Μερικές φορές, όμως, αυτή η αλήθεια παρερμηνεύεται. Κάποιοι θεωρούν ότι, αφού η σωτηρία είναι δωρεάν, δεν έχει σημασία πώς ζει κανείς μετά. Άλλοι πιστεύουν ότι η σωτηρία εξασφαλίζεται απλώς με το να πει κάποιος μια προσευχή ή να πάρει μια στιγμιαία θρησκευτική απόφαση.
Η αλήθεια είναι ότι μια προσευχή μπορεί να ειπωθεί εύκολα, αλλά η σωτηρία είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Δεν είναι απλώς μια στιγμή ή μια θρησκευτική πράξη· είναι ένα έργο του Θεού μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Είναι η αρχή μιας νέας ζωής.
Η ίδια η Γραφή μάς βοηθά να καταλάβουμε αυτή την ισορροπία. Αμέσως μετά την αναφορά στη σωτηρία διά της χάρης, διαβάζουμε: «Eπειδή, δικό του δημιούργημα είμαστε, καθώς κτιστήκαμε στον Iησού Xριστό για καλά [πρωτ.: αγαθά] έργα, που ο Θεός προετοίμασε, για να περπατήσουμε μέσα σ’ αυτά» (Εφεσίους 2:10).
Με άλλα λόγια, δεν σωζόμαστε επειδή κάνουμε καλά έργα, αλλά όταν ο Θεός μάς σώζει, η ζωή μας αρχίζει να αλλάζει και να παράγει καρπό. Η χάρη που συγχωρεί, είναι η ίδια χάρη που μεταμορφώνει.
Η σωτηρία, λοιπόν, δεν είναι το τέλος μιας διαδικασίας αλλά η αρχή μιας νέας πορείας με τον Θεό. Είναι η αρχή μιας σχέσης, μέσα στην οποία ο άνθρωπος μαθαίνει να περπατά μαζί με τον Χριστό, να Τον εμπιστεύεται και να Τον υπακούει.
Γι’ αυτό και η Αγία Γραφή μάς υπενθυμίζει ότι η αληθινή πίστη δεν μένει χωρίς καρπό. Ο απόστολος Ιάκωβος γράφει ότι «η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή» (Ιακώβου 2:20). Δεν σημαίνει ότι τα έργα μάς σώζουν· σημαίνει ότι η ζωντανή πίστη πάντοτε εκδηλώνεται μέσα από μια ζωή που αλλάζει.
Αυτό μας βοηθά να κατανοήσουμε και μια άλλη συχνή παρεξήγηση. Μερικές φορές ακούγεται η ιδέα ότι υπάρχουν Χριστιανοί που έχουν σωθεί, αλλά παραμένουν μόνιμα «σαρκικοί», δηλαδή συνεχίζουν να ζουν όπως πριν, χωρίς ουσιαστική αλλαγή.
Η φράση «μόνο πίστη» δεν σημαίνει ότι υπάρχουν δύο είδη πιστών — εκείνοι που ακολουθούν τον Χριστό και εκείνοι που δεν Τον ακολουθούν. Αυτή η αντίληψη δημιουργεί την εντύπωση ότι κάποιος μπορεί να «δεχθεί τον Χριστό» ως Σωτήρα σε μια θρησκευτική εμπειρία, αλλά να μη ζήσει ποτέ μια ζωή που να μαρτυρεί αυτή τη σωτηρία. Έτσι, ένας άνθρωπος μπορεί να συνεχίζει αμετανόητα στην αμαρτία — να ζει ως μοιχός, ψεύτης ή κλέφτης — και να καθησυχάζει τη συνείδησή του λέγοντας ότι είναι απλώς «σαρκικός Xριστιανός» επειδή κάποτε έκανε μια προσευχή.
Η Αγία Γραφή, όμως, δεν παρουσιάζει μια τέτοια κατηγορία ανθρώπων. Αντίθετα, διακρίνει καθαρά δύο μόνο κατηγορίες: αυτούς που ανήκουν στον Χριστό και αυτούς που δεν ανήκουν· πιστούς και απίστους· εκείνους που υποτάσσονται στην Kυριότητα του Χριστού και εκείνους που δεν υποτάσσονται (βλ. Ιωάννης 3:36, Ρωμαίους 6:17,18, Γαλάτες 5:16–25, Εφεσίους 2:1–5, Α΄ Ιωάννη 1:5–7).
