Ποιο είναι και τι επιτελεί το ευαγγέλιο στη ζωή μας

Σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά αποσπάσματα ολόκληρης της Αγίας Γραφής, ο Απόστολος Παύλος έρχεται αντιμέτωπος με τον θάνατο, αυτόν τον υπέρτατο εχθρό της ανθρωπότητας, διακηρύσσοντας με σθένος τα χαρμόσυνα νέα: ο Ιησούς θριαμβεύει και σε αυτόν τον τομέα, όπως και σε όλους τους άλλους. Στα εναρκτήρια εδάφια του 15ου κεφαλαίου της Α' Προς Κορινθίους Επιστολής, ο Παύλος μάς δείχνει πώς η ανάσταση του σώματος αποτελεί θεμελιώδη λίθο της χριστιανικής πίστης· είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ευαγγελίου. Ιδού τα λόγια του: 

«Αδελφοί, σας θυμίζω το χαρμόσυνο μήνυμα που σας έφερα με το κήρυγμά μου. Αυτό το μήνυμα το δεχτήκατε, σ’ αυτό παραμείνατε σταθεροί, μ’ αυτό και σώζεστε, αν βέβαια μένετε προσκολλημένοι σ’ αυτό, με το νόημα που σας το κήρυξα· εκτός εάν μάταια πιστέψατε. Σας παρέδωσα τη διδασκαλία που είχα κι εγώ παραλάβει και που έχει πρωταρχική σημασία: ότι δηλαδή ο Χριστός πέθανε, σύμφωνα με τις Γραφές, για τις αμαρτίες μας· ότι τάφηκε και ότι, σύμφωνα με τις Γραφές αναστήθηκε την τρίτη ημέρα.» (Α' Κορινθίους 15:1-4)

Σε αυτά τα λόγια ο απόστολος εκθέτει με απλό και άμεσο τρόπο την ουσία, το κλειδί, το θεμέλιο της πίστης, τα καλά νέα για τον Ιησού. Υπάρχουν δύο σαφείς διαχωρισμοί. Μιλάει για το τι κάνει το ευαγγέλιο και τι είναι το ευαγγέλιο. Ο Παύλος το προσεγγίζει με αυτή τη σειρά, αλλά εμείς θα την αλλάξουμε. Θα εξετάσουμε πρώτα το τι είναι το ευαγγέλιο, γιατί πολλοί άνθρωποι δεν το κατανοούν πραγματικά. Αν ρωτήσεις κάποιον "Τι είναι το ευαγγέλιο;", ίσως σου απαντήσει "Ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε". Όμως, αυτό δεν είναι το ευαγγέλιο, ούτε αυτό που λέει ο Παύλος ότι είναι. Πρέπει να κατανοήσουμε με ακρίβεια τι είναι το ευαγγέλιο, γι' αυτό θα το εξετάσουμε πρώτα και μετά θα επιστρέψουμε σε όσα λέει ο απόστολος ότι επιτελεί το ευαγγέλιο στη ζωή μας.

Σύμφωνα με τον Παύλο, υπάρχουν τρία στοιχεία που συνθέτουν το ευαγγέλιο. Λέει: "Σας παρέδωσα τη διδασκαλία που είχα κι εγώ παραλάβει και που έχει πρωταρχική σημασία". Από ποιον το παρέλαβε; Μας λέει σε άλλα σημεία ότι το παρέλαβε από τον ίδιο τον Κύριο. Ο Ιησούς τού φανερώθηκε και τον δίδαξε τι είναι το ευαγγέλιο. Δεν το έμαθε από τους άλλους αποστόλους· παραδόξως, κάποιοι ερμηνευτές εξακολουθούν να το υποστηρίζουν αυτό. Όμως, αν διαβάσετε τα εναρκτήρια λόγια του Παύλου στην επιστολή προς τους Γαλάτες, λέει: "ούτε εγώ το παρέλαβα από άνθρωπο ούτε το διδάχθηκα, αλλά διαμέσου αποκάλυψης του Iησού Xριστού" (Γαλάτες 1:12). Ο ίδιος ο Κύριος τού το παρέδωσε, και αυτό που παραδόθηκε στον Παύλο, από τα λόγια και τα χείλη του Ιησού, το μετέφερε στους Κορίνθιους. Εκείνοι το παρέλαβαν, το πίστεψαν, αποδέχτηκαν Εκείνον για τον οποίο τους μιλούσε, και έτσι έγιναν Χριστιανοί. Τώρα ο Παύλος λέει: "Αυτό είναι το περιεχόμενο αυτού του μηνύματος." Τους θυμίζει αυτό που τους είχε κηρύξει:

