Συχνά ακούγεται η ένσταση ότι η αναφορά στην πλάνη ή η κριτική σε λανθασμένες διδασκαλίες είναι κάτι «αρνητικό» και ότι δεν οικοδομεί την εκκλησία. Πολλοί θεωρούν πως η χριστιανική διδασκαλία θα έπρεπε να περιορίζεται μόνο σε θετικά μηνύματα ενθάρρυνσης. Ωστόσο, αν κοιτάξουμε προσεκτικά στην Καινή Διαθήκη, θα διαπιστώσουμε ότι μεγάλο μέρος της διδασκαλίας τόσο του ίδιου του Κυρίου Ιησού όσο και των αποστόλων περιλαμβάνει σαφείς προειδοποιήσεις απέναντι στην πλάνη.
Ο ίδιος ο Κύριος προειδοποίησε ότι «πολλοί ψευδοπροφήτες θα εγερθούν και θα πλανήσουν πολλούς». Η ιστορία της εκκλησίας — και ακόμη περισσότερο η εποχή μας — επιβεβαιώνει αυτή την προειδοποίηση. Ο απόστολος Παύλος επίσης προειδοποίησε ότι «βαρείς λύκοι» θα εισέλθουν ανάμεσα στο ποίμνιο και ότι ακόμη και από μέσα στην εκκλησία θα σηκωθούν άνθρωποι που θα διδάσκουν διεστραμμένα πράγματα για να παρασύρουν μαθητές πίσω τους. Για τον λόγο αυτό, κάλεσε τους επισκόπους να αγρυπνούν και να προσέχουν το ποίμνιο που ο Θεός τους εμπιστεύτηκε.
Η ευθύνη αυτή παραμένει εξίσου επίκαιρη σήμερα. Σε μια εποχή όπου πλήθος διδασκαλιών, ιδεών και πνευματικών ρευμάτων κυκλοφορούν ελεύθερα, η διάκριση γίνεται ακόμη πιο αναγκαία. Οι πιστοί καλούνται, όπως γράφει ο απόστολος Ιούδας, να «αγωνίζονται σθεναρά για την πίστη που μια για πάντα παραδόθηκε στους αγίους». Η πίστη εδώ δεν σημαίνει απλώς μια προσωπική εμπειρία, αλλά ολόκληρο το σώμα της αποκαλυμμένης αλήθειας του Θεού.
Η πλάνη συχνά δεν εμφανίζεται ως καθαρό ψεύδος. Πολύ συχνά είναι ένα μείγμα αλήθειας και λάθους. Γι’ αυτό και μπορεί να φαίνεται αθώα ή ακόμη και ελκυστική. Όμως η Γραφή χρησιμοποιεί την εικόνα του προζυμιού: λίγο προζύμι επηρεάζει ολόκληρο το ζυμάρι. Μια μικρή αλλοίωση της αλήθειας μπορεί με τον καιρό να οδηγήσει σε σοβαρή πνευματική σύγχυση.
Κάθε διδασκαλία μπορεί να κριθεί από το τι διδάσκει σχετικά με τις θεμελιώδεις αλήθειες της πίστης ο Λόγος του Θεού. Για παράδειγμα, ένας απλός αλλά ουσιαστικός τρόπος για να αξιολογηθεί μια διδασκαλία, είναι το ερώτημα που έθεσε ο ίδιος ο Ιησούς: «Τι νομίζετε για τον Χριστό;» Η Βιβλική πίστη βασίζεται στο πρόσωπο και το έργο του Χριστού. Κάθε διδασκαλία που μειώνει τη θεότητά Του, αμφισβητεί το ολοκληρωμένο λυτρωτικό έργο Του στον σταυρό ή την ανάστασή Του ή υποβαθμίζει τη μοναδικότητά Του ως Σωτήρα, έχει απομακρυνθεί από την αλήθεια της Γραφής.
