— Dan Trotter, ιεραπόστολος στην Ασία
Ο Ιησούς δεν μας άφησε να αναρωτιόμαστε πώς να κάνουμε αποτελεσματικά μαθητές. Μέσω των αποστόλων, εξόπλισε τους πρώτους Χριστιανούς με διαχρονικές βιβλικές παραδόσεις εκκλησιαστικής πρακτικής για επιτυχία στο να διδάσκουν τους πιστούς να τηρούν όλα όσα Εκείνος διέταξε. Γιατί θα έπρεπε να σας ενδιαφέρει να κάνετε τα πράγματα με τον τρόπο του πρώτου αιώνα; Η επίτευξη των σκοπών του Θεού για τη μαθητεία του σώματός Του ενδέχεται να περιμένει τη δική σας σύναξη, αν υιοθετήσετε τα παραδείγματα που μας δίνονται στην Καινή Διαθήκη από την πρώτη εκκλησία. Λόγω της μοναδικής σχέσης μεταξύ του Ιησού και των αποστόλων Του, οφείλουμε να προσέχουμε να μην παραμελούμε τις εκκλησιαστικές πρακτικές που εκείνοι διαμόρφωσαν.
Ωφέλεια
Ο Ιησούς ανέθεσε στους αποστόλους όχι απλώς να ευαγγελίζουν ή να ιδρύουν εκκλησίες. Η εντολή Του ήταν να κάνουν μαθητές. Έπειτα δίδαξε στους αποστόλους το καλύτερο εκκλησιαστικό πλαίσιο για τη μαθητεία. Οι απόστολοι διαμόρφωσαν σκόπιμα αυτές τις πρακτικές στις εκκλησίες που ίδρυσαν. Το παράδειγμά τους προοριζόταν να αποτελεί τη φυσιολογική και καθολική εκκλησιαστική πρακτική. Ο Θεός έδωσε στον Ισραήλ ένα σαφές πρότυπο για τη Σκηνή και τη λατρεία στην Παλαιά Διαθήκη. Ποιο πρότυπο έδωσε για τη λατρεία στη Νέα Διαθήκη; Ο πνευματικός Ναός του Θεού πρέπει να οικοδομείται πάνω στον Ακρογωνιαίο Λίθο, τόσο στη διδασκαλία όσο και στη σωστή πρακτική. Η υιοθέτηση των τρόπων των αποστόλων επιτρέπει καλύτερα στο Πνεύμα να δημιουργεί ενότητα, κοινωνία, αφοσίωση και αγάπη σε ένα σώμα πιστών. Εκκλησίες που αυξάνονται αγαπούν, και εκκλησίες που αγαπούν αυξάνονται. Αυτές οι παραδόσεις εκκλησιαστικής πρακτικής θέτουν τους ηγέτες της εκκλησίας στην ιδανική θέση για να οικοδομήσουν στενές σχέσεις που παράγουν μαθητές.
Οι ηγέτες της εκκλησίας έχουν δύο επιλογές όσον αφορά στην εκκλησιολογία. Η μία είναι να υιοθετήσουν τους τρόπους των αποστόλων. Η άλλη είναι να ακολουθήσουν έναν δρόμο της δικής τους επιλογής. Όσον αφορά στην ιστορική προτεραιότητα, οι Gordon Fee και Douglas Stuart, στο βιβλίο How To Read The Bible For All It’s Worth, δηλώνουν: «Η υπόθεσή μας, μαζί με πολλών άλλων, είναι ότι εκτός αν η Γραφή μάς λέει ρητά ότι πρέπει να κάνουμε κάτι, αυτό που απλώς αφηγείται ή περιγράφει δεν μπορεί ποτέ να λειτουργήσει με κανονιστικό τρόπο». Κανείς, για παράδειγμα, δεν θα υποστήριζε ότι πρέπει να ακολουθήσουμε το τραγικό παράδειγμα του Ιεφθάε στο Κριτές 11:29 και εξής. Ωστόσο, όταν πρόκειται για την εκκλησιαστική πρακτική, οι Fee και Stuart σημείωσαν επίσης ότι «σχεδόν όλοι οι βιβλικοί Χριστιανοί τείνουν να αντιμετωπίζουν το προηγούμενο ως έχον κανονιστική εξουσία σε κάποιο βαθμό». Ποια είναι η απόδειξη ότι οι παραδόσεις της Καινής Διαθήκης για την εκκλησιαστική πρακτική δεν «απλώς» περιγράφονται στη Γραφή, αλλά προορίζονται να λειτουργούν κανονιστικά;
Απόδειξη #1 — Η τήρηση των παραδόσεων είναι αξιέπαινη
Το Α΄ Κορινθίους 11–14 αποτελεί μια ενότητα τεσσάρων κεφαλαίων σχετικά με την εκκλησιαστική πρακτική. Σε αυτό το απόσπασμα, ο Παύλος αποκάλυψε τη στάση του σχετικά με την τήρηση των εκκλησιολογικών του παραδόσεων: «Aδελφοί, σας επαινώ, μάλιστα, ότι πάντοτε με θυμάστε, και κρατάτε τις παραδόσεις, όπως σας τις παρέδωσα» (Α΄ Κορ. 11:2). Επαίνεσε την εκκλησία στην Κόρινθο επειδή κρατούσε τις παραδόσεις του.