Πρώτον: "Ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μας, σύμφωνα με τις γραφές." Αυτό είναι το πρώτο στοιχείο. Δεν είναι εκπληκτικό που δεν αναφέρει τίποτα για ολόκληρη τη ζωή του Ιησού; Παρακάμπτει τη θαυμαστή γέννηση στη Βηθλεέμ, τα σιωπηλά χρόνια στη Ναζαρέτ, όλο το ταξίδι πάνω-κάτω στις πλαγιές της Ιουδαίας και της Γαλιλαίας, όλη την περιγραφή της διδασκαλίας και των θαυμάτων Του, και καταλήγει γρήγορα και απευθείας στον θάνατό Του. Εκεί, λέει ο Παύλος, βρίσκεται το ευαγγέλιο. Αυτό από μόνο του είναι αρκετά εντυπωσιακό, έτσι δεν είναι; Όμως, εκεί ξεκινά το ευαγγέλιο. Και ακόμα και εδώ, δεν λέει απλώς "Ο Χριστός πέθανε". Ρωτήστε σήμερα τους ανθρώπους τι είναι το ευαγγέλιο, όπως πρότεινα, και συχνά θα σας πουν "Λοιπόν, ο Ιησούς έζησε και πέθανε". Όχι, αυτό δεν είναι το ευαγγέλιο. Όλοι πιστεύουν ότι ο Ιησούς πέθανε. Δείτε οποιαδήποτε σύγχρονη παρουσίαση της ζωής του Ιησού, όπως το Jesus Christ Superstar, και θα δείτε ότι όλες τελειώνουν με τον θάνατο του Ιησού. Κάθε ανθρωπιστική φιλοσοφία σήμερα αποδέχεται το γεγονός ότι ο Ιησούς πέθανε. Όμως, αυτό δεν είναι καλά νέα. Τα καλά νέα είναι ότι ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μας, σύμφωνα με τις Γραφές. Αυτά είναι τα καλά νέα, ότι ο θάνατός Του πέτυχε κάτι για εμάς. Μας άλλαξε, μας λύτρωσε, μας ελευθέρωσε. Αυτός ο θάνατος είχε τεράστια σημασία στο μυαλό, την καρδιά και τα μάτια του Θεού, και αυτά είναι τα καλά νέα. Όπως το θέτει ο απ. Πέτρος στα λόγια του: "Αυτός τις αμαρτίες μας βάσταξε ο ίδιος στο σώμα του επάνω στο ξύλο" (Α' Πέτρου 2:24). Ή, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Ησαΐα: "Aυτός, όμως, τραυματίστηκε για τις παραβάσεις μας· ταλαιπωρήθηκε για τις ανoμίες μας· η τιμωρία, πoυ έφερε τη δική μας ειρήνη, ήταν επάνω σ’ αυτόν· και διαμέσου των πληγών τoυ γιατρευτήκαμε εμείς." (Ησαΐας 53:5).

Αυτά είναι τα καλά νέα, ότι ο Θεός έκανε κάτι για εμάς σε αυτό το θαυμαστό γεγονός του σταυρού. Καθώς στοχαζόμαστε τον σταυρό και τον θάνατο του Ιησού στη θέση μας, αντιλαμβανόμαστε ότι τα καλά νέα έγκεινται στο γεγονός ότι ο Θεός το παίρνει στα σοβαρά και είναι πρόθυμος να μας φερθεί με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που αξίζουμε, με βάση τον θάνατο του Ιησού για λογαριασμό μας. Αυτά είναι τα καλά νέα. Εκεί στον σταυρό, μας λένε, ασχολήθηκε με τις αποτυχίες μας, την ανταρσία μας, τις αμαρτωλές και γεμάτες ενοχές ζωές μας. Έκανε κάτι γι' αυτό, έτσι ώστε το αμαυρωμένο, σκοτεινό και λεκιασμένο παρελθόν να μη χρειάζεται πλέον να μας προβληματίζει. Έχει παραμεριστεί από τον θάνατο του Ιησού, και χάρη σε αυτό το γεγονός εισερχόμαστε στην ελπίδα και την ελευθερία.

