη κι ένα βραβείο Grammy, με τα δύο μοντέλα να απολαμβάνουν παγκόσμια δημοσιότητα και αναγνώριση.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια μιας "ζωντανής" εμφάνισης, ένα τεχνικό πρόβλημα στο πλέι-μπακ αποκάλυψε ότι δεν τραγουδούσαν οι ίδιοι, οδηγώντας τον Φάριαν να παραδεχτεί την απάτη. Το βραβείο Grammy αφαιρέθηκε και η φήμη τους κατέρρευσε. Χαρακτηρίστηκε ως η μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία της μουσικής βιομηχανίας, αφήνοντας το κοινό και τους κριτικούς απογοητευμένους από την αποκάλυψη της αλήθειας πίσω από την επιτυχία των Milli Vanilli.

Πώς να διαβάζετε την Αγία Γραφή με διάκριση (βίντεο)

Υπάρχουν διαφορές στη Βίβλο. Πώς θα τις ερμηνεύσετε; Μάθετε περισσότερα σε αυτό το μάθημα του Justin Johnson.


Πώς μπορείτε να βάλετε ελληνικούς υποτίτλους στο βίντεο: Κάτω δεξιά, πατάτε το ορθογώνιο (Υπότιτλοι). Μετά, πατάτε το σήμα με τον τροχό (Ρυθμίσεις) > Υπότιτλοι > Αυτόματη Μετάφραση και επιλέγετε Ελληνικά. Η μετάφραση έχει αρκετά προβλήματα, αλλά νόημα ...βγαίνει.

Το Περίγραμμα της διδασκαλίας:

Τι είναι η Εκκλησία;

Η εκκλησία είναι πάντοτε η σύναξη των αγίων του Θεού σε κάθε συγκεκριμένη εποχή. Στη Βίβλο, η εκκλησία δεν είναι ποτέ ένα κτίριο. Η σύναξη, δηλαδή οι άγιοι, μπορεί να συναντιούνται σε ένα σπίτι, σε ένα γκαράζ, σε ένα κτίριο γραφείων ή σε μια αυλή, και η ομάδα εξακολουθεί να είναι η εκκλησία του Θεού. Είναι πάντοτε μια ομάδα πιστών ή αγίων.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, ο λαός και ο σκοπός της εκκλησίας αλλάζουν, καθώς ο Θεός αποκάλυπτε προοδευτικά τα σχέδια και τους σκοπούς Του. Ακολουθούν μερικά παραδείγματα εκκλησιών που περιγράφει η Βίβλος:

5 πράγματα που πέτυχε η Ανάσταση του Χριστού

Η σωματική ανάσταση του Χριστού αποτελεί θεμελιώδη λίθο του Χριστιανισμού. Με άλλα λόγια, καθορίζει την ίδια τη χριστιανική πίστη. Χωρίς αυτήν, δεν μπορεί κανείς να θεωρηθεί Χριστιανός (Α΄ Κορ. 15:14).

Ίσως αυτό να ακούγεται κατηγορηματικό, αλλά το να πούμε κάτι λιγότερο θα υποτιμούσε τα επιτεύγματα της ανάστασης του Χριστού. Γιατί, όμως, ο Χριστιανισμός εξαρτάται τόσο πολύ από την ανάσταση του Χριστού; Τι σημαίνει αυτό για εμάς;

Ας δούμε πέντε από τα σημαντικότερα επιτεύγματά της:

O "μικρός Χριστούλης"

Παραμονή Χριστουγέννων, κάμποσα χρόνια πριν. Στη "λειτουργία" μιας τοπικής ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, μαζί μ' έναν φίλο του (υποψήφιοι ...μοναχοί τότε!). Ο χώρος γεμάτος κόσμο και θρησκευτική κατάνυξη που τονίζεται από τους επιβλητικούς ήχους του εκκλησιαστικού οργάνου και τις υπέροχες φωνές της χορωδίας. Καθώς πλησιάζουν μεσάνυχτα, η αναμονή μεγαλώνει. Όλοι περιμένουν τη γέννηση του "μικρού Χριστούλη"...

