Επειδή ο Κύριος Θεός είναι άγιος, έδωσε επίσης προσεκτικές οδηγίες στον λαό Του στην Παλαιά Διαθήκη να είναι άγιος (Έξοδος 19). Αν Του ανήκαν, τότε έπρεπε να αντανακλούν την αγιότητά Του στην προσωπική ζωή, στον γάμο, στις σχέσεις και στη λατρεία (Λευιτικό 11:44,45). Η διδασκαλία της Καινής Διαθήκης δεν υποχωρεί σε αυτό το σημείο, αλλά θεμελιώνει την αγιότητα εν Χριστώ. Η αγιότητα δεν μπορεί απλώς να αποκτηθεί με ανθρώπινη προσπάθεια. Είναι μια κατάσταση ή ιδιότητα που ο Θεός μεταδίδει σε εκείνους που επιλέγει να φέρει σε ιδιαίτερη σχέση με τον εαυτό Του μέσω διαθήκης και λύτρωσης. Αν ο Θεός μεταδίδει τον αγιασμό, τότε δεν μπορεί να παραχθεί από τη δική μας πρωτοβουλία. Ο J. I. Packer μάς θυμίζει: 1) ο σκοπός του Θεού στην εκλογή ήταν να εξασφαλίσει έναν λαό διά του Χριστού για να είναι άγιος (Εφεσίους 1:4). 2) ο Ιησούς πέθανε για να αγιάσει τον λαό Του (Εφεσίους 5:25). 3) το ευαγγέλιο που καλεί και σώζει, καλεί επίσης σε αγιότητα (Τίτος 2:11,12).
Μέσω του λυτρωτικού έργου του Χριστού, ο Θεός μεταδίδει αγιότητα. «Eπειδή, με μία προσφορά τελειοποίησε για πάντα αυτούς που αγιάζονται» (Εβραίους 10:14). Το ρήμα «αγιάζονται» στον ενεστώτα παθητικής φωνής, δείχνει τη βέβαιη και συνεχή ενέργεια του Θεού να καθιστά τους πιστούς αγίους, όχι μόνο ως προς τη θέση τους, αλλά και ως προς την πράξη. Ο Θεός δεν αποδίδει απλώς αγιότητα σε στατικούς ανθρώπους. Ο Παύλος εξηγεί: «Επειδή, ο Θεός είναι που ενεργεί μέσα σας και το να θέλετε και το να ενεργείτε, σύμφωνα με την ευδοκία του» (Φιλιππησίους 2:13).
Ακριβώς εδώ εισέρχεται η σύγχυση γύρω από τον αγιασμό, σαν να είναι κυρίως δικό μας έργο και ο Θεός απλώς να μας δίνει μια μικρή ώθηση πού και πού. Όμως αυτό είναι μια κρίσιμη παρεξήγηση. Το λυτρωτικό έργο του Χριστού εξασφαλίζει τον αγιασμό μας — τόσο ως κατάσταση αγίων ανθρώπων όσο και ως πράξη αγίας ζωής (Ιωάννης 17:17–19). Ο Παύλος το καθιστά σαφές στην Α΄ Κορινθίους 6:9–11. Εφόσον η θέση μας ενώπιον του Θεού έχει αλλάξει μέσω του έργου του Χριστού, έχουν αλλάξει επίσης οι αξίες και η πρακτική μας. Αν όχι, τότε η ομολογία μας είναι ψευδής (Α΄ Ιωάννου 2:3–6).
Ωστόσο, αυτή η αντίληψη του αγιασμού δεν επιτρέπει ποτέ παθητικότητα. «Το έργο του Θεού μέσα μας δεν αναστέλλεται επειδή εργαζόμαστε, ούτε το δικό μας έργο αναστέλλεται επειδή εργάζεται ο Θεός», έγραψε ο John Murray σχετικά με τον αγιασμό. «Ούτε η σχέση είναι απλώς μια συνεργασία, σαν ο Θεός να κάνει το μέρος Του κι εμείς το δικό μας, ώστε ο συνδυασμός να φέρει το αποτέλεσμα. Ο Θεός εργάζεται μέσα μας και εμείς επίσης εργαζόμαστε. Αλλά η σχέση είναι ότι επειδή ο Θεός εργάζεται, εμείς εργαζόμαστε.» Δηλαδή, όπως προσθέτει, «οι αγιασμένοι δεν είναι παθητικοί ή αδρανείς σε αυτή τη διαδικασία».