Φυσικά, χωρίς αυτό το γεγονός, η ζωή είναι πραγματικά απελπιστική. Η φιλοσοφία που έχουν πολλοί άνθρωποι, ότι ο Θεός είναι ένας δικαστής που ζυγίζει το καλό και το κακό της ζωής - και αν το καλό υπερτερεί του κακού, εισέρχεσαι στον παράδεισο, ενώ αν όχι, πρέπει να πας στην κόλαση - δεν είναι μόνο αντιβιβλική, αλλά και παράλογη. Πώς θα μπορούσε ένας Θεός αγιότητας, δικαιοσύνης και αγνότητας να δεχτεί ποτέ οποιοδήποτε είδος κακού; Οι απαιτήσεις Του είναι για τελειότητα και ποτέ για τίποτα λιγότερο. Ο ίδιος είναι τέλειος και μας λέει ξανά και ξανά: "Γίνεστε τέλειοι, όπως εγώ είμαι τέλειος." Τι θα κάνουμε με ένα ένοχο παρελθόν υπό αυτό το πρίσμα; Η απάντηση, φυσικά, είναι τα καλά νέα. Στον σταυρό του Ιησού, ο Θεός έχει ήδη φροντίσει για το αμαρτωλό παρελθόν μας. Μας προσφέρει απλόχερα τη συγχώρεση των αμαρτιών.

Το δεύτερο στοιχείο του ευαγγελίου, σύμφωνα με τον Παύλο, είναι ότι ο Ιησούς όχι μόνο «πέθανε για τις αμαρτίες μας, σύμφωνα με τις γραφές» - κάτι που είχε προλεχθεί, αναμενόταν και εκπληρώθηκε στον σταυρό - αλλά και «τάφηκε». Κάθε φορά εκπλήσσομαι όταν το διαβάζω σε αυτό το απόσπασμα της Γραφής. Γιατί ο Παύλος συμπεριλαμβάνει την ταφή του Ιησού; Δεν είναι αρκετό που ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε; Δεν θα ήταν αυτά αρκετά καλά νέα; Λοιπόν, σίγουρα ο λόγος είναι ότι όταν οι μαθητές Του ήρθαν και κατέβασαν το σώμα του Ιησού από τον σταυρό, σηματοδότησαν την αποδοχή τους για το γεγονός του θανάτου Του.

Έχετε συνειδητοποιήσει ποτέ πόσο δύσκολο ήταν γι' αυτούς να δεχτούν το γεγονός ότι πέθανε; Δεν ήθελαν να το πιστέψουν όταν ο ίδιος τους το έλεγε. Το αρνούνταν, έκλειναν το μυαλό τους σε αυτό. Όταν συνέβη πραγματικά, έμειναν μουδιασμένοι και δύσπιστοι, γεμάτοι αγωνία και απρόθυμοι να πιστέψουν ότι όλες οι ελπίδες και τα όνειρά τους, όλα όσα είχαν χτίσει σε αυτά τα υπέροχα χρόνια μαζί Του, θα κατέρρεαν και θα γίνονταν απλώς κενές ελπίδες, άδεια όνειρα, στάχτη στα πόδια τους. Κάπου όμως, κάποιος ρεαλιστής ανάμεσά τους το αντιμετώπισε και είπε: «Πρέπει να πάμε να πάρουμε το σώμα Του και να το θάψουμε». Ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία προσφέρθηκε να διαθέσει έναν τάφο και με στοργικά χέρια κατέβασαν το σώμα Του από το σταυρό. Το τύλιξαν σε σάβανα, το έδεσαν σφιχτά, πήραν το κεφάλι Του και το τύλιξαν με ένα ξεχωριστό πανί. Τον βαλσάμωσαν με αρώματα και στη συνέχεια Τον τοποθέτησαν σε έναν τάφο όπου έμεινε για τρεις ημέρες και τρεις νύχτες. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι μαθητές πίστευαν ότι ήταν νεκρός. Στο μυαλό τους δεν υπήρχε καμία αμφιβολία γι' αυτό. Δεν θα μπορούσαν ποτέ να διανοηθούν ότι απλώς λιποθύμησε στον σταυρό ή έπεσε σε κώμα, γιατί οι ίδιοι είχαν τελέσει την κηδεία Του. Γι' αυτό ο Παύλος το προσθέτει εδώ. Σηματοδότησε την αποδοχή των μαθητών ότι ο Ιησούς ήταν πράγματι νεκρός.

