Αν κάποιος μπορεί να μου δείξει Βιβλικά παραδείγματα ή εντολές για τις σύγχρονες ποιμενοκεντρικές “εκκλησίες του άμβωνα”, πραγματικά ενδιαφέρομαι. Μέχρι τώρα, όμως, δεν έχω βρει κανένα. Αντίθετα, βρίσκω ακριβώς το αντίθετο.
Η μετάβαση σε εκκλησίες κυριαρχούμενες από τον Κλήρο και επικεντρωμένες στον άμβωνα συνέβη στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος αναγνώρισε επίσημα τον Χριστιανισμό ως νόμιμη θρησκεία και έβαλε τέλος στους κρατικά εγκεκριμένους διωγμούς. Στη συνέχεια, χρησιμοποίησε τον Χριστιανισμό για να ενοποιήσει τον ρωμαϊκό κόσμο μέσω μιας εκτεταμένης εκστρατείας οικοδόμησης “εκκλησιών” (δηλαδή κτιρίων) στις περισσότερες ρωμαϊκές πόλεις και συγκέντρωσης της θρησκευτικής εξουσίας σε επίσημο “Κλήρο”. Μέχρι τότε, η αληθινή εκκλησία ήταν πάντοτε συμμετοχική και βασισμένη σε αυθεντική κοινότητα. Δεν είχε ποτέ να κάνει με το “να πηγαίνει κανείς στην εκκλησία” για να κάθεται υπό την καθοδήγηση επαγγελματιών κληρικών· αντίθετα, είχε να κάνει με το ότι όλοι εμείς είμαστε η εκκλησία.
Το συμμετοχικό και κοινοτικό αυτό μοντέλο των τριών πρώτων αιώνων της εκκλησιαστικής ιστορίας ήταν βαθιά ριζωμένο στην Καινή Διαθήκη, όπου οι πιστοί συναντιούνταν στα σπίτια ο ένας του άλλου για συναναστροφή και για τη Θεία Κοινωνία ως κοινό γεύμα. Σε αντίθεση με άλλα περιβάλλοντα, το οικιακό πλαίσιο ευνοεί τη συμμετοχή, τη φιλοξενία και την οικοδόμηση σχέσεων. Είναι ενδιαφέρον ότι, σε αντίθεση με τις σημερινές ανδροκρατούμενες “εκκλησίες” όπου οι γυναίκες συχνά αποκλείονται από βασικούς ρόλους, εκείνες οι κατ’ οίκον συνάξεις φιλοξενούνταν συχνά από γυναίκες, όπως η μητέρα του Μάρκου στην Ιερουσαλήμ (Πράξ. 12:12), η Λυδία στους Φιλίππους (Πράξ. 16:15 & 40) και η Πρίσκιλλα στην Έφεσο και αργότερα στη Ρώμη (Ρωμ. 16:3-5 και Α΄ Κορ. 16:19).
Ο ίδιος ο Ιησούς καθιέρωσε αυτό το πρότυπο οικιακής κοινωνίας στο κατά Λουκάν 10:1-11, στέλνοντας εβδομήντα μαθητές, δύο-δύο, για να βρουν “οίκους ειρήνης” (πιθανόν με επικεφαλής ανθρώπους που δεν ήταν ακόμη πιστοί), ώστε να αποτελέσουν κέντρα αναφοράς για τη διάδοση του Ευαγγελίου σε μια νέα πόλη ή χωριό.
Για πολύ καιρό εστίαζα λανθασμένα, σε αυτό το χωρίο, στους μαθητές. Άλλωστε, αυτοί είχαν σταλεί από τον ίδιο τον Ιησού και θεωρούσα ότι ήταν το σημαντικότερο στοιχείο για την πρόοδο της Βασιλείας Του. Στην πραγματικότητα, όμως, το κλειδί ήταν εκείνα τα σπίτια ειρήνης, όπου μπορούσαν να ρέουν η φιλοξενία και η ευλογία και να ελκύονται άνθρωποι. Χωρίς τέτοια νοικοκυριά, οι μαθητές δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα και τους είχε δοθεί εντολή να τινάζουν τη σκόνη από τα πόδια τους και να προχωρούν στην επόμενη πόλη.
Στη συνέχεια βλέπουμε τον Πέτρο και έπειτα τον Παύλο να χρησιμοποιούν επανειλημμένα το ίδιο αυτό μοντέλο, καθώς ίδρυαν και αύξαναν τις εκκλησίες μέσα από οίκους ειρήνης και φιλοξενίας (βλ. Πράξ. 2:42 & 46,47 και 16:12-15, 30-34 & 40 ως μερικά μόνο από τα πολλά παραδείγματα στην Καινή Διαθήκη).
Δεν νομίζω ότι αυτή η έμφαση του Ιησού, του Πέτρου ή του Παύλου στη χρήση ειρηνικών σπιτιών ως θεμέλιο για αυθεντική κοινωνία, μαθητεία και ανάπτυξη της εκκλησίας ήταν τυχαία. Σε μεγαλύτερες, αμβωνοκεντρικές συνάξεις, απλώς δεν είναι εφικτό οι άνθρωποι να βιώσουν την οικειότητα και την ασφάλεια που χρειάζονται για να ανοιχτούν, να συμμεριστούν, να αναπτύξουν τα χαρίσματά τους και να συμμετέχουν διακονώντας ο ένας τον άλλον. Επιπλέον, οι οίκοι ειρήνης αποτελούν ιδανικό περιβάλλον για το να είμαστε εκκλησία, επειδή το χάρισμα της φιλοξενίας ελκύει φυσικά τους ανθρώπους και καλλιεργεί αυθεντικές σχέσεις.
Ας είμαι σαφής: δεν υπάρχει κάτι “μαγικό” στο να συνέρχεται η εκκλησία σε ένα σπίτι, και οι ίδιοι στόχοι μπορούν να επιτευχθούν και σε άλλα περιβάλλοντα. Όμως, αν εξετάσουμε το πρότυπο και τις αρχές της Καινής Διαθήκης για το “να είμαστε η εκκλησία” μέσα από ενεργές και συμμετοχικές συνάξεις, είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς αυτό μπορεί να συμβεί έξω από μικρά, οικεία, ανεπίσημα και βασισμένα στην κοινωνία περιβάλλοντα. Και είναι ακόμη πιο δύσκολο να φανταστούμε ένα καλύτερο (αν και όχι αποκλειστικό) πλαίσιο γι’ αυτό, από το να καθόμαστε γύρω από ένα τραπέζι και να μοιραζόμαστε ένα γεύμα σε έναν οίκο ειρήνης.
— Jim Wright
(συνεχίζεται...)
Διαβάστε εδώ το 1ο μέρος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.