Υπηρέτησα ως ηγέτης μιας μικρής εκκλησίας με διπλή επαγγελματική απασχόληση για πάνω από τριάντα χρόνια και γνωρίζω καλά τις προκλήσεις της. Σε αυτό το διάστημα, η αποτελεσματικότητα της διακονίας μου αυξήθηκε σημαντικά, ποιμαίνοντας μέσα στο πλαίσιο των πρακτικών της πρώτης εκκλησίας. Η εκκλησία άνθισε τόσο πνευματικά όσο και διαπροσωπικά με θαυμαστούς τρόπους. Οι σημερινοί ηγέτες μικρών εκκλησιών μπορούν να έχουν μεγάλη επίδραση στη μαθητεία μέσα στο πλαίσιο της εκκλησιολογίας του πρώτου αιώνα.
Ο Ιησούς είπε: «Kανένας δεν βάζει νέο κρασί μέσα σε παλιά ασκιά· ειδάλλως, το νέο κρασί θα σχίσει τα ασκιά, και το κρασί χύνεται, και τα ασκιά χαλάνε· αλλά, το νέο κρασί πρέπει να μπαίνει σε καινούργια ασκιά» (Μάρκος 2:22). Αφού περίμενε υπομονετικά να τελειώσουν οι τρεις φίλοι του Ιώβ, ο Ελιού είπε: «Δείτε, η κoιλιά μoυ είναι σαν κρασί, πoυ δεν ανoίχτηκε· είναι έτoιμη να σπάσει, σαν ασκιά με μoύστo. Θα μιλήσω για να αναπνεύσω· θα ανoίξω τα χείλη μoυ, και θα απαντήσω» (Ιώβ 32:19,20).
Το νόημά Του ήταν απλά ότι ορισμένες ενέργειες είναι ακατάλληλες. Δανειζόμενοι την απεικόνιση του Ιησού, αν συγκρίναμε το νέο κρασί με την ποιμαντική διακονία, τότε τα ασκιά θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με την εκκλησιολογία.
Αναμφίβολα, το καλύτερο «ασκί» για την ποιμαντική βρίσκεται στις δυναμικές πρακτικές των μικρών εκκλησιών της Καινής Διαθήκης. Ποιος γνώριζε καλύτερα από τον Ιησού τα καταλληλότερα «ασκιά» πρακτικής της εκκλησίας για την εκπαίδευση των ανθρώπων να υπακούουν σε όλα όσα διέταξε;
Η δυναμική εκκλησιολογία των μικρών εκκλησιών της Καινής Διαθήκης ήταν απλή: οικογενειακή ατμόσφαιρα, συμμετοχικές συνάξεις όπου «ο καθένας έχει κάτι να προσφέρει», έμφαση στη διακονία του ενός προς τον άλλον, εβδομαδιαία κοινωνία με φαγητό, αυθεντική υπηρετική ηγεσία και εις βάθος συζήτηση της Γραφής. Ο οικονομολόγος E. F. Schumacher είπε: «Κάθε έξυπνος ανόητος μπορεί να κάνει τα πράγματα μεγαλύτερα και πιο πολύπλοκα. Χρειάζεται πολλή ιδιοφυΐα και πολύ θάρρος για να κινηθείς προς την αντίθετη κατεύθυνση». Οι πρακτικές των μικρών εκκλησιών του πρώτου αιώνα δημιουργούν το ιδανικό πλαίσιο για τους ηγέτες να εξυψώνουν τον Ιησού, «νουθετώντας κάθε άνθρωπο, και διδάσκοντας κάθε άνθρωπο με κάθε σοφία, για να παραστήσουμε κάθε άνθρωπο τέλειο εν Xριστώ Iησού» (Κολοσσαείς 1:28).
