Η "μητέρα" όλων των πλανών λέγεται "θρησκεία" - της "Βιβλικής" καθόλου μη εξαιρουμένης!
Από αυτήν απορρέουν τόσο οι επιμέρους πλάνες που μαστίζουν ακόμα και τους πιστούς και αγίους, όσο και οι "ηχηρές" πνευματικές αποτυχίες της Εκκλησίας (όπως π.χ. το γεγονός ότι οι τέσσερις στους πέντε - σπάνιοι άλλωστε πια - "κατηχούμενοι" των εκκλησιών αποτυγχάνουν να ριζώσουν σε αυτές!).
Ποια είναι, όμως, συγκεκριμένα, η ταυτότητα αυτής της "θρησκείας" - και δη της "χριστιανικής" (για λόγους, τόσο οικονομίας, όσο και ευνόητους, θα περιοριστούμε εδώ στη μελέτη ειδικά της "Βιβλικής");
Η ειδοποιός διαφορά του κηρύγματος του Παύλου (αυτού που ο ίδιος αποκαλεί "το Ευαγγέλιο της ακροβυστίας") από το κήρυγμα των υπολοίπων αποστόλων προεξάρχοντος του Πέτρου (αυτού που ο Παύλος αποκαλεί "το Ευαγγέλιο της περιτομής") έγκειται στην προσπέλαση της έμφασης στη Μεσσιανική ιδιότητα του κατά σάρκα Χριστού (με τη συνακόλουθη, σκληρή αλλά απολύτως αληθινή, κατάκριση του ιουδαϊκού έθνους συλλήβδην για τη θανάτωσή Του και την άμεση απαίτηση για μετάνοια και αναγνώριση του Ονόματός Του) και την επίμονη εστίαση στον θάνατο για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων, την ταφή και την (επιβεβαιωμένη από τις μαρτυρίες των αποστόλων) ανάστασή Του "σύμφωνα με τις Γραφές".
Εκφράζοντάς το με συντακτικούς όρους, "το Ευαγγέλιο της περιτομής" εστίαζε πρωταρχικά (αν και όχι αποκλειστικά, διότι τότε θα ήταν "έτερο ευαγγέλιο", που φυσικά δεν είναι, διότι τελικά και αυτό απαιτεί την πίστη στην πλήρη επάρκεια του θανάτου και της ανάστασης του Χριστού για τη σωτηρία - αν και συγκαταβαίνει στη, μη σωτηριακή, τήρηση του Νόμου) στο "υποκείμενο" ("ο Χριστός"), ενώ "το Ευαγγέλιο της ακροβυστίας" στο "κατηγόρημα" ("απέθανε..., ετάφη, ανέστη κλπ"). Όπως έχουμε επισημάνει ξανά, το κήρυγμα του Παύλου στον Άρειο Πάγο της Αθήνας (το μοναδικό ολοκληρωμένο που καταγράφεται στις Πράξεις), πιθανότατα μπροστά σε ένα αμιγώς "εθνικό" ακροατήριο, εντυπωσιάζει για τη "μηδενισμένη" Χριστολογία του, καθώς ο Χριστός δηλώνεται (ανωνύμως!) ως "άνθρωπος (με τον οποίο ο Θεός θα κρίνει τον κόσμο, καθώς τον ανέστησε από τους νεκρούς)".
Επίσης, πολύ χαρακτηριστική είναι η περιγραφή, η τόσο "Βιβλικά" παρεξηγημένη, της σωτηρίας του δεσμοφύλακα των Φιλίππων και του οίκου του, όπου το, δημοφιλέστατο "ευαγγελιστικά", εδάφιο 16:31 ("πίστεψε στον Κύριο Ιησού και θα σωθείς εσύ και ο οίκος σου") δεν είναι καθόλου το τέλος της υπόθεσης, αλλά ακολουθείται από το 16:32, όπου πληροφορούμαστε ότι η συνέχεια δόθηκε στο σπίτι του δεσμοφύλακα με τον Παύλο και τον Σίλα να "λαλούν σ' αυτόν τον λόγο του Κυρίου - δηλαδή το Ευαγγέλιο - και σε όλους όσοι βρίσκονταν στην οικία του"!
