Ποια είναι η φυσιολογική χριστιανική ζωή; Καλά θα κάναμε στο ξεκίνημα να προβληματιστούμε σ' αυτή την ερώτηση. Το αντικείμενο αυτής της μελέτης είναι να δείξει ότι αυτή η ζωή είναι κάτι πολύ διαφορετικό από τη ζωή του μέσου Χριστιανού. Πράγματι, μια εξέταση του γραπτού λόγου του Θεού (της επί του όρους ομιλίας, για παράδειγμα) θα μας οδηγούσε να διερωτηθούμε αν έστω και ένας έζησε ποτέ μια τέτοια ζωή, εκτός από τον ίδιο τον Υιό του Θεού. Όμως σ' αυτή την τελευταία εξαίρεση βρίσκεται αμέσως η απάντηση στην ερώτησή μας.
Ο Απόστολος παύλος μας δίνει έναν δικό του ορισμό της χριστιανικής ζωής στο Γαλάτες 2:20. Είναι το "ουχί πλέον εγώ, αλλ' ο Χριστός". Δεν περιγράφει τίποτε το ιδιαίτερο ή ασυνήθιστο - κάποιο ψηλό επίπεδο Χριστιανισμού. Παρουσιάζει, όπως πιστεύουμε, το πρότυπο του Θεού για τον Χριστιανό, το οποίο μπορεί να συνοψισθεί στα λόγια: Δεν ζω πια εγώ, αλλά ο Χριστός ζει τη ζωή Του μέσα μου.
Ο Θεός το καθιστά αρκετά σαφές στον λόγο Του ότι έχει μόνο μια απάντηση σε κάθε ανθρώπινη ανάγκη: τον Υιό Του, τον Ιησού Χριστό. Σε όλες τις δοσοληψίες Του μαζί μας ενεργεί με το να βγάλει εμάς από τη μέση και να βάλει τον Χριστό στη θέση μας. Ο Υιός του Θεού πέθανε αντί για μας, για τη συγχώρησή μας, και ζει αντί για μας, για την απελευθέρωσή μας. Μπορούμε λοιπόν να μιλήσουμε για δύο αντικαταστάσεις: υπάρχει ο Αντικαταστάτης πάνω στον σταυρό, που εξασφαλίζει τη συγχώρησή μας, και ο Αντικαταστάτης μέσα μας που εξασφαλίζει τη νίκη μας. Θα μας βοηθήσει σημαντικά, και θα μας γλιτώσει από πολλή σύγχυση, το να κρατούμε πάντα μπροστά μας αυτή την αλήθεια, ότι ο Θεός θα μας απαντήσει σ' όλες τις ερωτήσεις μας με έναν τρόπο και μόνον έναν, με το να μας αποκαλύψει περισσότερο τον Υιό Του.
Το πρόβλημα των αμαρτιών μας
Η αμαρτία μπήκε στη ζωή της ανθρωπότητας ως μια πράξη ανυπακοής και έφερε ως άμεση συνέπεια την ενοχή του ανθρώπου. Όπως μας αποκαλύπτει η Αγία Γραφή, πληγώνει τον άνθρωπο σε τρεις πλευρές της ζωής του.
Πρώτα απ' όλα, απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό: "oι ανoμίες σας έβαλαν χωρίσματα ανάμεσα σε σας και στoν Θεό σας, και oι αμαρτίες σας έκρυψαν τo πρόσωπό τoυ από σας, για να μη ακoύει" (Ησαΐας 59:2). Δεύτερο, βάζει μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα της ενοχής - της αποξένωσης και της ντροπής μπροστά στον Θεό: "Kαι εκείνος (ο Αδάμ) είπε: Άκουσα τη φωνή σου στον παράδεισο, και φοβήθηκα, επειδή είμαι γυμνός· και κρύφτηκα" (Γένεση 3:10). Και τρίτο, δίνει το δικαίωμα στον Σατανά να κατηγορήσει τον άνθρωπο: "Kαι άκουσα μία δυνατή φωνή στον ουρανό που έλεγε: Tώρα έγινε η σωτηρία και η δύναμη και η βασιλεία του Θεού μας, και η εξουσία του Xριστού του· επειδή, ρίχτηκε κάτω ο κατήγορος των αδελφών μας, που τους κατηγορεί μπροστά στον Θεό μας ημέρα και νύχτα" (Αποκάλυψη 12:10).
Και στους τρεις αυτούς τομείς, η σταυρική θυσία του Χριστού εξαλείφει τις πληγές της αμαρτίας. Θα εξετάσουμε το πώς εξαλείφονται αυτές οι πληγές, αρχίζοντας από την πρώτη: πώς ξαναπλησιάζει ο άνθρωπος τον Θεό.
Το μέσο του εξιλασμού
Για να μπορέσει να σταθεί ο άνθρωπος μπροστά στον Θεό, πρέπει να γίνει εξιλασμός για τις αμαρτίες του, και αυτός ο εξιλασμός γίνεται αποκλειστικά με το αίμα του Ιησού Χριστού.
