Τι είναι και τι δεν είναι η μετάνοια

Όλο και περισσότερο γίνεται φανερό ότι ζούμε, όπως κάποτε ειπώθηκε, σε μια «εποχή προσποίησης». Η μη αυθεντικότητα και η απατηλή επίφαση αφθονούν σε όλους τους τομείς της ζωής. Στους οικογενειακούς, εμπορικούς, κοινωνικούς και εκκλησιαστικούς χώρους, η υποκρισία όχι μόνο γίνεται ανοιχτά ανεκτή, αλλά θεωρείται σχεδόν αναγκαία για πρόοδο και επιτυχία στην απόκτηση αναγνώρισης μεταξύ των ανθρώπων.

Και αυτό δεν ισχύει μόνο όπου επικρατούν ετερόδοξες θρησκευτικές απόψεις. Και η προτεσταντική ορθοδοξία έχει τους επιφανειακούς δογματιστές της, που είναι έτοιμοι να πολεμήσουν άγρια για την ορθή διδασκαλία, αλλά καταφέρνουν να αγνοούν την ορθή ζωή με ελάχιστες ή και καθόλου τύψεις συνείδησης.

Νηστεία, φαγητό και Σαρακοστή: Παρακολουθεί ο Θεός τι τρώμε σήμερα;

Κάθε χρόνο, μεγάλος αριθμός ειλικρινών ανθρώπων αισθάνεται μια γνώριμη έλξη προς τη νηστεία και τους διατροφικούς κανόνες, ιδιαίτερα κατά την περίοδο που ονομάζεται Σαρακοστή. Η πίεση συνήθως παρουσιάζεται ως πνευματική ωριμότητα, βαθύτερη αφοσίωση και τρόπος να πλησιάσει κανείς περισσότερο τον Θεό. Κάτω από αυτή την πίεση κρύβεται ένας απλός φόβος. Πολλοί υποθέτουν ότι ο Θεός παρακολουθεί τι τρώνε και ότι το μενού γίνεται πίνακας βαθμολογίας της αγιότητας. Ακριβώς εκεί αρχίζει η σύγχυση, γιατί η Βίβλος πράγματι μιλά για τη νηστεία και το φαγητό, αλλά δεν τα αντιμετωπίζει με τον τρόπο που συχνά τα αντιμετωπίζει η σύγχρονη θρησκευτική παράδοση.

Το αρχέτυπο σχίσμα της Εκκλησίας

Το μεγάλο βάρος στη διακονία του αποστόλου Παύλου δεν ήταν το κήρυγμα, που αποτελούσε το αυτονόητο λειτούργημά του, αλλά "η μέριμνα πασών των εκκλησιών" και, συνακόλουθα, το "ποιος σκανδαλίζεται και εγώ δεν φλέγομαι;". Εκείνο που δεν έχουμε κατανοήσει επαρκώς (και κακώς, διότι αυτό είναι πολύ χρήσιμο πρακτικά για την κατανόηση του κρισιμότερου, διαχρονικά, προβλήματος της Εκκλησίας) είναι ότι, σε αντίθεση με τις φυλετικά ομοιογενείς εκκλησίες της Ιουδαίας και της Σαμάρειας που διακονούσαν οι Δώδεκα, οι εκκλησίες που ίδρυε ο Παύλος συντίθονταν όλες τους από το εκρηκτικό μείγμα Ιουδαίων της διασποράς και Ελλήνων. Αν υπήρχε, λοιπόν, δυσπιστία που δημιουργούσε προβλήματα μεταξύ παραδοσιακών και ελληνιζόντων Ιουδαίων στις εκκλησίες της Ιουδαίας, μπορεί κανείς να αναλογιστεί πόσο δύσκολη ήταν η κατάσταση στις μικρασιατικές και ευρωπαϊκές εκκλησίες, όπου αναμειγνύονταν οι εκπρόσωποι της πιο παραδοσιακής πολιτισμικής "έχθρας" (έτσι ονομάζει ο ίδιος ο Παύλος την αντιπαλότητα των δύο φυλών).

Η Εκκλησία κύκλους κάνει...

Για κάθε άνθρωπο υπάρχει ένας τρόπος να σχετιζόμαστε μεταξύ μας που είναι εγγενής στο DNA μας και έχει να κάνει με την εικόνα του Θεού. Δημιουργηθήκαμε για να αλληλεπιδρούμε με όλους χωρίς διακρίσεις (διαιρεμένες ομάδες), να συμμετέχουν όλοι και να υπάρχει ισότητα ανάμεσα σε όσους συγκεντρώνονται.

Αυτός ο τρόπος σχέσης μπορεί να απεικονιστεί με ένα σχήμα – τον κύκλο.