Ποιο είναι και τι επιτελεί το ευαγγέλιο στη ζωή μας

Σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά αποσπάσματα ολόκληρης της Αγίας Γραφής, ο Απόστολος Παύλος έρχεται αντιμέτωπος με τον θάνατο, αυτόν τον υπέρτατο εχθρό της ανθρωπότητας, διακηρύσσοντας με σθένος τα χαρμόσυνα νέα: ο Ιησούς θριαμβεύει και σε αυτόν τον τομέα, όπως και σε όλους τους άλλους. Στα εναρκτήρια εδάφια του 15ου κεφαλαίου της Α' Προς Κορινθίους Επιστολής, ο Παύλος μάς δείχνει πώς η ανάσταση του σώματος αποτελεί θεμελιώδη λίθο της χριστιανικής πίστης· είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ευαγγελίου. Ιδού τα λόγια του: 

«Αδελφοί, σας θυμίζω το χαρμόσυνο μήνυμα που σας έφερα με το κήρυγμά μου. Αυτό το μήνυμα το δεχτήκατε, σ’ αυτό παραμείνατε σταθεροί, μ’ αυτό και σώζεστε, αν βέβαια μένετε προσκολλημένοι σ’ αυτό, με το νόημα που σας το κήρυξα· εκτός εάν μάταια πιστέψατε. Σας παρέδωσα τη διδασκαλία που είχα κι εγώ παραλάβει και που έχει πρωταρχική σημασία: ότι δηλαδή ο Χριστός πέθανε, σύμφωνα με τις Γραφές, για τις αμαρτίες μας· ότι τάφηκε και ότι, σύμφωνα με τις Γραφές αναστήθηκε την τρίτη ημέρα.» (Α' Κορινθίους 15:1-4)

Τι είναι αυτό που "έχει την πρωταρχική σημασία" (και το απορρίπτει ο "Χριστιανισμός")

"Παρέδωκα γαρ υμίν ΕΝ ΠΡΩΤΟΙΣ ό και παρέλαβον..." (Α' Κορινθίους 15:3α)   

Ευαγγέλιο και Αγία Γραφή
Όλη η Αγία Γραφή εδράζεται και περιστρέφεται γύρω από το Ευαγγέλιο (ο ορισμός του βρίσκεται ακριβώς στη συνέχεια της περικοπής), όπως ολόκληρη η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της για να υπάρχει - ακόμα καί αν αυτό το γεγονός δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό από τις αισθήσεις μας! Και, ανάλογα, μόνο μέσα από το πρίσμα του Ευαγγελίου η Αγία Γραφή γίνεται ολόκληρη "Ευαγγέλιο", αλλιώς  σε "εκσφενδονίζει" στο χάος της ("Βιβλικής" βεβαίως βεβαίως...) θρησκείας, μέσα στον τρόμο του Νόμου και την "παραδοξότητα" των "αντιφάσεών" της. Αυτό το αποστολικό "εν πρώτοις", που εύστοχα αποδίδεται με την έννοια του "αυτό που έχει πρωταρχική σημασία", είναι - όπως όλη η περικοπή - θεμελιώδους και καθοριστικής σημασίας δήλωση μεν, εντελώς - και ολέθρια - υποβαθμισμένη και περιθωριοποιημένη από το "χριστιανικό" θρησκευτικό σύστημα (πάσης δογματικής αποχρώσεως δε).

"Μ' αυτούς που μιλάς ελεύθερα, αυτοί είναι οι άνθρωποί σου..."

Μια μικρή, και απαραίτητη, εισαγωγή: στο Β' Κορ. 3:6, κυρίως, ο Παύλος χρησιμοποιεί την αντίθεση "γράμμα - πνεύμα". Η επικρατέστερη ερμηνεία των εννοιών είναι αυτή που ταυτίζει το "γράμμα" με την Παλαιά Διαθήκη και το "πνεύμα" με την Καινή Διαθήκη, αν και τα συμφραζόμενα της διατύπωσης, η σύνταξη δηλ. του κειμένου, δεν φαίνεται να υποστηρίζουν αυτή την ερμηνεία. Επίσης, ο Παύλος συνηθίζει να αποτυπώνει αυτή την αντίθεση με το σχήμα "νόμος - χάρις", ενώ στα ευαγγέλια οι έννοιες "γραμματείς - νομικοί" δεν είναι ταυτόσημες νοηματικά.

Το Ευαγγέλιο "της περιτομής" και "της ακροβυστίας" (2ο μέρος)

Οι εκκλησίες που δημιουργήθηκαν από την αποστολική διακονία του Παύλου - και στις οποίες απευθύνει τις επιστολές του - ήταν, κατά το πλείστον, μικτές στη σύνθεσή τους, αποτελούμενες από Ιουδαίους της διασποράς και Έλληνες (σε αντίθεση με την φυλετική ομοιογένεια, που χαρακτήριζε τις εκκλησίες της Ιουδαίας, παρά το εσωτερικό σχίσμα τους μεταξύ "παραδοσιακών" και "ελληνιστών"). Η "λύση του μεσότοιχου του φραγμού" και η "ενοποίηση των δύο" και η "ποίηση ειρήνης" από τον Χριστό, δεν σήμαινε, φυσικά, την, δικτατορικού τύπου, κατάργηση των ιδιαιτεροτήτων, που πάντοτε αποτελεί το όραμα των, πάσης φύσεως, ανόητων. Άλλωστε, η πραγματική έννοια της ειρήνης είναι αυτή της "ολοκλήρωσης και της πληρότητας μέσω της σύνθεσης των φαινομενικά ετερόκλητων στοιχείων".

