Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (1ο) – Ηγεσία

Όλο και περισσότερο βλέπω τον Θεό να προκαλεί υπάρχοντες και αναδυόμενους ηγέτες να εγκαταλείψουν τους καθιερωμένους αλλά μη Βιβλικούς τρόπους με τους οποίους «κάνουμε» εκκλησία. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ανάγκη να αποφασίσουμε αν είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε το τίμημα που απαιτείται για να προχωρήσει η Βασιλεία Του, αντί για τις ανθρώπινες παραδόσεις μας, τις ανθυγιεινές σχέσεις και τις αδόκιμες πρακτικές μας. Κάποιοι λένε «ναι» και ανακαλύπτουν ένα νέο επίπεδο διακονίας. Πολλοί δεν το κάνουν.

Όταν στάθηκα πρόθυμος να αντισταθώ σθεναρά σε έναν καταχρηστικό ποιμένα, ένα από τα πράγματα που αποκόμισα ήταν μια νέα και βαθιά προσωπική κατανόηση της πνευματικής αρχής: Υγιείς εκκλησίες γεννούν θεοσεβή ηγεσία που λειτουργεί πάνω σε Βιβλικές αρχές.

Η ηγεσία στην εκκλησία της Καινής Διαθήκης

Γιατί ο Ιησούς είπε ότι οι ηγέτες της εκκλησίας έχουν την ίδια εξουσία με τα παιδιά και τους δούλους, εκείνους δηλαδή με τη μικρότερη εξουσία; (Και τόνισε αυτή την αλήθεια πλένοντας τα πόδια των μαθητών.) Ο Ιησούς μάλιστα υποσχέθηκε: «Αν τα γνωρίζετε αυτά, μακάριοι είστε αν τα κάνετε». Τι μας λέει αυτό για τον τρόπο διοίκησης των ηγετών της εκκλησίας; Για τον τρόπο λήψης αποφάσεων μέσα στην εκκλησία;

Ένα βασικό στοιχείο της διδασκαλίας του Ιησού για την ηγεσία είναι ότι οι πρεσβύτεροι υπηρετούν την εκκλησία αφιερώνοντας χρόνο για να οικοδομήσουν συναίνεση μέσα στη σύναξη. Ο νους του Χριστού είναι πιο πιθανό να διακρίνεται, όταν οι ηγέτες καθοδηγούν ολόκληρη την εκκλησία να αγωνιστεί συλλογικά με σημαντικές αποφάσεις. Τα μέλη της εκκλησίας ενθαρρύνονται όταν συνειδητοποιούν ότι οι προτάσεις όλων εξετάζονται με σεβασμό υπό το φως της Γραφής. Η ενότητα ενισχύεται και η εκκλησία μπορεί ευκολότερα να καθοδηγείται από το Πνεύμα.

Η εξουσία ενός ποιμένα (βίντεο)

Γιατί ο Ιησούς διακήρυξε ότι η εξουσία ενός ηγέτη της εκκλησίας έπρεπε να είναι σαν εκείνη αυτών που είχαν τη λιγότερη εξουσία στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία;

Τι είναι το ποιμαντικό χάρισμα;

Οι Χριστιανοί χρειάζονται ηγεσία δοσμένη από τον Θεό. Η Αγία Γραφή λέει ότι δίνεται ένα ιδιαίτερο χάρισμα για να διακονεί την τοπική εκκλησία. Αυτό είναι το χάρισμα, ή το λειτούργημα, του ποιμένα. Σύμφωνα με τη Βίβλο, οι ικανότητες του ποιμένα είναι δοσμένες από τον Θεό. Ο Παύλος έγραψε:

«Kαι αυτός έδωσε άλλους μεν αποστόλους, άλλους δε προφήτες, άλλους δε ευαγγελιστές, άλλους δε ποιμένες και διδασκάλους» (Εφεσίους 4:11).

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι αυτό είναι το μόνο σημείο όπου το χάρισμα του ποιμένα αναφέρεται ανάμεσα στα πνευματικά χαρίσματα ή στα λειτουργήματα της εκκλησίας. Υπάρχουν αρκετές παρατηρήσεις που μπορούμε να κάνουμε.

Ο άμβωνας: Η προέλευση και ο σκοπός του

Στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες ο άμβωνας εξακολουθεί να αναφέρεται με το αρχικό ειδωλολατρικό του όνομα, «άμβων» (λατινικά: ambon).

