Το τέταρτο αυτό κεφάλαιο της Β΄ Κορινθίους αποτελεί τη δήλωση δύναμης του αποστόλου Παύλου για τη διακονία. Μέσα σε αυτά τα συγκλονιστικά εδάφια μας δείχνει ότι ο Θεός δεν αναζητεί λαμπρούς ανθρώπους, δεν εξαρτάται από εύγλωττους ανθρώπους, ούτε περιορίζεται στη χρήση ταλαντούχων ανθρώπων για να στείλει το Ευαγγέλιό Του στον κόσμο.
Ο Θεός αναζητεί συντετριμμένους ανθρώπους, ανθρώπους που έχουν κρίνει τον εαυτό τους στο φως του Σταυρού του Χριστού. Όταν θέλει να γίνει κάτι, χρησιμοποιεί ανθρώπους που έχουν φτάσει στο τέλος του εαυτού τους και των οποίων η εμπιστοσύνη δεν βρίσκεται στον εαυτό τους αλλά στον Θεό.
Υπήρχαν εκείνοι που αμφισβητούσαν την ίδια την αποστολικότητα του Παύλου, επειδή δεν φαινόταν σε αυτούς όπως, κατά τη δική τους αντίληψη, έπρεπε να είναι ένας απόστολος. Δεν υπήρχε η μεγαλοπρέπεια ούτε η επισημότητα που περίμεναν· δεν ερχόταν σε αυτούς με μεγάλα, πομπώδη λόγια· δεν προσπαθούσε να προβάλει τίποτε από ό,τι ήταν κατά τη σάρκα· δεν τραβούσε την προσοχή στις φυσικές του ικανότητες ή στην παιδεία του. Και σε αυτό η μέθοδος του αποστόλου Παύλου ερχόταν σε έντονη αντίθεση με τη μέθοδο πολλών σήμερα που παρουσιάζονται ως υπηρέτες του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Αυτός ο άνθρωπος διέσχισε τον κόσμο ως ένας συντετριμμένος άνθρωπος, ένας ταπεινός άνθρωπος, που επιζητούσε μόνο τη δόξα του Κυρίου Ιησού Χριστού και την ευλογία των ψυχών. Ήταν ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να κατέχει πολύ υψηλή θέση ανάμεσα στους μεγάλους και ένδοξους της γης. Όμως, για χάρη του Ιησού, γύρισε την πλάτη του σε όλα αυτά και μπορούσε να πει:
«Σε μένα, όμως, μη γένοιτο να καυχιέμαι, παρά μονάχα στον σταυρό του Kυρίου μας Iησού Xριστού, διαμέσου του οποίου ο κόσμος σταυρώθηκε ως προς εμένα και εγώ ως προς τον κόσμο» (Γαλάτες 6:14).
Αυτός ο Σταυρός μιλούσε για τη βαθύτερη ντροπή και ατίμωση, και όμως ο Παύλος καυχιόταν σε αυτόν, επειδή μέσω του έργου που έγινε επάνω του, η ψυχή του σώθηκε. Είχε μάθει ότι το κήρυγμα του Σταυρού, ενώ για εκείνους που χάνονται είναι «μωρία», γι΄αυτούς που σώζονται, είναι «δύναμη Θεού» (Α΄ Κορινθίους 1:18).
Έτσι προχωρούσε, ικανοποιημένος να συντρίβεται, ώστε να λάμψει το φως της χάρης του Θεού.
«Eπειδή, ο Θεός που είπε να λάμψει φως μέσα από το σκοτάδι, είναι που έλαμψε μέσα στις καρδιές μας, για φωτισμό της γνώσης της δόξας του Θεού διαμέσου του προσώπου του Iησού Xριστού. Έχουμε, μάλιστα, τούτο τον θησαυρό μέσα σε χωμάτινα σκεύη, ώστε η υπερβολή της δύναμης να είναι του Θεού, και όχι από μας» (Β΄ Κορινθίους 4:6,7).
Είναι εύκολο να καταλάβουμε τι έχει στο μυαλό του. Αναμφίβολα σκέφτεται εκείνο το εντυπωσιακό περιστατικό που διαβάζουμε στο βιβλίο των Κριτών, όταν ο Γεδεών και οι τριακόσιοι άνδρες του ρίσκαραν τη ζωή τους και βγήκαν εναντίον των τεράστιων στρατευμάτων των Μαδιανιτών.