Ο αγιασμός, λοιπόν, είναι μια κατάσταση που φέρει μαζί της συγκεκριμένες ευθύνες. Με αυτή την έννοια, ο αγιασμός μάς περιγράφει ως αγίους ανθρώπους, ενώ ταυτόχρονα εξασφαλίζει μια άγια ζωή. Ο αγιασμός αφορά στο να ανήκουμε στον Θεό και να εκφράζουμε αυτή τη μοναδική και αποκλειστική σχέση με τον τρόπο που ζούμε. Έτσι, δεν έχουμε περιθώριο να καυχηθούμε ότι πετύχαμε ανώτερη πνευματική κατάσταση, ούτε να φοβόμαστε ότι οι αποτυχίες μας στην αγία ζωή μειώνουν τη θέση μας ενώπιον του Θεού. Η βεβαιότητά μας βρίσκεται στη χάρη που μας δόθηκε εν Χριστώ και στο λυτρωτικό Του έργο, το οποίο εφαρμόζεται διαρκώς από το Άγιο Πνεύμα. Πώς, λοιπόν, αυτό μας βοηθά να αποφύγουμε λάθη σχετικά με τον αγιασμό;
Αποφυγή Λαθών Σχετικά με τον Αγιασμό
Ο αναγνώστης μπορεί να προσθέσει κι άλλα, αλλά εδώ επισημαίνονται τρία βασικά λάθη που εμποδίζουν μια σωστή κατανόηση του αγιασμού:
1. Η «βαθύτερη ζωή»
Οι υποστηρικτές της «βαθύτερης ζωής» έχουν ποικίλες απόψεις: από την τελειοθηρία μέχρι τη διδασκαλία περί πλήρους παράδοσης, και την αντίληψη της «δεύτερης ευλογίας». Αν τα δούμε συνολικά, το λάθος τους είναι διπλό:
Πρώτον, ο Ιησούς και το λυτρωτικό Του έργο δεν θεωρούνται αρκετά. Είναι αρκετά για τη σωτηρία από την οργή του Θεού, αλλά όχι για την καθημερινή ζωή. Έτσι, ο αγιασμός γίνεται μια επιπλέον εμπειρία που πρέπει να επιδιωχθεί. Όμως αυτό συγκρούεται με τη δήλωση: «Είστε πλήρεις εν Αυτώ» (Κολοσσαείς 2:10).
Δεύτερον, η χριστιανική ζωή εστιάζει σε μια προσωπική κρίσιμη εμπειρία μέσω της οποίας επιτυγχάνεται ένα «νέο επίπεδο πνευματικότητας», αντί για μια συνεχή πορεία υπακοής (Ιάκωβος 1:19–25), άσκησης πνευματικών διακονημάτων (Α' Τιμόθεο 4:6–16) και πνευματικής πειθαρχίας (Α' Τιμόθεο 6:11–16), βίωσης του ευαγγελίου στην κοινότητα (Εφεσίους 4–5) και αποδοχής της παιδείας του Θεού (Εβραίους 12:1–11), έως ότου ο Χριστός μορφωθεί μέσα μας (Γαλάτες 4:19). Έτσι δίνεται έμφαση σε μια εμπειρία πέρα από την πίστη στον Χριστό.