Αλλά το τρίτο στοιχείο είναι, «ότι αναστήθηκε την τρίτη ημέρα σύμφωνα με τις γραφές». Για άλλη μια φορά εκπλήρωσε τις προφητείες. Είχε προβλεφθεί ότι θα πέθαινε, αλλά εξίσου αναμενόταν ότι θα ανασταινόταν από τους νεκρούς. Η Παλαιά Διαθήκη το έλεγε. Την τρίτη ημέρα, προς έκπληξη των μαθητών, εκπλήρωσε όλες τις προφητείες. Δεν αναζωογονήθηκε απλώς (δηλαδή, δεν επέστρεψε στην ζωή που είχε πριν), αναστήθηκε. Αυτό σημαίνει ότι επέστρεψε σε μια ζωή που δεν είχε ζήσει ποτέ πριν, μια αληθινή ζωή, μια δοξασμένη ζωή, μια διαφορετική ζωή, και όμως μέσα στο εκπληκτικό μυστήριο της ανάστασης, παρέμενε ο ίδιος ο Ιησούς με τις πληγές στο σώμα Του, που μπορούσαν να αγγίξουν και να νιώσουν και να δουν με τα μάτια τους. Αυτή είναι η ιστορία του ευαγγελίου - τρία βασικά γεγονότα. Δεν είναι δόγματα, δεν είναι φιλοσοφίες, δεν είναι ιδέες που είχαν οι άνθρωποι για το πώς πρέπει να είναι ο Θεός. Είναι απλά, αληθινά γεγονότα που συνέβησαν στην ιστορία και δεν μπορούν να εξαλειφθούν ή να αποφευχθούν. Τελεία και παύλα. Αυτά τα γεγονότα έχουν αλλάξει την ιστορία του κόσμου. Η πίστη μας δεν βασίζεται απλώς στη φιλοσοφία, αλλά σε γεγονότα που συνέβησαν και δεν μπορούν να μας τα αφαιρέσουν.

Αυτό είναι το ευαγγέλιο όπως το παρουσίασε ο Παύλος στους Κορινθίους. Αλλά σε αυτό υπονοείται ένα άλλο επίπεδο νοήματος που θέλω να αναφέρω εν συντομία πριν φτάσουμε στο τι κάνει το ευαγγέλιο. Σε όλες τις Γραφές διαβάζουμε ότι, όχι μόνο συνέβη αυτό στον Ιησού, αλλά παντού στον Λόγο του Θεού στη συνέχεια μαθαίνουμε ότι κατά κάποιο τρόπο αναμένεται να συμβεί και σε εμάς. Αυτό είναι επίσης μέρος του ευαγγελίου. Υπάρχει μια αίσθηση ότι αυτά τα γεγονότα για τον Ιησού - ο θάνατός Του, η ταφή Του και η ανάστασή Του - είναι μια προεπισκόπηση του τι πρόκειται να συμβεί σε εμάς όταν γίνουμε Χριστιανοί. Είναι ένα μοτίβο, αν θέλετε, μια εικόνα του πώς ο Θεός πρόκειται να εργαστεί μαζί μας. Κάτι μέσα μας θα πρέπει να πεθάνει όταν γίνουμε Χριστιανοί. Κάτι μέσα μας δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να ζει. Πρέπει να τελειώσει, πρέπει να πεθάνει. Καθώς διαβάζουμε τις Γραφές, βλέπουμε πόσα αποσπάσματα το αναφέρουν αυτό για εμάς. Πρέπει να αποβάλουμε τον παλιό άνθρωπο (Κολοσσαείς 3:9), επειδή είναι νεκρός μαζί με τον Χριστό (Κολοσσαείς 2:20). Μαθαίνουμε ότι είναι αυτός ο εγωιστής εαυτός, αυτός ο «θεός που είμαι εγώ», αυτή η επιμονή να μπορώ να διευθύνω τη ζωή μου και να παίρνω τις δικές μου αποφάσεις και να είμαι το αφεντικό του εαυτού μου - αυτό είναι που πρέπει να φύγει. Ο ίδιος ο Ιησούς το είπε. «Εάν κάποιος θέλει να έρθει πίσω από μένα, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει τον σταυρό του κάθε μέρα και ας με ακολουθήσει» (Ματθαίος 15:24, Μάρκος 8:34, Λουκάς 9:23).