Η πιστότητα στον Χριστό καλεί τους πιστούς να σταθούν με θάρρος αλλά και με ταπείνωση υπέρ της αλήθειας. Αυτό δεν είναι πάντοτε εύκολο ούτε δημοφιλές. «Aς εξερχόμαστε, λοιπόν, προς Αυτόν έξω από το στρατόπεδο, φέρνοντας τον ονειδισμό Του». Υπάρχει πάντα ο πειρασμός του συμβιβασμού για να αποφευχθούν οι εντάσεις ή οι αντιδράσεις. Όμως η αγάπη προς τον Χριστό και προς τις ψυχές απαιτεί ειλικρίνεια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Χριστιανός πρέπει να έχει πνεύμα σκληρότητας ή αντιπαράθεσης. Αντίθετα, η Γραφή μάς καλεί να υποστηρίζουμε την αλήθεια με αγάπη. Η αποκάλυψη της πλάνης δεν στοχεύει να πληγώσει ανθρώπους, αλλά να προστατεύσει ψυχές. Πολλοί που βρίσκονται σε λάθος διδασκαλίες, δεν το κάνουν από κακή πρόθεση· συχνά έχουν απλώς παραπλανηθεί. Για τον λόγο αυτό, η αντιμετώπιση πρέπει να χαρακτηρίζεται από ταπεινοφροσύνη, πραότητα και ποιμαντική φροντίδα.
Όταν ο συνειδητός και ώριμος Χριστιανός διακρίνει, απορρίπτει και αποκαλύπτει την πλάνη, δεν το κάνει από διάθεση αντιπαράθεσης αλλά από αγάπη για την αλήθεια και για τους ανθρώπους. Η πιστότητα αυτή είναι μια πράξη αφοσίωσης προς τον Σωτήρα που μας λύτρωσε με το πολύτιμο αίμα Του. Ταυτόχρονα μπορεί να γίνει μέσο, ώστε άνθρωποι που βρίσκονται παγιδευμένοι σε σύγχυση να βρουν ξανά το φως του Ευαγγελίου και την αληθινή ζωή που υπάρχει στον Χριστό.
Η υπεράσπιση της αλήθειας και η αποκάλυψη της πλάνης είναι καθήκον και υποχρέωση του πιστού, έστω κι αν είναι έργο αντιδημοφιλές. Όμως, από κάθε πλευρά, αξίζει τον κόπο. Για τον Σωτήρα μας σημαίνει ότι λαμβάνει από εμάς την πίστη και την αφοσίωση που Του οφείλουμε. Για εμάς τους ίδιους, αν θεωρούμε «τον ονειδισμό χάρη του Χριστού μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς της Αιγύπτου», εξασφαλίζει μελλοντική «μισθαποδοσία». Και για τις παγιδευμένες ψυχές μπορεί να σημαίνει φως και ζωή, άφθονη και αιώνια.
— Ρ. Στράντζαλης
Ο ίδιος ο Κύριος προειδοποίησε ότι «πολλοί ψευδοπροφήτες θα εγερθούν και θα πλανήσουν πολλούς». Η ιστορία της εκκλησίας — και ακόμη περισσότερο η εποχή μας — επιβεβαιώνει αυτή την προειδοποίηση. Ο απόστολος Παύλος επίσης προειδοποίησε ότι «βαρείς λύκοι» θα εισέλθουν ανάμεσα στο ποίμνιο και ότι ακόμη και από μέσα στην εκκλησία θα σηκωθούν άνθρωποι που θα διδάσκουν διεστραμμένα πράγματα για να παρασύρουν μαθητές πίσω τους. Για τον λόγο αυτό, κάλεσε τους επισκόπους να αγρυπνούν και να προσέχουν το ποίμνιο που ο Θεός τους εμπιστεύτηκε.
Η ευθύνη αυτή παραμένει εξίσου επίκαιρη σήμερα. Σε μια εποχή όπου πλήθος διδασκαλιών, ιδεών και πνευματικών ρευμάτων κυκλοφορούν ελεύθερα, η διάκριση γίνεται ακόμη πιο αναγκαία. Οι πιστοί καλούνται, όπως γράφει ο απόστολος Ιούδας, να «αγωνίζονται σθεναρά για την πίστη που μια για πάντα παραδόθηκε στους αγίους». Η πίστη εδώ δεν σημαίνει απλώς μια προσωπική εμπειρία, αλλά ολόκληρο το σώμα της αποκαλυμμένης αλήθειας του Θεού.
