O "μικρός Χριστούλης"

Παραμονή Χριστουγέννων, κάμποσα χρόνια πριν. Στη "λειτουργία" μιας τοπικής ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, μαζί μ' έναν φίλο του (υποψήφιοι ...μοναχοί τότε!). Ο χώρος γεμάτος κόσμο και θρησκευτική κατάνυξη που τονίζεται από τους επιβλητικούς ήχους του εκκλησιαστικού οργάνου και τις υπέροχες φωνές της χορωδίας. Καθώς πλησιάζουν μεσάνυχτα, η αναμονή μεγαλώνει. Όλοι περιμένουν τη γέννηση του "μικρού Χριστούλη"...

Κάποια στιγμή, κάνει επιτέλους την εμφάνισή της η μεγαλοπρεπής πομπή: μπροστά τα "παπαδάκια" με τους μεγάλους επίχρυσους και επάργυρους σταυρούς, και πίσω οι ιερείς με τα επίσημα, πολύχρωμα, γιορτινά - λόγω της ημέρας - άμφιά τους, να μεταφέρουν στους ώμους τους σαν επιτάφιο ένα ανθοστόλιστο φορείο, όπου πάνω του βρισκόταν ξαπλωμένο το "θείο νεογέννητο": μια μαυριδερή και άσχημη (ή τουλάχιστον έτσι του φάνηκε) κούκλα-μωρό, σαν να είχε βγει από ταινία τρόμου - "Το Μωρό της Ρόζμαρυ", ας πούμε. Και δώστου υποκλίσεις, και σταυροκοπήματα, και συγκίνηση μέχρι δακρύων, καθώς περνούσε μπροστά από τους ευλαβικούς πιστούς η κούκλα - ο "μικρός Χριστούλης"!

Μετά την αρχική του αμηχανία, κάτι μέσα του άρχισε να φουντώνει, και δεν ήταν ευχάριστο. Ένα συναίσθημα ανάμικτο από οργή και θλίψη. "Μα, τέτοιο θέατρο;", αναρωτιόταν, ενώ η μικροσκοπική, θλιβερή κούκλα προσπερνούσε το μεγαλοπρεπές, επιβλητικό άγαλμα της "Παναγίας" και συνέχιζε την περιφορά της στην εκκλησία, για να "ευλογήσει" το ευσεβές πλήθος, που συνέχιζε με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο και δέος τη λατρεία και την προσκύνησή της.

Εκεί που του ερχόταν να βάλει τις φωνές και να χαλάσει τη μυσταγωγία, νιώθει την παλάμη ενός χεριού στον αριστερό του ώμο. Κοιτάζει τον φίλο του στα δεξιά, είχε τα χέρια του σταυρωμένα μπροστά. Αριστερά του, ο διάδρομος. Και η παλάμη ήταν ακόμα εκεί. "Δεν μπορεί", σκέφτεται, "κάποιος μου κάνει πλάκα". Γυρίζει προς τα πίσω και βλέπει μια μικροκαμωμένη ηλικιωμένη κυρία, καθισμένη στο στασίδι της. Αδύνατον να τον έφτανε, όπως εκείνος στεκόταν όρθιος. Με την αόρατη παλάμη σταθερά στον ώμο του, άρχισε να σκέφτεται μήπως χρειαζόταν (ψυχ)ιατρική βοήθεια.

Τότε ήταν που ήρθε η εσωτερική φωνή - ήρεμη, γλυκιά, καθησυχαστική, ξεκάθαρη: "Ησύχασε παιδί Μου, τώρα πια είσαι δικός Μου!" (το κεφαλαίο Μ το κατάλαβε αργότερα...) Μετά από λίγο, αποσύρθηκε η παλάμη, και τον πλημμύρισε ανείπωτη χαρά και ειρήνη. Ο "μικρός Χριστούλης" είχε πάρει τη θέση του στη φάτνη, αλλά εκείνος βρισκόταν αλλού. Προσπαθώντας ακόμα να συνειδητοποιήσει τι του είχε συμβεί, βγήκε έξω μετά τη λειτουργία σαν ρομπότ και με δυσκολία περιέγραψε στον φίλο του την προσωπική του εμπειρία.

Το επόμενο πρωινό, ανήμερα των Χριστουγέννων, δεν είχε πια καμιά επιθυμία να επιστρέψει στην εκκλησία του "μικρού Χριστούλη". Μερικές μέρες αργότερα, του τηλεφώνησε μια φίλη ρωμαιοκαθολική κυρία, να τον ρωτήσει "γιατί χάθηκε από την εκκλησία". Όταν της εξήγησε την κατάστασή του, του είπε: "Ξέρω εγώ τι θέλεις. Θέλεις κάτι περισσότερο! Θα σου συστήσω έναν κύριο που κάνει συμμελέτες της Αγίας Γραφής!" Αυτό ήταν! Στις 6 Ιανουαρίου του νέου έτους, ημέρα των Θεοφανείων, του ...εφάνη ο Κύριος - όχι ως "μικρός Χριστούλης" βέβαια!

ΛΖΡΣ