Παραδόσεις λατρείας
Η λέξη «παραδόσεις», σημαίνει «αυτά που παραδίδονται, που μεταβιβάζονται». Διαφέρει από τη «διδαχή» (διδασκαλία). Στο σχόλιό του στην Α΄ Κορινθίους, ο Gordon Fee επισημαίνει ότι στο πλαίσιο του κεφαλαίου 11, η «παράδοσις» αναφέρεται συγκεκριμένα σε θρησκευτικές παραδόσεις που σχετίζονται με τη λατρεία. Η ίδια αυτή λέξη, σε ρηματική μορφή, εμφανίζεται λίγες παραγράφους αργότερα σχετικά με την πρακτική του Δείπνου του Κυρίου — ότι «παραδόθηκε» από τον Παύλο στην εκκλησία (11:23).
Παραδόσεις, όχι Παράδοση
Είναι σημαντικό ότι η λέξη «παραδόσεις» στο Α΄ Κορινθίους 11:2 είναι στον πληθυντικό. Ο Παύλος είχε ξεκάθαρα στον νου του περισσότερες από μία παραδόσεις, όχι μόνο αυτή που εξετάζεται στο κεφάλαιο 11. Η λέξη «όπως» στο 11:2 δείχνει τον βαθμό της υπακοής τους σε αυτές τις παραδόσεις: ακριβώς όπως τους παραδόθηκαν. Ο Παύλος επαίνεσε την εκκλησία, επειδή τηρούσε με ακρίβεια τις παραδόσεις του σχετικά με τη λατρεία. Πιθανότατα θα ένιωθε το ίδιο και για τις εκκλησίες μας, αν ακολουθούσαν τις παραδόσεις που εκείνος καθιέρωσε για την εκκλησιαστική πρακτική.
Παραδειγματικός νόμος
Η Μωσαϊκή νομοθεσία είχε παραδειγματικό χαρακτήρα. Ήταν «νομολογία περιπτώσεων». Μόνο λίγα νομικά παραδείγματα καταγράφηκαν από τον Μωυσή. Οι Ισραηλίτες αναμενόταν να εφαρμόσουν αυτές τις περιπτώσεις και σε άλλους τομείς της ζωής που δεν αναφέρονταν ρητά. Κατά παρόμοιο τρόπο, υποστηρίζουμε ότι η προσκόλληση στην αποστολική παράδοση έχει παραδειγματικό χαρακτήρα. Αν παρατηρούμε ότι οι απόστολοι ευαρεστούνταν όταν μια εκκλησία ακολουθούσε μια συγκεκριμένη παράδοση εκκλησιαστικής πρακτικής (Α΄ Κορινθίους 11:2), τότε αναμένεται να εφαρμόζουμε αυτή την έγκριση και σε άλλα πρότυπα που βλέπουμε να παρουσιάζονται από τους αποστόλους στην ίδρυση εκκλησιών. Η εκκλησία, η Νύμφη του Χριστού, είναι υπερβολικά σημαντική αιώνια, για να επιτρέψουμε να παρεκκλίνει από τις παραδόσεις που καθιερώθηκαν από τον Κύριο και τους αποστόλους Του.