Κάτι λοιπόν πρέπει να πεθάνει. Πονάει όταν συμβαίνει, δεν μας αρέσει καθόλου. Ταράζει τον εγωισμό μας, υποσκάπτει κάποιο βαθμό αυτοπεποίθησής μας. Ωστόσο, συνεχίζει να συμβαίνει συνέχεια, έτσι δεν είναι; Κάθε Χριστιανός το μαθαίνει αυτό. Εμπλέκεται σε μια διαδικασία που επαναλαμβάνεται συνεχώς, όπου κάτι μέσα του θανατώνεται και πρέπει να το εγκαταλείψει. Δεν σας αρέσει, δεν μου αρέσει, αλλά αυτό είναι μέρος του Χριστιανισμού - κάτι πρέπει να πεθάνει. Α, αλλά όταν πεθάνει, τότε πρέπει να ταφεί. Τι σημαίνει αυτό; Λοιπόν, και πάλι σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχτούμε το γεγονός ότι αυτό το πράγμα που πεθαίνει μέσα μας πρέπει να αφεθεί να κείτεται νεκρό. Αυτό είναι επίσης μέρος του ευαγγελίου. Δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να το αναβιώσουμε ξανά. Εάν αυτό το πράγμα είναι ο εγωιστής εαυτός, η πείνα για αυτοέκφραση και αυτοπραγμάτωση, για δοξασμό, για να είμαστε το κέντρο της προσοχής, τότε πρέπει να συμφωνήσουμε να το αφήσουμε να πεθάνει. Αυτό είναι όλο. Δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να το ξαναπάρουμε στα κρυφά και να το επαναφέρουμε στη ζωή. Πρέπει να το θάψουμε οριστικά.

Όμως, δεν είναι εύκολο, έτσι δεν είναι; Μας αρέσει να νιώθουμε σίγουροι για τον εαυτό μας. Μας αρέσει να έχουμε τον έλεγχο και την ευθύνη για τα πάντα στη ζωή μας. Δεν νιώθουμε άνετα να αφήσουμε άλλους να αποφασίσουν για εμάς ή να διαχειριστούν τις υποθέσεις μας, και έτσι προσπαθούμε συνέχεια να το αναστήσουμε. Όμως, ένα κομμάτι του ευαγγελίου είναι ότι πρέπει να θάψουμε ό,τι έχει πεθάνει. Αυτό εννοεί ο Παύλος όταν λέει, «ξεντυθείτε τον παλιό εαυτό σας που σταυρώθηκε με τον Χριστό» (Κολοσσαείς 3:9, Ρωμαίους 6:6). Αποτινάξτε τον, αφήστε τον να φύγει και μην προσπαθείτε να τον κρατήσετε, μη μένετε πεισματικά στα προσωπικά σας «κεκτημένα», γιατί (και αυτό είναι το τρίτο στοιχείο), αν το κάνουμε, αυτό οδηγεί αναπόφευκτα σε μια εκπληκτική ανάκαμψη. Ξαφνικά, ανακαλύπτουμε ότι μέσα στην ταπείνωση και τον πόνο του θανάτου, κάτι έχει συμβεί. Γίνεται μια ανάσταση και η τραγωδία μετατρέπεται σε θρίαμβο. Αυτό που νομίζαμε ότι ήταν το τέλος, γίνεται μια νέα αρχή, και μαζί της έρχεται ειρήνη, αγάπη και χαρά. Ανακαλύπτουμε ότι υπήρχε νόημα και σκοπός στην επώδυνη εμπειρία που βιώσαμε, όποια κι αν ήταν αυτή που μας οδήγησε στον θάνατο. Αυτό είναι επίσης μέρος του ευαγγελίου. Ο Παύλος λέει ότι ολόκληρος ο λόγος γι' αυτό είναι ώστε να μπορέσουμε να μπούμε σε μια νέα ζωή και να βιώνουμε ξανά και ξανά αυτή την αξιοσημείωτη αλήθεια στην καθημερινότητά μας.

Τώρα, προσθέτει μια προϋπόθεση εδώ. Δεν πρέπει να την προσπεράσουμε. Προσέξτε πώς το θέτει: «αν το κρατάτε σταθερά - εκτός αν πιστέψατε μάταια». Δεν επιθυμώ να το αναλύσω διεξοδικά, αλλά θέλω να τονίσω ότι είναι πιθανό να πιστέψει κανείς μάταια. Η πίστη σας στον Χριστό μπορεί να είναι τόσο επιφανειακή, ώστε να αποδέχεστε όλα τα λόγια του ευαγγελίου ως ένα είδος συμβολαίου ασφάλισης για να μη πάτε στην κόλαση, αλλά να μην αφήνετε τίποτα να αλλάξει μέσα σας. Αυτό ονομάζει ο Παύλος «πίστη μάταιη». Και συμβαίνει γύρω μας.

