"Καινή κτίσις" δεν σημαίνει "νέο κτίσμα" (όπως διατρανώνουν οι "χαμένοι στη μετράφραση" Βάμβα)! "Νέο κτίσμα" είναι π.χ. ένα κτίριο που μόλις αποπερατώθηκε η οικοδόμησή του. Αυτό είναι "νέο", που σημαίνει "πρόσφατο" και είναι και "κτίσμα", που σημαίνει πως η διαδικασία του κτισίματός του ολοκληρώθηκε. "Ο κανόνας της καινής κτίσεως", όμως, δεν λειτουργεί έτσι για τους πιστούς και αγίους της Καινής Διαθήκης. Η λέξη "καινός" χρησιμοποιείται στα αρχαία ελληνικά με δυο σημασίες' είτε τη συνώνυμη του "νέος, πρόσφατος, καινούργιος" (δηλαδή με χρονική έννοια), είτε αυτή του "ξαφνικός, παράξενος, πρωτοφανής" (δηλαδή με ποιοτική έννοια)!
Η αμφίσημη χρήση λέξεων που διαθέτουν περισσότερες από μια σημασίες είναι ένα φαινόμενο καθόλου ασυνήθιστο (και επιτρέψτε μου να το χαρακτηρίσω "πανέμορφο" - για να αποφύγω την αρνητική νοηματική "χροιά" του "γοητευτικό", που σημαίνει παραπλανητικό). Εν προκειμένω όμως, δεν θα σταθώ στη συγκεκριμένη αμφισημία, αλλά θα εστιάσω στην προφανή κυριολεξία της έννοιας "κτίσις".
Στα αρχαία ελληνικά οι καταλήξεις των ουσιαστικών σε -ις και σε -μα είναι γνωστό ότι δηλώνουν στη πρώτη περίπτωση "διαδικασία" και στη δεύτερη το "αποτέλεσμα" της διαδικασίας. Π.χ. η "μάθησις" παράγει το "μάθημα", η "μείξις" το "μείγμα", η "πτώσις" το "πτώμα" κ.ο.κ. Έτσι και η (καινή) "κτίσις" δηλώνει διαδικασία και όχι το αποτέλεσμά της. Αυτή η αποσαφήνιση είναι, πρακτικά, απολύτως απαραίτητη, αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι στην Πίστη πολύ συχνά υπάρχει η τάση να εκβιάζεται το αποτέλεσμα και να παραβιάζεται η διαδικασία! Οι ποικίλες, και πολύ ύπουλες, εκφάνσεις της "ευπροσώπησης στη σάρκα", μαζί με μια πολύ επιπόλαιη "θρησκόληπτη" ανάγνωση της γνωστής περικοπής του Ιακώβου, καθώς και μια ευρύτατα διαδεδομένη τάση υποβάθμιση της βιβλικής "γνώσης" εν ονόματι - δήθεν - της "αγάπης", καλλιεργούν πολύ συχνά το φαινόμενο του "ψευτοαγιασμού", φαινόμενο τρομακτικά επικίνδυνο για την πνευματική ανάπτυξη των αγίων.
Ας δούμε ένα παράδειγμα από την αποστολική διδασκαλία: Ένας προσεκτικός μελετητής της Γραφής (που δεν περιορίζεται στη αποστήθιση "εδαφίων" δηλαδή) θα δυσκολευτεί να εξηγήσει πώς γίνεται οι ίδιοι αποδέκτες της αποστολικής ευχαριστηριακής αναγνώρισης ότι "σε όλα πλουτίστηκαν εν Χριστώ Ιησού, σε κάθε λόγο και σε κάθε γνώση...ώστε να μη υστερούν σε κανένα χάρισμα...κλπ" (Α' Κορ. 1:4-9) να είναι ακριβώς οι ίδιοι που δέχονται τον αυστηρότατο αποστολικό έλεγχο "παντού ακούγεται ότι υπάρχει ανάμεσά σας πορνεία, που ούτε στους ειδωλολάτρες δεν εμφανίζεται...φεύγετε την πορνείαν...είμαστε έτοιμοι να τιμωρήσουμε με δικαιοσύνη κάθε παρακοή σας, όταν τελειοποιηθεί η υπακοή σας" (α, ώστε "τελειοποιείται η υπακοή"!..) - καθώς και ότι μια μέθοδος για την γενικότερη αυτή τελειοποίηση της υπακοής τους μπορεί να ήταν και το "...γι' αυτό υπάρχουν ανάμεσά σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και αρκετοί "έχουν κοιμηθεί"...διότι όταν κρινόμαστε από τον Κύριο υφιστάμεθα παιδεία, για να μη κριθούμε και κατακριθούμε μαζί με τον κόσμο", ενώ είναι πολύ εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο απόστολος αναφέρεται στον διαπράττοντα τη βδελυρή αιμομιξία με εκφράσεις όπως "ο το έργον τούτο πράξας", "τον ούτω τούτο κατεργασάμενον" και απαιτεί από τους πιστούς "να παραδώσουν τον τέτοιου είδους στον Σατανά με σκοπό όλεθρο της σάρκας, για να (και όχι "μήπως και"..) το πνεύμα σωθεί μέσα στη μέρα του Κυρίου".
Μάλλον ο Παύλος γνώριζε καλά τη διαφορά ανάμεσα στην "καινή κτίση" και στο - ανύπαρκτο - "νέο κτίσμα", που μόλις πίστεψε και ωθείται να διακηρύττει πως "η ζωή του άλλαξε". Κάθε αγιασμός που δεν παράγεται βασισμένος ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στην "παραλαβή" και στην "κατοχή ακριβώς όπως παραλήφθηκε" του Ευαγγελίου (Α' Κορ. 15:1-4) είναι ψεύτικος, διότι αντιβαίνει στον κανόνα της "καινής κτίσεως". Και φυσικά υπάρχει γνήσιος, αληθινός αγιασμός...
Ε. Σταυρόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.