Ωφέλεια
Ο άρτος και το ποτήριο στρέφουν το βλέμμα πίσω στον θάνατο του Ιησού πάνω στον σταυρό για την πληρωμή της αμαρτίας. Το γεύμα προσθέτει μια προοπτική προς τα εμπρός. Όταν εορτάζεται ως γεύμα σε ατμόσφαιρα χαρούμενου γάμου, το Δείπνο του Κυρίου προεικονίζει το γαμήλιο δείπνο του Αρνίου. Είναι μια τακτική υπενθύμιση της υπόσχεσης του Ιησού ότι θα επιστρέψει και θα το φάει μαζί μας. Ένα ακόμη σημαντικό όφελος του να τελείται το Δείπνο του Κυρίου ως πραγματικό γεύμα, είναι η κοινωνία και η ενθάρρυνση που βιώνει κάθε μέλος του σώματος του Χριστού. Αυτό το χαλαρό, χωρίς βιασύνη γεύμα κοινωνίας με την οικογένεια του Θεού αποτελεί σημαντικό μέσο οικοδομής της Εκκλησίας, δημιουργίας κοινότητας, εδραίωσης δεσμών αγάπης και δημιουργίας υπερφυσικής ενότητας. Είναι το ιδανικό περιβάλλον για να «φροντίζουμε ο ένας για τον άλλον, παρακινώντας σε αγάπη και καλά έργα· ...προτρέποντας ο ένας τον άλλον» (Εβρ. 10:24,25). Οι ισχυρές σχέσεις που δημιουργούνται μέσα από αυτό το ιερό γεύμα, δημιουργούν ένα σταθερό θεμέλιο για αποτελεσματική μαθητεία.
Το Πασχαλινό Δείπνο
Το πλαίσιο του πρώτου Δείπνου του Κυρίου ήταν το Πασχαλινό Δείπνο. Ο Ιησούς και οι μαθητές Του αναπαύονταν γύρω από ένα τραπέζι γεμάτο τροφή (Έξ. 12, Δευτ. 16). Κατά τη διάρκεια του γεύματος, «ενώ έτρωγαν» (Ματθ. 26:26), ο Ιησούς πήρε έναν άρτο και τον συνέκρινε με το σώμα Του. Έπειτα, «αφού δείπνησαν» (Λουκ. 22:20), πήρε το ποτήριο και το συνέκρινε με το αίμα Του, που επρόκειτο να χυθεί για την αμαρτία. Ο χρόνος είναι καθοριστικός. Ο άρτος και το ποτήριο του Δείπνου του Κυρίου εισήχθησαν μέσα στο πλαίσιο ενός πραγματικού γεύματος. Όπως και στο Πάσχα, οι Δώδεκα θα κατανοούσαν τον άρτο και το ποτήριο ως μέρος ενός πλήρους γεύματος. Η λέξη «δείπνο», σημαίνει βραδινό γεύμα ή συμπόσιο, το κύριο γεύμα προς το τέλος της ημέρας. Δύσκολα αναφέρεται σε κάτι λιγότερο από ένα πλήρες γεύμα. Το ότι οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης επέλεξαν τη λέξη αυτή, υποδηλώνει ότι κατανοούσαν το Δείπνο του Κυρίου ως πραγματικό γεύμα.
Εσχατολογική Βρώση
Στο Μυστικό Δείπνο, ο Ιησούς είπε: «σας ετοιμάζω βασιλεία… για να τρώτε και να πίνετε επάνω στο τραπέζι μου μέσα στη βασιλεία μου» (Λουκ. 22:29,30). Γιατί αυτή η εσχατολογική διάσταση της βρώσης; Οι Ιουδαίοι του 1ου αιώνα αντιλαμβάνονταν τον ουρανό ως μια εποχή συμποσίου στο τραπέζι του Μεσσία. Για παράδειγμα, ένας Ιουδαίος ηγέτης είπε στον Ιησού: «Mακάριος όποιος φάει ψωμί στη βασιλεία του Θεού» (Λουκ. 14:15). Ο ίδιος ο Ιησούς μίλησε για εκείνους που «θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στο τραπέζι της βασιλείας των ουρανών» (Ματθ. 8:11 - ΕΒΕ).
