Η αμαρτία είναι δικό μας πρόβλημα, όχι του Θεού

Οι άνθρωποι συχνά μιλούν για την αμαρτία σαν να είναι κυρίως πρόβλημα του Θεού να το λύσει, βάρος του Θεού να το σηκώσει και δισταγμός του Θεού να το υπερβεί. Τον φαντάζονται σαν να στέκεται σε απόσταση, με τα χέρια σταυρωμένα, περιμένοντας ο αμαρτωλός να γίνει αρκετά άξιος ώστε να θελήσει να τον σώσει. Αυτή η εικόνα δεν είναι η διδασκαλία του Παύλου. Στις επιστολές του Παύλου, η αμαρτία αποκαλύπτεται καθαρά ως πρόβλημα του αμαρτωλού, επειδή η αμαρτία είναι εκείνη που χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό, καταδικάζει τη συνείδηση, διαφθείρει τον νου και φέρνει τον θάνατο. Όμως, ο Παύλος καθιστά κάτι άλλο εξίσου σαφές. Ο Θεός έχει ήδη αναλάβει τη σωτήρια ενέργεια που απαιτείται για να αντιμετωπιστεί η αμαρτία μέσω του σταυρού, και το έκανε ενώ εμείς ήμασταν ακόμη αμαρτωλοί. Το εμπόδιο δεν είναι ότι ο Θεός δεν έχει παράσχει θεραπεία. Το εμπόδιο είναι ότι ο άνθρωπος είναι εκείνος που είναι ένοχος, ο άνθρωπος είναι εκείνος που είναι νεκρός μέσα στις αμαρτίες, και ο άνθρωπος είναι εκείνος που πρέπει να πάψει να υπερασπίζεται τον εαυτό του και να πιστέψει σε σε αυτό που ο Θεός έχει κάνει μέσω του αίματος του Χριστού.

Ο Παύλος ξεκινά από εκεί όπου πραγματικά βρίσκεται το πρόβλημα. Το ζήτημα δεν είναι ότι ο Θεός υστερεί σε έλεος, σε χάρη ή σε προθυμία. Το ζήτημα είναι ότι ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός από τη φύση του και από την πράξη του, και η αμαρτία παράγει καταδίκη και θάνατο. Ο Παύλος λέει: «δεδομένου ότι, όλοι αμάρτησαν, και στερούνται τη δόξα του Θεού» (Ρωμαίους 3:23). Η αμαρτία δεν είναι απλώς ένα λάθος ή μια αδυναμία. Η αμαρτία είναι πραγματική προσβολή ενάντια στη δικαιοσύνη του Θεού και δημιουργεί πραγματική ενοχή στον αμαρτωλό. Ο Παύλος λέει: «Eπειδή, ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος» (Ρωμαίους 6:23). Αυτό δεν είναι μικροπρέπεια εκ μέρους του Θεού. Είναι το δίκαιο αποτέλεσμα της αμαρτίας. Όταν ο αμαρτωλός αμαρτάνει, κερδίζει έναν μισθό, και ο μισθός είναι ο θάνατος. Γι’ αυτό η αμαρτία είναι δικό μας πρόβλημα. Είναι συνδεδεμένη με την ενοχή μας. Είναι συνδεδεμένη με την κατάστασή μας. Είναι συνδεδεμένη με την ανικανότητά μας να διορθώσουμε τον εαυτό μας. Ο Παύλος περιγράφει μάλιστα την κατάστασή μας πριν από τη σωτηρία ως πνευματικό θάνατο: «Kαι εσάς, που ήσασταν νεκροί, εξαιτίας των παραβάσεων και των αμαρτιών, σας ζωοποίησε» (Εφεσίους 2:1). Ένας νεκρός δεν μπορεί να αναστήσει τον εαυτό του. Ένας ένοχος δεν μπορεί να ανακηρύξει τον εαυτό του δίκαιο. Ένας καταδικασμένος δεν μπορεί να ξαναγράψει την ετυμηγορία. Η αμαρτία είναι δικό μας πρόβλημα, γιατί είναι η καταστροφή μας, και αν αφεθούμε στον εαυτό μας, είναι η τελική μας καταδίκη.

