Το ορόσημο του Σταυρού (1ο)

Οι δύο δημιουργίες
Η βασιλεία αυτού του κόσμου δεν είναι βασιλεία του Θεού. Ο Θεός είχε στην καρδιά Του ένα σύστημα, ένα σύμπαν δικής Του δημιουργίας, που θα είχε ως κεφαλή τον Υιό Του, τον Ιησού Χριστό (Κολ. 1:16,17). Ο σατανάς όμως ενεργώντας μέσω της ανθρώπινης σάρκας, αντίθετα με τις προθέσεις του Θεού, έστησε ένα αντίπαλο σύστημα, το οποίο μέσα στη Γραφή είναι γνωστό με το όνομα "αυτός ο κόσμος". Ένα σύστημα μέσα στο οποίο βρισκόμαστε όλοι, και που το διοικεί αυτός ο ίδιος. Σε τελική ανάλυση έγινε "ο άρχων του κόσμου τούτου" (Ιωάννης 12:31).

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (4ο)

"Μείνατε εν εμοί"
Ένα τελευταίο σημείο που πρέπει να αναφέρουμε σ' αυτό το κεφάλαιο, είναι μια διάκριση που μας βοηθά να καταλάβουμε τον τρόπο ενεργειών του Θεού. Η Γραφή το λέει ρητά ότι "είμαστε πράγματι νεκροί", αλλά πουθενά δεν λέει ότι είμαστε νεκροί από τον εαυτό μας. Αν δούμε μέσα μας, μάταια θα ψάξουμε να βρούμε τον θάνατο. Δεν είμαστε νεκροί από τον εαυτό μας, αλλά εν Χριστώ. Συσταυρωθήκαμε μ' Εκείνον γιατί ο Θεός μας έβαλε μέσα στον Χριστό.

Μας είναι γνωστά τα λόγια του Χριστού: "Μείνατε εν εμοί, καγώ εν υμίν" (Ιωάννη 15:4). Ας τα ξανασκεφτούμε για λίγο. Πρώτα απ' όλα μας θυμίζουν για μια ακόμη φορά ότι ποτέ δεν χρειάζεται να αγωνιστούμε για να μπούμε στον Χριστό. Δεν μας λέει να μπούμε στον Χριστό, γιατί ήδη βρισκόμαστε εκεί. Μας λέει όμως να μείνουμε εκεί όπου μας έβαλε ο Θεός.

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (3ο)

Ο πειρασμός και η αποτυχία, πρόκληση για την πίστη
Είδαμε στα προηγούμενα ότι η συσταύρωσή μας με τον Χριστό είναι ένα έργο που ήδη το ολοκλήρωσε ο Θεός. Για να μπορέσουμε όμως να το απολαύσουμε, πρέπει να το οικειοποιηθούμε διά πίστεως.

Σύμφωνα με το γνωστό εδάφιο, "είναι δε η πίστη, πεποίθηση γι' αυτά που ελπίζονται, βεβαίωση για πράγματα που δεν βλέπονται" (Εβραίους 11:1). Και ακόμη, "...αυτά που δεν βλέπονται είναι αιώνια" (Β' Κορινθίους 4:18). Όπως ξέρουμε, το πρώτο από αυτά τα εδάφια είναι ο μόνος ορισμός που υπάρχει στην Αγία Γραφή για την πίστη, και έχουν γίνει πολλές προσπάθειες για να δοθεί μια σωστή μετάφραση του εδαφίου. Το αρχαίο κείμενο γράφει "έστι δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις", και η πιο πετυχημένη ίσως μετάφρασή του είναι, "πίστη είναι το να κάνουμε χειροπιαστά αυτά που ελπίζουμε".

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (2ο)

Οι λογαριασμοί της πίστης
Τα πρώτα τεσσεράμισι κεφάλαια της προς Ρωμαίους μιλούν συνέχεια για την πίστη: η δικαίωση, η συγχώρεση των αμαρτιών μας, η ειρήνη με τον Θεό, όλα γίνονται δικά μας με την πίστη στο τέλειο έργο του Χριστού πάνω στον σταυρό. Αλλά στο δεύτερο μισό της επιστολής δεν συναντούμε την ίδια συχνή αναφορά στην πίστη, και γι' αυτό θα μας φαινόταν σε πρώτη ματιά ότι η έμφαση αλλάζει. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια, γιατί ενώ αποσύρονται οι λέξεις "πίστη" και "πιστεύω", η λέξη "λογίζεσθε" (=λογαριάζετε) παίρνει τη θέση τους. Το να λογαριάζουμε και το να πιστεύουμε στην περίπτωση αυτή είναι πρακτικά το ίδιο πράγμα.

