Ποιο είναι και τι επιτελεί το ευαγγέλιο στη ζωή μας

Σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά αποσπάσματα ολόκληρης της Αγίας Γραφής, ο Απόστολος Παύλος έρχεται αντιμέτωπος με τον θάνατο, αυτόν τον υπέρτατο εχθρό της ανθρωπότητας, διακηρύσσοντας με σθένος τα χαρμόσυνα νέα: ο Ιησούς θριαμβεύει και σε αυτόν τον τομέα, όπως και σε όλους τους άλλους. Στα εναρκτήρια εδάφια του 15ου κεφαλαίου της Α' Προς Κορινθίους Επιστολής, ο Παύλος μάς δείχνει πώς η ανάσταση του σώματος αποτελεί θεμελιώδη λίθο της χριστιανικής πίστης· είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ευαγγελίου. Ιδού τα λόγια του: 

«Αδελφοί, σας θυμίζω το χαρμόσυνο μήνυμα που σας έφερα με το κήρυγμά μου. Αυτό το μήνυμα το δεχτήκατε, σ’ αυτό παραμείνατε σταθεροί, μ’ αυτό και σώζεστε, αν βέβαια μένετε προσκολλημένοι σ’ αυτό, με το νόημα που σας το κήρυξα· εκτός εάν μάταια πιστέψατε. Σας παρέδωσα τη διδασκαλία που είχα κι εγώ παραλάβει και που έχει πρωταρχική σημασία: ότι δηλαδή ο Χριστός πέθανε, σύμφωνα με τις Γραφές, για τις αμαρτίες μας· ότι τάφηκε και ότι, σύμφωνα με τις Γραφές αναστήθηκε την τρίτη ημέρα.» (Α' Κορινθίους 15:1-4)

Τι είναι αυτό που "έχει την πρωταρχική σημασία" (και το απορρίπτει ο "Χριστιανισμός")

"Παρέδωκα γαρ υμίν ΕΝ ΠΡΩΤΟΙΣ ό και παρέλαβον..." (Α' Κορινθίους 15:3α)   

Ευαγγέλιο και Αγία Γραφή
Όλη η Αγία Γραφή εδράζεται και περιστρέφεται γύρω από το Ευαγγέλιο (ο ορισμός του βρίσκεται ακριβώς στη συνέχεια της περικοπής), όπως ολόκληρη η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της για να υπάρχει - ακόμα καί αν αυτό το γεγονός δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό από τις αισθήσεις μας! Και, ανάλογα, μόνο μέσα από το πρίσμα του Ευαγγελίου η Αγία Γραφή γίνεται ολόκληρη "Ευαγγέλιο", αλλιώς  σε "εκσφενδονίζει" στο χάος της ("Βιβλικής" βεβαίως βεβαίως...) θρησκείας, μέσα στον τρόμο του Νόμου και την "παραδοξότητα" των "αντιφάσεών" της. Αυτό το αποστολικό "εν πρώτοις", που εύστοχα αποδίδεται με την έννοια του "αυτό που έχει πρωταρχική σημασία", είναι - όπως όλη η περικοπή - θεμελιώδους και καθοριστικής σημασίας δήλωση μεν, εντελώς - και ολέθρια - υποβαθμισμένη και περιθωριοποιημένη από το "χριστιανικό" θρησκευτικό σύστημα (πάσης δογματικής αποχρώσεως δε).

Το Ευαγγέλιο "της περιτομής" και "της ακροβυστίας" (2ο μέρος)

Οι εκκλησίες που δημιουργήθηκαν από την αποστολική διακονία του Παύλου - και στις οποίες απευθύνει τις επιστολές του - ήταν, κατά το πλείστον, μικτές στη σύνθεσή τους, αποτελούμενες από Ιουδαίους της διασποράς και Έλληνες (σε αντίθεση με την φυλετική ομοιογένεια, που χαρακτήριζε τις εκκλησίες της Ιουδαίας, παρά το εσωτερικό σχίσμα τους μεταξύ "παραδοσιακών" και "ελληνιστών"). Η "λύση του μεσότοιχου του φραγμού" και η "ενοποίηση των δύο" και η "ποίηση ειρήνης" από τον Χριστό, δεν σήμαινε, φυσικά, την, δικτατορικού τύπου, κατάργηση των ιδιαιτεροτήτων, που πάντοτε αποτελεί το όραμα των, πάσης φύσεως, ανόητων. Άλλωστε, η πραγματική έννοια της ειρήνης είναι αυτή της "ολοκλήρωσης και της πληρότητας μέσω της σύνθεσης των φαινομενικά ετερόκλητων στοιχείων".