Παραδόσεις: καλές και κακές
Βεβαίως, δεν είναι όλες οι θρησκευτικές παραδόσεις καλές. Η παράδοση των Φαρισαίων υπονόμευσε τις εντολές του Θεού. Η ίδια λέξη που χρησιμοποιεί ο Παύλος στο Α΄ Κορινθίους 11:2 χρησιμοποιήθηκε και από τον Ιησού όταν ρώτησε τους Φαρισαίους: «Γιατί και εσείς παραβαίνετε την εντολή του Θεού εξαιτίας της παράδοσής σας;» (Ματθ. 15:3). Αντίθετα, ο Παύλος επαίνεσε τους Κορινθίους επειδή ακολουθούσαν τις δικές του παραδόσεις. Οι αποστολικές παραδόσεις είναι σύμφωνες με τη διδασκαλία του Χριστού. Επομένως, η τήρηση των παραδόσεων των αποστόλων είναι αξιέπαινη, όπως φαίνεται από τον έπαινο του Παύλου προς την εκκλησία της Κορίνθου (11:2).
Απόδειξη #2 — Η τήρηση των παραδόσεων ήταν αναμενόμενη
Οι εκκλησίες της Καινής Διαθήκης αναμενόταν να ακολουθούν τις αποστολικές παραδόσεις στην εκκλησιαστική πρακτική. Στην ενότητα των τεσσάρων κεφαλαίων για την εκκλησιαστική πρακτική που αναφέρθηκε παραπάνω (Α΄ Κορ. 11–14), ο Παύλος έβαλε στη θέση τους όσους διαφωνούσαν με τις παραδόσεις του, επικαλούμενος την καθολική πρακτική όλων των άλλων εκκλησιών: «Aν, όμως, κάποιος φαίνεται ότι είναι φιλόνεικος, εμείς δεν έχουμε τέτοιου είδους συνήθεια ούτε και οι εκκλησίες τού Θεού» (Α΄ Κορ. 11:16). Αυτή η δήλωση αποσκοπούσε στο να τερματίσει κάθε αντίρρηση. Ο Παύλος περίμενε από όλες τις εκκλησίες να πράττουν τα ίδια. Το να συνειδητοποιήσουν ότι διέφεραν από τις άλλους, ήταν αρκετό για να σιωπήσει η αντίθεση. Προφανώς είχε δοθεί ιδιαίτερη έμφαση σε ορισμένες πρακτικές που έπρεπε να εφαρμόζονται με τον ίδιο τρόπο παντού. Αυτό δείχνει μια ομοιομορφία πρακτικής σε όλες τις εκκλησίες της Καινής Διαθήκης.
Όπως σε όλες τις εκκλησίες
Στο Α΄ Κορινθίους 14:34,35, ο Παύλος αναφέρθηκε σε κάτι άλλο που ίσχυε καθολικά: «όπως σε όλες τις εκκλησίες των αγίων, οι γυναίκες σας ας σιωπούν μέσα στις εκκλησίες· επειδή, δεν είναι επιτρεπτό σ’ αυτές να μιλάνε, αλλά να υποτάσσονται, όπως λέει και ο νόμος». Ο Παύλος επικαλείται ξανά ένα καθολικό πρότυπο που υπήρχε σε όλες τις εκκλησίες ως βάση για υπακοή. Το σημείο που πρέπει να παρατηρηθεί είναι ότι όλες οι εκκλησίες αναμενόταν να ακολουθούν τις ίδιες πρακτικές στις συνάξεις τους.
Μήπως από εσάς προήλθε ο λόγος του Θεού;
Οι Κορίνθιοι είχαν την τάση να κάνουν τα πράγματα διαφορετικά από τις άλλες εκκλησίες. Έτσι, αφού περιέγραψε πώς πρέπει να διεξάγονται οι λατρευτικές συνάξεις, ο Παύλος τους επέπληξε: «Mήπως από σας βγήκε ο λόγος του Θεού ή σε μόνους εσάς έφτασε;» (Α΄ Κορ. 14:36). Η προφανής απάντηση και στα δύο ερωτήματα είναι «όχι». Αυτές οι ερωτήσεις είχαν σκοπό να κρατήσουν τους Κορινθίους ευθυγραμμισμένους με την πρακτική όλων των άλλων εκκλησιών. Δεν είχαν καμία εξουσία να παρεκκλίνουν από τις εκκλησιαστικές παραδόσεις που είχαν καθιερώσει οι απόστολοι. Η τήρηση των αποστολικών παραδόσεων (των προτύπων της Καινής Διαθήκης για την εκκλησία) ήταν αναμενόμενη στον πρώτο αιώνα. Ίσως θα έπρεπε να είναι και σήμερα. Ας αναρωτηθούμε: Από τις δικές μας εκκλησίες προήλθε ο λόγος του Θεού; Μόνο σε εμάς έφτασε; Αν η εκκλησία της Κορίνθου δεν είχε εξουσία να παρεκκλίνει από τις παραδόσεις των αποστόλων, τότε ούτε κι εμείς έχουμε.
