Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η ιδέα είναι λάθος, αλλά είναι σημαντικό να προσδιορίσετε την προέλευση ή τις ρίζες των ιδεών, επειδή μπορεί να είναι πραγματικά χρήσιμο για να διακρίνετε εάν κάτι είναι υγιές, ανθυγιεινό ή ουδέτερο. Μπορεί επίσης να υπάρχουν περισσότερες αποχρώσεις σε αυτό. Ίσως μια ιδέα να είναι υγιής σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, αλλά όχι σε ένα άλλο.Δανεισμός από τον κόσμο
Μια πολύ συνηθισμένη πρακτική είναι να παίρνουμε τις Γραφές και να τις ερμηνεύουμε έτσι, ώστε να ταιριάζουν σε μια κουλτούρα ή ένα πλαίσιο. Οι τρόποι διείσδυσης του κόσμου στην εκκλησία δεν είναι κάτι καινούργιο. Όλες οι επιστολές του Παύλου γράφτηκαν για εκκλησίες που πάλευαν συνεχώς με τον πειρασμό να σκέφτονται και να ενεργούν όπως ο κόσμος. Έπρεπε να τους υπενθυμίζει συνέχεια την ολότητα του ευαγγελίου - ότι το να είσαι μέλος της οικογένειας και της βασιλείας του Θεού, περιλάμβανε το να αφήνεις πίσω τους δρόμους του κόσμου.
Δεν έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Αν κοιτάξετε το γενικό χριστιανικό τοπίο, μια ειλικρινής εκτίμηση θα ήταν ότι κάνουμε το ίδιο πράγμα. Δανειζόμαστε πολλά από τον κόσμο, και μετά έχουμε κάθε λογής προβλήματα. Πολλές φορές δανειζόμαστε από τον κόσμο και δεν ξέρουμε καν ότι είναι ανθυγιεινό. Πολλές σύγχρονες εκκλησίες το κάνουν αυτό, χωρίς καν να το αναγνωρίζουν.
Αυτό που τείνει να συμβεί, είναι οι εκκλησίες να έχουν τις δικές τους ιδέες ή να δανείζονται πράγματα από την κοσμική κουλτούρα, που τελικά γίνονται παραδόσεις. Τότε η παράδοση ερμηνεύει τη Βίβλο, έτσι ώστε οι παραδόσεις να γίνονται «Βιβλικές».
Μπορείτε να πάρετε μια παράδοση και μετά να πάτε να βρείτε Βιβλικά αποσπάσματα που φαίνονται να την υποστηρίζουν, να τα αφαιρέσετε από το Βιβλικό πλαίσιο και να τα συγκολλήσετε σε μια σελίδα. Μετά, μπορείτε να ισχυριστείτε πως η Βίβλος διδάσκει ότι η παράδοσή σας είναι Βιβλική.
Οι μεταφράσεις της Βίβλου προσθέτουν ένα επίπεδο πολυπλοκότητας σε αυτό. Αν και οι περισσότερες είναι γενικά ικανοποιητικές, μπορεί να υπάρχουν ορισμένα προβλήματα με τις λέξεις που επιλέγουν οι μεταφραστές (για όποιους λόγους τις επέλεξαν). Υπάρχουν μερικές πραγματικά μη βέλτιστες λέξεις που χρησιμοποιούνται σε μια πληθώρα σημείων της Βίβλου, που κάνουν να φαίνεται ότι οι συγγραφείς της υποστηρίζουν ιδέες, που αυτοί οι ίδιοι δεν είχαν ποτέ κοινοποιήσει αρχικά.
Παραδείγματα παραδόσεων που ερμηνεύουν τη Βίβλο
Ένα παράδειγμα παράδοσης που ερμηνεύει τη Βίβλο θα ήταν…
«Εκκλησία είναι ένα κτίριο στο οποίο πηγαίνεις».
Όταν κάποιος λέει ότι «πηγαίνει στην εκκλησία», αναφέρεται γενικά σε ένα κτίριο στο οποίο θα πάει. Σε πολλά μυαλά, αυτό έχει γίνει «Βιβλικό», επειδή η Βίβλος λέει «μη αφήνοντας το να συνερχόμαστε μαζί» (Εβραίους 10:25).
