Η Παραβολή του Εκσκαφέα

Η διδασκαλία μέσω παραβολών μπορεί να είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος παρουσίασης της αλήθειας στο μάτι του νου. Ο Ιησούς προφανώς το γνώριζε αυτό, γι’ αυτό και «ελάλησεν εις αυτούς πολλά εν παραβολαίς». Αν και δεν ισχυρίζομαι ότι ανήκω στο ίδιο επίπεδο με τον Κύριο, θέλω ωστόσο να «παίξουμε σαν να» για λίγο, με την ελπίδα να εξηγήσω καλύτερα τι έχει συμβεί στην έννοια της «εκκλησίας» του Χριστού από τους καιρούς της Καινής Διαθήκης μέχρι σήμερα. Όπως ίσως γνωρίζετε, η λέξη «εκκλησία» είναι η πιο κρίσιμη λέξη στο σύγχρονο θρησκευτικό λεξικό. Είναι επίσης και η πιο ευαίσθητη. Καμία άλλη λέξη δεν προκαλεί τόσο γρήγορα και τόσο έντονα περισσότερες αντιδράσεις. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι το αρχικό νόημα του όρου έχει αλλοιωθεί θεμελιωδώς λόγω της συνεχούς κακής χρήσης. Ίσως μια απλή, λαϊκή αναλογία βοηθήσει να φανεί τι έχει συμβεί.

Μια Αναλογία
Ας υποθέσουμε ότι η ελληνική λέξη «εκκλησία» δεν υπάρχει καθόλου στην Αγία Γραφή. Ο Κύριος θα μπορούσε κάλλιστα να τα καταφέρει χωρίς τη λέξη «εκκλησία», όπως κι εμείς θα μπορούσαμε να τα καταφέρουμε χωρίς τη λέξη «εκκλησία». Υπάρχουν και άλλες λέξεις που λειτουργούν σχεδόν το ίδιο καλά. Συχνά ξεχνάμε ότι η «εκκλησία» είναι απλώς μία από τις πολλές «εικονικές λέξεις» που χρησιμοποιεί το Άγιο Πνεύμα για να μας βοηθήσει να οπτικοποιήσουμε ορισμένες πτυχές της χριστιανικής πίστης. Η σχέση που έχουν οι Χριστιανοί με τον Κύριο και μεταξύ τους παρουσιάζεται μεταφορικά με εικόνες όπως ένα κτίριο, ένα ποίμνιο προβάτων, μια οικογένεια, ένα ανθρώπινο σώμα ή — στην περίπτωση της εκκλησίας — μια «σύναξη ή συνέλευση» ανθρώπων.

Αλλά ας «παίξουμε σαν να» χρησιμοποίησε ο Ιησούς τη λέξη «συνεργείο» αντί για τη λέξη εκκλησία. Δηλαδή, αντί να πει «θα οικοδομήσω την εκκλησία μου», ας υποθέσουμε ότι είπε κάτι όπως: «θα προσλάβω το συνεργείο μου».

Η χρήση αυτής της ορολογίας δεν είναι καθόλου τραβηγμένη, αν σκεφτεί κανείς ότι οι λέξεις «σύναξη» και «συνεργείο» είναι παρόμοιου τύπου· και οι δύο αναφέρονται σε μια ομάδα ανθρώπων. Είτε μιλάμε για εργάτες σε ένα πλοίο, όπως το πλήρωμα ενός πλοίου, είτε για μια ομάδα εργατών στη στεριά, όπως ένα οικοδομικό συνεργείο, το συνεργείο είναι απλώς μια ομάδα ανθρώπων που εργάζονται ενεργά στο ίδιο έργο. Η εικόνα δεν είναι καθόλου κακή.

Ο ίδιος ο Ιησούς είπε ότι η βασιλεία μοιάζει με άνθρωπο που βγήκε «να μισθώσει εργάτες για τον αμπελώνα του» (Ματθ. 20:1). Οι Χριστιανοί λέγονται «συνεργοί του Θεού» (Α΄ Κορ. 3:9). Και οι μαθητές που εργάζονται μαζί αποκαλούνται «συνεργάτες» (Φιλήμ. 24). Όταν τους δούμε ξεχωριστά, ο καθένας είναι ένας «εργάτης» του Κυρίου· όταν τους δούμε μαζί, όλοι οι μαθητές αποτελούν το «συνεργείο» του Κυρίου. Έτσι έχουμε, αν θέλετε, «το συνεργείο του Χριστού». Προφανώς αυτό δεν είναι ο νομικός τίτλος κάποιου εταιρικού θεσμού, αλλά απλώς μια εύστοχη περιγραφή εκείνων που εργάζονται μαζί για τον Ιησού. Έχει μόνο ένα συνεργείο. Ήρθε στον κόσμο για να καλέσει μια ομάδα πρόθυμων εργατών να κάνουν ένα σημαντικό έργο γι’ Αυτόν. Κάθε άνθρωπος που έρχεται σε συμφωνία με τον Κύριο και κάνει ό,τι απαιτείται για να γίνει μέρος του εργατικού Του δυναμικού, γίνεται αυτόματα μέλος του ενός και μοναδικού αυτού «συνεργείου». Και κάθε ένας που «προσλαμβάνεται» στο συνεργείο υποτίθεται ότι πρέπει να πιάσει δουλειά.