Πρόσφατα, άκουσα για έναν πολύ σημαντικό ηγέτη μιας εκκλησίας, έναν πρεσβύτερο, έναν αξιοσέβαστο άνθρωπο που ήταν πιστός Χριστιανός για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο οποίος ξέφυγε από τις πεποιθήσεις του και έπεσε σε ηθικά παραπτώματα στη ζωή του. Αυτό εγείρει το ερώτημα αν πίστεψε μάταια ή όχι. Μπορεί να υπάρχει μια τυπική συμμόρφωση με τον Χριστιανισμό, χωρίς να βλέπει κανείς την ανάγκη για πειθαρχία, μελέτη της Βίβλου, προσευχή ή συναναστροφή. Απλώς, επιδιώκει ό,τι μπορεί να αποκομίσει από αυτό. Αυτό σημαίνει να πιστεύεις μάταια. Ο Ιησούς είπε ότι αυτό δεν θα αντέξει στις δοκιμασίες της ζωής. Όταν έρθει η κρίση, καταρρέει και αποτυγχάνει. Για κάποιους τέτοιους, είπε: «Πολλοί θα μου πουν: 'Δεν κάναμε πολλά θαυμαστά έργα στο όνομά σου;'» Αλλά θα πει, «Δεν σας γνώρισα ποτέ. Φύγετε από εμένα» (Ματθαίος 7:22,23). Η δοκιμασία της αληθινής πίστης, βέβαια, είναι ότι δεν μπορείς να παραιτηθείς. Μπορεί να σκοντάψεις κατά καιρούς προσωρινά, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορείς να τα παρατήσεις.

Πριν από μερικά χρόνια, ένας νεαρός μου τηλεφώνησε και είπε: «Έχω κουραστεί να είμαι Χριστιανός. Έχω βαρεθεί. Προσπάθησα όσο μπορούσα και τίποτα δεν φαίνεται να λειτουργεί, οπότε θα το αφήσω». Ήθελα απλώς να σας ενημερώσω». Είπα, «Νομίζω ότι είναι καλή ιδέα. Γιατί δεν το κάνεις; Γιατί δεν τα παρατάς;». Εκείνος απάντησε, «Τι εννοείτε;». «Εσύ το είπες», απάντησα. «Είπες ότι θα τα παρατήσεις, και νομίζω ότι είναι καλή ιδέα. Γιατί δεν σταματάς να προσπαθείς να είσαι Χριστιανός και να ζήσεις όπως σου αρέσει; Μη δίνεις σημασία στη Βίβλο, ή στην εκκλησία, ή στον Λόγο του Θεού, ή σε τίποτα, και απλώς να διασκεδάσεις. Γιατί δεν το κάνεις;». Εκείνος μου είπε: «Ξέρετε ότι δεν μπορώ να το κάνω». Είπα, «Ναι, το ξέρω, και νομίζω ότι ήρθε η ώρα να το μάθεις κι εσύ!». Όχι, η δοκιμασία της αληθινής πίστης είναι ότι δεν μπορείς να παραιτηθείς.

Υπάρχουν, λοιπόν, δύο πράγματα που το ευαγγέλιο κάνει για εσάς, λέει ο Παύλος, δύο απλές διακρίσεις: Πρώτον, σας κάνει να σταθείτε. Παρατηρήστε ότι λέει, «σ’ αυτό το ευαγγέλιο που παραλάβατε, σταθήκατε, παραμείνατε σταθεροί». Αυτό σημαίνει ότι έχετε ένα θεμέλιο. Έχετε ένα σημείο αναφοράς για να αντιμετωπίσετε τη ζωή. Έχετε μια ασφάλεια στην οποία μπορείτε να καταφύγετε σε κάθε στιγμή πίεσης και προβλήματος και μπορείτε να σταθείτε σταθερά, ανεξάρτητα από το τι είδους δύναμη έρχεται εναντίον σας. Όταν πιστεύετε ότι ο Θεός έχει συγχωρήσει τις αμαρτίες σας για χάρη του Χριστού, όταν πιστεύετε ότι ο Θεός σας αγαπά και σας έχει δεχτεί ως παιδί του, όταν πιστεύετε ότι εργάζεται μέσα σας με τη δύναμη της αναστημένης ζωής του για να σας δώσει τη δυνατότητα να αγαπάτε και να ζείτε όπως πρέπει και να σας δώσει τη δύναμη να λέτε «Όχι» όταν χρειάζεται, έχετε ένα σημείο στήριξης που μπορεί να αντέξει οτιδήποτε. Αυτό, λέει ο Παύλος, είχαν αυτοί οι Κορίνθιοι. Ήταν αγαπημένοι από τον Θεό, επομένως είχαν ένα σημείο συναισθηματικής ασφάλειας. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που κάνει το ευαγγέλιο.