Το Ευαγγέλιο "της περιτομής" και "της ακροβυστίας" (1ο μέρος)

Η αιτία της πνευματικής καχεξίας της Εκκλησίας δεν έχει καμιά σχέση με τον Διαφωτισμό και τον Μοντερνισμό, όπως πολλοί ανοήτως πρεσβεύουν. Έχει να κάνει αποκλειστικά με τον "Διοτρεφικό συγκεντρωτισμό" των εκκλησιών και με το γεγονός ότι η εκκλησιαστική (με την "εκκλησιολογική" της έννοια) Μεταρρύθμιση δεν έχει ακόμα συντελεστεί. Στην πράξη αυτό σημαίνει πως οι εκκλησίες αδυνατούν παντελώς να οικοδομηθούν αποστολικά, ώστε να "καταντήσουν στην ενότητα" (τόσο στο εσωτερικό τους, όσο και μεταξύ τους), διότι αγνοούν την αποστολική αρχή της "διαλεκτικής σύνθεσης", που αποτελεί αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ενότητά τους.

Όταν η πίστη στον Ιησού δεν μπορεί να σε σώσει

«Έχεις σωθεί;»

«Πιστεύω στον Ιησού».

Αν νομίζεις ότι αυτό είναι που σε σώζει, μπορεί να έχεις εξαπατηθεί. Λες, γιατί κάποιος που πιστεύει στον Ιησού δεν θα σωθεί;

Επειδή, μπορεί να πιστεύεις στον Ιησού και να μην έχεις σωθεί.

Μη με παρεξηγείς. Κι εγώ πιστεύω στον Ιησού και ότι η σωτηρία όλων των ανθρώπων βρίσκεται μόνο σε Αυτόν. Ωστόσο, τα μεγαλύτερα ψέματα μοιάζουν με αλήθεια. Το ψέμα σε αυτό το ψεύτικο ευαγγέλιο γίνεται προφανές, όταν σκεφτείς τι δεν εκφράζεται από αυτή την υπεραπλουστευμένη δήλωση.

Για παράδειγμα, οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν στον Ιησού: θεωρείται προφήτης στη θρησκεία του Ισλάμ και του Κορανίου. Οι Ινδουιστές πιστεύουν στον Ιησού: είναι ένας μεγάλος γκουρού γι' αυτούς. Οι ιστορικοί πιστεύουν στον Ιησού: ήταν Εβραίος του πρώτου αιώνα που έζησε στη Γαλιλαία. Ακόμα και τα δαιμόνια πιστεύουν στον Ιησού και τρέμουν!

Πώς μπορώ να ξέρω ότι έχω σωθεί;

Ας είμαστε ειλικρινείς. Εάν δεν ξέρεις ότι έχεις σωθεί, είναι επειδή δεν έχεις σωθεί.

Δεν προσπαθώ να είμαι σκληρός ή κακός, αλλά απλά ειλικρινής. Θα ήταν το χειρότερο είδος αμέλειας, αν σε ενθάρρυνα να πιστέψεις ότι έχεις σωθεί, αν στην πραγματικότητα δεν είσαι σωσμένος/η.

Μη σωσμένοι άνθρωποι περιφέρονται στη γη νομίζοντας ότι έχουν δικαιωθεί από τον Θεό, χωρίς να έχουν. Αυτή η πραγματικότητα μπορεί να οδηγήσει στην ειλικρινή ερώτησή σου σχετικά με το πώς να μάθεις εάν έχεις σωθεί. Η ερώτηση αυτή είναι η σπουδαιότερη που θα μπορούσε να κάνει κανείς, γιατί η απάντηση είναι η κατανόηση του ευαγγελίου που σώζει.

Πολλοί άνθρωποι παραμένουν αβέβαιοι για τη σωτηρία τους, εξαιτίας του φόβου ότι έχουν αφήσει κάτι ανεκπλήρωτο, δεν είπαν κάτι σωστά, δεν είναι αρκετά άξιοι ή δεν έχουν κάνει το σωστό για να γίνουν αποδεκτοί από τον Θεό.

Ίσως αυτός να είσαι εσύ! Θέλεις να κάνεις το σωστό και θέλεις να σωθείς, αλλά δεν ξέρεις με βεβαιότητα τον τρόπο. Αυτό που πρέπει να γνωρίζεις, είναι το ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού.

Τελικά, "χάνεται ή δεν χάνεται η σωτηρία;"

Ένας αδελφός ρώτησε αν και πότε εξαλείφει ο Θεός το όνομά μας από το βιβλίο της ζωής. Προφανώς το ερώτημα ανάγεται στην πολυσυζητημένη προβληματική τού αν χάνεται η σωτηρία ή όχι. Συνήθως, βέβαια, αυτό το αγωνιώδες δίλημμα απασχολεί εκείνους που οι ίδιοι δεν έχουν ακόμα σωθεί, αλλά υπάρχουν, ίσως, και εξαιρέσεις στον κανόνα.

