Στην πραγματικότητα, η ίδια η ιδέα να έρθουμε στην εκκλησία για να εποικοδομήσουμε και να διακονήσουμε αμοιβαία τους αγίους, είναι ξένη στη σκέψη των περισσοτέρων πιστών του λεγομένου Βιβλικού Χριστιανισμού. Και όμως, η Καινή Διαθήκη δεν αναφέρει τίποτα για ένα αδρανές «βασίλειο ιεράτευμα», του οποίου η μόνη λειτουργία είναι να ψάλλει μερικούς ύμνους, να απορροφά κηρύγματα παθητικά και να ρίχνει τον οβολό του στο καλάθι της λογίας! Δεν είναι όμως αυτή η παθητικότητα εκ μέρους των πιστών το πιο προφανές πράγμα μέσα στις εκκλησιαστικές μας συναθροίσεις;Σε αντίθεση με τις ανθρωπογενείς παραδόσεις μας, η Καινή Διαθήκη διδάσκει ότι η συγκέντρωση με τους αδελφούς είναι ένα συμμετοχικό γεγονός όπου κάθε πιστός επιτρέπεται να συνεισφέρει το πνευματικό του χάρισμα για το κοινό συμφέρον (Α' Κορινθίους 12:7, 14:26). Σκεφτείτε τα ακόλουθα αποσπάσματα και αναρωτηθείτε: «Μου επιτρέπει η εκκλησία μου να συνεισφέρω με αυτόν τον τρόπο;»:
«Έχοντας, μάλιστα, διάφορα χαρίσματα, σύμφωνα με τη χάρη που δόθηκε σε μας, είτε προφητεία, ας προφητεύουμε σύμφωνα με την αναλογία τής πίστης· είτε διακονία, ας καταγινόμαστε στη διακονία· είτε κάποιος διδάσκει, ας καταγίνεται στη διδασκαλία· είτε κάποιος προτρέπει, στην προτροπή· αυτός που μεταδίδει, ας μεταδίδει με απλότητα· ο προϊστάμενος, ας προϊσταται με επιμέλεια· αυτός που ελεεί, ας ελεεί με πρόσχαρη διάθεση» (Ρωμαίους 12:6-8).
«Υπάρχουν διαιρέσεις χαρισμάτων, το Πνεύμα όμως είναι το ίδιο· υπάρχουν και διαιρέσεις διακονιών, ο Κύριος όμως είναι ο ίδιος· υπάρχουν και διαιρέσεις ενεργημάτων, ο Θεός όμως είναι ο ίδιος, που ενεργεί τα πάντα μέσα σε όλους... Σε κάθε έναν, όμως, δίνεται η φανέρωση του Πνεύματος προς το συμφέρον» (Α' Κορινθίους 12:4-14).
«Έτσι κι εσείς, επειδή είστε ζηλωτές πνευματικών χαρισμάτων, ζητάτε να περισσεύετε σ' αυτά για την οικοδομή της εκκλησίας» (Α' Κορινθίους 14:12).
«Τι πρέπει, λοιπόν, αδελφοί; Όταν συνέρχεστε, κάθε ένας από σας έχει ψαλμό, έχει διδαχή, έχει γλώσσα, έχει αποκάλυψη, έχει ερμηνεία· όλα ας γίνονται για οικοδομή» (Α' Κορινθίους 14:26).
«Βαστάζετε ο ένας τα βάρη του άλλου, και εκπληρώστε έτσι τον νόμο του Χριστού» (Γαλάτες 6:2).
«αλλά, ζώντας την αλήθεια με αγάπη, να αυξηθούμε σ' αυτόν σε όλα, αυτός που είναι η κεφαλή, ο Χριστός· από τον οποίο ολόκληρο το σώμα, καθώς συναρμολογείται και καθώς συνδέεται με κάθε συνάφεια των μελών που συνεργούν, σύμφωνα με την ανάλογη ενέργεια καθενός μέρους ξεχωριστά, κάνει την αύξηση του σώματος, για τη δική του οικοδομή, με αγάπη» (Εφεσίους 4:15,16).
«Ο λόγος του Χριστού ας κατοικεί μέσα σας πλούσια, με κάθε σοφία· διδάσκοντας και νουθετώντας ο ένας τον άλλον, με ψαλμούς και ύμνους και πνευματικές ωδές, ψάλλοντας με χάρη από την καρδιά σας στον Κύριο» (Κολοσσαείς 3:16, και Εφεσίους 5:19).