Απόδειξη #3 — Η τήρηση των παραδόσεων είναι εντολή
Αν και οι αποστολικές παραδόσεις αποτελούν ενδιαφέρουσα ιστορία, πολλοί θεωρούν ότι η τήρησή τους είναι προαιρετική. Τι να πούμε, λοιπόν, για το Β΄ Θεσσαλονικείς 2:15, που στην πραγματικότητα μας προστάζει «να μένετε σταθεροί, και να κρατάτε τις παραδόσεις»; Φαίνεται ότι δεν πρέπει να προσκολλούμαστε μόνο στις αποστολικές διδασκαλίες, αλλά και στις αποστολικές παραδόσεις (όπως αποκαλύπτονται αποκλειστικά μέσα στις σελίδες της Γραφής).
Παραδόσεις
Το ευρύτερο πλαίσιο του Β΄ Θεσσαλονικείς 2:15 αναφέρεται στη διδασκαλική παράδοση των αποστόλων σχετικά με τα έσχατα, όχι άμεσα στην εκκλησιαστική πρακτική. Ωστόσο, η λέξη «παραδόσεις» (2:15) είναι και πάλι στον πληθυντικό. Ο συγγραφέας είχε σαφώς κατά νου περισσότερες παραδόσεις από μία μόνο διδασκαλία για τη Δεύτερη Έλευση. Δεν θα μπορούσε αυτή η εντολή να εφαρμοστεί κατ’ αρχήν και στις παραδόσεις του σχετικά με την τάξη της εκκλησίας, όπως παρουσιάζονται ως πρότυπο στην Καινή Διαθήκη; Οφείλουμε να ακολουθούμε τις παραδόσεις των αποστόλων, όχι μόνο στη θεολογία τους, αλλά και στην πρακτική τους.
Μια παράδοση εργατικότητας
Παρόμοια στάση απέναντι στην παράδοση εκφράζεται στο επόμενο κεφάλαιο: «Σας παραγγέλλουμε μάλιστα, αδελφοί, στο όνομα του Kυρίου μας Iησού Xριστού, να απομακρύνεστε από κάθε έναν αδελφό, που περπατάει άτακτα, και όχι σύμφωνα με την παράδοση που παρέλαβε από μας. Eπειδή, ξέρετε πώς πρέπει να μας μιμείστε·…» (Β΄ Θεσσ. 3:6,7). Η λέξη «παράδοση» εδώ αναφέρεται ξεκάθαρα περισσότερο σε πρακτική παρά σε διδασκαλία. Είναι φανερό ότι οι απόστολοι ήθελαν οι εκκλησίες να ακολουθούν τις παραδόσεις τους τόσο στη θεολογία όσο και στην πράξη. Πρέπει να περιορίσουμε αυτές τις αποστολικές παραδόσεις που ακολουθούμε μόνο στις συνήθειες εργασίας;
Απόδειξη #4 — Η τήρηση των παραδόσεων είναι λογική
Είναι λογικό — έχει νόημα — να ακολουθούμε τις παραδόσεις εκκλησιαστικής πρακτικής των αποστόλων (όπως καταγράφονται στη Γραφή). Αν κάποιος κατανοούσε πραγματικά τον σκοπό της εκκλησίας, αυτοί ήταν σίγουρα οι απόστολοι. Επιλέχθηκαν προσωπικά και εκπαιδεύτηκαν από τον Ιησού για τρία χρόνια. Μετά την ανάστασή Του, ο Κύριος εμφανίστηκε σε αυτούς για σαράντα ημέρες (Πράξ. 1:3). Έπειτα έστειλε το Άγιο Πνεύμα για να τους διδάξει πράγματα που δεν τους είχε διδάξει πριν (Ιωάν. 14–16). Ο Παύλος έλαβε επιπλέον αποκάλυψη από τον Ιησού κατά τη διάρκεια δεκατεσσάρων ετών στην έρημο. Όσα δίδαξε ο Ιησούς σε αυτούς τους άνδρες για την εκκλησία, αντικατοπτρίστηκαν φυσικά στον τρόπο που ίδρυσαν και οργάνωσαν τις εκκλησίες.