Ενώ η ασφάλεια της σωτηρίας αποτελεί ένα Βιβλικό γεγονός που βασίζεται στο τέλειο έργο της σωτηρίας του Χριστού, είναι βεβαίως αλήθεια πως μερικοί από αυτούς που φαίνεται να «αποφάσισαν» ή να «δέχθηκαν τον Χριστό», δεν σώθηκαν πραγματικά. Αυτοί που συνεχίζουν να περπατούν σύμφωνα με το σαρκικό φρόνημα, δεν είναι πιστοί (Ρωμαίους 8:1–9). Γι' αυτόν τον λόγο ο Παύλος μάς καλεί «να εξετάζουμε τον εαυτό μας αν είμαστε στην πίστη» (Β΄ Κορινθίους 13:5). Ο «σαρκικός Χριστιανός» που εξετάζει τον εαυτό του, θα διαπιστώσει σύντομα πως δεν στέκεται στην πίστη.
Η Αγία Γραφή μιλά για ανθρώπους που μεταφέρονται από τον θάνατο στη ζωή, από το σκοτάδι στο φως. Όπως γράφει ο απόστολος Παύλος: «Αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι μια νέα δημιουργία [πρωτ.: καινὴ κτίσις]» (Β΄ Κορινθίους 5:17).
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Χριστιανός γίνεται αμέσως τέλειος ή ότι δεν αγωνίζεται πλέον με την αμαρτία. Σημαίνει, όμως, ότι υπάρχει μια νέα κατεύθυνση στη ζωή του. Η καρδιά του αλλάζει και η πορεία του στρέφεται προς τον Θεό.
Ο Ιάκωβος κάνει επίσης μια πολύ διδακτική παρατήρηση: «Και τα δαιμόνια πιστεύουν, και φρίττουν» (Ιακώβου 2:19). Υπάρχει, λοιπόν, μια πίστη που περιορίζεται μόνο στη γνώση ή στη διανοητική συμφωνία. Κάποιος μπορεί να αναγνωρίζει ότι ο Θεός υπάρχει ή να λέει ότι πιστεύει στον Ιησού, χωρίς όμως η καρδιά του να έχει πραγματικά στραφεί προς Εκείνον.
Η αληθινή πίστη, όμως, είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι εμπιστοσύνη στον Χριστό, μετάνοια από την αμαρτία και παράδοση της ζωής στα χέρια Του.
Γι’ αυτό η σωτηρία είναι ταυτόχρονα ένα δώρο και μια βαθιά μεταμορφωτική εμπειρία. Είναι δωρεάν, γιατί δεν μπορούμε να την κερδίσουμε. Είναι όμως και ριζική, γιατί ο Θεός δεν μας αφήνει όπως μας βρήκε.
Η χάρη του Θεού και η δική μας ανταπόκριση
Παρότι η σωτηρία είναι εξ ολοκλήρου έργο της χάρης του Θεού, η χριστιανική ζωή δεν είναι μια παθητική κατάσταση. Όταν ο Θεός σώζει έναν άνθρωπο, τον καλεί ταυτόχρονα να συμμετέχει ενεργά στη νέα ζωή που του χαρίζει. Η χάρη δεν οδηγεί σε πνευματική παθητικότητα· οδηγεί σε μια ζωή συνεργασίας με τον Θεό.
Ο απόστολος Παύλος παρουσιάζει αυτή τη βαθιά ισορροπία γράφοντας: «...με φόβο και τρόμο να κατεργάζεστε τη δική σας σωτηρία· επειδή, ο Θεός είναι που ενεργεί μέσα σας και το να θέλετε και το να ενεργείτε, σύμφωνα με την ευδοκία του» (Φιλιππησίους 2:12,13). Ο Θεός είναι Εκείνος που ενεργεί μέσα μας, αλλά εμείς καλούμαστε να συνεργαστούμε με αυτό το έργο: να επιδιώκουμε τον αγιασμό, να αντιστεκόμαστε στην αμαρτία και να καλλιεργούμε μια ζωή υπακοής.
Η Αγία Γραφή καλεί τους «αγίους» να επιδιώκουν ενεργά τον αγιασμό. «Καθώς εκείνος που σας κάλεσε είναι άγιος, έτσι κι εσείς να γίνετε άγιοι σε κάθε διαγωγή· επειδή, είναι γραμμένο: Άγιοι να είστε [πρωτ.: γίνεσθε], επειδή εγώ είμαι άγιος» (Α' Πέτρου 1:15,16). «Nα επιδιώκετε ειρήνη με όλους, και τον αγιασμό, χωρίς τον οποίο κανένας δεν θα δει τον Kύριο·» (Εβραίους 12:14). Ο αγιασμός δεν είναι μια αυτόματη διαδικασία· είναι μια πορεία στην οποία ο πιστός καλείται να συμμετέχει καθημερινά.