Αλλά εδώ είναι που ο Παύλος σηκώνει το βάρος της απελπισίας και στρέφει το φως σε ό,τι έχει ήδη κάνει ο Θεός. Ο Θεός δεν περίμενε οι αμαρτωλοί να καθαρίσουν τον εαυτό τους. Ο Θεός δεν περίμενε ο κόσμος να γίνει αρκετά ευαίσθητος, αρκετά θρησκευόμενος ή αρκετά λυπημένος. Ο Θεός ενήργησε πρώτος. Ο Θεός παρείχε την πληρωμή πρώτος. Ο Θεός φανέρωσε την αγάπη Του πρώτος. Ο Παύλος λέει: «O Θεός, όμως, δείχνει τη δική του αγάπη σε μας, επειδή, ενώ εμείς ήμασταν ακόμα αμαρτωλοί, ο Xριστός πέθανε για χάρη μας» (Ρωμαίους 5:8). Αυτό το εδάφιο δεν περιγράφει έναν Θεό δύσκολο να πειστεί. Περιγράφει έναν Θεό που ενήργησε όταν δεν υπήρχε τίποτα σε εμάς που να αξίζει την ενέργειά Του. Έπειτα ο Παύλος συνδέει αμέσως αυτόν τον θάνατο με το αίμα, γιατί το αίμα είναι η πληρωμή που απαντά στην αμαρτία: «πολύ περισσότερο, λοιπόν, αφού τώρα ανακηρυχθήκαμε δίκαιοι με βάση το αίμα του, θα σωθούμε από την οργή διαμέσου αυτού» (Ρωμαίους 5:9). Η αμαρτία είναι το πρόβλημα από τη δική μας πλευρά, αλλά ο Θεός έχει παράσχει μια πραγματική λύση από τη δική Του πλευρά, και αυτή η λύση δεν είναι αόριστο συναίσθημα. Είναι ο σταυρός και είναι το αίμα του Χριστού.

Γι’ αυτό ο Παύλος μπορεί να λέει πράγματα που ακούγονται σχεδόν σοκαριστικά σε θρησκευτικά αυτιά. Διδάσκει ότι ο Θεός έχει καταστήσει δυνατή την ειρήνη και διαθέσιμη τη συμφιλίωση, επειδή το ζήτημα της αμαρτίας αντιμετωπίστηκε στον σταυρό. Ο Παύλος γράφει: «δηλαδή, ότι ο Θεός ήταν που συμφιλίωνε τον κόσμο με τον εαυτό του, στο πρόσωπο του Xριστού, μη λογαριάζοντας σ’ αυτούς τα πταίσματά τους· και εμπιστεύθηκε σε μας τον λόγο της συμφιλίωσης» (Β΄ Κορινθίους 5:19). Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αμαρτωλοί σώζονται αυτόματα. Σημαίνει ότι ο Θεός δεν κάθεται στον ουρανό προσπαθώντας να βρει πώς θα μπορέσει να συγχωρήσει. Ο Θεός έχει ήδη θεμελιώσει τη δίκαιη βάση πάνω στην οποία μπορεί να συγχωρεί, να δικαιώνει και να συμφιλιώνει. Η πληρωμή δεν είναι μελλοντική. Η πληρωμή έγινε. Το αίμα χύθηκε. Το έργο ολοκληρώθηκε. Γι’ αυτό ο Παύλος αποκαλεί το μήνυμα που κηρύττει «λόγο της συμφιλίωσης». Η μεγαλύτερη παρανόηση του αμαρτωλού είναι να νομίζει ότι ο Θεός είναι εκείνος που πρέπει να κινηθεί. Ο Παύλος δείχνει ότι ο άνθρωπος είναι εκείνος που πρέπει να μετακινηθεί, από την πίστη στον εαυτό του στην πίστη στον Χριστό.

Ο Παύλος εξηγεί επίσης ότι ο σταυρός δεν φανέρωσε μόνο αγάπη, αλλά ικανοποίησε τη δικαιοσύνη. Ο Θεός δεν αγνόησε την αμαρτία. Ο Θεός την αντιμετώπισε. Δεν έκρυψε την ενοχή κάτω από το χαλί. Την έκρινε στον Γολγοθά μέσω του θανάτου του Υιού Του. Ο Παύλος λέει ότι είμαστε «δικαιωμένοι δωρεάν, με τη χάρη του, διαμέσου της απολύτρωσης που έγινε με τον Iησού Xριστό» (Ρωμαίους 3:24). Έπειτα λέει ότι ο Θεός προκαθόρισε τον Χριστό ως «ως μέσον εξιλέωσης διαμέσου της πίστης, με βάση το αίμα του» (Ρωμαίους 3:25). Εξιλέωση δεν σημαίνει ότι ο Θεός προσποιείται πως η αμαρτία δεν είναι πραγματική. Σημαίνει ότι ο Θεός ικανοποιείται δίκαια μέσω μιας πραγματικής θυσίας. Γι’ αυτό ο Παύλος μπορεί να πει, «για να είναι αυτός δίκαιος, και να ανακηρύσσει δίκαιον εκείνον που πιστεύει στον Iησού» (Ρωμαίους 3:26). Ο Θεός δεν συμβιβάζει τη δικαιοσύνη Του για να σώσει αμαρτωλούς. Διατηρεί τη δικαιοσύνη Του θέτοντας την κρίση πάνω στον Χριστό, και στη συνέχεια δικαιώνει τον πιστό δωρεάν με χάρη. Η αμαρτία είναι δικό μας πρόβλημα, αλλά ο Θεός έχει παράσχει μια δίκαιη απάντηση μέσω του αίματος.

