Όταν στάθηκα πρόθυμος να αντισταθώ σθεναρά σε έναν καταχρηστικό ποιμένα, ένα από τα πράγματα που αποκόμισα ήταν μια νέα και βαθιά προσωπική κατανόηση της πνευματικής αρχής: Υγιείς εκκλησίες γεννούν θεοσεβή ηγεσία που λειτουργεί πάνω σε Βιβλικές αρχές.
Ως μέρος της δικής μου πορείας, πλέον πιστεύω ότι η επικρατούσα πρακτική να αφήνουμε τους “ποιμένες” (είτε μόνοι είτε ως ομάδα) να είναι οι αποκλειστικοί ιδιοκτήτες, η κυρίαρχη εξουσία ή ακόμη και το κεντρικό σημείο μιας τοπικής εκκλησίας, είναι κατάφωρα αντιβιβλική. Η ιδέα μιας ιεραρχικής “ηγεσίας” πάνω από μια εκκλησία, αντί να βλέπουμε σεβαστούς ηγέτες να αναδύονται μέσα από και εντός της κοινότητας των πιστών, είναι επίσης κατάφωρα αντιβιβλική.
Ως μεταπτυχιακός φοιτητής της εκκλησιαστικής ιστορίας τη δεκαετία του 1970, και πιο πρόσφατα διδάσκοντας θεολογία και απολογητική σε ένα χριστιανικό κολλέγιο, γνώριζα ότι ο όρος “ποιμένας” – ως ουσιαστικό που περιγράφει έναν ηγέτη εκκλησίας – αναφέρεται μόνο μία φορά σε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη. Ακόμη και εκεί, είναι απλώς μία από τις διάφορες θέσεις ηγεσίας στην εκκλησία (βλ. Εφ. 4:11,12). Ωστόσο, μέσα στους αιώνες αυτή η μοναδική αναφορά έχει αποσπαστεί από το πλαίσιό της και αποκοπεί από τον καίριο ρόλο που αποδίδει η Καινή Διαθήκη σε ένα συλλογικό σώμα ποικίλων και ενεργών πρεσβυτέρων (μαζί με άλλους ηγέτες).
Στην Εφεσίους 4 διαβάζουμε επίσης ότι ο πρωταρχικός ρόλος καθενός από αυτούς τους ηγέτες είναι να διευκολύνει τη διακονία των άλλων.
Αντί να ακολουθούμε αυτές τις Βιβλικές αρχές ποικιλόμορφης, αφοσιωμένης και υπηρετικής ηγεσίας, έχουμε κακομεταχειριστεί τη Γραφή, υψώνοντας τους ποιμένες (άλλοτε ως “one-man show” και άλλοτε ως ποιμαντική “ομάδα”) σε κυρίαρχη – αν όχι αποκλειστική – ηγεσία, διακονία και εξουσία (ίσως όχι κατ’ όνομα, αλλά σίγουρα κατ’ ουσία) στις εκκλησίες μας.
Στην πραγματικότητα, η προσεκτική ερμηνεία του αρχαίου ελληνικού κειμένου σε διάφορα βιβλικά χωρία σχετικά με τους ηγέτες της τοπικής εκκλησίας με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η μοναδική αναφορά σε “ποιμένες και διδασκάλους” στην Εφεσίους 4 είναι απλώς ένας από τους αρκετούς νεοδιαθηκικούς όρους για τους “πρεσβυτέρους”. Το να παίρνουμε αυτό το ένα χωρίο για να δημιουργήσουμε ένα ξεχωριστό και επιπλέον ανώτερο εκκλησιαστικό αξίωμα, αποτελεί αδικία προς τη Γραφή.
Το να υποβιβάζουμε τους πρεσβυτέρους, είτε επίσημα είτε λειτουργικά, ώστε να λειτουργούν απλώς ως ένα αποστασιοποιημένο “εταιρικό διοικητικό συμβούλιο” για έναν κατά τα άλλα ελεγκτικό “ποιμένα”, επίσης παραβιάζει τη Γραφή.
