Οι άνθρωποι που - ολοένα και σπανιότερα - εισέρχονται σε, υποτίθεται, Βιβλικές εκκλησίες, είναι "περιουσία" του Θεού και αλίμονο στους "υπεύθυνους", που τη διαχειρίζονται ανεύθυνα. Είτε πρόκειται για "ιδιώτες", δηλαδή για εκείνους που επισκέπτονται κυρίως από ενα μίγμα περιέργειας και ενδιαφέροντος μια εκκλησία, είτε πρόκειται για "κατηχούμενους", δηλαδή εκείνους που είναι πρόθυμοι να προσκολληθούν σε μια εκκλησία (συνήθως επειδή έχουν συνειδητοποιήσει την αμαρτωλότητά τους - και, μάλιστα, με πολύ οδυνηρούς τρόπους), αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίσουν την αλήθεια που θα τους ελευθερώσει και όχι ένα διαφορετικό από το συνηθισμένο είδος μάταιης θρησκείας.
Όχι, το πρόβλημα δεν είναι "απλώς" το ότι - υπό καθεστώς πλήρους θρησκευτικής ελευθερίας, παρακαλώ - ο Θεός προσθέτει τους σωζόμενους με το ...σταγονόμετρο. Το πρόβλημα είναι ότι όπου δεν υπάρχει ελευθερία, εκεί δεν υπάρχει και Πνεύμα Κυρίου - με όσα αυτό συνεπάγεται!... Αλλά ούτε και είναι ποτέ δυνατόν να υπάρχει ελευθερία και Πνεύμα Κυρίου σε "εκκλησίες" όπου η Αγία Γραφή ταυτίζεται με το Ευαγγέλιο, για τον απλούστατο λόγο ότι μόνο η επίγνωση της αλήθειας του Ευαγγελίου μπορεί να εμπιστευτεί την ελεύθερη και "ανοιχτή" συνοικοδομή της εκκλησίας! Αντίθετα, η "Βιβλική θρησκεία" είναι καταδικασμένη, εξαιτίας της, χριστεπώνυμης μεν, πλην όμως βαθύτατα εχθρικής προς την απλότητα (και την αγνότητα) του Ευαγγελίου, πνευματικής της ανασφάλειας να προσπαθεί να στηρίξει με κραυγαλέες πρακτικές και με πομπώδεις διακηρύξεις την, αργά ή γρήγορα αποκαλυπτόμενη, σαθρότητά της.
Κατηχούμενοι
"Κατηχούμενοι", λοιπόν, είναι οι "άνθρωποι" (κατ' αντιδιαστολή με τους "πιστούς και αγίους") που προσκολλώνται στην εκκλησία εκζητώντας τη σωτηρία τους. Όπως προαναφέραμε, αυτοί έχουν μετανοήσει (οδυνηρά, κατά κανόνα) από την ανομία και τις αμαρτίες τους, αλλά δεν έχουν έρθει ακόμα στην επίγνωση της αλήθειας, στην ελευθερία "του νόμου του πνεύματος της ζωής εν Χριστώ Ιησού", διά της "παραλαβής του Ευαγγελίου". Το Ρωμαίους 7ο κεφ. περιγράφει με ακρίβεια την τυπική κατάσταση των "κατηχουμένων".
Ενώ, φυσικά, η παρουσία των κατηχουμένων δεν απαγορεύεται στις συνάξεις/συνελεύσεις της αποστολικής εκκλησίας, ωστόσο δεν είναι βέβαια αυτές μέσω των οποίων συντελείται η διδασκαλία τους - για τον απλούστατο λόγο ότι η αποστολική εκκλησία έχει πολύ πιο σημαντικά πράγματα να κάνει στις συνάξεις/συνελεύσεις της από το να επαναλαμβάνει "τα στοιχεία της αρχής των λογίων του Θεού" για χάρη τους. Με βάση το Γαλάτες 6ο κεφ., καθίσταται προφανές ότι η κατήχηση των κατηχουμένων γίνεται εξατομικευμένα και ιδιωτικά από κατηχούντες δασκάλους της εκκλησίας. Ο σαφής στόχος αυτής της διδασκαλίας στην αποστολική εκκλησία δεν είναι, φυσικά, η απόκτηση Βιβλικών γνώσεων, αλλά η επίγνωση της αλήθειας του Ευαγγελίου, η εκ καρδίας υπακοή και παράδοση (παραλαβή διά της πίστεως) στο Ευαγγέλιο (Α' Κορ. 15:1-4) και στην απόλυτη και πλήρη επάρκειά του για τη σωτηρία. Είναι αυτονόητο - για την αποστολική εκκλησία πάντα - ότι όποιος δεν κατανοεί ότι αυτή η κατηχητική διδασκαλία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με "πλύση εγκεφάλου" μέσω μονολόγων ή με τη βιαστική απόσπαση "ομολογίας πίστεως", είναι εντελώς ακατάλληλος για τέτοια (αλλά και κάθε είδους) διακονία...