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (1ο)

Η σχέση ανάμεσα στο "λογίζεσθε" και το "γινώσκοντες"
Ερχόμαστε τώρα σ' ένα θέμα για το οποίο υπάρχει πολλή σύγχυση στο μυαλό των πιστών. Το θέμα αφορά στα όσα επακολουθούν τη γνώση για την οποία μιλάει το Ρωμαίους 6:6: "γνωρίζοντας τούτο, ότι ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε". Θα πρέπει κατ' αρχήν να προσέξουμε τη διατύπωση του εδαφίου. Το πιο σημαντικό είναι ο χρόνος του ρήματος, ο αόριστος, γιατί τοποθετεί το γεγονός εκεί πίσω στο παρελθόν. Είναι ο χρόνος του τετελεσμένου γεγονότος, αυτού που μια και καλή ολοκληρώθηκε. Το έργο έγινε και δεν μπορεί να ξεγίνει. Ο παλιός μας άνθρωπος σταυρώθηκε μια για πάντα, μαζί με τον Χριστό. Αυτό είναι το πράγμα που πρέπει να μάθουμε.

Ο δρόμος της προόδου: "Γινώσκοντες" (2ο)

Η Θεία αποκάλυψη απαραίτητη για τη γνώση
Στο προηγούμενο σημείωμα είχαμε μελετήσει το εδάφιο "γνωρίζοντας (πρωτ.: γινώσκοντες) τούτο, ότι ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε" (Ρωμ. 6:6) - το γεγονός ότι ο Θεός θεωρεί πως η συσταύρωσή μας με τον Χριστό έγινε ήδη στο παρελθόν. Τώρα λοιπόν θα εξετάσουμε τη σημασία που έχει η θεϊκή αποκάλυψη στο να κατανοήσουμε το γεγονός αυτό.

Η σωστή χριστιανική ζωή πρέπει να αρχίσει μ' ένα πολύ συγκεκριμένο "γινώσκοντες" που δεν είναι απλώς το να ξέρουμε κάτι για την αλήθεια, ούτε το να καταλάβουμε κάποια σημαντική δογματική διδασκαλία. Δεν είναι διανοητική γνώση κατά κανένα τρόπο, αλλά άνοιγμα των ματιών της ψυχής μας για να δούμε τι έχουμε εν Χριστώ.

Ο δρόμος της προόδου: "Γινώσκοντες"

Η παλιά μας ιστορία τελειώνει με τον Σταυρό, η καινούργια μας ιστορία αρχίζει με την ανάσταση. "...αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινούργιο κτίσμα· τα αρχαία πέρασαν, δείτε, τα πάντα έγιναν καινούργια" (Β' Κορινθίους 5:17). Ο Σταυρός βάζει τέλος στην πρώτη δημιουργία, και μέσα από τον θάνατο προκύπτει μια νέα δημιουργία "εν τω Χριστώ", που είναι "ο δεύτερος άνθρωπος". Αν είμαστε "εν τω Αδάμ", όλα όσα υπάρχουν στον Αδάμ εμφανίζονται αναγκαστικά και σε μας. Γίνονται δικά μας χωρίς να το θέλουμε, γιατί δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε για να τα αποκτήσουμε. Δεν χρειάζεται να το αποφασίσουμε για να ξεσπάσουμε σε θυμό ή να πέσουμε σε οποιαδήποτε άλλη αμαρτία. Η αμαρτία έρχεται στη ζωή μας αβίαστα και παρά τη θέλησή μας. Και με ανάλογο τρόπο, αν είμαστε "εν Χριστώ", όλα όσα υπάρχουν στον Χριστό έρχονται στη ζωή μας "δωρεάν και κατά χάριν", χωρίς προσπάθεια από την πλευρά μας αλλά στο έδαφος της απλής πίστης.

Η μέθοδος του Θεού για απελευθέρωση από την αμαρτία

Όπως ξέρουμε, ο Θεός καλεί τους πιστούς σε μια άγια ζωή. Όταν όμως προσπαθήσουμε να ζήσουμε μια τέτοια ζωή, ο εαυτός μας μας προδίδει. Η κληρονομημένη δύναμη της αμαρτίας που βρίσκεται μέσα μας αρνείται να ευαρεστήσει τον Θεό. Το πρόβλημά μας λοιπόν είναι η αμαρτωλή μας φύση μάλλον παρά οι πράξεις μας - το τι είμαστε και όχι τι κάνουμε.

Είναι ολοφάνερο ότι είναι θέλημα Θεού, καθώς γνωρίζουμε τις πνευματικές αλήθειες, να οδηγηθούμε στην πρακτική μας απελευθέρωση από την αμαρτία. Ο Απ. Παύλος το λέει αρκετά ξεκάθαρα, όταν αρχίζει το έκτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους με την ερώτηση: "Θα επιμένουμε λοιπόν στην αμαρτία;" Και τον πιάνει ρίγος στη σκέψη και μόνο: "Μη γένοιτο!", αναφωνεί. Πώς θα μπορούσε ένας άγιος Θεός να είναι ευχαριστημένος με το να έχει παιδιά όχι άγια, παγιδευμένα στην αμαρτία; Και επομένως, "εμείς που πεθάναμε ως προς την αμαρτία, πώς θα ζήσουμε πλέον μέσα σ' αυτή;" (Ρωμ. 6:2). Ο Θεός λοιπόν ασφαλώς έχει προετοιμάσει τον αποτελεσματικό τρόπο για να ελευθερωθούμε από την κυριαρχία της αμαρτίας.