Μέχρι τη σύγκρουσή μου με έναν τέτοιο καταχρηστικό και ελεγκτικό “ποιμένα”, μου έλειπε ο καταλύτης που χρειαζόμουν για να αντιμετωπίσω αυτά τα γεγονότα και τις συνέπειές τους για τη σημερινή εκκλησία. Η θλιβερή αλήθεια είναι ότι οι τοπικές μας εκκλησίες είναι γεμάτες από δυσλειτουργικούς ποιμένες και δομές ηγεσίας, και δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει το ότι σκάνδαλο μετά από σκάνδαλο συνεχίζει να εμφανίζεται. Ως αποτέλεσμα, η κοινωνία μας γίνεται όλο και πιο κυνική απέναντι στον Κύριο, εξαιτίας αυτών που ανησυχητικά βλέπει και ακούει στις ειδήσεις, καθώς οι Χριστιανοί “ηγέτες” πέφτουν συχνά σε ηθικά και δεοντολογικά παραπτώματα.
Αυτός ο κυνισμός δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει, δεδομένου ότι η εκκλησιαστική ηγεσία γενικά έχει καταστεί απρόσβλητη, απομονωμένη και χωρίς λογοδοσία – τόσο απέναντι στις ίδιες τις εκκλησίες όσο και μεταξύ των ηγετών.
Αυτό το άρθρο δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να ανατρέξουμε στη σταδιακή παρακμή, μέσα στους αιώνες, της αυθεντικής Βιβλικής ηγεσίας και πρακτικής της εκκλησίας. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι, ως πιστοί, έχουμε επιλέξει τον εύκολο δρόμο, υποτασσόμενοι σε μια ψευδή διάκριση μεταξύ “κληρικών / λαϊκών” και εγκαταλείποντας τη Βιβλική μας υποχρέωση να “είμαστε η εκκλησία”. Για παράδειγμα, πότε οι ποιμένες μας, στην πράξη, κατέληξαν να “κατέχουν” τις συνάξεις μας;
Η “εκκλησία”, όπως έχει καταντήσει να είναι, είναι πλέον σε μεγάλο βαθμό ποιμενοκεντρική και επικεντρωμένη στο βήμα, με “επαγγελματική” διακονία και κατά βάση παθητικούς ακροατές στα καθίσματα. Έχουμε χάσει το πρότυπο της Καινής Διαθήκης: μια κοινότητα πιστών που υπηρετείται από τοπικούς πρεσβυτέρους και άλλους ηγέτες, οι οποίοι λειτουργούν συλλογικά, με ποικιλία χαρισμάτων, εξοπλίζοντας με θυσιαστικό τρόπο όλους τους πιστούς για έργα διακονίας, καθώς όλοι διακονούμε ο ένας τον άλλον (βλ. Εφ. 4:11,12 & 16). Το διακριτικό γνώρισμα των εκκλησιών στην Καινή Διαθήκη ήταν η συμμετοχή όλων των πιστών στις συναθροίσεις, καθώς ο καθένας διακονούσε όλους σύμφωνα με τα ιδιαίτερα χαρίσματά του.
Ιδού λοιπόν η πρόκληση της εποχής μας: Θέλουμε ηγεσία της Καινής Διαθήκης που να υπηρετεί και να εξοπλίζει αντί να ελέγχει; Πρεσβυτέρους που να είναι ενεργοί αντί για ποιμενοκεντρικοί; Διακονία που να είναι ποικιλόμορφη αντί συγκεντρωτική; Συνάξεις ανοιχτές και συμμετοχικές αντί για επικεντρωμένες στο βήμα/άμβωνα και επαγγελματικά κατευθυνόμενες; Είμαστε διατεθειμένοι να πάρουμε πίσω τις εκκλησίες μας και να γίνουμε ξανά η Εκκλησία;
— Jim Wright
Συνεχίζεται εδώ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.