Καμία άλλη στρατιά δεν ήταν εξοπλισμένη όπως αυτή. Στο ένα χέρι κρατούσαν σάλπιγγα και στο άλλο μια άδεια στάμνα, μέσα στην οποία υπήρχε μια λαμπάδα. Το φως της λαμπάδας δεν φαινόταν όσο ήταν μέσα στο πήλινο αγγείο. Μέσα στη νύχτα περικύκλωσαν το στρατόπεδο των Μαδιανιτών και, ξαφνικά, με το πρόσταγμα του αρχηγού τους, οι στάμνες συντρίφτηκαν στο έδαφος, το φως έλαμψε και οι Μαδιανίτες πετάχτηκαν τρομαγμένοι. Άκουσαν τον θόρυβο, είδαν το φως, νόμισαν ότι τους περικύκλωσε τεράστιος στρατός και άρχισαν να στρέφουν τα ξίφη τους ο ένας εναντίον του άλλου.
Ήταν ο Θεός που, μέσω του Γεδεών, οδήγησε τον στρατό στη νίκη. Ένα σπασμένο αγγείο ώστε να λάμψει το φως!
Ο απόστολος λέει ουσιαστικά: «Αυτό είναι το μυστικό. Αν θέλεις να είσαι φως για τον Θεό σε έναν κόσμο σαν αυτόν, να είσαι πρόθυμος να συντριφτείς — να γίνουν όλες οι ελπίδες σου και οι φιλοδοξίες σου θρύψαλα — και τότε ο Θεός μπορεί να σε χρησιμοποιήσει για να φέρει το φως του Χριστού σε σκοτισμένες καρδιές».
Πώς συντριβόμαστε; Με θλίψεις, με δοκιμασίες, με την παιδαγωγία του Κυρίου, μερικές φορές με ασθένεια, με πόνο και αγωνία. Όλα αυτά είναι τα θεϊκά μέσα με τα οποία ο Θεός σπάζει τα πήλινα αγγεία Του ώστε το φως να λάμψει προς δόξα Του.
Οι άνθρωποι μπορεί να μας παρεξηγούν, να μας συκοφαντούν, να μας διώκουν· μπορεί να μην έχουμε αρκετό φαγητό ή νερό· μπορεί να καταβαλλόμαστε και να περνούμε πολλές θλίψεις. Αλλά όλα αυτά είναι καλά, αν μας συντρίβουν ώστε ο Θεός να μπορεί να μας χρησιμοποιεί καλύτερα.
Γι’ αυτό λέει: «αν και σε όλα θλιβόμαστε, όμως δεν στενοχωρούμαστε· αν και βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, όμως δεν απελπιζόμαστε· αν και διωκόμαστε, όμως δεν είμαστε εγκαταλειμμένοι· αν και καταβαλλόμαστε, όμως δεν χανόμαστε» (Β΄ Κορινθίους 4:8,9).
Σε όλες αυτές τις εμπειρίες απλώς «φέρουμε πάντοτε στο σώμα τη νέκρωση του Kυρίου Iησού, για να φανερωθεί στο σώμα μας και η ζωή του Iησού». Αυτός κατέβηκε από την πληρέστατη δόξα της Θεότητας στο βάθος της οδύνης του Γολγοθά.
Κάποιες φορές ψάλλουμε έναν ύμνο που συγκινεί πάντοτε την καρδιά:
«Τα πάντα Σοι παραδίδω,
τα πάντα Σοι παραδίδω,
Σε Σένα, ευλογημένε Σωτήρα μου,
τα πάντα Σοι παραδίδω.»
Όμως, αυτός ο ύμνος δεν είχε ποτέ την απήχηση που έπρεπε να έχει στη δική μου καρδιά, μέχρι που μια μέρα βρέθηκα να αλλάζω αυτό το ρεφρέν. Σκέφτηκα Εκείνον που, «ενώ υπήρχε σε μορφή Θεού… κένωσε τον εαυτό του, παίρνοντας δούλου μορφή… ταπείνωσε τον εαυτό του, γινόμενος υπάκουος μέχρι θανάτου, θανάτου μάλιστα σταυρού» (Φιλιππησίους 2:6-8).
Και τότε ο ύμνος άλλαξε μέσα μου:
«Τα πάντα Εκείνος παρέδωσε,
τα πάντα Εκείνος παρέδωσε,
Για μένα, ο ευλογημένος Σωτήρας μου,
τα πάντα Εκείνος παρέδωσε.»
