Και μπορεί οι αστήρικτοι και οι αδόκιμοι να επικαλούνται εδάφια όπως "εν Χριστώ Ιησού δεν υπάρχει Ιουδαίος ή Έλληνας ή βάρβαρος, άνδρας ή γυναίκα" (θέλοντας συχνά να προωθήσουν τη unisex αντίληψη για τα δύο φύλα), αλλά αγνοούν ότι αυτή η βαρυσήμαντη διακήρυξη του αποστόλου αφορά στην πλήρη ισότητα των πιστών στην εν Χριστώ σωτηρία και υιοθεσία, δίχως βέβαια να αναιρεί ούτε τη φυσική ούτε τη λειτουργική ιδιαιτερότητά τους. Φυσικά, οι άγιοι διατηρούσαν - και διατηρούν - τη φυσική γενετική τους ταυτότητα, με ό,τι αυτή συνεπάγεται, αλλιώς δεν χρειάζονταν ούτε οι Επιστολές εκείνες που απευθύνονται ειδικά στους Ιουδαίους (προς Εβραίους, Α' Πέτρου), ούτε οι ειδικές, διακριτές, αποστολικές οδηγίες για τη στάση των ανδρών και των γυναικών αγίων στην Εκκλησία και στην οικογένεια.
Οι ιδρυμένες, λοιπόν, από τον Παύλο εκκλησίες (όπως, άλλωστε, και οι ιδρυμένες από τον απόστολο Βαρνάβα, την αποστολική κλήση του οποίου έχουμε, κακώς, την τάση να αγνοούμε - ασχέτως αν δεν διαθέτουμε καθόλου πληροφορίες για τη διακονία του) αποτελούνταν αρχικά, κατά κανόνα, από Ιουδαίους και κάποιους Έλληνες προσήλυτους της συναγωγής (με τις σχετικές εξαιρέσεις, όπως π.χ. την "πόλη κολωνία" των Φιλίππων, όπου η πλειονότητα των κατοίκων ήταν απόμαχοι Ρωμαίοι στρατιωτικοί, έτσι που η, μάλλον πολυταξιδεμένη, προσήλυτη έμπορος Λυδία, ελλείψει συναγωγής κατέβηκε στο ποτάμι να συμπροσευχηθεί μαζί με κάποιες άλλες γυναίκες, που πιθανώς είχε η ίδια προσηλυτίσει). Πολύ γρήγορα, όμως, στις εκκλησίες αυτές άρχισαν να προστίθενται, σχετικά μαζικά, Έλληνες κατηχούμενοι και πιστοί, με αποτέλεσμα η απρόσκοπτη (κατά το δυνατόν) κοινωνία των αγίων να καθίσταται δυσχερής.
Σαν μια κλεψύδρα, που το περιεχόμενό της μετατοπίζεται από την μια μεριά στην άλλη, οι εκκλησίες έφτασαν να γεμίζουν με Έλληνες έτσι που οι Ιουδαίοι κατέληξαν σταδιακά μικρή μειοψηφία - και, μάλιστα, ξαναβρέθηκαν στην γνωστή κατάσταση εξουθένησης και "κατακαύχησης" των Ελλήνων εναντίον τους. Αν, τώρα, λάβουμε υπόψη μας ότι και οι ίδιοι δεν υστερούσαν καθόλου σε παρόμοιου είδους υπεροψία, τότε αρχίζουμε να κατανοούμε καλύτερα πού ακριβώς οφείλονταν, κατά πάσα πιθανότητα, τα σχίσματα που εκδηλώνονταν με τις γνωστές "αταξίες" κατά τη διάρκεια του Κυριακού δείπνου στην εκκλησία της Κορίνθου (που ήταν ακόμα σχεδόν μοιρασμένη στη σύνθεσή της). Προφανώς, κατά κανόνα, "οι του Κηφά" ήταν Ιουδαίοι, που αναγνώριζαν το "ευαγγέλιο της περιτομής" και τον Πέτρο ως τον κατεξοχήν διάκονό του κλπ. Εκείνο που δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα - καθώς με σοφή διακριτικότητα ο Παύλος αποφεύγει, ίσως, να αποδώσει άμεσα την ευθύνη σε συγκεκριμένης προέλευσης σχίσμα - είναι ποιοι από τους δύο συμπεριφέρονταν με τόση αποκοτιά στους αδελφούς τους (χωρίς να αποκλείεται καθόλου να ίσχυε και για τους δύο).
