Η μοναδικότητα της Εκκλησίας και η διαφορά της από τον Ισραήλ

Η Εκκλησία έχει διακριτό χαρακτήρα
Ο διακριτός χαρακτήρας της Εκκλησίας έχει τις ρίζες του στη μοναδική της σχέση με τον ζώντα Χριστό ως το σώμα του οποίου Εκείνος είναι η Κεφαλή. Ο Θεός «και υπέταξε τα πάντα κάτω από τα πόδια του· και τον έδωσε ως κεφαλή πιο πάνω από όλους στην Εκκλησία, η οποία είναι το σώμα του, το πλήρωμα εκείνου που, σε όλα, γεμίζει με πληρότητα τα πάντα.» (Εφ. 1:22,23). «και αυτός είναι η κεφαλή του σώματος, της εκκλησίας· ο οποίος είναι αρχή, πρωτότοκος από τους νεκρούς, για να γίνει αυτός πρωτεύων σε όλα» (Κολ. 1:18). «Kαι εσείς είστε σώμα του Xριστού, και μέλη κατά μέρος» (Α΄ Κορ. 12:27).

Πώς να μελετάτε τη Βίβλο με τη σωστή μέθοδο

Ένα από τα πράγματα για τα οποία είμαι περισσότερο ευγνώμων στη Βιβλική μου εκπαίδευση είναι ότι διδάχθηκα τη σημασία της φυσιολογικής-κυριολεκτικής μεθόδου ερμηνείας. Θυμάμαι ακόμη με αγάπη πώς αυτό άνοιξε τις Γραφές μπροστά μου με έναν θαυμαστό τρόπο όταν ήμουν νέος Χριστιανός. Δεν το δέχθηκα άκριτα. Είχα γεμίσει το μυαλό και την καρδιά μου με την Αγία Γραφή πριν πάω στη Βιβλική Σχολή και είχα μάθει να δοκιμάζω τα πάντα με βάση αυτήν. Εμπιστευόμουν υποσχέσεις όπως τα Ιωάννης 7:17 και 8:31,32, και η φυσιολογική-κυριολεκτική μέθοδος ερμηνείας μού φάνηκε αληθινή μόλις την άκουσα. Ήξερα ότι ήταν η αλήθεια και αισθανόμουν ότι επρόκειτο για μια εξαιρετικά σημαντική αλήθεια.

Πιστεύω ότι η συνεπής εφαρμογή της κυριολεκτικής μεθόδου ερμηνείας οδηγεί σε μια θεολογία των οικονομιών (Dispensationalism). Συμφωνώ με την ακόλουθη δήλωση του Charles Ryrie: «Αν η απλή ή φυσιολογική ερμηνεία είναι η μόνη έγκυρη ερμηνευτική αρχή και αν εφαρμόζεται με συνέπεια, τότε θα οδηγήσει κάποιον στο να είναι "οικονομιαστής". Όσο βασική κι αν θεωρεί κανείς τη φυσιολογική ερμηνεία και όσο συνεπώς κι αν τη χρησιμοποιεί στην ερμηνεία της Γραφής, σε αυτόν ακριβώς τον βαθμό θα γίνει αναγκαστικά "οικονομιαστής".»

Ισραήλ και Εκκλησία: Οι διαφορές στη σωτηριολογία και εσχατολογία

Το παρόν δημοσίευμα αποτελεί συνέχεια των προηγουμένων:
Η Θεία Χάρη προς τον Ισραήλ και τους Χριστιανούς  — Οι διαφορές
Ισραήλ και Εκκλησία: Τρεις διαφορετικές θεϊκές οδηγίες ζωής

Συνεχίζοντας με τα υπόλοιπα από τα επτά διακριτά χαρακτηριστικά, τα οποία υπάρχουν τόσο στον Ιουδαϊσμό όσο και στον Χριστιανισμό:

Ισραήλ και Εκκλησία: Τρεις διαφορετικές θεϊκές οδηγίες ζωής

Πέρα και ανεξάρτητα από το αποκαλυμμένο θέλημα του Θεού, όπως αυτό καταγράφεται για παλαιότερες εποχές, η Αγία Γραφή εκθέτει εκτενώς τρεις διακριτές και πλήρεις θεϊκές οδηγίες που ρυθμίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Καμία από αυτές τις οδηγίες δεν απευθύνεται στους αγγέλους ούτε στους Εθνικούς ως τέτοιους. Δύο απευθύνονται στον Ισραήλ — η μία στην παρελθούσα εποχή, γνωστή ως Μωσαϊκός Νόμος, και η άλλη στη διατύπωση των όρων εισόδου και της απαιτούμενης διαγωγής μέσα στη Μεσσιανική βασιλεία, όταν αυτή εγκαθιδρυθεί στη γη. Η τρίτη απευθύνεται στους Χριστιανούς και παρέχει θεϊκή καθοδήγηση στη σημερινή εποχή για τον επουράνιο λαό, ο οποίος ως προς τη θέση του έχει ήδη τελειοποιηθεί εν Χριστώ Ιησού.

Η Θεία Χάρη προς τον Ισραήλ και τους Χριστιανούς — Οι διαφορές

Μια αληθινή θρησκεία συνίσταται σε μια συγκεκριμένη σχέση, με τις αντίστοιχες ευθύνες της, που έχει θεσπιστεί θεϊκά μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Δεν υπάρχει αποκάλυψη κάποιας διακριτής σχέσης που να έχει θεσπιστεί είτε μεταξύ Θεού και αγγέλων είτε μεταξύ Θεού και Εθνικών, η οποία να φέρει τα χαρακτηριστικά μιας αληθινής θρησκείας· όμως ο Θεός έχει εισέλθει σε σχέση με τον Ιουδαίο, γεγονός που καταλήγει στον Ιουδαϊσμό — ή σε αυτό που ο απόστολος Παύλος προσδιορίζει ως «τη θρησκεία των Ιουδαίων» (Πράξ. 26:5· Γαλ. 1:13· πρβλ. Ιακ. 1:26,27) — και με τον Χριστιανό, γεγονός που καταλήγει στον Χριστιανισμό, ή σε αυτό που οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης αποκαλούν «την πίστη» (Ιούδα 1:3) και «την οδό αυτή» (Πράξ. 9:2· 22:4· πρβλ. 18:26· Β΄ Πέτρ. 2:2).

Η οικονομία της χάρης (βίντεο)

Ο Kevin Sadler εξηγεί το πώς αυτό που πιστεύουμε επηρεάζει τη συμπεριφορά μας, και πώς να ορθοτομούμε τον λόγο του Θεού ώστε να γνωρίζουμε τι έχει γραφτεί για εμάς σήμερα και πώς να το εφαρμόζουμε στη ζωή μας.

Πώς να διαβάζετε την Αγία Γραφή με διάκριση (βίντεο)

Υπάρχουν διαφορές στη Βίβλο. Πώς θα τις ερμηνεύσετε; Μάθετε περισσότερα σε αυτό το μάθημα του Justin Johnson.


Πώς μπορείτε να βάλετε ελληνικούς υποτίτλους στο βίντεο: Κάτω δεξιά, πατάτε το ορθογώνιο (Υπότιτλοι). Μετά, πατάτε το σήμα με τον τροχό (Ρυθμίσεις) > Υπότιτλοι > Αυτόματη Μετάφραση και επιλέγετε Ελληνικά. Η μετάφραση έχει αρκετά προβλήματα, αλλά νόημα ...βγαίνει.

Το Περίγραμμα της διδασκαλίας:

Θεολογία: Η ανακάλυψη μιας αποκάλυψης

Η λέξη «θεολογία» είναι σύνθετη από τις λέξεις «Θεός» και «λόγος». Συνδυασμένη, η λέξη «θεολογία» σημαίνει «μελέτη του Θεού». Η χριστιανική θεολογία είναι μία προσπάθεια να καταλάβουμε τον Θεό όπως Εκείνος αποκαλύπτεται στη Βίβλο. Καμία θεολογία δεν θα καταφέρει ποτέ να παρουσιάσει ολοκληρωτικά τον Θεό και τους τρόπους Του, επειδή ο Θεός βρίσκεται απείρως και αιωνίως υψηλότερα από εμάς. Επομένως, οποιαδήποτε απόπειρα να Τον περιγράψουμε πλήρως δεν επαρκεί (Ρωμαίους 11:33-36). Ωστόσο, ο Θεός επιθυμεί για εμάς να Τον γνωρίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο, έτσι η θεολογία είναι η τέχνη και η επιστήμη του να μάθουμε ό,τι μπορούμε, για να γνωρίσουμε και να καταλάβουμε Αυτόν με ένα οργανωμένο και κατανοητό τρόπο. Μερικοί άνθρωποι προσπαθούν να αποφύγουν την θεολογία επειδή πιστεύουν πως είναι διχαστική. Καταλλήλως κατανοητή, όμως, η θεολογία είναι ενωτική. Η ορθή, βιβλική θεολογία είναι ένα υπέροχο πράγμα, καθώς είναι η διδαχή του Λόγου του Θεού (Β' Τιμόθεο 3:16,17).