Κάποιοι χρησιμοποιούν αυτό το εδάφιο για να πουν στους ανθρώπους ότι πρέπει να πηγαίνουν σε ένα κτίριο κάθε Κυριακή. Το πρόβλημα είναι ότι τα εκκλησιαστικά κτίρια δεν υπήρχαν για τα πρώτα 300 περίπου χρόνια της εκκλησίας, επομένως δεν είναι πραγματικά Βιβλική εντολή. Είναι μια παράδοση που ήρθε αργότερα.
Ένα άλλο παράδειγμα…
Μια εκκλησιαστική συγκέντρωση περιλαμβάνει, να πηγαίνετε και να ακούτε τον ίδιο άνθρωπο να δίνει διαλέξεις για την Αγία Γραφή από έναν άμβωνα, βδομάδα με τη βδομάδα για χρόνια.
Σε πολλά μυαλά, αυτό έχει γίνει «Βιβλικό», επειδή η Γραφή λέει «να κηρύξεις τον λόγο» (Β' Τιμόθεο 4:2). Ενώ το κήρυγμα (και ακριβέστερα, η διδασκαλία - εδ. 2β) για την αποκάλυψη του Χριστού ΕΙΝΑΙ μια Βιβλική ιδέα, το να ακούς το ίδιο πρόσωπο να κηρύσσει κάθε βδομάδα για χρόνια από έναν άμβωνα, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Βιβλική ιδέα. Οι ρίζες του προέρχονται από την ελληνική ρητορική τέχνη πειθούς και ψυχαγωγίας.
Ιδέες για την εκκλησία που δεν είναι Βιβλικές
Σε αυτές τις γραμμές, παραθέτουμε μερικές παραδοσιακές ιδέες για την εκκλησία που δεν είναι Βιβλικές.
«Η εκκλησία είναι ένα κέντρο εκμάθησης όπου πηγαίνεις για να τραφείς».
Είναι σύνηθες για έναν Χριστιανό να αιτιολογεί την αλλαγή εκκλησίας, όπως «δεν ένιωθα ότι τρέφομαι». Αυτή η ιδέα βλέπει την εκκλησία ως ένα μέρος στο οποίο πηγαίνετε για να μάθετε κάτι που θα σας βοηθήσει στην ανάπτυξή σας με τον Θεό.
«Η εκκλησία είναι ένα χώρος όπου πηγαίνεις για να παρακολουθήσεις χριστιανικές δραστηριότητες».
Αυτό αναπτύχθηκε (στις ΗΠΑ) με ένα κίνημα «ευαίσθητο στον αναζητητή», όπου χτίστηκαν μεγάλα κτίρια και σκηνές για μεγάλες θεατρικές παραγωγές. Περιλαμβάνουν ροκ συναυλίες με χριστιανική μουσική και μια ομιλία από έναν πολύ ταλαντούχο ομιλητή, που σας αφήνει συναισθηματικά φορτισμένους όταν τελειώσει. Βασικά, πας για μια παράσταση και παίρνεις κάτι από αυτή την παράσταση. Είναι σαν να πηγαίνεις σε μια κοσμική συναυλία με διάλεξη, στον κινηματογράφο ή σε ένα σόου στο Μπρόντγουεϊ.
«Η εκκλησία είναι μια εταιρία που παρέχει χριστιανικά αγαθά και υπηρεσίες», όπου επιλέγετε αυτό που θέλετε να κάνετε.
Υπάρχει ένα προσωπικό με διοικητικό συμβούλιο (πρεσβύτεροι), Διευθύνοντα Σύμβουλο (ποιμένας) κ.λπ. και η δουλειά τους είναι να σας εξυπηρετήσουν με μια εμπειρία και να παρέχουν υπηρεσίες που μπορεί να χρειαστείτε. «Αγοράζουμε» αυτά τα αγαθά και τις υπηρεσίες, δίνοντας χρήματα για να συνεχίσει να λειτουργεί το όλο σύστημα.
«Η εκκλησία είναι μια κοινωνική λέσχη».
Είναι ένα μέρος που φέρνει κοντά ανθρώπους με παρόμοιες πεποιθήσεις για να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους. Φέρνει κοντά τους Χριστιανούς, για να αναπτύξουν σχέσεις και να τις διατηρήσουν.
«Η εκκλησία είναι ένα εμπορικό κέντρο».