Τότε η καρδιά μου είπε: «Κύριε, τώρα είναι εύκολο να το ψάλλω με τον άλλο τρόπο· γιατί τι έχω εγώ να παραδώσω σε σύγκριση με όσα Εσύ άφησες για να λυτρώσεις την ένοχη ψυχή μου;»
Καθώς συνειδητοποιούμε καθημερινά τι σήμαιναν όλα αυτά για Εκείνον, μπορούμε να φέρουμε στο σώμα μας τη νέκρωση του Κυρίου Ιησού: να πεθαίνουμε κάθε μέρα ως προς τις δικές μας ελπίδες και φιλοδοξίες, την καλή γνώμη των ανθρώπων, τον ανθρώπινο έπαινο και όλα όσα επιθυμεί η φυσική καρδιά — επειδή Εκείνος πέθανε για εμάς, ώστε «η ζωή του Ιησού να φανερωθεί στο σώμα μας».
Θα παρατηρήσετε ότι στα εδάφια Β΄ Κορινθίους 4:10 και 11 υπάρχει μεγάλη ομοιότητα, αλλά και μια σημαντική διαφορά.
Το εδάφιο 10 μιλά για κάτι που κάνουμε εμείς συνειδητά.
Το εδάφιο 11 για κάτι που κάνει ο Θεός για εμάς.
Τι καλούμαστε να κάνουμε;
«Περιφέροντας πάντοτε στο σώμα τη νέκρωση του Kυρίου Iησού» — να θυμόμαστε καθημερινά ότι ο Ιησούς πέθανε για εμάς και, επειδή Εκείνος πέθανε για εμάς, να παίρνουμε πρόθυμα τη θέση του θανάτου μαζί Του.
Έτσι μπορούσε ο Παύλος να πει: «Mαζί με τον Xριστό έχω συσταυρωθεί· ζω δε όχι πλέον εγώ, αλλά ο Xριστός ζει μέσα σε μένα» (Γαλάτες 2:20α).
Αυτό όμως πρέπει να εφαρμόζεται καθημερινά, βάζοντας τις επιθυμίες και τις φιλοδοξίες μας στη θέση του θανάτου. Αυτό είναι το δικό μας μέρος.
Αλλά υπάρχει και το μέρος του Θεού: «Εμείς που ζούμε, παραδινόμαστε πάντοτε στον θάνατο για χάρη του Iησού, για να φανερωθεί και η ζωή του Iησού στη θνητή μας σάρκα» (Β΄ Κορινθίους 4:11).
Αν πεις στον Θεό ότι είσαι πρόθυμος να πάρεις τη θέση του θανάτου μαζί με τον Χριστό, Εκείνος θα φροντίσει να το επιβεβαιώσει. Αν Του πεις ότι θα Τον εμπιστευθείς, θα δοκιμάσει την πίστη σου και θα σου δείξει τι σημαίνει να Τον εμπιστεύεσαι. Αν Του πεις ότι παραδίδεις τα πάντα σε Εκείνον, θα σε φέρει στο σημείο όπου θα καταλάβεις τι σημαίνει πραγματικά πλήρης παράδοση.
Γι’ αυτό ο Κύριος θέσπισε το δείπνο της ανάμνησης και είπε: «αυτό να κάνετε στη δική μου ανάμνηση» (Λουκάς 22:19).
Και το Πνεύμα του Θεού προσθέτει: «Eπειδή, όσες φορές αν τρώτε τον άρτον τούτον, και πίνετε το ποτήρι τούτο, τον θάνατο του Kυρίου εξαγγέλλετε...» (Α΄ Κορινθίους 11:26)
Κάθε φορά που καλούμαστε έτσι να θυμόμαστε τον Κύριο, είναι μια νέα πρόκληση να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας:
Τον θυμόμαστε απλώς με έναν ψυχρό, τυπικό, διανοητικό τρόπο, επειδή έτσι συνηθίζεται;
Ή θυμόμαστε πραγματικά Εκείνον που κατέβηκε στα σκοτεινά νερά του θανάτου για εμάς, και είμαστε έτοιμοι να φέρουμε πάντοτε στο σώμα μας τη νέκρωση του Κυρίου Ιησού;
Τι φτωχό πράγμα είναι να συμμετέχουμε στο Δείπνο του Κυρίου και ύστερα να βγαίνουμε από τη συνάθροιση και να ξεχνάμε τι σημαίνει! Να ξεχνάμε ότι ο Σωτήρας μας πέθανε και ότι είμαστε ενωμένοι με Εκείνον που πέθανε, αφήνοντάς μας παράδειγμα να ακολουθήσουμε τα ίχνη Του.