Ο σταυρός του Χριστού και η κληρονομικότητα της αμαρτίας

Η Επιστολή προς Ρωμαίους μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη, στα οποία εξετάζονται τα δύο στάδια της χριστιανικής ζωής: η αρχική μας συμφιλίωση με τον Θεό στο πρώτο μέρος και η πορεία μας σε άγια ζωή στο δεύτερο.

Στα δύο μέρη της Επιστολής αναφέρονται δύο όψεις της Ανάστασης του Χριστού, στα κεφάλαια 4 και 6 αντίστοιχα. Στο Ρωμ. 4:25 αναφέρεται ότι η Ανάσταση έχει σχέση με τη δικαίωσή μας: "Ο Ιησούς, ο Κύριός μας, παραδόθηκε για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωσή μας". Εδώ το θέμα που εξετάζει η Γραφή είναι το πώς μπορούμε να σταθούμε μπροστά στον Θεό. Αλλά στο Ρωμαίους 6:4 η ανάσταση μνημονεύεται με την έννοια ότι μας χαρίζει καινούργια ζωή και μας δίνει τη δύναμη για μια νέα πορεία: "...καθώς ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς με τη δόξα του Πατέρα, έτσι κι εμείς να περπατήσουμε σε μια νέα ζωή". Εδώ το θέμα που μπαίνει μπροστά μας είναι η συμπεριφορά.

Το αίμα του Ιησού Χριστού και η αντιμετώπιση του κατήγορου

Είχαμε αναφέρει στο προηγούμενο ότι η αμαρτία δρα στη ζωή μας σε τρεις κατευθύνσεις: δημιουργεί έχθρα με τον Θεό, βάζει αίσθημα ενοχής μέσα στη συνείδησή μας και δίνει αφορμή στον Σατανά να μας κατηγορήσει. Είδαμε ήδη πώς αντιμετωπίζονται οι δύο πρώτες συνέπειες της αμαρτίας με τη δύναμη του αίματος του Ιησού Χριστού. Σ' αυτό το σημείωμα θα δούμε πώς αντιμετωπίζεται η τρίτη συνέπεια, οι κατηγορίες του Σατανά εναντίον μας.

Οι κατηγορίες είναι για τον Σατανά η πιο προσφιλής του μέθοδος για να μας κάνει να λυγίσουμε. Παρουσιάζεται στον Θεό για να κατηγορήσει τους πιστούς, όπως φαίνεται στο βιβλίο του Ιώβ (1:9-11, 2:4,5) και στην Αποκάλυψη (12:10). Και έρχεται ακόμη και σ' εμάς και μας κατηγορεί για τις πτώσεις μας, προσπαθώντας να μας ρίξει στην απελπισία.

Το πρόβλημα των αμαρτιών μας και το αίμα του Ιησού Χριστού

Ποια είναι η φυσιολογική χριστιανική ζωή; Καλά θα κάναμε στο ξεκίνημα να προβληματιστούμε σ' αυτή την ερώτηση. Το αντικείμενο αυτής της μελέτης είναι να δείξει ότι αυτή η ζωή είναι κάτι πολύ διαφορετικό από τη ζωή του μέσου Χριστιανού. Πράγματι, μια εξέταση του γραπτού λόγου του Θεού (της επί του όρους ομιλίας, για παράδειγμα) θα μας οδηγούσε να διερωτηθούμε αν έστω και ένας έζησε ποτέ μια τέτοια ζωή, εκτός από τον ίδιο τον Υιό του Θεού. Όμως σ' αυτή την τελευταία εξαίρεση βρίσκεται αμέσως η απάντηση στην ερώτησή μας.

Ο Απόστολος παύλος μας δίνει έναν δικό του ορισμό της χριστιανικής ζωής στο Γαλάτες 2:20. Είναι το "ουχί πλέον εγώ, αλλ' ο Χριστός". Δεν περιγράφει τίποτε το ιδιαίτερο ή ασυνήθιστο - κάποιο ψηλό επίπεδο Χριστιανισμού. Παρουσιάζει, όπως πιστεύουμε, το πρότυπο του Θεού για τον Χριστιανό, το οποίο μπορεί να συνοψισθεί στα λόγια: Δεν ζω πια εγώ, αλλά ο Χριστός ζει τη ζωή Του μέσα μου.