Ο άμβωνας χρονολογείται προ του Χριστιανισμού και είναι εξ ολοκλήρου ειδωλολατρικής προέλευσης. Ο παγανιστής ιερέας που βρισκόταν σε έναν ειδωλολατρικό ναό, έβγαινε σε ένα διάδρομο που είχε ένα κάγκελο γύρω του και έκανε τις ανακοινώσεις του στους ειδωλολάτρες θεατές. Αυτό ονομαζόταν ambo. (Ο Πάπας συνεχίζει να το κάνει.)

Η «υπεροχή» του κηρύγματος

Λίγα πράγματα είναι πιο λυπηρό να βλέπεις, από τα μέλη και τους ηγέτες μιας εκκλησίας που έχουν εδραιωθεί στην πλάνη. Πολλοί βρίσκονται κυριολεκτικά μέσα σε τοίχους από τούβλα που έχουν ψηθεί και σκληρυνθεί σε σημείο που θα εμποδίσουν ένα άτομο να δει ποτέ την αλήθεια, παρόλο που η αλήθεια μπορεί να είναι μπροστά στα μάτια του! Αυτό δυστυχώς είναι το χαρακτηριστικό της πλάνης.

Ξέρω πόσο δύσκολο είναι για ένα άτομο να κατανοήσει μια διαφορετική πτυχή της Βιβλικής αλήθειας που δεν την έχει συνηθίσει. Τους ενοχλεί στη βάση της θρησκευτικής τους ζωής. Είναι κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που έχουν διδαχθεί. Έτσι, ως αποτέλεσμα, απομακρύνονται από την αλήθεια χωρίς να το καταλαβαίνουν. Θα αρνηθούν να μελετήσουν ή να εξετάσουν το θέμα. Αυτό είναι τρομερά λυπηρό. Πρόκειται για την «ενέργεια πλάνης» στην πράξη, και είναι η κατάσταση του θρησκευτικού κόσμου στον οποίο ζούμε σήμερα.

Η εξουσία στη θεσμική εκκλησία

Οι Γραφές καταδεικνύουν ξανά και ξανά ότι η Αλήθεια υπήρξε ανέκαθεν μισητή από τις μάζες της ανθρωπότητας, αλλά ιδιαίτερα από εκείνους που κατέχουν τις λεγόμενες «θέσεις ή αξιώματα εξουσίας» μέσα σε ένα θρησκευτικό σύστημα.

Οι άνδρες που θα αναλάμβαναν θέσεις και τίτλους αφθονούν σε κάθε είδους θρησκευτικό θεσμό. Υπάρχουν πολλοί που θα λάμβαναν αναγνώριση χωρίς να υπηρετούν. Υπάρχουν πολλοί που μεθούν από τον πόθο της εξουσίας. Υπάρχουν πολλοί που ευχαρίστως θα κέρδιζαν τα προς το ζην ποντάροντας σε θρησκευτικά θέματα.

Η εικόνα ενός λοχία εκπαιδευτή που γαβγίζει διαταγές σε μια διμοιρία, δεν υπάρχει πουθενά στη Γραφή, αλλά βρίσκεται στις εκκλησιαστικές οργανώσεις των ανθρώπων. Πολλοί «εκκλησιαστικοί ηγέτες» διαφόρων δογμάτων νομίζουν ότι αυτό είναι το είδος εξουσίας που πρέπει να χρησιμοποιούν για να «εξουσιάζουν» τον λαό του Θεού. Οι διδάσκαλοί τους, τα σεμινάριά τους, μαζί με τις σαρκικές τους καρδιές, τους έμαθαν να κυβερνούν με αυτόν τον τρόπο. Αυτό έχει προκαλέσει ανείπωτες δυσκολίες σε πολλά άτομα και οικογένειες σε πολλές θεσμικές εκκλησίες. Η ανάγκη «να κρατάμε τους ανθρώπους σε τάξη» με τη βία ή τον εξαναγκασμό δεν είναι μια Γραφική αρχή, αλλά παρατηρείται πολύ συχνά σε ένα θεσμικό/εταιρικό εκκλησιαστικό σύστημα.

Η ελευθερία του λόγου είναι το θεμέλιο της θρησκευτικής μας ελευθερίας

Μια άλλη πλευρά της εκκλησίας για την οποία πολλοί πιστοί (καθώς και μη Χριστιανοί) αγωνίζονταν μέσα στις συνελεύσεις τους (εκκλησία), ήταν αυτή της «ελευθερίας του λόγου». Δεδομένου ότι η άσκηση της ελευθερίας του λόγου ήταν τόσο σημαντική, η εκκλησία συχνά ταυτιζόταν με έναν άλλο σημαντικό ελληνικό όρο, την παρρησία.