Το περιβάλλον για δυναμική μαθητεία σε εκείνες τις πρώτες μικρές εκκλησίες ήταν επίσης στρατηγικό — ένα προσεκτικά σχεδιασμένο πλαίσιο για την εκπαίδευση των πιστών να υπακούουν στις εντολές του Ιησού και των αποστόλων. Οι πιστοί συμμετείχαν στις εκκλησιαστικές συνάξεις μέσω συμμετοχικών συναντήσεων που ενθάρρυναν την αγάπη και τα καλά έργα. Η κριτική σκέψη αναπτυσσόταν μέσα από διδασκαλία σε μορφή συζήτησης. Η βαθιά κοινωνία και οι σταθερές σχέσεις μεταξύ των πιστών καλλιεργούνταν μέσω της εβδομαδιαίας τέλεσης του Δείπνου του Κυρίου ως πραγματικού γεύματος. Η σταθερή δέσμευση των ηγετών να υπηρετούν την εκκλησία οικοδομώντας συναίνεση, ενίσχυε την ενότητα. Η μαθητεία μέσα στο πλαίσιο αυτών των στρατηγικών πρακτικών της εκκλησίας είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη της πνευματικής ωριμότητας.
Το σημαντικότερο είναι ότι οι πρακτικές της αρχέγονης εκκλησίας ήταν ξεκάθαρα Βιβλικές — ένα θεϊκό σχέδιο. Βασίζονταν στη διδασκαλία του Ιησού, θεσπίστηκαν από τους αποστόλους, εφαρμόστηκαν σαφώς από τους πιστούς του πρώτου αιώνα και μάλιστα προτάθηκαν στην Καινή Διαθήκη (Β΄ Θεσσαλονικείς 2:15, Α΄ Κορινθίους 14:37). Οι ισχυρές σχέσεις που προέκυπταν από αυτές τις πρακτικές βοηθούσαν τους ανθρώπους να παραμένουν δεμένοι ακόμη και σε δύσκολες περιόδους. Αποτελούν διαχρονικές και δυναμικές εκκλησιολογικές παραδόσεις για την αποτελεσματική μαθητεία όλων των πιστών.
Μην παρεξηγηθώ. Η απλή υιοθέτηση των πρακτικών της πρώτης εκκλησίας δεν υποκαθιστά το χρονοβόρο έργο της σκόπιμης μαθητείας. Ωστόσο, αν ακολουθηθεί η εκκλησιολογία της Καινής Διαθήκης, υπάρχει μεγάλο πλεονέκτημα στο να διδάσκονται οι πιστοί να υπακούουν σε όλα όσα διέταξε ο Ιησούς. Σύμφωνα με τον David Platt, η μαθητεία συμβαίνει όταν πορευόμαστε μαζί στη ζωή, δείχνοντας ο ένας στον άλλον πώς να προσευχόμαστε, να μελετούμε τη Βίβλο, να αυξανόμαστε εν Χριστώ και να οδηγούμε άλλους στον Χριστό. Η εκκλησιολογία του πρώτου αιώνα μπορεί να κάνει την ποιμαντική και τη μαθητεία πολύ πιο φυσική και αποτελεσματική:
«Οι συνάξεις της εκκλησίας του πρώτου αιώνα δεν ήταν ένα θέαμα για θεατές. Οποιοδήποτε μέλος μπορούσε να συμβάλει προφορικά στη διαδικασία. Η βασική αρχή ήταν ότι όσα λέγονταν έπρεπε να οικοδομούν, να ενθαρρύνουν, να εξοπλίζουν ή να παρακινούν. Οι ηγέτες έμοιαζαν περισσότερο με προπονητές στο περιθώριο παρά με πρωταγωνιστές σε αυτή τη φάση της σύναξης. Οι ώρες διδασκαλίας τους χαρακτηρίζονταν από ζωντανές συζητήσεις και όχι από μονολογικά κηρύγματα. Αυτός ο τρόπος διδασκαλίας έκανε την πνευματική ωριμότητα και την ικανότητα κριτικής σκέψης να εκτοξευθούν. Το Δείπνο του Κυρίου εορταζόταν κάθε εβδομάδα ως ένα πραγματικό γεύμα. Ήταν χρόνος φαγητού, συναναστροφής, κοινότητας, διακονίας του ενός προς τον άλλον και οικοδόμησης ενότητας. Εκεί εφαρμοζόταν στην πράξη το Εβραίους 10:24,25.»