Θα έπρεπε εδώ να σημειώσουμε ότι το αίμα του εξιλασμού είναι πρωταρχικό όχι για μας, αλλά για τον Θεό. Δεν έχει την αξία που θα φανταζόμασταν εμείς ότι έχει, αλλά την αξία που του αναγνωρίζει ο Θεός. Ούτε έχει σημασία να το βλέπουμε εμείς· σημασία έχει να το βλέπει ο Θεός. Αυτό ακριβώς παρατηρούμε και στην τελετή του πρώτου Πάσχα των Εβραίων (Έξοδος 12:1-13). Οι Ισραηλίτες έσφαξαν το αρνί και έβαψαν με το αίμα του την έξω μεριά της πόρτας. Μέσα στο σπίτι, ήταν εκείνο που αφορούσε ειδικά σ' αυτούς: το κρέας που θα έτρωγαν. Έξω από το σπίτι, στην εξώπορτα, ήταν αυτό που αφορούσε στον Θεό: το αίμα του εξιλασμού. Ο Θεός τούς είχε υποσχεθεί: "όταν δω το αίμα, θα σας παρατρέξω, και η πληγή δεν θα είναι σε σας για να σας εξολοθρεύσει" (Έξοδος 12:13). Το αίμα του εξιλασμού (στην εποχή μας το αίμα του Ιησού Χριστού) ικανοποιεί πέρα για πέρα τον Θεό.
Ο Θεός ικανοποιείται
Σ' αυτό το σημείο, θα ήθελα να πω μερικά λόγια στους καινούργιους αδελφούς μου εν Χριστώ, γιατί εδώ είναι που ερχόμαστε συχνά σε δύσκολη θέση. Ως άπιστοι, ίσως να μην ανησυχούσαμε καθόλου για τις αμαρτίες μας, μέχρις ότου άρχισε ο λόγος του Θεού να μας ξυπνάει. Η συνείδησή μας ήταν πεθαμένη, και οι άνθρωποι με νεκρή συνείδηση προφανώς είναι άχρηστοι για τον Θεό. Αλλά αργότερα, όταν πιστέψαμε, η συνείδησή μας ξύπνησε, και ίσως μάλιστα έγινε και εξαιρετικά ευαίσθητη· και αυτή η ευαισθησία μπορεί να μας γίνει πολύ κακός μπελάς. Το αίσθημα της αμαρτίας και της ενοχής μπορεί να γίνει τόσο μεγάλο, τόσο φοβερό ώστε να μας σακατέψει, με το να μας κάνει να χάσουμε από τα μάτια μας την πραγματική δύναμη του αίματος του Ιησού Χριστού. Να μας φαίνεται ότι οι αμαρτίες μας είναι τόσο σοβαρές, και ίσως κάποια συγκεκριμένη αμαρτία να μας έχει ταλαιπωρήσει τόσες πολλές φορές, ώστε να καταλήξουμε να πιστεύουμε ότι οι αμαρτίες μας είναι μεγαλύτερες από το αίμα του Χριστού.
Όλο λοιπόν το πρόβλημά μας είναι ότι προσπαθούμε να συλλάβουμε εμείς τη σημασία του αίματος· προσπαθούμε να αισθανθούμε την αξία του και να εκτιμήσουμε υποκειμενικά το τι σημαίνει το αίμα για μας. Δεν μπορούμε όμως να το αισθανθούμε· το αίμα δεν ενεργεί με αυτόν τον τρόπο. Το αίμα του Χριστού προορίζεται πρώτα-πρώτα για να το δει ο Θεός. Και μετά, εμείς πρέπει να δεχτούμε την εκτίμηση του Θεού γι' αυτό το αίμα. Και κάνοντας αυτό, θα βρούμε τη σωτηρία μας. Αν αντίθετα προσπαθούμε να φτιάξουμε μια δική μας εκτίμηση, μέσα από τον δρόμο των συναισθημάτων μας, δεν καταλήγουμε πουθενά. Παραμένουμε στο σκοτάδι. Όχι. Είναι ζήτημα πίστης στον λόγο του Θεού. Είμαστε υποχρεωμένοι να πιστέψουμε ότι το αίμα του Χριστού είναι πολύτιμο για τον Θεό, επειδή ο ίδιος το αποκαλεί πολύτιμο: "δεν λυτρωθήκατε από τη μάταιη πατροπαράδοτη διαγωγή σας με φθαρτά, με ασήμι ή με χρυσάφι, αλλά με το πολύτιμο αίμα του Xριστού, ως αμνού χωρίς ψεγάδι και χωρίς κηλίδα" (Α' Πέτρου 1:18,19).
Αν ο Θεός μπορεί να δεχτεί το αίμα του Χριστού ως πληρωμή της ποινής των αμαρτιών μας και ως αντίτιμο για την απολύτρωσή μας, τότε μπορούμε να είμαστε ήσυχοι ότι το χρέος μας πληρώθηκε. Αν ικανοποιείται ο Θεός με το αίμα αυτό, σημαίνει ότι το αίμα "περνάει". Η εκτίμησή μας για το αίμα του Ιησού Χριστού πρέπει να είναι ίδια με την εκτίμηση του Θεού· ούτε μεγαλύτερη, ούτε μικρότερη. Δεν μπορεί βέβαια να είναι μεγαλύτερη, αλλά δεν πρέπει να είναι μικρότερη. Ας θυμηθούμε ότι είναι Άγιος και Δίκαιος, και ότι ένας άγιος και δίκαιος Θεός έχει το δικαίωμα να πει ότι το αίμα του εξιλασμού είναι αποδεκτό ενώπιόν Του και ότι Τον έχει ικανοποιήσει πλήρως.
— Από από το βιβλίο του Watchman Nee "Η Φυσιολογική Χριστιανική Ζωή"
Απόδοση: Νίκος Μοσχίδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.