Ένα Συμπόσιο για Όλους τους Λαούς
Ο Ησαΐας περιέγραψε το μελλοντικό βασιλικό συμπόσιο ως εξής: «Ο Κύριος του σύμπαντος θα ετοιμάσει πάνω στο όρος Σιών για όλους τους λαούς συμπόσιο με τα πιο νόστιμα εδέσματα, συμπόσιο με εκλεκτά κρασιά… Θα καταργήσει τον θάνατο για πάντα. Και θα σφουγγίσει ο Κύριος, ο Θεός τα δάκρυα σ’ όλα τα πρόσωπα…» (Ησ. 25:6-8, ΕΒΕ). Το βιβλίο της Αποκάλυψης περιγράφει μια μελλοντική εποχή συμποσίου στο γαμήλιο δείπνο του Αρνίου (Αποκ. 19:9).
Το Γαμήλιο Δείπνο του Αρνίου
Η πρώτη εκκλησία τελούσε το Δείπνο του Κυρίου ως πραγματικό γεύμα μαζί με τον άρτο και το ποτήριο. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε γιατί το Δείπνο του Κυρίου ήταν αρχικά ένα πραγματικό γεύμα. Αποτελεί εικόνα και πρόγευση αυτού που θα κάνουμε όταν ο Ιησούς επιστρέψει για να το φάει ξανά μαζί μας. Ποιος καλύτερος τρόπος να απεικονιστεί το γαμήλιο δείπνο του Αρνίου από ένα γεύμα που εκφράζει όλο τον ενθουσιασμό, την κοινωνία και την αγάπη που θα έχει το ουράνιο συμπόσιο;
Οι Φτωχοί Έφευγαν Πεινασμένοι
Η πιο εκτενής αναφορά στο Δείπνο του Κυρίου βρίσκεται στα Α΄ Κορινθίους κεφ. 10–11. Η εκκλησία στην Κόρινθο το τελούσε ξεκάθαρα ως πραγματικό γεύμα. Ωστόσο, οι κοινωνικές και πολιτισμικές διακρίσεις είχαν ως αποτέλεσμα τα γεύματα αυτά να κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό (11:17,18). Οι εύποροι, μη θέλοντας να δειπνήσουν με τους φτωχότερους, έρχονταν νωρίς για να τους αποφύγουν. Όταν έφταναν οι εργαζόμενοι πιστοί, συχνά καθυστερημένοι λόγω εργασίας, το φαγητό είχε ήδη καταναλωθεί. Οι φτωχοί έφευγαν πεινασμένοι (11:21,22). Οι πλούσιοι δεν εκτιμούσαν τους φτωχούς αδελφούς τους ως ισότιμα μέλη του σώματος του Χριστού (11:23-32).
Δείπνο του Κυρίου ή Δικό σας Δείπνο;
Η κατάχρηση στην Κόρινθο ήταν τόσο σοβαρή, ώστε αυτό που υποτίθεται ότι ήταν το Δείπνο του Κυρίου είχε μετατραπεί σε προσωπικά δείπνα: «Όταν συναθροίζεστε δεν τελείτε σωστά το δείπνο του Κυρίου. Γιατί, ο καθένας βιάζεται να φάει το δείπνο που έχει φέρει μαζί του» (11:20,21). Αν ο στόχος ήταν απλώς να φάει κανείς το δικό του γεύμα, τότε θα αρκούσε να τρώει στο σπίτι. Γι’ αυτό ο Παύλος ρωτά: «Δεν έχετε τα σπίτια σας για να τρώτε εκεί και να πίνετε;» (11:22). Από τη φύση της κατάχρησης είναι φανερό ότι η εκκλησία της Κορίνθου τελούσε τακτικά το Δείπνο του Κυρίου ως πλήρες γεύμα.
Πού είναι το Γεύμα;
Έχει υποστηριχθεί ότι οι καταχρήσεις στην Κόρινθο οδήγησαν τον Παύλο να καταργήσει το γεύμα. Ωστόσο, τίθεται το ερώτημα: θα ανέτρεπε ο Παύλος μόνος του κάτι που καθιερώθηκε από τον ίδιο τον Ιησού, διδάχθηκε από τους άλλους αποστόλους και εφαρμοζόταν σε όλες τις εκκλησίες; Παρά τη διαφωνία, είναι αξιοσημείωτη η παραδοχή ότι το Δείπνο του Κυρίου και η «αγάπη» (γεύμα αγάπης) τελούνταν μαζί.