Σε έναν επικίνδυνο και ασταθή κόσμο όπως αυτόν, είναι πολύ σημαντικό να έχεις ένα μέρος όπου μπορείς να βρεις αγάπη, αποδοχή, κατανόηση και υποστήριξη σε όλες τις πιέσεις. Λοιπόν, αυτό ακριβώς κάνει το ευαγγέλιο. Όταν τα πράγματα είναι τρομακτικά και δυσοίωνα γύρω μας, το ευαγγέλιο μας δίνει μια αίσθηση σιγουριάς. Δεν ξέρω πώς νιώθετε όταν μαθαίνετε ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, ότι η Δύση είναι σε επιφυλακή. Αυτές οι μεγάλες δυνάμεις είναι έτοιμες να πιαστούν από τον λαιμό η μία την άλλη. Η Μέση Ανατολή φλέγεται και βρίσκεται σε αναταραχή. Πόλεμοι ξεσπούν στα αφρικανικά κράτη. Οι χώρες της Νότιας Αμερικής είναι ανήσυχες και γεμάτες βία και απειλή επανάστασης. Πώς σας κάνει να νιώθετε να ζείτε σε έναν τέτοιο κόσμο; Ποιος ξέρει, ο πόλεμος μπορεί να ξεσπάσει πολύ ξαφνικά και οι βόμβες να σφυρίξουν πάνω από το κεφάλι μας. Λοιπόν, μπροστά σε ένα αβέβαιο μέλλον, το ευαγγέλιο μας δίνει μια αίσθηση βεβαιότητας.

Θυμόμαστε, όπως διαβάζουμε σε αυτά τα υπέροχα λόγια από την προς Κολοσσαείς επιστολή, ότι υπάρχει Κάποιος που είναι πάνω από κάθε αρχή, εξουσία και δύναμη. Είναι Αυτός που έχει τον έλεγχο όλων όσα συμβαίνουν στη ζωή μας. Όταν σκοντάψεις, γλιστρήσεις και πέσεις, το ευαγγέλιο είναι εκεί όπου μπορείς να βρεις παρηγοριά και τη δύναμη να σηκωθείς ξανά, πληγωμένος στην ψυχή και πεινασμένος στην καρδιά, και να βρεις ανακούφιση, συγχώρεση και θεραπεία για την πληγωμένη σου καρδιά. Αυτό είναι το ευαγγέλιο: το γεγονός ότι ο Θεός σε αγαπά παρά τις ατέλειές σου και τις αδυναμίες σου. Είναι πάντα έτοιμος να σε σηκώσει ξανά, να απαλύνει τον πόνο σου, να σου δώσει μια νέα αρχή και να σε μάθει να βαδίζεις με τη δύναμη και τη χάρη Του. Αυτό είναι ένα ασφαλές μέρος για να σταθείς.

Ο Παύλος συνεχίζει λέγοντας ότι το ευαγγέλιο κάνει και κάτι άλλο - «διά του οποίου και σώζεστε». Το θέτει στον ενεστώτα. Δεν λέει «διά του οποίου σωθήκατε», που είναι παρελθοντικός χρόνος, ούτε «διά του οποίου θα σωθείτε», που είναι μελλοντικός. Λέει «σώζεστε» τώρα. Ο ενεστώτας δείχνει ότι αναφέρεται στην τωρινή μας ζωή και εμπειρία.