Η πλάνη συχνά δεν εμφανίζεται ως καθαρό ψεύδος. Πολύ συχνά είναι ένα μείγμα αλήθειας και λάθους. Γι’ αυτό και μπορεί να φαίνεται αθώα ή ακόμη και ελκυστική. Όμως η Γραφή χρησιμοποιεί την εικόνα του προζυμιού: λίγο προζύμι επηρεάζει ολόκληρο το ζυμάρι. Μια μικρή αλλοίωση της αλήθειας μπορεί με τον καιρό να οδηγήσει σε σοβαρή πνευματική σύγχυση.
Κάθε διδασκαλία μπορεί να κριθεί από το τι διδάσκει σχετικά με τις θεμελιώδεις αλήθειες της πίστης ο Λόγος του Θεού. Για παράδειγμα, ένας απλός αλλά ουσιαστικός τρόπος για να αξιολογηθεί μια διδασκαλία, είναι το ερώτημα που έθεσε ο ίδιος ο Ιησούς: «Τι νομίζετε για τον Χριστό;» Η Βιβλική πίστη βασίζεται στο πρόσωπο και το έργο του Χριστού. Κάθε διδασκαλία που μειώνει τη θεότητά Του, αμφισβητεί το ολοκληρωμένο λυτρωτικό έργο Του στον σταυρό ή την ανάστασή Του ή υποβαθμίζει τη μοναδικότητά Του ως Σωτήρα, έχει απομακρυνθεί από την αλήθεια της Γραφής.
Η πιστότητα στον Χριστό καλεί τους πιστούς να σταθούν με θάρρος αλλά και με ταπείνωση υπέρ της αλήθειας. Αυτό δεν είναι πάντοτε εύκολο ούτε δημοφιλές. «Aς εξερχόμαστε, λοιπόν, προς Αυτόν έξω από το στρατόπεδο, φέρνοντας τον ονειδισμό Του». Υπάρχει πάντα ο πειρασμός του συμβιβασμού για να αποφευχθούν οι εντάσεις ή οι αντιδράσεις. Όμως η αγάπη προς τον Χριστό και προς τις ψυχές απαιτεί ειλικρίνεια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Χριστιανός πρέπει να έχει πνεύμα σκληρότητας ή αντιπαράθεσης. Αντίθετα, η Γραφή μάς καλεί να υποστηρίζουμε την αλήθεια με αγάπη. Η αποκάλυψη της πλάνης δεν στοχεύει να πληγώσει ανθρώπους, αλλά να προστατεύσει ψυχές. Πολλοί που βρίσκονται σε λάθος διδασκαλίες, δεν το κάνουν από κακή πρόθεση· συχνά έχουν απλώς παραπλανηθεί. Για τον λόγο αυτό, η αντιμετώπιση πρέπει να χαρακτηρίζεται από ταπεινοφροσύνη, πραότητα και ποιμαντική φροντίδα.
Όταν ο συνειδητός και ώριμος Χριστιανός διακρίνει, απορρίπτει και αποκαλύπτει την πλάνη, δεν το κάνει από διάθεση αντιπαράθεσης αλλά από αγάπη για την αλήθεια και για τους ανθρώπους. Η πιστότητα αυτή είναι μια πράξη αφοσίωσης προς τον Σωτήρα που μας λύτρωσε με το πολύτιμο αίμα Του. Ταυτόχρονα μπορεί να γίνει μέσο, ώστε άνθρωποι που βρίσκονται παγιδευμένοι σε σύγχυση να βρουν ξανά το φως του Ευαγγελίου και την αληθινή ζωή που υπάρχει στον Χριστό.
Η υπεράσπιση της αλήθειας και η αποκάλυψη της πλάνης είναι καθήκον και υποχρέωση του πιστού, έστω κι αν είναι έργο αντιδημοφιλές. Όμως, από κάθε πλευρά, αξίζει τον κόπο. Για τον Σωτήρα μας σημαίνει ότι λαμβάνει από εμάς την πίστη και την αφοσίωση που Του οφείλουμε. Για εμάς τους ίδιους, αν θεωρούμε «τον ονειδισμό χάρη του Χριστού μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς της Αιγύπτου», εξασφαλίζει μελλοντική «μισθαποδοσία». Και για τις παγιδευμένες ψυχές μπορεί να σημαίνει φως και ζωή, άφθονη και αιώνια.
— Ρ. Στράντζαλης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.