Τέλος, οι κατηχούμενοι αποτελούν μια πολύ ευαίσθητη κατηγορία ανθρώπων: τσακισμένοι ψυχικά, και ενίοτε σωματικά, από τις συνέπειες της αμαρτίας/ανομίας γυρεύουν απελπισμένα κάποιο "σωσίβιο" για να διασωθούν (γι' αυτό άλλωστε και έχουν προσκολληθεί - και άριστα πράττουν - στην εκκλησία) και αυτό τους καθιστά, κατά κανόνα, πολύ εύπιστους και ευάλωτους σε κάθε λογής θρησκευτικές πλάνες. Αυτός, ακριβώς, είναι και ο λόγος που κάποια τρομακτικά "ουαί" του Ιησού προς τους Φαρισαίους της εποχής εξακολουθούν να αντηχούν προειδοποιητικά μέχρι και τις μέρες μας. "Εκκλησίες - σέκτες", που είτε δεν γνωρίζουν είτε απορρίπτουν στην πραγματικότητα το Ευαγγέλιο του Θεού μέσω της Βιβλικής φλυαρίας τους με αποτέλεσμα να κυματίζονται από πλάνη σε πλάνη, απειλούν τη σωτηρία των κατηχουμένων, τους οποίους ο Θεός κάλεσε για να τη λάβουν. Δεν είναι καθόλου καλή ιδέα να "παίζεις" την εκκλησία δίχως να υπακούς στις εντολές του Θεού - και ακόμα περισσότερο όταν δηλώνεις "ποιμένας", "επίσκοπος", "πρεσβύτερος", "εργάτης" κλπ. ή ακόμα και αν σε έχουν άλλοι δηλώσει τέτοιον.
Η πραγματική κατήχηση στην Πίστη είναι μια εντελώς "αφαιρετική" διαδικασία: επιδιώκει με υπομονή να αποβάλει ο κατηχούμενος όλα τα "φύλλα συκής", δηλαδή Βιβλικές και θρησκευτικές "γνώσεις" και απόψεις, ώστε να οδηγηθεί "γυμνός" μπροστά στην απόλυτη "αφαίρεση", που είναι το Ευαγγέλιο (Α' Κορ. 15:1-4)! Αυτή η πολύ προσεκτική και μεθοδική "ορθοτόμηση" πάνω στη διάνοια του κατηχούμενου είναι, συχνά, απολύτως απαραίτητη, διότι είναι τραγικό να βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους είτε να παγιδεύονται μέσα στις Βιβλικές άγονες γνώσεις τους ταυτίζοντάς τις με την Πίστη, είτε ενώ πιστεύουν ουσιαστικά στο Ευαγγέλιο, να επιμένουν να προσθέτουν θρησκευτικά έργα σ' αυτό αθετώντας το. Και είναι τραγικό, διότι δεν ταλαιπωρούνται μόνο, όπως ακριβώς περιγράφεται στο Ρωμ.7ο κεφ, αλλά και κινδυνεύουν πολύ σοβαρά να χαθούν τελικά εξαιτίας της αποκαρδίωσής τους, αφού "ελπίδα που αργεί να εκπληρωθεί κάνει την καρδιά να ατονεί", και αυτοί επείγονται να ελευθερωθούν από "τον νόμο της αμαρτίας και του θανάτου".
Ιδιώτες
Οι "ιδιώτες", τώρα, είναι οι περιστασιακοί επισκέπτες, που είναι φυσικό - υπό φυσιολογικές συνθήκες - να εμφανίζονται στις συνάξεις/συνελεύσεις της εκκλησίας ("ο αναπληρών τον τόπον του ιδιώτου" - Α' Κορ. 14:16). Ένας "ιδιώτης" μπορεί να εισέλθει στην εκκλησία είτε από ενδιαφέρον είτε από περιέργεια (ενώ ένας "άπιστος" - που και αυτού η είσοδος δεν αποκλείεται - από περιέργεια ή και από περιπαικτική διάθεση). Το σίγουρο είναι ότι η αποστολική εκκλησία καλείται να αξιοποιήσει αυτές τις παρουσίες φέρνοντας αυτούς τους ανθρώπους όχι άμεσα στην αλήθεια του Ευαγγελίου, αλλά στην πολύ σημαντική δημόσια αναγνώριση ("απαγγελία") του "ότι ο Θεός όντως εν υμίν (δηλαδή "εν ημίν") εστι", η οποία θα καταστήσει βέβαιη την προσκόλλησή τους στην αποστολική εκκλησία και σύντομη την κατήχησή τους!
Φυσικά, αυτή η σωτήρια - και αρκούντως θεαματική - δημόσια αναγνώριση ("πεσών επί πρόσωπον προσκυνήσει τω Θεώ"! Α' Κορ. 15:25) σε καμία περίπτωση δεν προβλέπεται να προκύπτει μέσω της συνήθους, ανόητης μέσα στη μάταιη θρησκευτικότητά της, πρακτικής της "κήρυξης του ευαγγελίου" (sic) από άμβωνος και διά της Βίβλου, μέσα στην ίδια την εκκλησιαστική σύναξη/συνέλευση, η οποία απαρτίζεται - υποτίθεται - από ήδη πιστούς και αγίους, αλλά από την ελεύθερη διαδικασία συνοικοδομής της εκκλησίας, η οποία περιλαμβάνει και την προφητεία, εκείνη που θα φανερώσει "τα κρυπτά της καρδίας" του "ιδιώτη" ή του "άπιστου". Όταν, όμως, δεν υπάρχει αληθινή αγάπη για τον Χριστό, η οποία - δεν θα βαρεθώ ποτέ να το επισημαίνω - εκφράζεται μόνο μέσα από τη φύλαξη των εντολών Του, όπως αυτές αποτυπώνονται στη γραπτή αποστολική παράδοση, τότε τα αποτελέσματα είναι αυτά που βλέπουμε (αλλά, ξέχασα, φταίνε "οι έξω" που δεν βρίσκουν τον Χριστό στις "άγιες" "εκκλησίες"...).
Ε. Σταυρόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.