Λοιπόν, η απάντηση, βιβλικά, είναι ότι "ναι, χάνεται! Δυσκολότατα, αλλά χάνεται...". Και χάνεται, κατά κανόνα, με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο, ο οποίος δηλώνεται, εμμέσως πλην σαφώς, στην περικοπή Α' Κορινθίους 15:1-8 (που αποτελεί το θεμέλιο όλης της Αγίας Γραφής) και επιβεβαιώνεται, εμμέσως πλην σαφώς, στην προς Γαλάτες επιστολή.

"Πίστευσον εις τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, και θέλεις σωθή συ και ο οίκος σου"

Το δημοφιλέστατο εδάφιο (σκόπιμα, βέβαια, το παρέθεσα σε μετάφραση Βάμβα), που συνήθως "στολίζει" τους τοίχους εκκλησιαστικών αιθουσών, είναι πολύ χρήσιμο, για να μας διδάξει δύο σπουδαία μαθήματα: το πόσο παραπλανητική μπορεί να αποδειχτεί η χρήση μεμονωμένων εδαφίων και το πόσο ολέθρια απλοϊκή (εντελώς αντίθετη από την "απλότητα του Ευαγγελίου") αντίληψη για τη σωτηρία καλλιεργείται, συνήθως, στις εκκλησίες.

Λοιπόν, το εντελώς αποσπασματικό αυτό "κήρυγμα" του Παύλου ειπώθηκε προς τον δεσμοφύλακα της πόλης των Φιλίππων κάτω από συγκεκριμένες, εξαιρετικά ιδιάζουσες και πιεστικές, συνθήκες (γνωστές, άλλωστε, σε όλους μας από τη σχετική αφήγηση των Πράξεων). Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη μας. Η όλη σκηνή θα μπορούσε να παραβληθεί με τη διάσωση ενός ναυαγού: το πρώτο πράγμα που κάνουν από το πλοίο διάσωσης είναι να του ρίξουν το σωσίβιο, για να διατηρηθεί στην επιφάνεια του νερού. Φανταστείτε, τώρα, μετά από τη ρίψη του σωσίβιου, το πλοίο "διάσωσης" να φεύγει, ικανοποιημένο από την εκτέλεση της αποστολής του!

Έχεις σωθεί;

Έχεις σωθεί; Αυτή η ερώτηση πρέπει να απαντηθεί με ένα "ναι" ή ένα "όχι", αλλά αυτό δεν γίνεται σχεδόν ποτέ. Μερικές από τις πιο συνηθισμένες απαντήσεις είναι:

1. Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.
2. Έχω βαφτιστεί.
3. Πιστεύω στον Θεό.
4. Βασικά είμαι καλός άνθρωπος.
5. Προσπαθώ να ζω σύμφωνα με τον Χρυσό Κανόνα.
6. Είμαι μέλος μιας εκκλησίας.
7. Πάντα ήμουν Χριστιανός.
8. Έχω κάνει τον Χριστό Κύριο της ζωής μου.
9. Δεν έχω κάνει ποτέ κάτι πολύ κακό.
10. Προσπαθώ να τηρώ τις Δέκα Εντολές.
11. Έκανα την "προσευχή του αμαρτωλού".
12. Ο πατέρας μου / ο παππούς / κ.λπ. είναι ιεροκήρυκας / πρεσβύτερος / διάκονος.

"Ε, όχι κι ο Ντάμερ στον ουρανό! Αυτό θα ήταν σκάνδαλο!"

"Eπειδή, oι βoυλές μoυ δεν είναι βoυλές σας oύτε oι δρόμoι σας oι δικοί μου δρόμoι, λέει o Kύριoς" (Ησαΐας 55:8).

Ο Αμερικανός Τζέφρυ Ντάμερ (Jeffrey Dahmer, 21 Μαΐου 1960 - 28 Νοεμβρίου 1994), υπήρξε ένας από τους πιο διαβόητους κατά συρροή δολοφόνους του 20ού αιώνα. Υπεύθυνος για δεκαεπτά δολοφονίες νεαρών ανδρών μεταξύ των ετών 1978 και 1991 με ιδιαίτερα ειδεχθείς μεθόδους (συμπεριλαμβανομένων πράξεων σεξουαλικής βίας, νεκροφιλίας και κανιβαλισμού), καταδικάστηκε το 1992 σε ισόβια κάθειρξη. Ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου δύο χρόνια αργότερα από τον Κρίστοφερ Σκάρβερ, έναν συγκρατούμενό του.