Είναι ένα μέρος με προγράμματα από τα οποία μπορείτε να διαλέξετε. Κάνεις πράγματα που θέλεις να κάνεις και δεν κάνεις πράγματα που δεν θέλεις να κάνεις. «Τρέφεσαι» από τις διαλέξεις του ποιμένα; Μένεις. «Δεν τρέφεσαι;». Φεύγεις και πηγαίνεις σε άλλο «κατάστημα»...
Ποιο είναι το τέλος του παιχνιδιού;
Σκεφτείτε… Ποιο είναι το «τέλος του παιχνιδιού» για όλες αυτές τις ιδέες σχετικά με το τι είναι η εκκλησία; Μπορεί να υπάρχει κάποιο καλό σε όλα αυτά. Αλλά όταν σκεφτόμαστε την εκκλησία με αυτόν τον τρόπο, πού μας αφήνει; Το «τέλος του παιχνιδιού» με όλα αυτά επικεντρώνεται στην προσωπική ικανοποίηση.
Έχουν γίνει προσπάθειες επίτευξης μιας στενότερης σχέσης με τον Θεό, αλλά απέχουν πολύ για να ανταποκριθούν στο «τέλος του παιχνιδιού» του σκοπού και του σχεδίου του Θεού για μια εκκλησία που θα είναι έκφραση της ζωής της εν Χριστώ κοινότητας.
Για πολλούς Χριστιανούς, το τέλος του παιχνιδιού είναι να «πάνε στην εκκλησία» και να πάρουν ό,τι μπορούν από εκεί, για να πάνε να ζήσουν μια ευτυχισμένη ζωή. Έχουν πειστεί ότι η επιλογή του Ιησού είναι η καλύτερη, και ότι η σχέση με τον Θεό οδηγεί σε μια πιο ευτυχισμένη ζωή.
Δυστυχώς, αυτό το «τέλος του παιχνιδιού» δεν ευθυγραμμίζεται με τον σκοπό της εκκλησίας, και υπάρχουν σημαντικές συνέπειες από αυτό.
Τα πράγματα φαίνεται να αλλάζουν
Αλλά τα πράγματα φαίνεται να αλλάζουν. Ίσως πριν από 20 περίπου χρόνια, κάτι άρχισε να αλλάζει. Μου φαίνεται ότι η εφεύρεση του Διαδικτύου έπαιξε μεγάλο ρόλο σε αυτή τη στροφή. Έχουν εκδοθεί και κυκλοφορήσει μαζικά στην αγορά βιβλία, που ασχολούνται με το θέμα της φύσης και του σκοπού της εκκλησίας, που μεγάλοι χριστιανικοί εκδοτικοί οίκοι δεν θα τολμούσαν καν να αγγίξουν μόλις πριν από μερικές δεκαετίες. Η πληροφορία είναι πλέον ελεύθερη και άφθονη. Η κύρια πηγή χριστιανικής διδασκαλίας δεν είναι πλέον ο ποιμένας της εκκλησίας.
Οι συνέπειες της απομονωμένης ατομικιστικής ζωής (προβλήματα ψυχικής και σωματικής υγείας) βρίσκονται σε υψηλό όλων των εποχών.
Ολοένα και περισσότεροι Χριστιανοί συνειδητοποιούν ότι η εκκλησιαστική τους εμπειρία δεν ευθυγραμμίζεται με όσα διαβάζουν στην Αγία Γραφή. Έτσι, αμφισβητούν τις παραδοσιακές ιδέες για την εκκλησία και διψούν να ανακαλύψουν Βιβλικές ιδέες για την εκκλησία, όχι μόνο στη θεωρία, αλλά και στην πράξη.
Φαίνεται λοιπόν ότι η κουλτούρα μας ωριμάζει για μια αλλαγή στην ιδέα και την εμπειρία της εκκλησίας, η οποία πιθανότατα θα πιεστεί από τις επερχόμενες συνθήκες, που αναμένεται να είναι δύσκολες...
Είναι υγιές να διακρίνουμε μεταξύ παραδοσιακών και Βιβλικών απόψεων για την εκκλησία, επειδή το πώς σκεφτόμαστε για την εκκλησία, είναι το θεμέλιο για το πώς συμμετέχουμε σε αυτή.
— Mike Fleming
► Μπορεί να σ' ενδιαφέρει κι αυτό:
Η Παραβολή του Εκσκαφέα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.