Πώς άραγε σώζεται κάποιος;

"Εγένετο δε εν εκείνη τη ημέρα διωγμός μέγας επί την εκκλησίαν την εν Ιεροσολύμοις, πάντες δε διεσπάρησαν κατά τας χώρας της Ιουδαίας και Σαμαρείας πλην των αποστόλων. ΣΥΝΕΚΟΜΙΣΑΝ ΔΕ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟΝ ΑΝΔΡΕΣ ΕΥΛΑΒΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΟΙΗΣΑΝ ΚΟΠΕΤΟΝ ΜΕΓΑΝ ΕΠ' ΑΥΤΩ" (Πράξεις 8, 1β-2).   

Όταν η ενθουσιώδης και "φασαριόζικη" - αγαπημένη - εκκλησία "διεσπάρη" στα πέριξ (και πολύ καλά έκανε' ουδείς ψόγος' όσο κι αν "σκανδαλίζονται" κάποιοι "υπερλίαν πνευματικοί Τερτυλλιανοί"), εμφανίστηκαν αυτοί οι "άνδρες ευλαβείς" - οι εκτός εκκλησίας - που φρόντισαν την ταφή του πρωτομάρτυρα και "εποίησαν κοπετόν μέγαν (τουτέστιν "βαρύ θρήνο με κλάματα") πάνω στη σορό του! Αυτούς δεν τους εξανάγκασαν τίποτα Ρωμαίοι στρατιώτες, όπως τον Σίμωνα τον Κυρηναίο, μήτε τους εμπόδισε ο εύλογος φόβος των εξαγριωμένων Ιουδαίων συμπατριωτών τους. Αυτών την καρδιά βρήκε άλλον τρόπο να την συντρίψει ο Σωτήρας! Δεν ξέρω τι λέτε, αλλά εγώ βρίσκω την αφήγηση συνταρακτική...

Έτσι και σήμερα, αδελφοί, ο Κύριος Ιησούς Χριστός εξακολουθεί να σώζει "τους πολλούς" κατά τον αψευδή λόγο Του ("...ούτως και δια της υπακοής του ενός δίκαιοι κατασταθήσονται οι πολλοί" - Ρωμ. 5,19β). Πώς άραγε σώζεται κάποιος, αν όχι "παραλαμβάνοντας" "εκ καρδίας" "τον τύπον της διδαχής", τουτέστιν το Ευαγγέλιο (δηλαδή το απολύτως αποκλειστικό και ολοκληρωμένο έργο του Χριστού - Α' Κορ. 15,1-4 - στο οποίο εσύ δεν μπορείς να προσθέσεις την παραμικρή δική σου συνεισφορά - πέρα από τις αμαρτίες σου) με αποτέλεσμα να "ομολογήσει με το στόμα του Κύριον Ιησούν (πουθενά δεν ορίζεται πως θα πρέπει να το κάνει αυτό διαρκώς, μήπως και ...πείσει τον εαυτό του, "ομολογήσει" - άπαξ - καθώς αυτή η ομολογία διαθέτει τρομακτική ισχύ στον πνευματικό κόσμο) και πιστέψει μέσα στην καρδιά του ότι ο Θεός αυτόν ανέστησε από τους νεκρούς".

Πολλοί από τους "πολλούς" δεν είναι πάντα - φαινομενικά - τόσο ενθουσιώδεις και "φασαριόζικοι" - όπως συνήθως εκδηλώνονται οι "κατηχούμενοι" ή και οι "νεοκατήχητοι" - αλλά "η περιτομή" τους είναι τέλεια, καθώς πραγματικά "με το Πνεύμα του Θεού λατρεύουν και καυχώνται εν Χριστώ Ιησού και δεν έχουν πεποίθηση στη σάρκα". Τώρα, μήπως αυτό σημαίνει ότι η Εκκλησία θα πάψει να διαθέτει τα "τόσο πολύ ωραία πόδια αυτών που ευαγγελίζονται τα αγαθά"; Μη γένοιτο! Αλλά θα μάθουμε - και σ' αυτόν τον τομέα - το "δια πίστεως περιπατούμεν, ου δια είδους". Χαρείτε, αδελφοί μου! "Οι πολλοί", λέει ο αψευδής λόγος Του...

Ε. Σταυρόπουλος