Ας υποθέσουμε ακόμη — για λόγους απλότητας — ότι το συνολικό έργο που πρέπει να επιτελέσει το συνεργείο του Κυρίου πάνω στη γη είναι να σκάψει μια τάφρο ακριβώς έξι πόδια φαρδιά και δέκα πόδια βαθιά, γύρω από τον κόσμο και πίσω. Στην «παραβολή» μας, αυτό είναι όλο. Αυτό είναι «το έργο του Κυρίου»· γι’ αυτό το έργο ζητά ο Χριστός εργάτες· γι’ αυτό έστειλε το συνεργείο Του στον κόσμο. Για να ολοκληρωθεί αυτό το μεγάλο έργο απαιτούνται δύο πράγματα: πίστη και έργα· πίστη για να σκαφτεί η τάφρος σύμφωνα με τις ακριβείς διαστάσεις που έδωσε ο Θεός και έργα για να μετακινηθεί όλο αυτό το χώμα.

Μπορείτε να δείτε την εικόνα; Έχουμε τον Χριστό και το συνεργείο Του, και πολλή δουλειά που πρέπει να γίνει. Έτσι λοιπόν, οι αληθινοί μαθητές σε κάθε κοινότητα θα ενεργούν σαν ένα συνεργείο εργατών που επιλέχθηκαν και επιφορτίστηκαν από τον Ιησού Χριστό. Θα αρχίσουν να σκάβουν εκεί που βρίσκονται (είναι δύσκολο να σκάψεις κάπου αλλού). Θα εργάζονται όλοι, ο καθένας ατομικά αλλά δίπλα-δίπλα, προσπαθώντας σύμφωνα με τις προσωπικές του δυνατότητες να μετακινεί το μερίδιό του από το χώμα κάθε μέρα.

Καμιά φορά κάποιος εργάτης μπορεί να αποσπαστεί και να απομακρυνθεί από τη δουλειά. Οι συνάδελφοί του, γνωρίζοντας ότι ο Ιησούς ενδιαφέρεται περισσότερο για τον έναν εργάτη που απομακρύνθηκε παρά για τους ενενήντα εννέα που συνεχίζουν να σκάβουν, θα τρέξουν αμέσως πίσω του και θα προσπαθήσουν να τον πείσουν να επιστρέψει στη δουλειά. Άλλες φορές ένας αδελφός μπορεί να κουραστεί, να αφήσει το φτυάρι του και να σωριαστεί αποθαρρυμένος πάνω στον σωρό του χώματος. Τότε οι κοντινοί εργάτες θα τον νουθετήσουν, θα του δώσουν ένα χέρι βοήθειας, θα τον σηκώσουν και θα τον ενθαρρύνουν να συνεχίσει το έργο που έχει μπροστά του. Περιοδικά — και μάλιστα τακτικά — κατά τη διάρκεια ημερών, εβδομάδων και ετών μόχθου, οι κουρασμένοι εργάτες θα κάνουν ένα διάλειμμα. Χρειάζονται αναζωογόνηση, χρειάζονται ανανέωση. Έτσι, όσοι εργάζονται κοντά ο ένας στον άλλον θα σταματήσουν προσωρινά την καθαυτό εργασία. Θα συγκεντρωθούν για να καθίσουν σε μικρούς κύκλους, να τραφούν, να συζητήσουν τα κοινά τους προβλήματα, να ακονίσουν τα εργαλεία τους και γενικά να «ανεβάσουν ο ένας το ηθικό του άλλου». Και μετά, πάλι στη δουλειά.

Το Συνεργείο του Χριστού
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, κάθε Χριστιανός είναι γνωστός ως «μέλος του συνεργείου», ή «μέλος του συνεργείου του Χριστού». Δεν υπάρχει τίποτα ασαφές ή δύσκολο να κατανοηθεί σε αυτή την ορολογία. Κάποιος, είτε εργάζεται για τον Κύριο είτε εργάζεται για κάποιον άλλον. Αν εργάζεται για τον Κύριο, είναι μέρος του συνεργείου του Κυρίου. Δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο.

Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, κάθε μαθητής που ξεκινά να εργάζεται για τον Ιησού λαμβάνει ένα εγχειρίδιο εργασίας: την Αγία Γραφή. Το βιβλίο αυτό περιέχει όλες τις πληροφορίες που χρειάζεται για να είναι «καλός και πιστός εργάτης του συνεργείου».

Του εξηγεί ποιο είναι το έργο που πρέπει να γίνει. Τον ενημερώνει για τις σωστές διαστάσεις της προτεινόμενης τάφρου. Του λέει ποιον μισθό θα λάβει όταν ολοκληρωθεί το έργο του. Του εξηγεί τη σχέση του όχι μόνο με τον Κύριο — που είναι ο ένας και μοναδικός Εργοδότης αυτής της επιχείρησης — αλλά και με τα άλλα μέλη του συνεργείου. Τον διδάσκει ότι δεν πρέπει να τους εμποδίζει, ότι δεν πρέπει ποτέ να κάνει τη δουλειά τους πιο δύσκολη, αλλά ότι οφείλει πάντα να είναι πρόθυμος να τους βοηθά, να τους ενθαρρύνει κτλ. Τον διδάσκει επίσης να ακολουθεί το καλό παράδειγμα των παλαιότερων εργατών που βρίσκονται στη δουλειά εδώ και πολλά χρόνια. Είναι έμπειροι και μπορεί να μάθει πολλά από αυτούς, αν ακολουθήσει το παράδειγμά τους.

Το εγχειρίδιο, ωστόσο, δεν αναφέρεται σε κανέναν εξελιγμένο εξοπλισμό. Τα μόνα εργαλεία που αναφέρει είναι χειρός, κατάλληλα μόνο για ατομική εργασία — όπως «το φτυάρι του Πνεύματος, που είναι ο λόγος του Θεού». Συνολικά, δεν υπάρχει τίποτα περίπλοκο ούτε στο έργο που πρέπει να γίνει ούτε στο ποιος πρέπει να το κάνει. Το έργο δεν είναι εύκολο, αλλά η περιγραφή της εργασίας είναι απολύτως σαφής. Η προαναφερθείσα τάφρος ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΚΑΦΤΕΙ. Ποιος θα τη σκάψει; Οι εργάτες! Το «συνεργείο» του Χριστού. Γι’ αυτό όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτή τη μεγάλη αποστολή προειδοποιούνται ρητά: «Γίνεσθε στερεοί, αμετακίνητοι, περισσεύοντες πάντοτε στο έργο του Κυρίου, γνωρίζοντας ότι ο κόπος σας δεν είναι μάταιος εν Κυρίω». Με άλλα λόγια: ΣΚΑΨΤΕ ΤΗΝ ΤΑΦΡΟ. Μείνετε σε αυτό. Μην τα παρατάτε ποτέ. Όταν έρθει η ημέρα της πληρωμής, θα αξίζει τον κόπο.

Και Τώρα Εμφανίζεται η Ανθρώπινη Σοφία
Ύστερα από κάποιο καιρό, μερικοί ευρηματικοί μαθητές αποφασίζουν ότι το έργο προχωρά υπερβολικά αργά. Γιατί να μη φτιάξουν  —σκέφτονται — ένα μηχάνημα που να σκάβει μια τάφρο έξι επί δέκα πιο γρήγορα απ’ ό,τι γίνεται με το χέρι; Βάζουν λοιπόν το δημιουργικό τους μυαλό να δουλέψει. Αποδεικνύεται ότι πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο εγχείρημα. Στην πραγματικότητα, οι προσπάθειές τους δεν είναι ιδιαίτερα επιτυχημένες για αρκετά χρόνια.

Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς εξακολουθεί να γίνεται με το χέρι. Όμως επιμένουν και, σιγά-σιγά, ένα λειτουργικό μηχάνημα εκσκαφής τάφρου αρχίζει να παίρνει μορφή. Αν και αρχικά μικρό και πρόχειρο, το μηχάνημα γίνεται γρήγορα δημοφιλές στους εργάτες — ιδίως στους πιο τεμπέληδες. Γιατί τώρα, αντί να μοχθούν μέσα στην τάφρο, το μόνο που χρειάζεται είναι να κρατούν τον Εκσκαφέα σε λειτουργία. Σε λίγο όλοι οι εργάτες διακηρύσσουν ότι αυτός ο Εκσκαφέας «ανήκει στον Θεό», παρότι ήταν ο άνθρωπος που τον επινόησε και τον κατασκεύασε.