Το σχήμα του κύκλου αντιπροσωπεύει το ίδιο, ισότιμο επίπεδο ανήκειν και συμμετοχής. Επικοινωνεί ότι κανείς δεν είναι ανώτερος και ότι όλοι φέρνουμε τις διαφορές μας και τα ζητήματά μας μέσα στην ομάδα. Έτσι έχουμε σχεδιαστεί να λειτουργούμε, και αυτό είναι διάσπαρτο σε όλες τις σελίδες της Καινής Διαθήκης, καθώς ο Παύλος αποκαλύπτει το σχέδιο του «μυστηρίου των αιώνων» – την Εκκλησία (Εφεσίους 3:9,10).

Είναι ο «εκκλησιασμός» ένα θέαμα;

Όταν οι περισσότεροι Χριστιανοί σκέφτονται τη λέξη «εκκλησία», συνήθως εννοούν ότι θα πάνε σε ένα κτίριο, θα μπουν σε μια αίθουσα, θα κάθονται σιωπηλοί στα στασίδια τους και θα παρατηρούν τη διακονία ολίγων «εκλεκτών» προνομιούχων - δηλαδή, του ποιμένα και των βοηθών του. Γνωρίζουν ότι πολύ λίγα μπορεί να περιμένει κανείς από αυτούς — τους «λαϊκούς».

Στην πραγματικότητα, η ίδια η ιδέα να έρθουμε στην εκκλησία για να εποικοδομήσουμε και να διακονήσουμε αμοιβαία τους αγίους, είναι ξένη στη σκέψη των περισσοτέρων πιστών του λεγομένου Βιβλικού Χριστιανισμού. Και όμως, η Καινή Διαθήκη δεν αναφέρει τίποτα για ένα αδρανές «βασίλειο ιεράτευμα», του οποίου η μόνη λειτουργία είναι να ψάλλει μερικούς ύμνους, να απορροφά κηρύγματα παθητικά και να ρίχνει τον οβολό του στο καλάθι της λογίας! Δεν είναι όμως αυτή η παθητικότητα εκ μέρους των πιστών το πιο προφανές πράγμα μέσα στις εκκλησιαστικές μας συναθροίσεις;

Η εξουσία ενός ποιμένα (βίντεο)

Γιατί ο Ιησούς διακήρυξε ότι η εξουσία ενός ηγέτη της εκκλησίας έπρεπε να είναι σαν εκείνη αυτών που είχαν τη λιγότερη εξουσία στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία;

Τι είναι το ποιμαντικό χάρισμα;

Οι Χριστιανοί χρειάζονται ηγεσία δοσμένη από τον Θεό. Η Αγία Γραφή λέει ότι δίνεται ένα ιδιαίτερο χάρισμα για να διακονεί την τοπική εκκλησία. Αυτό είναι το χάρισμα, ή το λειτούργημα, του ποιμένα. Σύμφωνα με τη Βίβλο, οι ικανότητες του ποιμένα είναι δοσμένες από τον Θεό. Ο Παύλος έγραψε:

«Kαι αυτός έδωσε άλλους μεν αποστόλους, άλλους δε προφήτες, άλλους δε ευαγγελιστές, άλλους δε ποιμένες και διδασκάλους» (Εφεσίους 4:11).

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι αυτό είναι το μόνο σημείο όπου το χάρισμα του ποιμένα αναφέρεται ανάμεσα στα πνευματικά χαρίσματα ή στα λειτουργήματα της εκκλησίας. Υπάρχουν αρκετές παρατηρήσεις που μπορούμε να κάνουμε.

Εκκλησιαστικές παραδόσεις με «δανεικά» από τον κόσμο

Θα μπορούσαμε να κατατάξουμε τις ιδέες των ανθρώπων για την εκκλησία σε δύο «στρατόπεδα» – το παραδοσιακό και το Βιβλικό. Με τον όρο «παραδοσιακές» ιδέες, εννοώ ιδέες για τη φύση, τον σκοπό ή τη λειτουργία της εκκλησίας, που δεν υπάρχουν στην Καινή Διαθήκη.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η ιδέα είναι λάθος, αλλά είναι σημαντικό να προσδιορίσετε την προέλευση ή τις ρίζες των ιδεών, επειδή μπορεί να είναι πραγματικά χρήσιμο για να διακρίνετε εάν κάτι είναι υγιές, ανθυγιεινό ή ουδέτερο. Μπορεί επίσης να υπάρχουν περισσότερες αποχρώσεις σε αυτό. Ίσως μια ιδέα να είναι υγιής σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, αλλά όχι σε ένα άλλο.