"Παρέδωκα γαρ υμίν ΕΝ ΠΡΩΤΟΙΣ ό και παρέλαβον..." (Α' Κορινθίους 15:3α)
Ευαγγέλιο και Αγία Γραφή
Όλη η Αγία Γραφή εδράζεται και περιστρέφεται γύρω από το Ευαγγέλιο (ο ορισμός του βρίσκεται ακριβώς στη συνέχεια της περικοπής), όπως ολόκληρη η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της για να υπάρχει - ακόμα καί αν αυτό το γεγονός δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό από τις αισθήσεις μας! Και, ανάλογα, μόνο μέσα από το πρίσμα του Ευαγγελίου η Αγία Γραφή γίνεται ολόκληρη "Ευαγγέλιο", αλλιώς σε "εκσφενδονίζει" στο χάος της ("Βιβλικής" βεβαίως βεβαίως...) θρησκείας, μέσα στον τρόμο του Νόμου και την "παραδοξότητα" των "αντιφάσεών" της. Αυτό το αποστολικό "εν πρώτοις", που εύστοχα αποδίδεται με την έννοια του "αυτό που έχει πρωταρχική σημασία", είναι - όπως όλη η περικοπή - θεμελιώδους και καθοριστικής σημασίας δήλωση μεν, εντελώς - και ολέθρια - υποβαθμισμένη και περιθωριοποιημένη από το "χριστιανικό" θρησκευτικό σύστημα (πάσης δογματικής αποχρώσεως δε).
Είναι απόλυτη ανάγκη για την Εκκλησία να συνειδητοποιήσουμε ότι ο λόγος που ο απόστολος Παύλος δεν βάσισε τη διακονία της κήρυξης του Ευαγγελίου στα "έθνη" στη ...διανομή εντύπων (κατά την παραδοσιακή μέθοδο των "Ευαγγελικών" - των οποίων το δράμα της παρακμής έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι "το δάσος" της "βιβλικότητας" καταπνίγει το "δέντρο (της ζωής)" της "ευαγγελικότητας" των τεσσάρων ευαγγελίων - δεν ήταν η πρακτική αδυναμία λόγω της απουσίας της τυπογραφίας, αλλά το γεγονός ότι δεν είχε κανένα λόγο να αποδείξει στα "έθνη", εξαντλητικά πειστικά μάλιστα, ότι "ο Ιησούς είναι ο Χριστός (Μεσσίας), ο Υιός του Θεού του ζώντος", όπως αποσκοπούν να κάνουν τα ευαγγέλια, που απευθύνονται πρωτίστως στους Ιουδαίους (Εβραίους). Συντριπτική απόδειξη για αυτό είναι το γεγονός ότι στο μοναδικό διεξοδικά καταγραμμένο κήρυγμά του, αυτό στον Άρειο Πάγο στην Αθήνα, ούτε καν αναφέρεται στο όνομα του Χριστού, αλλά σε "άνθρωπο" (που "θα κρίνει την οικουμένη, τον οποίο ο Θεός ανέστησε από τους νεκρούς")!
Στην πορεία, φυσικά, της Εκκλησίας όλες οι Γραφές (Παλαιά Διαθήκη, Ευαγγέλια και Πράξεις και Επιστολές) χρησιμοποιήθηκαν για τη διδασκαλία και την εν γένει "οικοδομή" της, αλλά, δυστυχώς, και για την παραπλάνησή της, καθώς ανέκαθεν ο διάβολος είχε τη συνήθεια να τις χρησιμοποιεί και αυτός για τις δικές του επιδιώξεις. Σήμερα, η βασική του τακτική είναι να χρησιμοποιεί την Αγία Γραφή ως υποκατάστατο του Ευαγγελίου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μυριάδες κατηχούμενοι είτε να αποχωρούν απογοητευμένοι (είναι αυτοί που οι εκκλησίες με περισσό θράσος χαρακτηρίζουν "αποστάτες"), είτε να σώζονται "ως δια πυρός" (αφού, προηγουμένως, η εκκλησιαστική θρησκοληψία τους έχει καταστρέψει ψυχολογικά). Διότι τελικά, αγαπητοί μου, "45 "Ιάειροι" και "Νικόδημοι" και 60 "Ζακχαίοι" και "Σαμαρίτισσες" δεν μπορούν ποτέ να το κτίσουν "το γεφύρι" της σωτηρίας σας, αν δεν είστε ένας Ιουδαίος, που οφείλει σαν πρώτο βήμα προς αυτήν να αναγνωρίσει τον Ιησού ως τον προφητευμένο Χριστό (Μεσσία) του έθνους σας. Το Ευαγγέλιο του Παύλου έχει ορίσει ο Χριστός για τη σωτηρία σας!