Η κύρια εξουσία των ηγετών βρισκόταν στην ικανότητά τους να πείθουν με την αλήθεια. Αντί για ένα πυραμιδικό ιεραρχικό μοντέλο τύπου διευθύνοντος συμβούλου, οι ηγέτες αφιέρωναν χρόνο για να υπηρετούν την εκκλησία, οικοδομώντας συναίνεση στις σημαντικές αποφάσεις. Αυτή η διαδικασία ενίσχυε την εκκλησία και καλλιεργούσε την ενότητα.
Οι μικρές εκκλησίες που υιοθέτησαν αυτές τις στρατηγικές της Καινής Διαθήκης, έχουν εγκαταλείψει το επιχειρηματικό μοντέλο εκκλησίας. Είναι πιο οργανικές παρά οργανωτικές, περισσότερο οικογενειακές παρά εταιρικές, μικρότερες παρά μεγαλύτερες, πιο σχεσιακές παρά προγραμματισμένες, πιο ανεπίσημες παρά τυπικές, εστιάζουν περισσότερο ο ένας στον άλλον παρά σε έναν ηγέτη και προτιμούν την αυθεντικότητα από την εξειδίκευση. Επιπλέον, η εκκλησιολογία του πρώτου αιώνα σχεδιάστηκε ώστε να εμπλέκει πολύ περισσότερους ανθρώπους, καθιστώντας κάθε μέλος έναν διάκονο. Η κατανομή της διακονίας ανακούφιζε επίσης την ηγεσία διπλής απασχόλησης από την υπερβολική πίεση. Επειδή μέσα από αυτές τις πρακτικές αναπτύσσονται γνήσιες και στενές σχέσεις, η μαθητεία μπορεί να γίνει προσωπική — προσαρμοσμένη ώστε να ενισχύει τις αδυναμίες κάθε ανθρώπου.
Ο ηγέτης μιας από τις πρώτες μεγα-εκκλησίες παραδέχθηκε ειλικρινά ότι, παρόλο που η εκκλησία του προσέλκυε πάνω από 20.000 ανθρώπους εβδομαδιαίως, δεν έκαναν μαθητές. Είναι αδύνατο να παίξεις μπέιζμπολ μέσα σε δάσος. Μπορείς να το παίξεις σε γήπεδο ποδοσφαίρου, αλλά είναι πολύ καλύτερο να το παίξεις σε πραγματικό γήπεδο μπέιζμπολ. Το ίδιο ισχύει και για τη μαθητεία — οι σωστές πρακτικές μιας μικρής συμμετοχικής εκκλησίας δημιουργούν το ιδανικό «γήπεδο» για αποτελεσματική ποιμαντική.
Στο βιβλίο του για το θέλημα του Θεού, ο Kevin DeYoung έγραψε: «Υπάρχει καλύτερος τρόπος να περπατάμε στο θέλημα του Θεού; Η απάντηση είναι ένα ηχηρό ναι! Υπάρχει σίγουρα καλύτερος τρόπος. Είναι ένας παλιός τρόπος. Είναι Βιβλικός τρόπος. Είναι ο τρόπος του Ιησού». Παρόμοια ρωτάμε: υπάρχει καλύτερος τρόπος να οργανώσουμε τις εκκλησίες μας; Η απάντηση είναι ένα ηχηρό ναι! Υπάρχει σίγουρα καλύτερος τρόπος. Είναι ένας παλιός τρόπος. Είναι Βιβλικός τρόπος. Είναι ο τρόπος του Ιησού.
Είθε ο Κύριος να ευαρεστηθεί να σας χρησιμοποιήσει ως μέρος του σχεδίου Του να "παραστήσει στον εαυτό του την εκκλησία ένδοξη, χωρίς να έχει κάποια κηλίδα ή ρυτίδα ή κάτι παρόμοιο μ’ αυτά, αλλά για να είναι αγία και χωρίς ψεγάδι." (Εφεσίους 5:27).
— Stephen E. Atkerson
► Διαβάστε του ιδίου (σε pdf):
ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.