Δηλαδή: να φέρουμε πάντοτε στο σώμα μας τη νέκρωση του Κυρίου Ιησού.
Αυτό μου φαίνεται να συνδέεται και με μια ενδιαφέρουσα αναφορά στην Παλαιά Διαθήκη. Στην προς Εβραίους διαβάζουμε: «Mε πίστη ο Iωσήφ καθώς πέθαινε προανήγγειλε για την έξοδο των γιων Iσραήλ, και παρήγγειλε για τα οστά του» (Εβραίους 11:22).
Γιατί το Άγιο Πνεύμα διάλεξε ακριβώς αυτό το περιστατικό; Έχει αναφέρει κάτι που εσείς κι εγώ πιθανότατα θα είχαμε προσπεράσει εντελώς.
Ο Ιωσήφ όρκισε τους γιους Iσραήλ, λέγοντας: «O Θεός εξάπαντος θα σας επισκεφθεί, και θα ανεβάσετε τα οστά μου από εδώ» (Γένεση 50:25).
Έτσι τα οστά του τοποθετήθηκαν σε φέρετρο στην Αίγυπτο. Παράξενο τέλος για το βιβλίο της Γένεσης! Αλλά ο Θεός θέλει να σκεφτούμε αυτά τα οστά. Είναι εκεί σε μια σωρό στην Αίγυπτο, αλλά πρόκειται να μεταφερθούν στη Χαναάν.
Όταν ο λαός Ισραήλ ξεκίνησε από την Αίγυπτο, διαβάζουμε: «Ο Μωυσής πήρε μαζί του τα οστά του Ιωσήφ» (Έξοδος 13:19).
Ο Ιωσήφ ήταν ο σωτήρας του Ισραήλ. Αν δεν υπήρχε, θα είχαν πεθάνει στην πείνα. Και όταν έφυγαν από την Αίγυπτο για τη Χαναάν, πήραν μαζί τους τα οστά του.
Καθώς το μεγάλο καραβάνι προχωρούσε μέσα στην έρημο, πάντοτε κουβαλούσαν μαζί τους τη μνήμη του θανάτου του Ιωσήφ.
Κάποιοι θα ρωτούσαν: «Τι είναι αυτό το παράξενο σκοτεινό κιβώτιο;»
Και η απάντηση θα ήταν: «Κάποτε κινδυνεύαμε να χαθούμε, αλλά ο Θεός μας έδωσε έναν σωτήρα — τον Ιωσήφ. Αλλά ο σωτήρας μας πέθανε. Και καθώς βαδίζουμε προς τη γη που μας έδωσε ο Θεός, κουβαλάμε μαζί μας τη μνήμη του θανάτου του, τα οστά του Ιωσήφ.»
Τελικά, όταν έφτασαν στη γη της επαγγελίας, τα οστά του Ιωσήφ θάφτηκαν στη Συχέμ (Ιησούς του Ναυή 24:32). Δεν χρειαζόταν πια να τα μεταφέρουν στην έρημο — είχαν φτάσει στο σπίτι τους.
Κι εμείς, αγαπητοί, περνάμε μέσα από την έρημο αυτού του κόσμου. Σύντομα θα φτάσουμε στην ουράνια πατρίδα. Μέχρι τότε, καλούμαστε να φέρουμε στο σώμα μας τη νέκρωση του Ιησού.
Κάθε φορά που θυμόμαστε τον Κύριο στην κλάση του άρτου και στην πόση του οίνου, ας ρωτούμε την καρδιά μας:
Βλέπουμε απλώς τον Σταυρό από απόσταση, λέγοντας «εκεί πέθανε ο Σωτήρας μας»;
Ή επιδιώκουμε καθημερινά να δείχνουμε με τη ζωή μας ότι ο θάνατός Του σημαίνει για εμάς περισσότερα από όλα όσα δοξάζει αυτός ο κόσμος;
— Harry Ironside
Διαβάστε ακόμη του ιδίου:
Το κάλεσμα του Χριστού σε μετάνοια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.