Παρρησία είναι μια λέξη που κυριολεκτικά σημαίνει «ελευθερία του λόγου, ελεύθερη έκφραση γνώμης, το να εκφράζει κανείς την άποψή του με θάρρος και ειλικρίνεια» (παν+ρητός). Μεταφράζεται ως "ομιλία με θάρρος ή τόλμη" στα Α' Θεσ. 2:2 και Πράξεις 9:28, 13:46, 26:26.

Ένας συγγραφέας, μιλώντας για την έννοια της παρρησίας στην Καινή Διαθήκη, λέει ότι ήταν: «Το δικαίωμα κάθε πολίτη να σηκωθεί στη δημόσια συνέλευση και να εκφράσει ελεύθερα τη γνώμη του».

Η παρρησία ήταν ζωτικής σημασίας σε κάθε καλή σχέση, και πράγματι, η παρρησία ως «ελευθερία του λόγου προς τον Θεό» αναφέρεται αρκετές φορές στην Καινή Διαθήκη, αν και η λέξη συνήθως μεταφράζεται ως «θάρρος να πλησιάσουμε τον Θεό» (Α' Ιωάννη 3:21).

Αυτό που πρέπει να σας πουν οι ποιμένες

Δεν είναι ασυνήθιστο να ακούς ποιμένες, καλούς και κακούς, νέους και ηλικιωμένους, φιλελεύθερους και συντηρητικούς, να ισχυρίζονται ότι έχουν ένα ειδικό χρίσμα από τον Θεό. Αυτό το χρίσμα υποτίθεται ότι τους δίνει μια θεόδοτη εξουσία ανάμεσα σε μια ομάδα πιστών και μια πιο «ευλογημένη» γνώμη. Η βιβλική αλήθεια όμως είναι ότι αυτοί που υπηρετούν ως ποιμένες ή δάσκαλοι, βρίσκονται στην ίδια πνευματική θέση ενώπιον του Θεού όπως κάθε άλλο μέλος της Εκκλησίας.

Ένας ποιμένας δεν μπορεί να συγχωρήσει αμαρτίες. Δεν έχει μια ιδιαίτερη επικοινωνία με τον Θεό. Δεν έχει κάποια μυστική πηγή γνώσης της Αγίας Γραφής που δεν είναι προσβάσιμη από κάθε άλλο μέλος του Σώματος. Δεν είναι με κανένα τρόπο ο μεσολαβητής σας στον Θεό (Α' Τιμόθεο 2:5).

Το σύστημα του "ενός Ποιμένα"

 του Clovis T. Cook

Από τότε που άρχισα να κηρύττω το Ευαγγέλιο το 1932, προσπάθησα να διατηρήσω ορατή μια γραμμή συνέπειας στο κήρυγμα και τις πεποιθήσεις μου σε ζητήματα που έχουν προκαλέσει μεγάλη ανησυχία και αναταραχή στις εκκλησίες του Χριστού. Το θέμα με το οποίο ασχολούμαι σε αυτό το άρθρο, δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα.

Το σύστημα του "ενός Ποιμένα" είναι διχαστικό και προκαλεί σκάνδαλα, "όμως, αλλοίμονο στον άνθρωπο εκείνον, διαμέσου του οποίου έρχεται το σκάνδαλο" (Ματθαίου 18:7)! Και θα συνεχίσει να προκαλεί διαιρέσεις και σκάνδαλα όσο του επιτρέπουμε να λειτουργεί χωρίς αντίλογο.

Υπάρχουν αδερφοί που έχουν κάνει περισσότερα για να αποθαρρύνουν αυτό το σύστημα από ό,τι εμείς. Πόσοι έχουμε γράψει εναντίον του; Γιατί δεν το έχουμε κάνει; Νομίζω ότι η απάντηση είναι προφανής. Σε πολλούς από τους ποιμένες μας αρέσει το σύστημα, το ίδιο και σε πολλές εκκλησίες. Όσο ισχύει αυτό, πολύ λίγα μπορούμε να κάνουμε για να το αποτρέψουμε, ακόμα κι αν διχάζει την εκκλησία.

Είναι βιβλικό το σύστημα του "ενός Ποιμένα"; (μέρος 3ο)

 του Mark Frees

Απαντήσεις σε αντιρρήσεις

Αντίρρηση 1: Ο σωστός ρόλος ενός ποιμένα δεν είναι να αναλάβει ολόκληρη τη διακονία της εκκλησίας, αλλά να καταρτίζει και να κινητοποιεί τους αγίους για να κάνουν το έργο της διακονίας. Επομένως, τα περισσότερα από τα προβλήματα που απαριθμήσατε είναι αποτελέσματα, όχι του ίδιου του συστήματος του ενός ποιμένα, αλλά της κατάχρησης αυτού του συστήματος.