Το Ευαγγέλιο "της περιτομής" και "της ακροβυστίας" (1ο μέρος)

Η αιτία της πνευματικής καχεξίας της Εκκλησίας δεν έχει καμιά σχέση με τον Διαφωτισμό και τον Μοντερνισμό, όπως πολλοί ανοήτως πρεσβεύουν. Έχει να κάνει αποκλειστικά με τον "Διοτρεφικό συγκεντρωτισμό" των εκκλησιών και με το γεγονός ότι η εκκλησιαστική (με την "εκκλησιολογική" της έννοια) Μεταρρύθμιση δεν έχει ακόμα συντελεστεί. Στην πράξη αυτό σημαίνει πως οι εκκλησίες αδυνατούν παντελώς να οικοδομηθούν αποστολικά, ώστε να "καταντήσουν στην ενότητα" (τόσο στο εσωτερικό τους, όσο και μεταξύ τους), διότι αγνοούν την αποστολική αρχή της "διαλεκτικής σύνθεσης", που αποτελεί αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ενότητά τους.

Η γιορτή που χρειαζόμαστε

Η "κοινωνία του σώματος και του αίματος του Χριστού" είναι ακριβώς η "κοινωνία μετ' αλλήλων" - ναι, αυτή που κάνει "το αίμα του Χριστού, του Υιού του Θεού, να μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία" - τουτέστιν η εκκλησία. Μία από τις θεμελιώδεις εκφράσεις αυτής της κοινωνίας (μαζί με τη συλλογική προάσπιση και εφαρμογή της αλήθειας, που βρίσκεται στη γραπτή αποστολική παράδοση, μέσω της ισηγορίας και της παρρησίας των αγίων, της υπερφυσικής κάλυψης πνευματικών αναγκών και της φυσικής κάλυψης βιοτικών αναγκών, και των δια σπλάγχνων προσευχών για την προμήθεια των ελλειπόντων) είναι και το αγαπητικό κοινό τραπέζι φαγητού των αγίων (αυτό που το πνεύμα της θρησκοληψίας έχει αναγάγει σε "μετουσιωτικό μυστήριο" ή σε "θρησκευτική τελετή"). Η "κοινωνία" αυτή είναι θεόθεν προορισμένη να είναι πηγή πνευματικής ζωής και υγείας, να είναι η μέγιστη επίγεια ΓΙΟΡΤΗ ελευθερίας, αλήθειας και αγάπης' είναι αυτό που ο Χριστός διακήρυξε με το "Εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και ΠΕΡΙΣΣΟΝ έχωσι". Πραγματικά, τη ζωή διαθέτει οποίος έχει τον Χριστό και μόνος του, αλλά για να απολαμβάνει αυτό το εξαίσιο "ΠΕΡΙΣΣΟΝ" χρειάζεται απαραίτητα αυτήν την "κοινωνία μετ' αλλήλων", αυτή την αληθινή και ένδοξη ΓΙΟΡΤΗ!

Η βάση της σιγουριάς μας σε αβέβαιους καιρούς

Πολλά ακούγονται για την αυτοπεποίθηση. Η αυτοπεποίθηση, λένε, είναι το κλειδί για την επιτυχία στον κόσμο, και αν πιστεύουμε μόνο στον εαυτό μας, δεν υπάρχει όριο για το τι μπορούμε να επιτύχουμε. Υπάρχει φυσικά  ένα ποσοστό αλήθειας σε αυτή την προσέγγιση αλλά κανένας δεν μπορεί να μας εγγυηθεί ότι η αυτοπεποίθηση θα κυριαρχεί αταλάντευτη στη ζωή μας. Πάντα θα υπάρχουν διακυμάνσεις. Και φυσικά θα υπάρξει ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα αν προσπαθήσουμε όλο αυτό να το εφαρμόσουμε στην πνευματική ζωή. Ο διάβολος και ο γύρω μας κόσμος αλλά και η ίδια μας η σάρκα δεν αφήνουν την αυτοπεποίθησή μας να διαρκέσει για πολύ, όσο προσπαθούμε εμείς οι ίδιοι να τη στηρίζουμε. Έτσι, η αμφιβολία και η αποθάρρυνση πάντοτε θα χτυπούν την πόρτα μας.

Πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο Θεός θα ολοκληρώσει το έργο που έχει αρχίσει στη ζωή μας; Στην Προς Φιλιππησίους 1:6 διαβάζουμε γι’ αυτή τη βεβαιότητα του Παύλου: «επειδή, είμαι βέβαιος, ακριβώς σε τούτο, ότι εκείνος που άρχισε σε σας ένα καλό έργο, θα το αποτελειώσει μέχρι την ημέρα του Iησού Xριστού». Ποια είναι η βάση αυτής της σιγουριάς μας; Μήπως είναι η δική μας προσπάθεια, η επιμέλειά μας, η αφοσίωσή μας, ο αγώνας μας και η αγωνία μας να είμαστε άγιοι και αναμάρτητοι; Ή μήπως είναι ο ίδιος ο Κύριος το θεμέλιο της σιγουριάς μας στους αβέβαιους καιρούς που ζούμε; Συγκεκριμένα θα δούμε 4 λόγους για τους οποίους μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο Θεός θα ολοκληρώσει αυτό που άρχισε στη ζωή μας.

Η στάση του Χριστιανού απέναντι στο οικουμενιστικό κίνημα

Ο Walter A. Elwell, στο Συνοπτικό Ευαγγελικό Λεξικό Θεολογίας, ορίζει τον Οικουμενισμό ως «την οργανωμένη προσπάθεια που θα επιφέρει την συνεργασία και την ενότητα μεταξύ των Χριστιανών». Σε διεθνές επίπεδο, το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών αντιπροσωπεύει τον Οικουμενισμό όταν δηλώνει τον σκοπό του κατ' αυτόν τον τρόπο: «Το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών αποτελεί κοινωνία των εκκλησιών που ομολογούν τον Κύριο Ιησού Χριστό ως Θεό και Σωτήρα σύμφωνα με τις Γραφές, και συνεπώς επιδιώκουν να εκπληρώσουν μαζί την κοινή τους κλήση για τη δόξα του ενός Θεού, Πατέρα, Υιού και Αγίου Πνεύματος. Πρόκειται για μια κοινωνία εκκλησιών καθ' οδόν προς την ορατή ενότητα σε μια πίστη και μία ευχαριστιακή κοινωνία, που εκφράζεται στη λατρεία και στην κοινή εν Χριστώ ζωή. Επιδιώκει να ωθεί προς αυτήν την ενότητα, όπως ο Ιησούς προσευχήθηκε για τους ακολούθους Του, «ώστε να πιστέψει ο κόσμος» (Ιωάννης 17:21)» (www.wcc-coe.org). Ένα κείμενο με τίτλο Ευαγγελικοί και Καθολικοί Μαζί: Η Χριστιανική Αποστολή στην Τρίτη Χιλιετία, που εκδόθηκε το 1994 και επιδοκιμάζεται από μερικούς μάλλον επιφανείς εκπροσώπους του Ευαγγελικού Χριστιανισμού και του Ρωμαιοκαθολικισμού, αποτελεί ένα άλλο παράδειγμα Οικουμενισμού.

Ο ιουδαϊκός Χριστιανισμός και ο Χριστιανισμός του Παύλου

Ο Εθνικός Χριστιανισμός είναι η μορφή του Χριστιανισμού που αναπτύχθηκε από τις πεποιθήσεις και τα δόγματα που υποστήριξε ο απόστολος Παύλος μέσα από τα γραπτά του και εκείνα τα κείμενα της Καινής Διαθήκης που του αποδίδονται παραδοσιακά. Οι πεποιθήσεις του Παύλου είχαν τις ρίζες τους στον αρχαιότερο εβραϊκό Χριστιανισμό, αλλά παρέκκλιναν από αυτόν με την έμφαση που δόθηκε στην ένταξη των εθνών στη Νέα Διαθήκη του Θεού και στην απόρριψη της περιτομής ως περιττό δείγμα της τήρησης του Μωσαϊκού Νόμου.

Ο Εθνικός Χριστιανισμός βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη θεολογία και τις πεποιθήσεις του Παύλου και τις θεωρεί ως περαιτέρω αποκαλύψεις και επεξηγήσεις των διδασκαλιών του Ιησού. Από τον 18ο αιώνα, αρκετοί μελετητές έχουν επισημάνει ότι τα γραπτά του Παύλου περιέχουν διδασκαλίες που είναι διαφορετικές από τις αρχικές διδασκαλίες του Ιησού και των πρώτων Εβραίων Χριστιανών, όπως τεκμηριώνεται στα τέσσερα ευαγγέλια, στις πρώτες Πράξεις και στα υπόλοιπα βιβλία της Καινής Διαθήκης, όπως η Επιστολή του Ιακώβου. Κάτι που δεν συνιστά αντίφαση των Γραφών, καθώς πρόκειται για δύο διαφορετικά μηνύματα προς δύο διαφορετικά ακροατήρια, που τελικά "συμφιλιώνει" το σωτηριακό γεγονός της σταύρωσης και της ανάστασης του Κυρίου.

