Γιατί οι εκκλησίες προβάλλουν ομιλητές που διεγείρουν τη σάρκα

Πολλές εκκλησίες δεν προβάλλουν ομιλητές παρακίνησης επειδή αυτοί είναι προσεκτικοί στη διδασκαλία ή αφοσιωμένοι στην αλήθεια. Τους προβάλλουν επειδή το παρακινητικό κήρυγμα κρατά το σύστημα ζωντανό. Όταν μια εκκλησία δεν τρέφεται με υγιή διδασκαλία εβδομάδα με την εβδομάδα, οι άνθρωποι γίνονται ανήσυχοι, αποσπασμένοι και πνευματικά νωθροί. Μπορεί να μη γνωρίζουν τι ακριβώς λείπει, αλλά αισθάνονται το κενό. Αντί να αντιμετωπίσουν το πραγματικό πρόβλημα, που είναι η έλλειψη αλήθειας και καθαρής διδασκαλίας, οι εκκλησίες φέρνουν δυναμικούς ομιλητές που μπορούν να δημιουργήσουν ένταση. Η έμπνευση γίνεται υποκατάστατο της θεμελίωσης. Ο ενθουσιασμός χρησιμοποιείται για να «αναζωογονήσει» την αίθουσα, ενώ το θεμέλιο παραμένει αδύναμο.

Η παρακίνηση απευθύνεται στη σάρκα, επειδή η σάρκα αγαπά την ένταση. Η σάρκα θέλει επείγουσες καταστάσεις, συνθήματα και ορατή δράση. Θέλει να νιώθει ηρωική, χρήσιμη και επιβεβαιωμένη. Θέλει έναν σκοπό που να παράγει μετρήσιμα αποτελέσματα και δημόσια αναγνώριση. Γι’ αυτό, αυτού του είδους το κήρυγμα εξαπλώνεται τόσο εύκολα. Δίνει στους ανθρώπους κάτι να κάνουν, χωρίς να απαιτεί να μάθουν υγιή διδασκαλία. Παράγει δραστηριότητα, χωρίς να δημιουργεί κατανόηση. Παράγει συναισθηματικές «κορυφές» που πολλοί τις συγχέουν με πνευματική αύξηση, ενώ ο εσωτερικός άνθρωπος δεν ενισχύεται από την αλήθεια.

Αυτός είναι επίσης ο λόγος που ο παρακινητικός Χριστιανισμός συχνά αποφεύγει τη δογματική ακρίβεια. Η διδασκαλία απαιτεί προσεκτικό χειρισμό της Γραφής και υποταγή σε αυτό που πραγματικά λένε οι λέξεις. Επιβάλλει διακρίσεις που πολλά θρησκευτικά συστήματα δεν θέλουν να κάνουν. Όταν η αλήθεια διδάσκεται καθαρά, οι άνθρωποι αρχίζουν να θέτουν ερωτήματα. Αρχίζουν να εξετάζουν όσα ακούν, να συγκρίνουν τη διδασκαλία με τη Γραφή και να αναγνωρίζουν πότε η παράδοση έχει αντικαταστήσει την αλήθεια. Αυτή η διάκριση διαταράσσει συστήματα που βασίζονται στη συνήθεια, στην προσωπικότητα και στη διαχείριση συναισθημάτων. Έτσι, αντί για διδασκαλία που παράγει σταθερότητα, οι εκκλησίες συχνά προτιμούν μηνύματα που παράγουν δυναμική.

Το παρακινητικό κήρυγμα δίνει επίσης στην ηγεσία ορατά αποτελέσματα. Όταν οι άνθρωποι διεγείρονται συναισθηματικά, ανταποκρίνονται: εγγράφονται, συμμετέχουν σε εκδηλώσεις, ανταλλάσσουν βιντεάκια και μιλούν για το πόσο «δυνατό» ήταν αυτό που ένιωσαν. Αυτή η ανταπόκριση μετριέται εύκολα και φαίνεται ως επιτυχία. Όμως ο ενθουσιασμός δεν είναι το ίδιο με την οικοδομή. Ένα πλήθος μπορεί να είναι θορυβώδες και να εξακολουθεί να είναι μπερδεμένο. Μια εκκλησία μπορεί να είναι δραστήρια, και ταυτόχρονα δογματικά πεινασμένη. Η παρακίνηση μπορεί να καλύψει την  πνευματική αδυναμία για πολύ καιρό, ιδιαίτερα όταν η ατμόσφαιρα παραμένει συναισθηματικά φορτισμένη.