Περιμένετε ο Ένας τον Άλλον
Έχει ειπωθεί ότι το καλύτερο αντίδοτο στην κατάχρηση δεν είναι η εγκατάλειψη, αλλά η σωστή χρήση. Η λύση του Παύλου δεν ήταν να καταργηθεί το γεύμα. Αντίθετα, έγραψε: «όταν συνέρχεστε για να φάτε, να περιμένετε ο ένας τον άλλον» (Α΄ Κορ. 11:33). Μόνο όσοι δεν μπορούσαν να περιμένουν λόγω πείνας, καλούνταν να φάνε στο σπίτι (11:34). Ο σχολιαστής C. Barrett σημειώνει: «Το ζήτημα του Παύλου είναι ότι, εάν οι πλούσιοι επιθυμούν να φάνε και να πιουν μόνοι τους, απολαμβάνοντας καλύτερο φαγητό από τους φτωχότερους αδελφούς τους, θα πρέπει να το κάνουν αυτό στο σπίτι, ώστε να επικρατεί ευπρέπεια και τάξη στη σύναξη. Εάν δεν μπορούν να περιμένουν τους άλλους (εδ. 33), ή εάν θέλουν να επιδοθούν σε υπερβολές, μπορούν τουλάχιστον να διατηρήσουν το κοινό γεύμα της εκκλησίας απαλλαγμένο από πρακτικές που μπορούν μόνο να το δυσφημίσουν…»
Αναφορές
Donald Guthrie: Στο έργο του Θεολογία της Καινής Διαθήκης, αναφέρει ότι ο Παύλος «τοποθετεί το Δείπνο του Κυρίου στο πλαίσιο ενός γεύματος κοινωνίας».
Gordon Fee: Επισημαίνει ότι τα λατρευτικά γεύματα ήταν σχεδόν καθολικό φαινόμενο στην αρχαιότητα και ότι στην πρώτη εκκλησία το Δείπνο του Κυρίου πιθανότατα τελείτο ως μέρος ενός τέτοιου γεύματος. Ο ίδιος σημειώνει ακόμη: «από την αρχή, ο Μυστικός Δείπνος δεν ήταν για τους Χριστιανούς ένα ετήσιο χριστιανικό Πάσχα, αλλά ένα γεύμα που επαναλαμβανόταν τακτικά ‘προς τιμήν του Κυρίου’, εξ ου και το Δείπνο του Κυρίου».
G. W. Grogan: Παρατηρεί ότι η Ευχαριστία τελείτο στο πλαίσιο ενός δείπνου κοινωνίας και ότι ο διαχωρισμός από τις «αγάπες» έγινε αργότερα.
C. Barrett: Σημειώνει ότι στην Κόρινθο το Δείπνο του Κυρίου ήταν ακόμη ένα κανονικό γεύμα με συμβολικές πράξεις.
John Gooch: Αναφέρει ότι στον 1ο αιώνα το Δείπνο του Κυρίου περιλάμβανε ολόκληρο γεύμα, όχι μόνο άρτο και ποτήριο.
J.J. Pelikan, καθηγητής του Yale: Συμπεραίνει ότι το Δείπνο του Κυρίου συχνά, αν όχι πάντα, τελείτο στο πλαίσιο ενός κοινού γεύματος.
Σύνοψη
Συνοψίζοντας, είναι σαφές από τη Γραφή ότι στην πρώτη εκκλησία ο άρτος και το ποτήριο του Δείπνου του Κυρίου λαμβάνονταν μέσα στο πλαίσιο ενός πραγματικού γεύματος. Η κοινωνία δεν ήταν μόνο με τον Κύριο μέσω της ανάμνησης της θυσίας Του, αλλά και μεταξύ των πιστών μέσω του γεύματος. Αυτή η πρακτική οικοδομούσε την κοινότητα, ενίσχυε την ενότητα και ενδυνάμωνε την εκκλησία. Η τέλεση του Δείπνου του Κυρίου ως πραγματικού γεύματος προεικόνιζε το μελλοντικό εσχατολογικό συμπόσιο — σαν ένα προγαμιαίο δείπνο πριν από έναν μεγάλο γάμο. Είναι το ιδανικό πλαίσιο για τη δημιουργία σχέσεων μαθητείας.
— S. Atkerson
Διαβάστε σχετικά:
"Ήσαν δε προσκαρτερούντες... ΤΗ ΚΛΑΣΕΙ ΤΟΥ ΑΡΤΟΥ..."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.