Ευαγγέλιο και Χριστός
Αναμφισβήτητα, ο Χριστός είναι το αποκλειστικό γραμματικό υποκείμενο του "κλειστού" και απόλυτου ορισμού του Ευαγγελίου (που ακολουθεί αμέσως μετά στην περικοπή). Είναι, όμως, πράγματι "η πίστη στον Χριστό" αυτή που σώζει; Είναι επαρκές το γνωστό και τόσο δημοφιλές "πίστεψε στον Κύριο Ιησού και θα σωθείς (εσύ και ο οίκος σου)", που ειπώθηκε από τον απόστολο Παύλο στον δεσμοφύλακα των Φιλίππων, τον πρώτο "αμιγώς εθνικό" πιστό (με κριτήριο ότι δεν είχε την παραμικρή ιδέα περί Χριστού), για να υπάρξει σωτηρία; Σώζει η πίστη στη θεότητα, την ενσάρκωση, τη διδασκαλία, τα θαύματα και το ήθος του Ιησού Χριστού; Η απάντηση της αποστολικής παράδοσης του "εν πρώτοις" είναι ένα κατηγορηματικό "όχι"! Το ίδιο το ένδοξο Όνομα του Χριστού αποτελεί, απολύτως, αναγκαία, αλλά όχι και ικανή συνθήκη για τη σωτηρία...
Θα ήταν εντελώς ανόητο να θεωρήσει κανείς αυτή τη διαπίστωση "γραμματική" και "γραφειοκρατική" εμμονή (με εκείνο τον χαρακτηριστικό μηχανισμό υπεραπλούστευσης, στον οποίο αρέσκεται να καταφεύγει πάντοτε η εθελοθρησκία), ειδικά από την στιγμή που το διακύβευμα είναι "σωτηρία ή απώλεια". Πράγματι, σε αντίθεση με τις συνήθως γενικόλογες, παρακλητικές και - με το συμπάθειο - ολίγον τι "νερόβραστες" διακηρύξεις των ευαγγελιστών από τις, ατέρμονα και άκαρπα Χριστιανολογούσες, εκκλησίες, το Ευαγγέλιο (του Θεού, του Χριστού, του Παύλου, της σωτηρίας) είναι πολύ συγκεκριμένο: "ο Χριστός - δεν σώζει απλώς ως Χριστός, αλλά επειδή - πέθανε για τις αμαρτίες μας, θάφτηκε και αναστήθηκε (και φανερώθηκε κατ' επανάληψη αναστημένος στους μαθητές Του)", αλλά και πολύ "επιθετικό": απαιτεί "υπακοή πίστεως" (και όχι το ασαφές και αόριστο "δώσε την καρδιά σου στον Χριστό" ή το ανόητο "επανάλαβε μαζί μου την προσευχή της σωτηρίας") και διαχωρίζει έτσι καθοριστικά τους "σωζόμενους" από τους "απολλυμένους"!
Στην πραγματικότητα εκείνο που συμβαίνει στις εκκλησίες της "Βιβλικής θρησκείας" - και είναι πραγματικά τραγικό - είναι απλώς το ότι, επειδή κανένας σχεδόν δεν κάθεται να μελετήσει σοβαρά την ίδια την Βίβλο (πόσο μάλλον να αποτολμήσει να τη συμμελετήσει τίμια και ειλικρινά μαζί με άλλους πιστούς), ώστε να διαπιστώσει ότι η ίδια η αποστολική παράδοση αναφέρεται σε διαίρεσή της σε "δύο Ευαγγέλια" (που, φυσικά, δεν αποτελούν παρά διαφορετικές εκφράσεις/λειτουργίες του ενός Ευαγγελίου, προσαρμοσμένες από τον Ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό στις ιδιαιτερότητες των "Ιουδαίων" και των "Ελλήνων"), διακονείται "το Ευαγγέλιο της περιτομής" αντί για το "Ευαγγέλιο της ακροβυστίας" στους ακροβύστους, πράγμα που δημιουργεί τεράστια και επικίνδυνη σύγχυση, αλλά και καθιστά εν πολλοίς το κήρυγμα άκαρπο ή θλιβερά ολιγόκαρπο - αποτέλεσμα απολύτως αναπόφευκτο οποτεδήποτε η ανθρώπινη υπερηφάνεια (η τόσο "ταπεινόφρων" συνήθως) τολμάει να αθετεί την αποκαλυμμένη "Θεία οικονομία"!