Ο κίνδυνος μεγαλώνει όταν η παρακίνηση αντικαθιστά τη διδασκαλία και το ευαγγέλιο γίνεται ασαφές. Πολλά παρακινητικά μηνύματα στηρίζονται στην απόφαση, την αφιέρωση, τη δέσμευση, την υπακοή και τη θυσία — και αυτά τα θέματα μπορούν εύκολα να θολώσουν το σωτηριολογικό μήνυμα όταν το ολοκληρωμένο έργο του Χριστού δεν παρουσιάζεται καθαρά. Το ευαγγέλιο που σώζει σήμερα πρέπει να διακηρύσσεται με σαφήνεια: σωτηρία κατά χάρη διά της πίστεως, θεμελιωμένη στο αίμα του Χριστού, ανεξάρτητα από έργα. Όταν η έμφαση μετατοπίζεται προς την «απόδειξη» της πίστης μέσω ριζοσπαστικής ζωής, οι ακροατές ωθούνται προς την επίδοση αντί για την ανάπαυση. Και όταν η επίδοση γίνεται το κέντρο, η χάρη παύει να είναι κεντρική, και η συνείδηση δεν βρίσκει ποτέ ανάπαυση.

Ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ο παρακινητικός Χριστιανισμός συχνά αντλεί διδασκαλία από τη γήινη διακονία του Ιησού σαν να απευθύνεται άμεσα στους πιστούς σήμερα, χωρίς διάκριση. Αυτή η προσέγγιση συγχέει τα διαφορετικά προγράμματα του Θεού μέσα στη Γραφή και οδηγεί τους ανθρώπους να κυνηγούν ένα πρότυπο που δεν δόθηκε ως διδαχή για το Σώμα του Χριστού στην παρούσα οικονομία. Όταν οι πιστοί καλούνται να είναι «ριζοσπαστικοί» αντιγράφοντας το πρότυπο μαθητείας των Ευαγγελίων, το αποτέλεσμα είναι πίεση, αγώνας και ενοχή, επειδή ωθούνται σε οδηγίες που δεν αντιστοιχούν στην κλήση και τη θέση τους εν Χριστώ.

Η σάρκα αγαπά αυτή την πίεση, επειδή κρατά τους ανθρώπους σε έναν ατελείωτο «διάδρομο γυμναστικής». Το μήνυμα είναι πάντα: κάνε περισσότερα, ρίσκαρε περισσότερο, θυσίασε περισσότερο, γίνε πιο τολμηρός, πιο «ριζοσπαστικός». Έτσι οι πιστοί νιώθουν διαρκώς ότι υστερούν και ότι χρειάζονται άλλο ένα σπρώξιμο, ένα ακόμη συνέδριο, έναν ακόμη ομιλητή, μια ακόμη συναισθηματική έξαρση. Και επειδή οι συναισθηματικές κορυφές ξεθωριάζουν, το σύστημα πρέπει συνεχώς να παράγει νέες για να κρατά τους ανθρώπους «ενεργούς». Ο κύκλος συνεχίζεται, όχι επειδή οι πιστοί θεμελιώνονται, αλλά επειδή διεγείρονται επανειλημμένα.

Η υγιής διδασκαλία παράγει το αντίθετο αποτέλεσμα. Στερεώνει τον πιστό, ενισχύει τον εσωτερικό άνθρωπο και δημιουργεί σταθερότητα. Διδάσκει τι έχει ήδη κάνει ο Θεός, τι ήδη κατέχει ο πιστός εν Χριστώ και πώς η χάρη διαμορφώνει τη ζωή χωρίς θρησκευτική πίεση. Η αλήθεια παράγει διάκριση και η διάκριση γεννά ελευθερία. Γι’ αυτό η θρησκεία που καθοδηγείται από τη σάρκα, αποφεύγει τη διδασκαλία. Η διδασκαλία δεν ψυχαγωγεί τη σάρκα — την ταπεινώνει. Αφαιρεί την καύχηση. Καταργεί την ανάγκη για επίδοση. Εδραιώνει ειρήνη εκεί όπου ο ενθουσιασμός δεν μπορεί ποτέ να το καταφέρει.

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να συγκινείσαι και στο να θεμελιώνεσαι. Το να συγκινείσαι είναι συναισθηματικό. Το να θεμελιώνεσαι είναι δογματικό. Το να συγκινείσαι μπορεί να συμβεί χωρίς αλήθεια. Το να θεμελιώνεσαι δεν μπορεί. Μέχρι οι εκκλησίες να εκτιμήσουν τη διδασκαλία περισσότερο από τη διέγερση, θα συνεχίσουν να προβάλλουν ομιλητές που διεγείρουν τη σάρκα, δημιουργούν δυναμική και αφήνουν τους πιστούς πεινασμένους γι' αυτό που πραγματικά χρειάζονται: τη σαφή διδασκαλία της Γραφής και το ευαγγέλιο θεμελιωμένο στο αίμα του Χριστού.

— Mike Hammond

Μπορεί να σ' ενδιαφέρει κι αυτό:
Είναι ο «εκκλησιασμός» ένα θέαμα;