Η μεγάλη, τώρα, πλάνη της "Βιβλικής θρησκείας" έγκειται ακριβώς στο ότι στέκεται εντελώς ανίκανη να διακονήσει αυτό το Ευαγγέλιο, δηλαδή το Ευαγγέλιο που ο Ίδιος ο Χριστός όρισε με πλήρη σαφήνεια ως τον μόνο τρόπο σωτηρίας. Και αυτό συμβαίνει, ακριβώς διότι περιχαρακώνει το κήρυγμά της μέσα στα τέσσερα ευαγγέλια, τα οποία γράφτηκαν κυρίως για τους Ιουδαίους και με στόχο να αναδείξουν τη μεσσιανική ιδιότητα του Χριστού, με αποτέλεσμα τόσο σε έκταση όσο και σε έμφαση το νοηματικό βάρος τους να πέφτει στην καταγωγή, στην κλήση, στη διδασκαλία, στα θαύματα, στον χαρακτήρα κλπ του Ιησού Χριστού, έτσι που τελικά το ουσιώδες, που είναι το σωτηριώδες έργο του σταυρού, του (άδειου) τάφου και της ανάστασης να τείνει να υποβαθμίζεται! Ακόμα και στις κινηματογραφικές ταινίες που αφηγούνται τα ευαγγέλια, οι τελευταίες σκηνές, αυτές της ανάστασης, δείχνουν αμήχανες, τόσο στη σκηνοθεσία, όσο και στην πρόσληψή τους από το φιλοθεάμον κοινό... Έλα, όμως, που αν δεν πιστέψει οποιοσδήποτε "εκ καρδίας" ΚΑΙ στην ανάσταση του Χριστού δεν μπορεί να σωθεί! Όπως, άλλωστε, έχουμε κατ' επανάληψη επισημάνει, εκατοντάδες κηρύγματα για τον Νικόδημο, την Σαμαρείτιδα, τον Ιάειρο, τον Ζακχαίο κλπ, παρ' όλη την ολόθερμη αποδοχή τους, δεν μπορούν, από μόνα τους, να σώσουν κανέναν αποδέκτη τους (χώρια την αμηχανία "των πιστών" στο να δικαιολογήσουν γιατί σήμερα ο Χριστός δεν θαυματουργεί - τουλάχιστον τόσο μαζικά και φανερά όσο στις ευαγγελικές αφηγήσεις).
"Εκ βαθέων" μιλώντας (αλλά και εντελώς ψύχραιμα) δεν βρίσκω λόγια για να διεκτραγωδήσω πόσο άγονο (καθώς, κατά κανόνα, παράγει θρησκευόμενους "αναγεννημένους" με παχυλή "μορφή ευσεβείας, αλλά στερημένους από τη δύναμή της", παγιδευμένους μέσα στη Βιβλική τους πολυγνωσία, την οποία συγχέουν με την αληθινή πίστη) και επικίνδυνο (καθώς, πολύ συχνά, παράγει απογοητευμένους "αποστάτες", που πολύ δύσκολα θα βρουν ξανά τη διάθεση να ακούσουν οτιδήποτε) είναι το να κηρύττεις ένα "λειψό" ευαγγέλιο - για την ακρίβεια ένα σωστό Ευαγγέλιο (αυτό "της περιτομής") σε "λάθος" ανθρώπους ("ακροβύστους", που - σε αντίθεση με τους "περιτμημένους" - διαθέτουν πλήρη εξοικείωση με την εντελώς ελεύθερη και κοινωνικά αποδεκτή χρήση του Ονόματος του Χριστού).
Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο η δυσκολία στη σωτηριώδη εστίαση στον θάνατο για τις αμαρτίες, στην ταφή και στην ανάσταση του Χριστού, σ' αυτό δηλαδή που ο απόστολος Παύλος περιγράφει πολύ συγκεκριμένα - και εύγλωττα - με τα λόγια "υπακούσατε εκ καρδιάς στον τύπο της διδαχής, στον οποίον παραδοθήκατε". Είναι και η συγγενής αδυναμία της αποδοχής αυτού "του τύπου της διδαχής", του "κλειστού" και πεπερασμένου μηνύματος του Ευαγγελίου, ως απολύτως - και δεσμευτικά! - επαρκούς για τη σωτηρία. Έτσι τόσο η απόπειρα τυπικής εφαρμογής της διδασκαλίας του Ιησού στα ευαγγέλια, η οποία στόχευε ακριβώς στην απομυθοποίηση του Νόμου και στη διακήρυξη της Μεσσιανικότητάς Του στους Ιουδαίους, όσο και η χρήση της αποστολικής "υγιαίνουσας διδασκαλίας, της προς ευσέβειαν", διαστρέφονται από το "επειδή" της ήδη συντελεσμένης σωτηρίας στο "για να" κάποιας, ποικιλοτρόπως, "εσχατολογικής" ("σοφές και μωρές παρθένες", ειδική "ετοιμασία" ως προϋπόθεση για τη συμμετοχή στην "αρπαγή" κλπ).
Έτσι η "Βιβλική θρησκεία", ενώ είναι αναγκασμένη να επαναλαμβάνει - μηχανικά - τις αποστολικές διακηρύξεις για την "κατά χάριν σωτηρία διά της πίστεως", εισάγει διαρκώς τη "σωτηρία διά των έργων" και, άμεσα ή έμμεσα, τον Νόμο "από την πίσω πόρτα" και τα θρονιάζει στο επίκεντρο της πλάνης της. Της είναι, βασικά, αδύνατο να κατανοήσει και να δεχτεί τόσο ότι μια "Διαθήκη" (εν προκειμένω η "Καινή") τίθεται σε ισχύ μόνο μετά τον θάνατο του "Διαθέτη" - ανεξαρτήτως από το πώς μπορεί, συμβατικά, να επιγράφεται ο τόμος, το βιβλίο, που την περιλαμβάνει - όσο και την απόλυτα πρωταρχική και καθοριστική σημασία του Ευαγγελίου (και πόσο δύσκολο είναι να κατανοήσει και να δεχτεί ότι, όχι, δεν είναι η Αγία Γραφή το Ευαγγέλιο, ούτε και αντιστρόφως!), που αποτυπώνεται με εκείνη την πολύ κρίσιμη φράση "εν πρώτοις", την οποία ο απόστολος Παύλος τονίζει καθώς υπενθυμίζει στην εκκλησία της Κορίνθου τι "πρωτίστως" "παρέλαβε από τον Θεό", τι "πρωτίστως" "παρέδωσε στους πιστούς και αγίους", τι "πρωτίστως" "αυτοί παρέλαβαν από αυτόν" και με τι ακριβώς και αποκλειστικά σώζονται. Φυσικά, αυτό το "εν πρώτοις" ακολουθείται από το σύνολο της αποστολικής διδασκαλίας προς την Εκκλησία, αλλά δίχως αυτό το "εν πρώτοις" όλη αυτή η διδασκαλία χάνει πλήρως τη δυναμική της σημασίας της. Μένει "κενό γράμμα" και "αντικαθίσταται" από ανθρώπινες, ερμηνευτικές ή και μη, δοξασίες, τουτέστιν πλάνες.
Ε. Σταυρόπουλος
Μπορεί να σ' ενδιαφέρει κι αυτό:
Τι είναι αυτό που "έχει την πρωταρχική σημασία" (και το απορρίπτει ο "Χριστιανισμός")
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.