Αν και διαγνώστηκε με οριακή διαταραχή προσωπικότητας, σχιζοτυπική διαταραχή προσωπικότητας και ψυχωτική διαταραχή, ο Ντάμερ κρίθηκε νομικά υγιής στη δίκη του. Καταδικάστηκε για δεκαπέντε από τις δεκαέξι ανθρωποκτονίες που είχε διαπράξει στο Ουισκόνσιν και καταδικάστηκε σε δεκαπέντε ποινές ισόβιας κάθειρξης στις 17 Φεβρουαρίου 1992. Ο Ντάμερ καταδικάστηκε αργότερα σε δέκατη έκτη ισόβια κάθειρξη για μια επιπλέον ανθρωποκτονία που διέπραξε στο Οχάιο το 1978.

Πώς άραγε σώζεται κάποιος;

"Εγένετο δε εν εκείνη τη ημέρα διωγμός μέγας επί την εκκλησίαν την εν Ιεροσολύμοις, πάντες δε διεσπάρησαν κατά τας χώρας της Ιουδαίας και Σαμαρείας πλην των αποστόλων. ΣΥΝΕΚΟΜΙΣΑΝ ΔΕ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟΝ ΑΝΔΡΕΣ ΕΥΛΑΒΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΟΙΗΣΑΝ ΚΟΠΕΤΟΝ ΜΕΓΑΝ ΕΠ' ΑΥΤΩ" (Πράξεις 8, 1β-2).   

Όταν η ενθουσιώδης και "φασαριόζικη" - αγαπημένη - εκκλησία "διεσπάρη" στα πέριξ (και πολύ καλά έκανε' ουδείς ψόγος' όσο κι αν "σκανδαλίζονται" κάποιοι "υπερλίαν πνευματικοί Τερτυλλιανοί"), εμφανίστηκαν αυτοί οι "άνδρες ευλαβείς" - οι εκτός εκκλησίας - που φρόντισαν την ταφή του πρωτομάρτυρα και "εποίησαν κοπετόν μέγαν (τουτέστιν "βαρύ θρήνο με κλάματα") πάνω στη σορό του! Αυτούς δεν τους εξανάγκασαν τίποτα Ρωμαίοι στρατιώτες, όπως τον Σίμωνα τον Κυρηναίο, μήτε τους εμπόδισε ο εύλογος φόβος των εξαγριωμένων Ιουδαίων συμπατριωτών τους. Αυτών την καρδιά βρήκε άλλον τρόπο να την συντρίψει ο Σωτήρας! Δεν ξέρω τι λέτε, αλλά εγώ βρίσκω την αφήγηση συνταρακτική...

Το Ευαγγέλιο, αυτό το ένδοξο Ευαγγέλιο!...

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να είσαι "πιστός", αλλά μόνο ένας για να είσαι πραγματικά "εν Χριστώ" - και αυτός είναι "η παραλαβή και η κατοχή" του Ευαγγελίου του Θεού (Α' Κορ. 15,3-4). Οι εκκλησίες είναι γεμάτες με "κατηχουμένους", λογιζομένους ως πιστούς, οι οποίοι απλώς θρησκεύουν ακούγοντας, στείρα - ως επί το πλείστον - κηρύγματα και μελετώντας - δίχως να κατανοούν - τη Γραφή.

Στην περικοπή Α' Κορινθίους 15,1-11 περιέχεται ο απόλυτος ορισμός του Ευαγγελίου, ο "τύπος της διδαχής", όπως τον χαρακτηρίζει αλλού ο απόστολος Παύλος.Το Ευαγγέλιο είναι λοιπόν ότι "ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μας, σύμφωνα με τις Γραφές, θάφτηκε, αναστήθηκε την τρίτη μέρα, σύμφωνα με τις Γραφές - και ύστερα εμφανίστηκε σε πολλαπλές εμφανίσεις στους αποστόλους, στους μαθητές και τελευταία στον απόστολο Παύλο".

Σωτηρία

Ετυμολογικά (και επιτρέψτε μου να επισημάνω ότι η αρχέτυπη σημασία των λέξεων είναι εξαιρετικά σημαντική) η λέξη "σωτηρία" ανάγεται στο ομηρικό "σάος", με τη σημασία τού "σώος", και, ακόμα "βαθύτερα", στην ινδοευρωπαική ρίζα "teuo", που δηλώνει κυρίως την έννοια "πλήρης κατά το σώμα". Καθώς από την ίδια ρίζα προέρχεται και η λέξη "ταύρος",  κατανοούμε πως η σημασία δεν είναι τόσο αυτή τού "αρτιμελής", όσο αυτή τού "σφριγηλός", "ρωμαλέος". Κατανοούμε, επίσης, ακόμα καλύτερα πως η ολοκλήρωση της σωτηρίας μας βάσει του Ευαγγελίου τού Θεού δεν ισοδυναμεί με τίποτα λιγότερο από την "ένδυση της αφθαρσίας", δια του "ένδοξου σώματος", αυτού της ανάστασής μας.