Υπάρχουν τρεις χρόνοι σωτηρίας, επειδή υπάρχουν τρία μέρη της ανθρώπινης ύπαρξής μας. Υπάρχει το πνεύμα, που είναι το ουσιαστικό «εσύ». Αυτό είναι που πραγματικά είμαστε. Είμαστε όλοι πνεύματα εδώ. Απλώς ζούμε μέσα σε αυτά τα διαφορετικά και πολύμορφα σώματα. Κάποια είναι όμορφα, άλλα όχι και τόσο, αλλά ζούμε μέσα σε αυτά. Αυτό που είμαστε είναι το πνεύμα, αλλά δεν μπορούμε να το δούμε. Κανείς δεν με έχει δει ποτέ πραγματικά, ούτε κι εγώ εσάς. Είμαστε πνεύματα. Όταν ήρθατε στον Χριστό, αυτό το πνεύμα αναγεννήθηκε, έγινε ζωντανό, κατοικήθηκε από το Άγιο Πνεύμα, συνδέθηκε με τον ίδιο τον Ιησού, κι έτσι εσείς κι Εκείνος γίνατε ένα Πνεύμα. Αυτή είναι η σωτηρία στο παρελθόν, ο παρελθοντικός χρόνος, με τον οποίο «σωθήκατε», όπως λένε άλλα σημεία.

Έπειτα, υπάρχει και η σωτηρία στο μέλλον: θα σωθείτε. Ο Παύλος θα μιλήσει για τα σώματά μας - αυτό είναι το θέμα αυτού του σημαντικού 15ου κεφαλαίου για την ανάσταση. Και το σώμα έχει μια θέση στο σχέδιο του Θεού. Ο Θεός δεν πρόκειται να το πετάξει. Ακόμα κι αν το αλέσουν και το κάψουν και το σκορπίσουν στον άνεμο, ο Θεός μπορεί να το επανασυνθέσει. Ο Θεός έχει έναν σκοπό για το σώμα σας. Θα το λυτρώσει και θα το αποκαταστήσει, και θα σας είναι χρήσιμο σε όλη την αιωνιότητα. Αυτή είναι η σωτηρία που θα έρθει.

Αλλά τώρα ο Παύλος μιλάει για την ψυχή, για τη ζωή σας, για τον τρόπο που ζείτε κάθε μέρα. Λέει ότι «σώζεστε» ανάλογα με το πόσο βασίζεστε στον Θεό που εργάζεται μέσα σας και επιτρέπετε στον εαυτό σας να είναι το όργανο της χάρης Του. Μιλάει για το να σας ελευθερώσει από το να σπαταλάτε τη ζωή σας. Μας λέει ότι καθώς περπατάμε μαζί Του, ό,τι κάνουμε αποκτά αιώνιο αντίκρισμα, όχι μόνο για τώρα, αλλά για πάντα. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα χρήματά σας για αιώνιο κέρδος, τον χρόνο σας για αιώνιο κέρδος, να αποθηκεύσετε θησαυρούς στον ουρανό και όχι στη γη. Ο τρόπος που χρησιμοποιείτε τον χρόνο σας και τις στιγμές σας, είτε με τη δύναμη του Θεού είτε με τις δικές σας δυνάμεις, θα καθορίσει τι θα είναι καλό και τι κακό στην κρίση του Χριστού, όταν «όλοι να εμφανιστούμε μπροστά στο βήμα του Xριστού, ώστε κάθε ένας να ανταμειφθεί σύμφωνα με εκείνα που έπραξε διαμέσου του σώματος, είτε αγαθό είτε κακό» (Β΄ Κορινθίους 5:10). Αυτό είναι το ευαγγέλιο. Μας δίνει σταθερότητα, μας δίνει ένα ακλόνητο θεμέλιο, ένα μέρος για να ανακάμψουμε, να θεραπευτούμε και να νιώσουμε πλήρεις, και τέλος να λυτρώσουμε την παρούσα ύπαρξή μας, ώστε να έχει αιώνιο νόημα καθώς ζούμε κάθε μέρα. Τι σπουδαίο θέμα! Τι υπέροχο πράγμα έχει ετοιμάσει ο Θεός για εμάς, σε αυτό το ασφαλές μέρος για να σταθούμε!

Ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μας, όπως λένε οι Γραφές. Τάφηκε. Αναστήθηκε από τους νεκρούς, όπως λένε οι Γραφές, ώστε κι εμείς να μάθουμε να πεθαίνουμε για τις αμαρτίες μας, να τις θάβουμε και να ανασταινόμαστε στη φρεσκάδα και τη νέα ζωή που βιώνουμε τώρα μέσω της πίστης στον Ιησού Χριστό.

Ray Stedman