Απάντηση: Εφόσον το σύστημα του ενός ποιμένα ταλανίζεται παγκόσμια από αυτά τα προβλήματα, το βάρος της απόδειξης βαρύνει τους υπερασπιστές του για να αποδείξουν ότι το ίδιο το σύστημα δεν φταίει - ιδιαίτερα επειδή είναι ένα σύστημα που δεν βασίζεται στην Αγία Γραφή. Η ιδέα μιας εκκλησίας με επικεφαλής έναν ποιμένα που καταρτίζει και κινητοποιεί τους αγίους για να κάνουν το έργο της διακονίας ακούγεται ελκυστική, αλλά η εμπειρία πολλών απογοητευμένων ποιμένων - και "λαϊκών" - μαρτυρεί ότι απλά δεν λειτουργεί. Υπάρχει απλώς μια πολύ βαθιά ριζωμένη αντίληψη στο μυαλό της εκκλησίας ότι το χριστιανικό έργο είναι για λίγους. Το χάσμα κληρικού-λαϊκού είναι ο μεγάλος "ακινητοποιητής" των αγίων.

Όποιος παραμένει προσκολλημένος σε ένα σύστημα όπου ένας άνθρωπος-ορχήστρα πρέπει μόνος του να διευθύνει μια εκκλησία, έχει συνήθως μια πολύ περιορισμένη αντίληψη για το τι περιλαμβάνει το «έργο της διακονίας».

Είναι βιβλικό το σύστημα του "ενός Ποιμένα"; (μέρος 2ο)

του Mark Frees

Οι θλιβερές συνέπειες

Τα ακόλουθα είναι μερικά μόνο από τα προβλήματα που δημιουργούνται ή επιδεινώνονται από το εξωβιβλικό σύστημα του "ενός Ποιμένα":

(1) Διαιωνίζει την απαράδεκτη διάκριση μεταξύ «κληρικού» και «λαϊκού». Κανένα πιο ολέθριο εργαλείο του διαβόλου δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ από αυτή την εντελώς αντιβιβλική διάκριση. Οι ποιμένες σήμερα θρηνούν επειδή δεν μπορούν να κινητοποιήσουν τους «λαϊκούς», χωρίς ποτέ να σκεφτεί κανείς ότι φταίει το ίδιο το σύστημα της διαίρεσης των Χριστιανών σε δύο τάξεις.

Η απάντηση δεν είναι να «εμπλακούν» οι λαϊκοί, αλλά να το καταργήσουν! Μακριά από την ιδέα ότι το χριστιανικό έργο είναι υπόθεση λίγων "ειδικών"!

Είναι βιβλικό το σύστημα του "ενός Ποιμένα"; (μέρος 1ο)

του Mark Frees

Το καλοκαίρι του 1990, ενώ ποίμαινα μια εκκλησία σε αγροτική περιοχή του Μισισιπή, ένιωσα ότι οδηγήθηκα να διδάξω μια σειρά μελέτης της Αγίας Γραφής σχετικά με το πρότυπο της Καινής Διαθήκης για την εκκλησία και την ηγεσία της. 

Δεν είχαμε προχωρήσει πολύ σε αυτήν τη μελέτη, προτού αρχίσω να αμφισβητώ σοβαρά τη συμφωνία με την Αγία Γραφή πολλών από τις εκκλησιαστικές μας πρακτικές και παραδόσεις. Το πιο ενοχλητικό ήταν το ερώτημα εάν η δική μου θέση ως Ποιμένα μιας τοπικής εκκλησίας ήταν ή όχι Γραφική.

Πάντα πίστευα ότι το σύστημα του ενός Ποιμένα, που είναι το πρότυπο που ακολουθείται στη συντριπτική πλειονότητα των εκκλησιών σήμερα, βασιζόταν στη Γραφή.

Αλλά καθώς άρχισα να μελετώ προσεκτικά τις Γραφές σχετικά με το ζήτημα της εκκλησιαστικής ηγεσίας, ένα βασανιστικό ερώτημα συνέχιζε να αναδεικνύεται - ένα ερώτημα που παρουσιάζω εδώ για την προσεκτική εξέταση του αναγνώστη. Σε ποιο σημείο της Γραφής υπάρχει η εντολή να είναι ένας άνθρωπος ο πνευματικός ηγέτης και η εξουσία στην τοπική εκκλησία;