Αυτό μας φέρνει στην πραγματική διαχωριστική γραμμή στην οποία ο Παύλος επιμένει ξανά και ξανά. Αν η πληρωμή έχει γίνει, γιατί οι άνθρωποι εξακολουθούν να χάνονται; Επειδή το ζήτημα γίνεται πίστη εναντίον απιστίας. Ο αμαρτωλός δεν πηγαίνει στην κόλαση επειδή ο Θεός ξέμεινε από αγάπη. Χάνεται επειδή παραμένει στις αμαρτίες του, αρνούμενος τη θεραπεία του Θεού. Ο Παύλος λέει ξεκάθαρα ότι η σωτηρία δεν κερδίζεται και δεν εξοφλείται με έργα: «Όχι από έργα δικαιοσύνης, που εμείς πράξαμε, αλλά σύμφωνα με το έλεός του μας έσωσε...» (Τίτος 3:5). Ένας άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται άσχημα για την αμαρτία του και παρ’ όλα αυτά να είναι χαμένος. Μπορεί να προσπαθεί να αναμορφώσει τη ζωή του και παρ’ όλα αυτά να είναι χαμένος. Μπορεί να ενταχθεί σε μια θρησκεία και παρ’ όλα αυτά να είναι χαμένος. Γιατί; Επειδή κανένα από αυτά δεν εφαρμόζει το αίμα για λογαριασμό του. Η διδασκαλία του Παύλου είναι ότι η απολύτρωση και η συγχώρηση βρίσκονται μόνο στον Χριστό: «με τον οποίο έχουμε την απολύτρωση διαμέσου του αίματός του, την άφεση των αμαρτημάτων, σύμφωνα με τον πλούτο της χάρης του» (Εφεσίους 1:7). Όταν ένας αμαρτωλός πιστεύει στο ευαγγέλιο του Χριστού, ο Θεός λογαριάζει αυτή την πίστη ως δικαιοσύνη, επειδή το αίμα έχει ήδη πληρώσει το τίμημα. Όταν ένας αμαρτωλός αρνείται το ευαγγέλιο, παραμένει κάτω από την ίδια καταδίκη που η συνείδησή του ήδη γνωρίζει ότι είναι αληθινή.

Γι’ αυτό ο Παύλος περιγράφει επίσης τον άνθρωπο που χάνεται, ως εχθρό του Θεού, όχι επειδή ο Θεός ευχαριστείται με την εχθρότητα, αλλά επειδή η αμαρτία καθιστά τον αμαρτωλό αντίθετο προς τον Θεό. Ο Παύλος γράφει: «Eπειδή, αν, ενώ ήμασταν εχθροί, συμφιλιωθήκαμε με τον Θεό διαμέσου του θανάτου του Yιού του, πολύ περισσότερο, εφόσον συμφιλιωθήκαμε, θα σωθούμε με τη ζωή του» (Ρωμαίους 5:10). Προσέξτε την κατεύθυνση. Εμείς ήμασταν εχθροί Του, κι όμως ο Θεός συμφιλιώθηκε μαζί μας μέσω του θανάτου του Υιού Του. Αυτό σημαίνει ότι ο σταυρός είναι η ειρηνοποιός ενέργεια του Θεού προς τον αμαρτωλό. Η τραγωδία είναι ότι πολλοί αμαρτωλοί αρνούνται την ειρήνη που προσφέρεται. Ο Παύλος λέει ότι ο Θεός τώρα παραγγέλλει να παραδοθεί το μήνυμα: «Eίμαστε, λοιπόν, πρεσβευτές υπέρ του Xριστού, ωσάν ο Θεός να σας παρακαλούσε μεταχειριζόμενος εμάς· δεόμαστε, λοιπόν, υπέρ του Xριστού, συμφιλιωθείτε με τον Θεό» (Β΄ Κορινθίους 5:20). Ο Θεός δεν παρακαλεί επειδή είναι αβέβαιος. Παρακαλεί επειδή το φάρμακο έχει παρασχεθεί και ο αμαρτωλός πρέπει να το δεχτεί. Έπειτα ο Παύλος δίνει την ουσία του θέματος: «Σας παρακαλούμε εκ μέρους του Χριστού, συμφιλιωθείτε με τον Θεό». Αυτή η πρόταση δεν θα είχε κανένα νόημα αν η συμφιλίωση εξαρτιόταν από το να καθαριστεί πρώτα ο αμαρτωλός. Έχει τέλειο νόημα αν ο Θεός έχει ήδη παράσχει τη συμφιλίωση μέσω του σταυρού και τώρα καλεί τους αμαρτωλούς να πιστέψουν και να τη λάβουν.