Μια συγκεκριμένη τάξη
Η επιστολή του Παύλου προς τον Τίτο ασχολείται άμεσα με την εκκλησιαστική πρακτική: «Γι’ αυτό σε άφησα στην Kρήτη, για να διορθώσεις αυτά που λείπουν, και να βάλεις σε κάθε πόλη πρεσβύτερους, όπως εγώ σε διέταξα» (Τίτ. 1:5). Είναι προφανές από αυτό το χωρίο ότι οι απόστολοι είχαν έναν συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο ήθελαν να γίνονται τα πράγματα στην εκκλησιαστική πρακτική. Δεν αφέθηκε σε κάθε τοπική σύναξη να βρει τον δικό της δρόμο. Υπήρχε σαφώς μια καθορισμένη «τάξη», πρότυπο ή παράδοση που ακολουθούνταν στην οργάνωση των εκκλησιών. Παρόμοια, στο Α΄ Κορινθίους 11:34 (άλλο ένα εδάφιο για την εκκλησιαστική πρακτική), ο Παύλος γράφει: «Tα δε υπόλοιπα, θα τα διατάξω (τακτοποιήσω), όταν έρθω.» Είναι λογικό — έχει νόημα — να προτιμούμε τις εκκλησιαστικές παραδόσεις των αποστόλων. Αν οι απόστολοι επέστρεφαν και έβλεπαν πώς λειτουργούν οι σύγχρονες εκκλησίες, θα ήταν ευχαριστημένοι ή λυπημένοι;
Γίνεστε μιμητές μου
Ο Παύλος με τόλμη παρουσίασε τον εαυτό του ως παράδειγμα προς μίμηση σχετικά με την πιστή του υπηρεσία στον Χριστό: «Σας παρακαλώ, λοιπόν, να γίνεστε μιμητές μου. Γι’ αυτό έστειλα σε σας τον Tιμόθεο,... ο οποίος θα σας θυμίσει τους δρόμους μου, που περπατάω εν Xριστώ, όπως διδάσκω παντού, σε κάθε εκκλησία.» (Α΄ Κορ. 4:16,17). Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, το να μιμούμαστε τους τρόπους του Παύλου σχετικά με την εκκλησιαστική πρακτική, θα ήταν, αναμφίβολα, μια σοφή επιλογή για κάθε σύναξη.
Απόδειξη #5 — Η τήρηση των παραδόσεων φέρνει την ειρηνική παρουσία του Θεού
Στην εκκλησία των Φιλίππων δόθηκε οδηγία για το πώς να έχουν μαζί τους τον Θεό της ειρήνης: «Eκείνα που και μάθατε, και παραλάβατε, και ακούσατε, και είδατε σε μένα, αυτά να κάνετε· και ο Θεός της ειρήνης θα είναι μαζί σας.» (Φιλ. 4:9). Το πλαίσιο αφορά σε πρακτικές όπως η μίμηση της ταπείνωσης του Χριστού, η προτεραιότητα στους άλλους και η χαρά εν Κυρίω. Κατ’ επέκταση, δεν θα μπορούσε να περιλαμβάνει και τον τρόπο με τον οποίο ο Παύλος οργάνωνε τις εκκλησίες; Είναι σαφές από τη Γραφή πώς οι απόστολοι σχεδίασαν τη λειτουργία των εκκλησιών. Το να παρακάμπτουμε την αποστολική παράδοση σε αυτόν τον τομέα, ίσως σημαίνει ότι παρακάμπτουμε και κάποιες από τις ευλογίες του Θεού. Μήπως οι συνάξεις που ακολουθούν την αποστολική εκκλησιαστική πρακτική απολαμβάνουν περισσότερο την ειρηνική παρουσία του Θεού;
Ένα μόνιμο, καθολικό πρότυπο
Ήταν σταθερή πεποίθηση του μάρτυρα ιεραποστόλου Jim Elliot ότι «Το κρίσιμο σημείο εξαρτάται από το αν ο Θεός έχει αποκαλύψει ένα καθολικό πρότυπο για την εκκλησία στην Καινή Διαθήκη. Εάν δεν το έχει κάνει, τότε οτιδήποτε λειτουργεί είναι αποδεκτό. Αλλά είμαι πεπεισμένος ότι κάτι τόσο πολύτιμο για την καρδιά του Χριστού όσο η Νύμφη Του, δεν θα έμενε χωρίς σαφείς οδηγίες για τη συλλογική της συμπεριφορά… Είναι υποχρέωσή μου, αν ο Θεός έχει ένα πρότυπο για την εκκλησία, να το βρω και να το εφαρμόσω, με κάθε κόστος».