Παρόμοια, ο απόστολος Πέτρος καλεί τους πιστούς να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να αυξάνονται πνευματικά: «Kαι ακριβώς δε γι’ αυτό, αφού καταβάλετε κάθε επιμέλεια, να προσθέσετε στην πίστη σας την αρετή, στην αρετή δε τη γνώση, και στη γνώση την εγκράτεια, στην εγκράτεια δε την υπομονή, και στην υπομονή την ευσέβεια, στην ευσέβεια δε τη φιλαδελφία, και στη φιλαδελφία την αγάπη. Eπειδή, αν όλα αυτά υπάρχουν σε σας και περισσεύουν, σας κάνουν όχι αργούς ούτε άκαρπους στην επίγνωση του Kυρίου μας Iησού Xριστού. Eπειδή, σε όποιον αυτά δεν υπάρχουν, είναι τυφλός, είναι μύωπας, και λησμόνησε τον καθαρισμό των παλιών του αμαρτιών. Γι’ αυτό, αδελφοί, να επιμεληθείτε περισσότερο να κάνετε βέβαιη την κλήση και την εκλογή σας» (Β΄ Πέτρου 1:5–10). Η πίστη είναι το θεμέλιο, αλλά ο πιστός καλείται να οικοδομεί πάνω σε αυτήν μια ζωή πνευματικής ωριμότητας.
Ο απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί επίσης τη γλώσσα του πνευματικού αγώνα: «Nεκρώστε, λοιπόν, τα μέλη σας που είναι επάνω στη γη...» (Κολοσσαείς 3:5). Η μάχη εναντίον της αμαρτίας είναι μέρος της χριστιανικής ζωής, και ο πιστός καλείται να την αντιμετωπίζει με αποφασιστικότητα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πιστός αγιάζεται με τη δική του δύναμη. Σημαίνει όμως ότι η ζωή της πίστης είναι μια ζωντανή σχέση συνεργασίας με τη χάρη του Θεού. Το Πνεύμα του Θεού εργάζεται μέσα μας, αλλά καλούμαστε κι εμείς να περπατούμε καθημερινά «κατά το Πνεύμα»: «Nα περπατάτε σύμφωνα με το Πνεύμα, και δεν θα εκπληρώνετε την επιθυμία της σάρκας» (Γαλάτας 5:16). Η ζωή του αγιασμού είναι ζωή εξάρτησης από το Άγιο Πνεύμα.
Ο Παύλος συνοψίζει αυτή τη δυναμική σχέση μεταξύ χάρης και ανθρώπινης προσπάθειας με μια προσωπική μαρτυρία: «με τη χάρη του Θεού είμαι ό,τι είμαι· και η χάρη του σε μένα δεν έγινε μάταιη, αλλά κοπίασα περισσότερο απ’ όλους αυτούς· όμως, όχι εγώ, αλλά η χάρη του Θεού, που ήταν μαζί μου» (Α΄ Κορινθίους 15:10).
Η χριστιανική ζωή δεν είναι ούτε μια προσπάθεια αυτοδικαίωσης ούτε μια παθητική αναμονή χωρίς προσωπική ανταπόκριση. Είναι μια ζωντανή πορεία όπου η χάρη του Θεού εργάζεται μέσα μας, και εμείς, με πίστη και υπακοή, μαθαίνουμε να περπατούμε καθημερινά μαζί Του.
Όταν κάποιος πιστεύει πραγματικά στον Χριστό, ξεκινά ένα ταξίδι αλλαγής. Σιγά σιγά, με τη χάρη του Θεού, η ζωή του αρχίζει να παίρνει μια νέα μορφή. Οι παλιές συνήθειες χάνουν τη δύναμή τους, νέες επιθυμίες γεννιούνται, και η καρδιά στρέφεται όλο και περισσότερο προς τον Θεό.
Έτσι, η μαθητεία και η υπακοή δεν είναι βάρος που επιβάλλεται στον πιστό· είναι η φυσική ανταπόκριση μιας καρδιάς που γνώρισε τη χάρη του Θεού.
Η σωτηρία είναι δώρο. Αλλά το δώρο αυτό γεννά μια νέα ζωή — μια ζωή που μαθαίνει καθημερινά να περπατά με τον Χριστό.
— Michael Houdmann
► Μπορεί να σ' ενδιαφέρει κι αυτό:
Συντετριμμένα σκεύη για τον Χριστό
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.