Όταν συγκρατείτε αυτές τις αλήθειες μαζί, μπορείτε να το πείτε απλά: Η αμαρτία είναι δικό μας πρόβλημα, όχι του Θεού, επειδή η αμαρτία είναι αυτή που μας κατέστησε ένοχους και νεκρούς, και δεν μπορούσαμε να το διορθώσουμε. Αλλά ο Θεός δεν άφησε την αμαρτία άλυτη. Ο Θεός την αντιμετώπισε μέσω του Χριστού. Ο Θεός παρείχε την πληρωμή μέσω του αίματος. Ο Θεός άνοιξε έναν δίκαιο δρόμο για συγχώρηση. Ο Θεός δεν ζητά από τους αμαρτωλούς να έρθουν να διαπραγματευτούν όρους. Ο Θεός προσφέρει ένα τελειωμένο έργο για να το πιστέψουν. Το πρόβλημα του αμαρτωλού δεν είναι ότι ο Θεός είναι απρόθυμος. Το πρόβλημα του αμαρτωλού είναι ότι ο ίδιος είναι απρόθυμος να πιστέψει τον Θεό, απρόθυμος να πάψει να εμπιστεύεται τον εαυτό του και απρόθυμος να αναπαυθεί στην επάρκεια του αίματος του Χριστού.

Αυτή η αλήθεια δεν αφορά μόνο στον ευαγγελισμό, αλλά και στη σταθερότητα του πιστού. Πολλοί πιστοί ζουν σαν οι καθημερινές τους αποτυχίες να δημιουργούν ένα νέο πρόβλημα αμαρτίας για τον Θεό. Φαντάζονται τον Θεό να επιστρέφει στην οργή και την απόσταση κάθε φορά που σκοντάφτουν. Ο Παύλος διδάσκει το αντίθετο. Θεμελιώνει τη θέση του πιστού σε ό,τι έκανε ο Χριστός, όχι σε ό,τι καταφέρνει ο πιστός. Λέει: «Aφού, λοιπόν, ανακηρυχθήκαμε δίκαιοι με την πίστη, έχουμε ειρήνη με τον Θεό διαμέσου του Kυρίου μας Iησού Xριστού» (Ρωμαίους 5:1). Η ειρήνη με τον Θεό δεν είναι βασισμένη στην απόδοσή σου. Είναι βασισμένη στο αίμα που σε δικαίωσε. Αυτό δεν κάνει την αμαρτία ακίνδυνη. Κάνει τη χάρη ισχυρή. Δίνει στον πιστό μια ασφαλή βάση από την οποία μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη, όχι έναν φοβισμένο διάδρομο όπου ο πιστός προσπαθεί να εμποδίσει τον Θεό να αλλάξει γνώμη. Ο Θεός έχει ήδη διευθετήσει πλήρως το ζήτημα της αμαρτίας στον σταυρό. Η ανάπτυξή μας αφορά στο να μάθουμε το τι είναι ήδη αληθινό εν Χριστώ και να περπατήσουμε σύμφωνα με αυτό.

Έτσι, όταν κάποιος λέει: «Η αμαρτία είναι πρόβλημα του Θεού», η απάντηση του Παύλου είναι πιο κοφτερή και πολύ πιο ελπιδοφόρα. Η αμαρτία ήταν δικό μας πρόβλημα, και ήμασταν ανήμποροι μέσα σε αυτή. Ο Θεός έλυσε αυτό που εμείς δεν μπορούσαμε να λύσουμε, δίνοντας τον Υιό Του, κρίνοντας την αμαρτία στον σταυρό και δικαιώνοντας τον πιστό μέσω της πίστης στο αίμα του Χριστού. Το ερώτημα δεν είναι πια αν ο Θεός έχει παράσχει. Το ερώτημα είναι αν ο αμαρτωλός θα πιστέψει στο ευαγγέλιο που ο Θεός κηρύττει σήμερα. Ο Θεός είναι δίκαιος στην κρίση Του, πλούσιος στη χάρη Του και πλήρης στην πρόνοιά Του. Το πρόβλημα δεν είναι από την πλευρά του Θεού. Το πρόβλημα είναι από την πλευρά του ανθρώπου, μέχρι ο άνθρωπος να πιστέψει σε ό,τι έκανε ο Θεός εν Χριστώ.

Mike Hammond

Διάβασε σχετικά:
Ποιο είναι και τι επιτελεί το ευαγγέλιο στη ζωή μας