Καθώς, η ποσοτική αναλογία ανατρέπεται σύντομα υπέρ των Ελλήνων, ο απόστολος Παύλος αναγκάζεται - πράγμα που συνήθιζε να αποφεύγει - να θέσει ανοιχτά το ζήτημα στην προς Ρωμαίους επιστολή (αν και εκεί αποφεύγει την επανάληψη όταν θίγει, επίσης διακριτικά, το ζήτημα των τροφών και της "ασθενούς συνείδησης των αδελφών", των οποίων δεν είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε τη φυλετική καταγωγή). Εκεί, στο κεφ.11 γίνεται για πρώτη φορά αυστηρός, κατακρίνοντας την τάση των "Ελλήνων" να "κατακαυχώνται" κατά των "Ιουδαίων" και, μάλιστα, ίσως αποσιωπώντας το από αιδημοσύνη, δεν αναφέρεται καν σε αδελφούς, αλλά συνολικά στους Ιουδαίους!
Η καταστατική αρχή του Αγίου Πνεύματος, με βάση την οποία ο απόστολος Παύλος πασχίζει να διαχειριστεί αυτό το οξύτατο πρόβλημα της Εκκλησίας, διατυπώνεται από τον ίδιο στο 2ο κεφ. της προς Εφεσίους επιστολής: "...νυνί δε εν Χριστώ Ιησού υμείς οι ποτέ όντες μακράν εγγύς εγενήθητε εν τω αίματι του Χριστού. Αυτός γάρ εστιν η ειρήνη ημών, ο ποιήσας τα αμφότερα έν και το μεσότειχον του φραγμού λύσας κλπ" (Εφεσ. 2:13-32) σε μια περικοπή καθοριστικής σημασίας και εξαιρετικά πολυεπίπεδη θεολογικά, το κεντρικό μήνυμα της οποίας είναι ότι ο σταυρός του Χριστού "εποίησε ειρήνην" ανάμεσα σε Ιουδαίους και Έλληνες, ειρήνη που δεν πρέπει ποτέ να διαταράσσεται στις εκκλησίες του Θεού.
Ο ίδιος, όμως, αυτός ο σταυρός του Χριστού, που "εποίησε τα αμφότερα έν", έκανε τον απόστολο Παύλο να γίνει εντελώς άτεγκτος σε οποιαδήποτε απόπειρα "ματαίωσής" του, "κατάργησης του σκανδάλου του", η οποία πάντοτε οφειλόταν σε Ιουδαϊκή παρέμβαση. Οι Ιουδαίοι πιστοί μπορούσαν να τηρούν, μέχρι καιρού, τον Νόμο (αν και όχι ως μέσο δικαίωσης), και η επιστολή προς Εβραίους είχε ακριβώς ως σκοπό τη (δύσκολη...) συνειδητοποίηση ότι αυτό δεν ήταν πλέον καθόλου απαραίτητο, αλλά οποιαδήποτε σχετική πίεσή τους προς τους Έλληνες - ειδικά μετά την απόφαση που ελήφθη από το Άγιο Πνεύμα και την εκκλησία στην επίσημη σύναξη της Ιερουσαλήμ - έθετε αναπόδραστα τους "πολλούς και ανυποτάκτους, ματαιολόγους και φρεναπάτας, μάλιστα τους εκ περιτομής (δηλαδή, Ιουδαίους)", "τους ταράσσοντες τους πιστούς και αγίους", κάτω από την ανατριχιαστικά ολέθρια προοπτική του"αναθέματος", δηλαδή της οριστικής και ανέκλητης αποκοπής από κάθε πιθανότητα "συνδιαλλαγής" με τον ζωντανό Θεό! Αυτό ακριβώς το θέμα είναι που πραγματεύεται, με εντονότατα "πολεμικό" ύφος γραφής, η προς Γαλάτες επιστολή.