Σύμφωνα με τον ιστορικό της εκκλησίας και μυστικό ιεραπόστολο σε κλειστά έθνη E. H. Broadbent, «Τα γεγονότα στην ιστορία των εκκλησιών την εποχή των αποστόλων έχουν επιλεγεί και καταγραφεί στην Καινή Διαθήκη με τέτοιο τρόπο ώστε να παρέχουν ένα μόνιμο πρότυπο για τις εκκλησίες. Η απόκλιση από αυτό το πρότυπο είχε καταστροφικές συνέπειες, και κάθε αναζωπύρωση και αποκατάσταση οφείλεται σε κάποια επιστροφή στο πρότυπο και στις αρχές της Γραφής».
Οι καθηγητές Fee και Stuart αναγνωρίζουν ότι για πολλούς πιστούς, οι Πράξεις «όχι μόνο αφηγούνται την ιστορία της πρώτης εκκλησίας, αλλά λειτουργούν και ως κανονιστικό πρότυπο για την εκκλησία όλων των εποχών». Παραδέχονται επίσης ότι μεγάλα κινήματα και νέες ομολογίες έχουν «ιδρυθεί εν μέρει πάνω στην υπόθεση ότι σχεδόν όλα τα πρότυπα της Καινής Διαθήκης πρέπει να αποκατασταθούν όσο το δυνατόν πληρέστερα στη σύγχρονη εποχή».
Ο ποιμένας και συγγραφέας A. W. Tozer έγραψε: «Ο πειρασμός να εισάγουμε “νέα” πράγματα στο έργο του Θεού ήταν πάντοτε πολύ ισχυρός για κάποιους ώστε να αντισταθούν. Η Εκκλησία έχει υποστεί ανυπολόγιστη ζημιά από καλοπροαίρετα αλλά παραπλανημένα άτομα, που θεώρησαν ότι γνωρίζουν περισσότερα για το πώς να διαχειρίζονται το έργο του Θεού απ’ ό,τι ο Χριστός και οι απόστολοί Του! Ένα ολόκληρο τρένο από βαγόνια δεν θα αρκούσε για να μεταφέρει όλο το θρησκευτικό “φορτίο” που έχει εισαχθεί στην υπηρεσία της Εκκλησίας με την ελπίδα να βελτιωθεί το αρχικό πρότυπο. Όλα αυτά υπήρξαν μεγάλα εμπόδια στην πρόοδο της Αλήθειας και έχουν αλλοιώσει τόσο πολύ τη θεϊκά σχεδιασμένη δομή, ώστε οι απόστολοι, αν επέστρεφαν σήμερα στη γη, δύσκολα θα αναγνώριζαν το παραμορφωμένο αποτέλεσμα!» Και κατέληξε: «Αν το Άγιο Πνεύμα αποσυρόταν σήμερα από την εκκλησία, το 95% αυτών που κάνουμε, θα συνεχιζόταν και κανείς δεν θα καταλάβαινε τη διαφορά. Αν το Άγιο Πνεύμα είχε αποσυρθεί από την εκκλησία της Καινής Διαθήκης, το 95% αυτών που έκαναν θα σταματούσε, και όλοι θα καταλάβαιναν τη διαφορά».
— Stephen Atkerson
Συνεχίζεται εδώ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.