Η άποψη αυτή αποτυγχάνει να βασιστεί στη βεβαιότητα του αγιασμού που παρέχεται μέσω του λυτρωτικού έργου του Χριστού και της εφαρμογής του από το Άγιο Πνεύμα, που μας υποδεικνύει την επάρκεια εν Χριστώ. Δίνει υπερβολική έμφαση σε μια επιπλέον εμπειρία πέρα από την πίστη στον Χριστό, βασιζόμενη στο επίπεδο της αφιέρωσης κάποιου ή στην ένταση της πίστης του. Η θέση κάποιου ανυψώνεται από μια υποκειμενική εμπειρία «βαθύτερης ζωής», αντί να μένει σταθερή για πάντα εν Χριστώ.
2. Νομικισμός
Αν και επιδιώκει την υπακοή, ο νομικισμός μετατρέπει την υπακοή σε εξωτερικό κριτήριο αποδοχής. Ο άνθρωπος μετρά τη σχέση του με τον Θεό βάσει της απόδοσής του αντί της δικαιοσύνης του Χριστού. Αν τα πάει καλά, νιώθει αποδοχή· αν αποτύχει, νιώθει απόρριψη. Έτσι αντικαθίσταται το έργο του Χριστού με αυτοδικαίωση, οδηγώντας σε ενοχή, απελπισία και φόβο. Αντί για ελπίδα σταθερά προσηλωμένη στον Χριστό, η προσοχή μετατοπίζεται σε ένα είδος αυτο-αγιασμού (βλ. τον αντίλογο του Παύλου προς τους Γαλάτες).
3. Αυθαίρετη ελευθερία (αντινομισμός)
Ο αγιασμός εν Χριστώ δεν καταργεί την υπακοή (Εφεσίους 2:10· Φιλιππησίους 2:12,13· Τίτο 2:11-14). Ωστόσο, κάποιοι θεωρούν τη χάρη ως άδεια για αμαρτία. Ο Παύλος αντιμετώπισε αυτό το πρόβλημα στην προς Ρωμαίους κεφ. 6: «Eυχαριστία, όμως, ανήκει στον Θεό, επειδή υπήρχατε δούλοι της αμαρτίας, πλην υπακούσατε από καρδιάς στον τύπο της διδασκαλίας, στον οποίο και παραδοθήκατε. Kαι αφού ελευθερωθήκατε από την αμαρτία, γίνατε δούλοι στη δικαιοσύνη» (6:17,18). Συνεπώς, όσοι ζουν στη χάρη του Θεού έχουν ακόμη περισσότερους λόγους να αντισταθούν στην αμαρτία και να ζήσουν ως αναστημένοι εκ νεκρών (6:12-14). Η χάρη μάς καλεί σε αγώνα κατά της αμαρτίας, όχι σε αδιαφορία. Η σωστή κατανόηση του αγιασμού που βασίζεται στην αποτελεσματικότητα του λυτρωτικού έργου του Χριστού ΚΑΙ στην καθημερινή ζωή, οδηγεί τον πιστό σε πνευματικό αγώνα, βασισμένο στη δύναμη του Χριστού (Εφεσίους 6:10-20).
Συμπέρασμα
Όσοι ανήκουν στον Θεό μέσω του Χριστού, έχουν την επιθυμία και λαμβάνουν τη δύναμη και το κίνητρο για να ζουν με αγιότητα. Η θέση τους ενώπιον του Θεού είναι σταθερή εν Χριστώ. Ο αγιασμός δεν τους ανεβάζει σε ανώτερο επίπεδο, ούτε τους κάνει πιο δίκαιους από όσο ήδη είναι εν Χριστώ. Δεν τους απαλλάσσει από τον αγώνα κατά της αμαρτίας και την πειθαρχία της υπακοής, αλλά τους διαβεβαιώνει ότι, παρά τις δυσκολίες και τις μάχες στην πορεία της χριστιανικής ζωής, ο Χριστός τούς οδηγεί με ασφάλεια στην αιώνια δόξα. Μια τέτοια διδασκαλία μάς προστατεύει από το να προσθέτουμε πράγματα που αλλοιώνουν τη δύναμη του ευαγγελίου.
– Phil Newton
Διαβάστε ακόμη:
Η αμαρτία είναι δικό μας πρόβλημα, όχι του Θεού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.