Έτσι, οι εκκλησίες μένουν προσκολλημένες στην αδιέξοδη πρακτική, η οποία βασίζεται στον μόνιμο "βομβαρδισμό" των ακροατών με περικοπές από τα τέσσερα Ευαγγέλια, τα οποία απευθυνόμενα κυρίως σε Ιουδαίους (Εβραίους), έχουν σαν στόχο να αναδείξουν το "ποιος", δηλαδή τη μεσσιανική ιδιότητα του Ιησού Χριστού με τη διδασκαλία και τα θαύματα, αντί για το "τι" (θάνατος, ταφή, ανάσταση - επιβεβαιωμένη), αλλά και το "μόνο", καθώς δεν αρκεί "η παραλαβή" του Ευαγγελίου για να σώζεται κάποιος, αλλά και "η κατοχή του ακριβώς ίδιου με αυτό που παρέλαβε", που απαιτεί την προσεκτική αποφυγή οποιασδήποτε "πρόσθεσης" σ' αυτό! Αυτό, βέβαια, συνοδεύεται από όλο το πλέγμα του "ευαγγελίου της περιτομής", που περιλαμβάνει: μετάνοια (εθνικά συλλογική) για την θανάτωση του Ιησού (ναι, πέθανε για τις αμαρτίες και των "Ελλήνων", αλλά, όχι, τυπικά δεν υπήρξαν οι "Έλληνες" οι υπαίτιοι της σταύρωσης, κατά τον θρησκευτικό ..."μπακαλιάρο" του "όλοι μας Τον σταυρώσαμε") - βάπτισμα στο νερό στο όνομα του Χριστού για άφεση αμαρτιών - αναμονή της λήψης Αγίου Πνεύματος διά της επιθέσεως των χεριών των αποστόλων της περιτομής. Όμως, ο Θεός δεν όρισε σε καμιά περίπτωση αυτή τη διαδικασία για το "ευαγγέλιο της ακροβυστίας", αυτό που ο απόστολος Παύλος τολμάει να αποκαλεί "το ευαγγέλιό του". Εδώ η διαδικασία είναι: υπακοή πίστεως (εκ καρδίας) στο συγκεκριμένο μήνυμα του Ευαγγελίου (Χριστός, θάνατος για τις αμαρτίες κλπ) - βάπτισμα σε Άγιο Πνεύμα - βάπτισμα στο νερό ως εξωτερική μαρτυρία "της ταφής" του παλαιού ανθρώπου.
Οι συνέπειες της λάθος διαδικασίας είναι: διαρκής ψυχαναγκαστική θρησκευτική "εργασιοθεραπεία" (μελέτη, εκκλησιασμός, προσευχές, μορφή ευσέβειας, συμμετοχή στα ανυπόστατα "μυστήρια"), ψευδαίσθηση σωτηρίας (και, απολύτως δικαιολογημένη και, συχνά σωτήρια, ανασφάλεια), παθητική υποταγή σε ψευδαποστολική εκκλησιαστική "εξουσία" - διαρκής δουλεία στην δύναμη της αμαρτίας λόγω του Νόμου. Μια "παρά φύσιν" κατάσταση μόνιμης "κατήχησης", η οποία ουδέποτε ολοκληρώνεται, και στέλνει τελικά, κατά κανόνα, τους απηυδισμένους εκζητητές της σωτηρίας στο σπίτι τους - και, πιθανότατα, στην απώλεια! Ο σατανάς κάνει πολύ καλά τη δουλειά του μέσα στις εκκλησίες μετατρέποντάς τις σε συναγωγές του! Εκείνο που μισεί περισσότερο δεν είναι άλλο από το Ευαγγέλιο - και την απλότητά του.
Επιμύθιο: τελικά, λοιπόν, αρκεί το "πίστεψε στον Κύριο Ιησού και θα σωθείς (εσύ και ο οίκος σου)"; Η απάντηση στο ερώτημα δίνεται (όπως πολύ συχνά συμβαίνει με τα "ξεκάρφωτα" εδάφια) στο αμέσως επόμενο εδάφιο. Διαβάστε το - και, πιθανότατα (διότι το θρησκευτικό πνεύμα είναι πολύ πεισματάρικο), θα βρείτε την απάντηση...
Ε. Σταυρόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.