Στην αποστολική διδασκαλία υπάρχουν πολλές και σαφείς υποδείξεις και οδηγίες σχετικά με τις σχέσεις των πιστών μεταξύ τους. Είναι αυτές, μάλιστα, που αποτελούν και την αγαπημένη θεματική των νομικιστών "διδασκάλων" (των εξασκημένων συστηματικά στο να μετατρέπουν το "πνεύμα" σε "γράμμα"), οι οποίοι δεν ελκύονται και ιδιαίτερα από την αποστολική σωτηριολογία του πρώτου μέρους των επιστολών, αλλά πρέπει να τηρούν τα προσχήματα και να μη κηρύττουν μονίμως από τα τέσσερα (απευθυνόμενα στους "έξω") ευαγγέλια. Τώρα, προτού πέσετε στην παγίδα τους και καταποθείτε από την αυτοκατάκριση, καλά θα κάνετε να συνειδητοποιήσετε δυο πράγματα:
1. ότι οι επιστολές απευθύνονται σε όντως "αγίους και πιστούς", δηλαδή σε κατόχους "της επίγνωσης της χάριτος" και (κυρίως)
2. ότι οι επιστολές απευθύνονται σε αποστολικές εκκλησίες, που γνώριζαν να λειτουργούν συλλογικά και με διαφάνεια - και όχι σε φιλολογικούς συλλόγους one man show διαλέξεων - όπου οι σχέσεις ήταν πραγματικές και όχι προσχηματικές, αδιαφανείς και αδιάφορες. Και αυτά όχι για να βρείτε τις κατάλληλες δικαιολογίες για να σκανδαλιστείτε, αλλά για να συνειδητοποιήσετε πόσο σκληρός "από μέσα" μπορεί να γίνει "ο καλός αγώνας της πίστεως"... Π.χ. όταν ο απόστολος υποδεικνύει στους αγίους "να ειρηνεύουν μεταξύ τους", "να ομοφρονούν", να "μακροθυμούν ο ένας για τον άλλον" κ.λ.π. δεν έχει σε καμιά περίπτωση κατά νου εκκλησίες φιμωμένων "ιδιωτών", οι οποίοι "επικοινωνούν" κοιτάζοντας αενάως ...τα σβέρκα των μπροστινών τους, ούτε εκκλησίες του τύπου "αποφασίζομεν και διατάσσομεν" του ενός ή των λίγων...
Ε. Σταυρόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.