«Και ας φροντίζουμε ο ένας για τον άλλον, παρακινώντας σε αγάπη και καλά έργα· μη αφήνοντας το να συνερχόμαστε μαζί, όπως είναι συνήθεια σε μερικούς, αλλά προτρέποντας ο ένας τον άλλον· και μάλιστα, τόσο περισσότερο, όσο βλέπετε να πλησιάζει η ημέρα» (Εβραίους 10: 24,25 και Α' Θεσσαλονικείς 5:11,14).
«Κάθε ένας, ανάλογα με το χάρισμα που πήρε, υπηρετείτε ο ένας τον άλλον σύμφωνα μ' αυτό, ως καλοί οικονόμοι της πολυειδούς χάρης του Θεού. Αν κάποιος μιλάει, ας μιλάει σαν κάποιον που μιλάει λόγια Θεού· αν κάποιος υπηρετεί, ας υπηρετεί σαν κάποιον που υπηρετεί από τη δύναμη που χορηγεί ο Θεός, για να δοξάζεται σε όλα ο Θεός διαμέσου του Ιησού Χριστού…» (Α' Πέτρου 4:10,11).
Υπό το φως των παραπάνω κειμένων, οι πρώτες εκκλησιαστικές συναθροίσεις χαρακτηρίζονταν από αμοιβαία διακονία και οικοδόμηση ή από σιωπηλούς αγίους που κάθονταν παθητικά στα στασίδια τους; Οι συναντήσεις των πρώτων Χριστιανών επικεντρώνονταν στα χαρίσματα και τη συνεισφορά κάθε πιστού που ήταν παρών ή σε έναν άνθρωπο και το «περίφημο» κήρυγμά του;
Εάν η Καινή Διαθήκη διδάσκει ότι η σύναξη των αγίων πρέπει να χαρακτηρίζεται από πολλαπλή συμμετοχή και άσκηση των πνευματικών μας χαρισμάτων, γιατί οι περισσότεροι από εμάς πηγαίνουμε στην εκκλησία και δεν λέμε ή δεν κάνουμε τίποτα; Γιατί οι ποιμένες δεν ενθαρρύνουν τα μέλη τους να διακονούν και να οικοδομούν ο ένας τον άλλον τα πρωινά της Κυριακής; Πώς μπορούμε να συνεχίσουμε να δικαιολογούμε ότι αναθέτουμε την ευθύνη της αμοιβαίας οικοδόμησης και διακονίας στα χέρια επαγγελματιών - συνήθως - «κληρικών»; Ένας αδελφός το είπε σωστά: «Έχουμε αναθέσει ολόκληρη τη διακονία μας σε αμειβόμενους επαγγελματίες και έτσι ξεπουλήσαμε τα εκ γενετής δικαιώματά μας για ένα γεμάτο στασίδι».
Η αλήθεια είναι ότι μια εκκλησία με παθητικούς «λαϊκούς» και καταπονημένους «κληρικούς» να κάνουν ολόκληρο το έργο της διακονίας, απλώς δεν έχει βάση στην Καινή Διαθήκη. Ο Edward Schweizer, στην περιγραφή του για την παλαιοχριστιανική λατρεία, γράφει:
«Η ομαδικότητα της εκκλησίας και των διακονιών της δεν είναι αυτή ενός θεατρικού κοινού, όπου ένας ή περισσότεροι αμειβόμενοι ηθοποιοί παίζουν στη σκηνή, ενώ όλοι οι άλλοι κοιτάζουν. Ο καθένας συμμετέχει με το ιδιαίτερο χάρισμά του... Το Σώμα του Χριστού δεν είναι ένα σώμα στρατιωτών στο οποίο βλέπει κανείς στην καλύτερη περίπτωση τον σβέρκο του μπροστινού του... είναι ένα σώμα αποτελούμενο από μέλη που ζουν επικοινωνώντας, ζητώντας, παρηγορώντας, ελέγχοντας, μοιράζοντας τον Χριστό και τα χαρίσματά Του (The Service of Worship, Neotestamentica [Zwingli: Zurich, 1963] σελ. 335-336).