Γιατί είναι τόσο σημαντική η υγιής διδασκαλία

Ο Παύλος παραγγέλλει στον Τίτο, «Εσύ, όμως, να λες όσα αρμόζουν στην υγιαίνουσα διδασκαλία» (Τίτο 2:1). Μια τέτοια εντολή καθιστά προφανές ότι η υγιής διδασκαλία είναι σημαντική. Αλλά γιατί; Έχει πραγματικά σημασία το τι πιστεύουμε;

Η υγιής διδασκαλία είναι σημαντική διότι η πίστη μας βασίζεται σ’ ένα συγκεκριμένο μήνυμα. Η συνολική διδασκαλία της εκκλησίας περιέχει πολλά στοιχεία, αλλά το κύριο μήνυμα ορίζεται ρητά: «Ο Χριστός πέθανε εξαιτίας των αμαρτιών μας σύμφωνα με τις γραφές… και ότι την τρίτη ημέρα αναστήθηκε σύμφωνα με τις γραφές» (Α΄ Κορινθίους 15:3,4). Αυτό είναι το ξεκάθαρο μήνυμα του ευαγγελίου που παραδόθηκε «εν πρώτοις». Όταν αλλάζεις το μήνυμα, η βάση της πίστης μετατοπίζεται από τον Χριστό σε κάτι άλλο. Ο αιώνιος προορισμός μας εξαρτάται από την ακοή «του λόγου της αλήθειας, του ευαγγελίου της σωτηρίας σας» (Εφεσίους 1:13, δες επίσης Β΄ Θεσσαλονικείς 2:13,14).

H ματαιολογία του Νόμου

"...Να παραγγείλεις σε μερικούς να μη διδάσκουν διαφορετικές διδασκαλίες, ούτε να προσέχουν σε μύθους και απέραντες γενεαλογίες, που προξενούν φιλονικίες μάλλον παρά την οικοδομή του Θεού στην πίστη, έτσι να κάνεις. Tο τέλος δε της παραγγελίας είναι αγάπη από καρδιά καθαρή και συνείδηση αγαθή, και πίστη ανυπόκριτη· από τα οποία μερικοί, καθώς αποπλανήθηκαν, εκτράπηκαν σε ματαιολογία, θέλοντας να είναι δάσκαλοι του νόμου, ενώ δεν καταλαβαίνουν ούτε όσα λένε ούτε για ποια πράγματα δίνουν διαβεβαιώσεις" (Α' Τιμόθεο 1:3β-7).

Στο χωρίο αυτό, ο Παύλος αναφέρεται σε κάποιους που εξετράπησαν από μια ειλικρινή πίστη, σε ματαιολογία, επιθυμώντας να γίνουν δάσκαλοι του νόμου. Ο Παύλος φυλακίστηκε για "το ευαγγέλιό του", που φαινόταν αντίθετο με τη θρησκευτική παράδοση των συμπατριωτών του (Β' Τιμόθεο 2:8,9).

"Κορώνα-γράμματα" ή ορθοτόμηση;

Αν και μπορεί να έχουμε μια καρδιά υπακοής για να κάνουμε οτιδήποτε μας διδάσκει ο Κύριος, είναι αδύνατο να κάνουμε ό,τι ορίζει η Βίβλος. Η Βίβλος περιέχει τις οδηγίες του Θεού σε διαφόρους ανθρώπους κατά τη διάρκεια χιλιάδων ετών. Είναι αδύνατο να κάνουμε όλα όσα λέει η Βίβλος. Κανείς δεν το έκανε ποτέ.

Ο κάθε πιστός επιλέγει ποιο μέρος της Βίβλου έχει μεγαλύτερη βαρύτητα, για να υπακούσει σε αυτό. Ο καθένας πρέπει να επιλέξει. Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι δεν επιλέγουν, απλώς αγνοούν τις διαφορετικές οδηγίες της θεόπνευστης Βίβλου.