«Στα ουσιώδη ενότητα, στα επουσιώδη ελευθερία, σε όλα αγάπη»;

Οι περισσότεροι Χριστιανοί έχουν ακούσει αυτή την παραλλαγή του ιστορικού χριστιανικού αποφθέγματος. Είναι ένα από τα αγαπημένα εκείνων που δίνουν έμφαση στην οικουμενιστική αγάπη έναντι της δογματικής συμφωνίας.

Δεν έχω ακούσει ποτέ να το χρησιμοποιεί κάποιος που υποστηρίζει τη Βιβλική αλήθεια, αλλά πάντα από εκείνους που θα ήθελαν να παραβλέψουμε τις δογματικές διαφορές και να εγκαταλείψουμε την επιδίωξη της δογματικής ενότητας στην εκκλησία.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Προφητείες και προφήτες

Η γνήσια προφητεία, κατά κανόνα, διακρίνεται με βάση δύο θεμελιώδεις προϋποθέσεις:

1. Πηγάζει από γνήσια διδασκαλία, δηλαδή από την ισηγορία και την παρρησία των αγίων στην ερμηνεία της Γραφής, η οποία με τη σειρά της "φιλτράρεται" από το σύνολο των αγίων της εκκλησίας, προεξαρχόντων, αλλά ουδέποτε χειραγωγούντων ή αυθαιρετούντων, των επισκόπων της. Στις σέκτες του one man show, που θέλουν να παριστάνουν τις εκκλησίες, γνήσια προφητεία είναι δύσκολο να υπάρξει - αν και υπάρχουν εξαιρέσεις, όπου η οικονομία του Θεού επιτρέπει κάτι τέτοιο για κάποια ειδική ατομική ανάγκη.

Ο μύθος της Εκκλησίας του πρώτου αιώνα

Όταν μιλάμε για εκκλησιαστική ιστορία, υπάρχει ένας κοινός μύθος για την εκκλησία του πρώτου αιώνα.

Ο μύθος έχει ως εξής: "δεν υπήρχαν διαιρέσεις στην πρώτη εκκλησία, επειδή ήταν τόσο κοντά στη διακονία του Ιησού".

Ο μύθος είναι πιο δημοφιλής μεταξύ εκείνων που αρνούνται την ειδική αποστολικότητα του Παύλου. Η περιγραφή για τις συνέπειες της επίσκεψης του Αγίου Πνεύματος στο πιστό υπόλοιπο του λαού Ισραήλ την Πεντηκοστή, βοηθά στη διαιώνιση του μύθου:

«Kαι όλοι εκείνοι που πίστευαν ήσαν μαζί, και είχαν τα πάντα κοινά» (Πράξεις 2:44).

Πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε έναν ψευδοδιδάσκαλο ή ψευδοπροφήτη

Ο Ιησούς μάς προειδοποίησε ότι «ψευδομεσσίες και ψευδοπροφήτες» θα εμφανιστούν και θα προσπαθήσουν να παραπλανήσουν ακόμα και τους εκλεκτούς (Κατά Ματθαίον 24:23-27, βλέπε επίσης Β` Πέτρου 3:3 και Ιούδα 17,18). Η καλύτερη προστασία απέναντι στο ψεύδος και τους ψευδοδιδασκάλους – είναι να ξέρεις την αλήθεια. Για να διακρίνεις ένα πλαστό πράγμα, μελέτησε το γνήσιο. Κάθε πιστός που «ορθοτομεί τον λόγο της αλήθειας» (Β' Τιμόθεο 2:15), και που μελετάει προσεκτικά την Αγία Γραφή, μπορεί να αναγνωρίζει τις λάθος διδασκαλίες. Για παράδειγμα, ένας πιστός που έχει διαβάσει τις ενέργειες του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος στο Κατά Ματθαίον 3:16,17, αμέσως θα αμφισβητήσει κάθε διδασκαλία που αρνείται την Τριαδικότητα του Θεού. Το «πρώτο βήμα», λοιπόν, είναι η μελέτη της Αγίας Γραφής και η σύγκριση όλων των διδασκαλιών με ό,τι λέει η Γραφή.