Ο D. Martyn Lloyd-Jones, ποιμένας του Westminster Chapel στο Λονδίνο, έχει πει:
«Δίνουμε στα μέλη της εκκλησίας μια επαρκή ευκαιρία να ασκήσουν τα χαρίσματά τους; Συμβαδίζουν οι εκκλησίες μας με τη ζωή της εκκλησίας της Καινής Διαθήκης; Ή μήπως υπάρχει υπερβολική συγκέντρωση στα χέρια των ποιμένων; Λέτε, «Παρέχουμε την ευκαιρία για τα χαρίσματα των πιστών σε διάφορες δραστηριότητες». Αλλά εξακολουθώ να ρωτώ: Εκδηλώνουμε την ελευθερία της εκκλησίας της Καινής Διαθήκης;... Όταν κάποιος κοιτάζει την εκκλησία της Καινής Διαθήκης και τη συγκρίνει με τη σημερινή εκκλησία, τρομάζει με τη διαφορά. Στην εκκλησία της Καινής Διαθήκης βλέπει κανείς σθένος και δραστηριότητα. Βλέπει μια ζωντανή κοινότητα με συνείδηση της δόξας και της ευθύνης της, με ολόκληρη την εκκλησία ως μια ευαγγελιστική δύναμη. Η ιδέα των μελών μιας εκκλησίας να έρχονται για να καθίσουν, να σταυρώσουν τα χέρια τους και να ακούσουν το κήρυγμα, είναι παντελώς ξένη με την Καινή Διαθήκη, και μου φαίνεται επίσης ξένη με αυτό που ανέκαθεν χαρακτήριζε την εκκλησία σε εποχές αφύπνισης και αναζωπύρωσης.» (Knowing the Times [Carlisle, PA: The Banner of Truth Trust, 1989] σελ.195-196).
Εάν οι ιδέες που περιέχονται σε αυτό το άρθρο είναι αληθινές, δεν είναι προφανές, λοιπόν, ότι έχουμε απομακρυνθεί σοβαρά από τη διδασκαλία της Γραφής; Σας ενοχλεί που τα περισσότερα από αυτά που συνδέουμε με την «εκκλησία», έχουν ελάχιστη σχέση με την Καινή Διαθήκη (π.χ. κτίρια εκκλησιών, ένας μόνος άνθρωπος που εμφανίζεται ως «ποιμένας», παθητικότητα «λαϊκών», κλπ.);
Πώς μπορούμε να ισχυριστούμε ότι παίρνουμε στα σοβαρά την Καινή Διαθήκη ως τον «κανόνα της πίστης και της πρακτικής μας», και όμως να κωφεύουμε σε ξεκάθαρα, αναμφισβήτητα πρότυπα πολλαπλής συμμετοχής που χαρακτήριζαν τις πρώιμες αποστολικές εκκλησίες; Εάν η τρέχουσα πρακτική μας έρχεται σε αντίθεση με την Καινή Διαθήκη, γιατί συνεχίζουμε να την προβάλλουμε ως τον αλάθητο οδηγό μας; Γιατί δεν παραδεχόμαστε απλώς ότι δεν μας ενδιαφέρει πραγματικά τι λέει η Καινή Διαθήκη και ότι προτιμούμε τον δικό μας τρόπο να κάνουμε τα πράγματα;
Αν θέλουμε να δούμε γνήσια εκκλησιαστική ανανέωση (αναπαλαίωση!), πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε ενάντια στις ψευδείς εκκλησιαστικές παραδόσεις και πρακτικές. Πρέπει να επανεξετάσουμε τις απόψεις μας για την τοπική εκκλησία, τη διακονία της και τη μορφή της εκκλησιαστικής ηγεσίας της — και να επιδιώξουμε να συμμορφώνουμε όλα όσα λέμε και κάνουμε υπό το φως των προτύπων της Καινής Διαθήκης. Όπως έχει πει ο John Stott: «Το σήμα κατατεθέν ενός αυθεντικού Χριστιανισμού δεν είναι η άκριτη επανάληψη των παλιών παραδόσεων, αλλά η προθυμία να υποβληθεί κάθε παράδοση, όσο αρχαία κι αν είναι, σε νέα Βιβλική εξέταση και, αν χρειαστεί, σε μεταρρύθμιση» («Basic Stott» Christianity Today [Ιαν. 8, 1996]).
«Μπροστά στον Λόγο, όλοι πρέπει να υποχωρούν.» — Μαρτίνος Λούθηρος
— Darryl M. Erkel
► Μπορεί να σ' ενδιαφέρει κι αυτό:
Μια αληθινή Εκκλησία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.