Οι περισσότεροι Χριστιανοί συνήθως επιλέγουν τα 4 τέσσερα ευαγγέλια, επειδή αναφέρονται στην επίγεια διακονία και διδασκαλία του Κυρίου Ιησού. Ωστόσο, δεν είναι όλη η Γραφή εμπνευσμένη από τον Θεό (Β' Τιμόθεο 3:16);

H ερμηνευτική της Aγίας Γραφής

α) Eρμηνευτικές μέθοδοι

Στην ερμηνεία της Aγίας Γραφής ακολουθήθηκαν μέσα στους αιώνες δύο κύριες ερμηνευτικές μέθοδοι: η κυριολεκτική και η αλληγορική. H κυριολεκτική προσεγγίζει τα κείμενα προσπαθώντας να καταλάβει το νόημα των γραφομένων μέσα από τα συμφραζόμενά τους στο συγκεκριμένο ιστορικό και πολιτιστικό πλαίσιο. H αλληγορική προσεγγίζει τα κείμενα αναζητώντας βαθύτερα κρυμμένα νοήματα, πέρα από αυτό που γίνεται κατανοητό με την πρώτη ανάγνωση.

Mια άλλη διάκριση που χρειάζεται να γίνει είναι ανάμεσα στην αλληγορία και στην τυπολογία. H αλληγορία βασίζεται σε αντίστοιχες ιδέες, τις οποίες αναζητά έξω από τα κείμενα της Aγίας Γραφής, ενώ η τυπολογία ερμηνεύει τα κείμενα κυριολεκτικά, και έπειτα αναζητά γεγονότα, κυρίως στην Kαινή Διαθήκη, στα οποία διαπιστώνει αντιστοιχία με κάποιους συμβολισμούς της Παλαιάς Διαθήκης.

Πώς να ερμηνεύουμε τον λόγο του Θεού

Παλαιά ή Καινή;

Στην Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός είχε αναμφίβολα έναν «ειδικό κλήρο». Αυτό, πριν το πολύτιμο αίμα του Αρνίου εξαλείψει τις διακρίσεις και αφαιρέσει κάθε σκέψη για μια «κατάταξη» μεταξύ αυτών που ομολογούν ότι είναι ξένοι και παρεπίδημοι σ' αυτή τη γη.  

Όσον αφορά στη φυλή του Λευί, τα μέλη της ξεχωρίστηκαν από τον Θεό για να υπηρετήσουν στο καθεστώς ενός «ειδικού ιερατείου». Χωρίστηκαν από τον λαό (τους λαϊκούς) για λογαριασμό των οποίων προσέρχονταν ενώπιον του Θεού με θυσίες και προσφορές και διάφορες θρησκευτικές τελετουργίες. Η φυλή του Λευί βρήκε την κληρονομιά της, όχι ανάμεσα στους ανθρώπους αλλά στην άμεση υπηρεσία του Θεού.

Ως ιερείς του Θεού, οι Λευίτες μπορούσαν να εκτελούν ορισμένες λειτουργίες που δεν επιτρεπόταν με θανατική ποινή να εκτελούνται από άλλους. Μπορούσαν να αγγίξουν ιερά πράγματα που δεν επιτρεπόταν σε άλλους να αγγίξουν.

Ο απόστολος Παύλος και ο Νόμος

Ο Θεός έδωσε στον Ισραήλ τον Μωσαϊκό Νόμο για έναν σκοπό: να αποκαλύψει και να καταδικάσει την αμαρτία (Ρωμαίους 3:19,20). Ο Παύλος έγραψε στον Τιμόθεο:
«Ξέρουμε, όμως, ότι ο νόμος είναι καλός, αν κάποιος τον μεταχειρίζεται νόμιμα, γνωρίζοντας τούτο, ότι ο νόμος δεν τέθηκε για τον δίκαιο, αλλά για τους άνομους και ανυπότακτους, τους ασεβείς και τους αμαρτωλούς, τους ανόσιους και βέβηλους, τους πατροκτόνους και μητροκτόνους, τους φονιάδες, πόρνους, αρσενοκοίτες, δουλέμπορους, ψεύτες, επίορκους, και οτιδήποτε άλλο αντιβαίνει στην υγιαίνουσα διδασκαλία, σύμφωνα με το ευαγγέλιο της δόξας τού μακαρίου Θεού, που μου έχει εμπιστευθεί» (Α' Τιμόθεο 1:8-11).