Ωστόσο - και παρά την πολύ αυστηρή αντιμετώπιση από τον απόστολο Παύλο - τόσο η παράνομη δραστηριότητα αυτών των Ιουδαίων, ψευδαδέλφων πλέον, όσο και η δηλητηριώδης επίδραση της κακοδιδασκαλίας τους, που συνιστούσε πια αίρεση απώλειας, σε πολλούς Έλληνες πιστούς, δεν έπαψαν ποτέ να ταλανίζουν τις εκκλησίες και τελικά, καθώς η ζύμη έχει την ικανότητα να εξαπλώνεται διαρκώς, να τις αλώσουν σε μεγάλο ποσοστό. "Η πεποίθηση και η ευπροσώπηση στη σάρκα" είναι, άλλωστε, τόσο βαθιά ριζωμένες στον θρησκευόμενο "ψυχικό" άνθρωπο, έτσι ώστε το "έτερο ευαγγέλιο" του φαίνεται πάντοτε πολύ πιο πειστικό. Μόνο οι "παραλαβόντες το Ευαγγέλιο", οι "υπακούσαντες εκ καρδίας στον τύπο της διδαχής και παραδοθέντες σ' αυτόν", "οι βαπτισθέντες - έτσι - μέσα σε ένα Πνεύμα (γεγονός που κάποιοι σύγχρονοι ιουδαΐζοντες ταυτίζουν πλανημένα με τη λήψη του χαρίσματος των γλωσσών ή, συχνότερα, και με την απομίμησή του), για να είναι ένα σώμα", μπορούν πραγματικά να έχουν την επίγνωση της πραγματικότητας του ακαριαίου θανάτου τους ως προς τον Νόμο κατά την ίδια στιγμή που πίστεψαν στο Ευαγγέλιο (θεμελιώδης αποστολική διδασκαλία, η οποία είναι ακατανόητη και απεχθής παράλληλα για όλους τους θρησκευόμενους - μη εξαιρουμένων καθόλου και των "βιβλικών"). Αλλά ακόμα και αυτοί δεν είναι εντελώς απρόσβλητοι από την καταστροφική "ζύμη των Φαρισαίων" - γεγονός που μαρτυρείται εύγλωττα από την προς Γαλάτες επιστολή.
Η τελική κατάληξη αυτής της "ιουδαϊκής μόλυνσης" της Εκκλησίας είναι η διαιώνιση αυτού του αρχέγονου σχίσματος (που, θυμίζω, πήρε την μορφή του "ει δε αλλήλους δάκνετε και κατεσθίετε"! - είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά χρησιμοποιούνται τα ρήματα. Ακόμα και σήμερα, σε κάθε εκκλησία, πέρα από την εξωτερική, "επίσημη" και κυρίαρχη τάση (είτε ιουδαΐζουσα, είτε ελληνίζουσα) αυτό το αρχέγονο σχίσμα υφίσταται καταπιεσμένο από τους μονολόγους των ελεγχόμενων και τυραννικών αμβώνων, οι οποίοι ουσιαστικά υπάρχουν ακριβώς για να το καταστέλλουν... Το μόνο δε ιστορικά διαφοροποιημένο στοιχείο έγκειται απλώς στην ευρηματικότητα των ιουδαϊζόντων Ελλήνων να επινοούν διάφορες "ψευδονομικές" παραλλαγές του μοτίβου "Ευαγγέλιο + Χ" ("μυστήρια", "σωτηριακός εκκλησιασμός", νομική χρήση της Αγίας Γραφής, εσχατολογικές έριδες κ.α.π.).
Φυσικά, η τεχνική της καταστολής του αρχέγονου σχίσματος είναι η απολύτως χείριστη διαχείρισή του, διότι αυτή αποτελεί τον πλέον ασφαλή τρόπο διαιώνισής του, αλλά και πνευματικής καταστροφής τόσο των αγίων, όσο και των κατηχουμένων: μόνο η ελευθερία οδηγεί στην αλήθεια και αντιστρόφως.
Τέλος, αξίζει εδώ να επισημανθεί ότι η πόλωση αυτή έχει γίνει ακόμα εντονότερη μετά την επανίδρυση του κράτους του Ισραήλ και της μονίμως τεταμένης πολιτικής κατάστασης στη Μέση Ανατολή, που αυτή η επανίδρυση σηματοδότησε. Αν κάποιος αμφιβάλλει για αυτό, μια σύντομη περιήγηση σε ιστοσελίδες - κυρίως απηυδισμένων από την εκκλησιαστική υποκρισία - αδελφών στο facebook θα τον κάνει να εκπλαγεί με την οξύτητα των σχετικών αντιπαραθέσεων...
— Ε. Σταυρόπουλος
► Μπορεί να σ' ενδιαφέρει κι αυτό:
Η "μητέρα" όλων των ...πλανών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.