Εν πάση περιπτώσει, με τον Εκσκαφέα πλέον στη θέση του, όλη η κατάσταση αλλάζει για τους εργάτες. Δεν χρειάζεται πια να κουράζονται και να λερώνονται κάνοντας προσωπικά αυτό που ο Κύριος είχε αναθέσει στο «συνεργείο» Του. Στην πραγματικότητα, ο φόρτος εργασίας τους είναι πλέον σχεδόν μηδενικός. Κι όμως, η τάφρος εξακολουθεί να σκάβεται — υποτίθεται μάλιστα πιο γρήγορα και καλύτερα από πριν. Δεν θα είναι άραγε ευχαριστημένος ο Θεός με αυτό; Φυσικά, ένας τεράστιος Εκσκαφέας είναι ογκώδης, θορυβώδης και εξαιρετικά ακριβός. Αλλά αυτό δεν πειράζει τους εργάτες. Είναι πολύ καλύτερο από το να κάνουν οι ίδιοι όλη τη σκληρή δουλειά. Παλιά το καθήκον τους ήταν να σκάβουν την τάφρο. Τώρα η κύρια ευθύνη τους είναι να διατηρούν τον ΕΚΣΚΑΦΕΑ σε καλή κατάσταση, ώστε «αυτός» να κάνει το «θεϊκό» του έργο. Προς αυτόν τον σκοπό κατευθύνονται όλες τους οι προσπάθειες. Ο μεγάλος τους στόχος στη ζωή είναι να δημιουργήσουν έναν όλο και μεγαλύτερο Εκσκαφέα, ώστε να γίνεται όλο και περισσότερο «το έργο του Κυρίου».

Τι Έχει Συμβεί;
Ένας ειλικρινής παρατηρητής μπορεί να δει τι έχει συμβεί σε αυτούς τους εργάτες, ακόμα κι αν οι ίδιοι δεν το βλέπουν. Κάποτε η προσοχή τους ήταν στραμμένη στην τάφρο, στο έργο που είχαν μπροστά τους. Τώρα η προσοχή τους είναι στραμμένη στον ίδιο τον Εκσκαφέα. Και το παράξενο είναι το εξής:

Παρόλο που ο Εκσκαφέας κάνει μια αξιόπιστη δουλειά στο να σκάβει χώμα — ή τουλάχιστον να σηκώνει σκόνη στον αέρα — για κάποιο λόγο μένει ακίνητος, σιωπηλός και εντελώς ανενεργός τον περισσότερο καιρό. Περίπου έξι ημέρες την εβδομάδα, οι μαθητές τον κρατούν αποθηκευμένο σε μια «ειδική πνευματική αποθήκη» που κατασκευάστηκε ακριβώς γι’ αυτόν τον σκοπό. Το κτίριο αυτό κοστίζει πολλά χρήματα, αλλά, τέλος πάντων, ο Εκσκαφέας του Κυρίου πρέπει να έχει κάπου από όπου να λειτουργεί.

Τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, όλοι όσοι είναι «πιστοί στον Κύριο» συγκεντρώνονται στο κτίριο όπου φυλάσσεται ο Εκσκαφέας. Εκεί δεν αφιερώνουν πολύ χρόνο μιλώντας για τον Κύριο Ιησού που τους προσέλαβε. Εκείνος λείπει προς το παρόν και μάλλον δεν θα επιστρέψει σύντομα. Ούτε μιλούν πολύ για τις δυσκολίες της τάφρου· δεν έχουν μπει σε τάφρο εδώ και καιρό. Ούτε αφιερώνουν χρόνο για να ακονίσουν το φτυάρι τους ή να μάθουν πώς να το χρησιμοποιούν πιο αποτελεσματικά. Στην πραγματικότητα, πολλοί από αυτούς δεν έχουν πια ούτε καν δικό τους φτυάρι. Κυρίως περνούν τον χρόνο τους μιλώντας για το μεγάλο τους Μηχάνημα, τον θεϊκό Εκσκαφέα. Αυτό είναι που τους έφερε όλους μαζί.

Συγκεντρώνονται γύρω του, το θαυμάζουν, το επαινούν, προσεύχονται γι’ αυτό και συζητούν με σοβαρότητα πώς θα το κάνουν πιο ελκυστικό για την κοινότητα και πιο αποδοτικό στη λειτουργία του. Ναι, καμιά φορά κάποιος υπερβολικά ζηλωτής εργάτης ενθουσιάζεται και βγαίνει να σκάψει λίγα μέτρα για τον Κύριο. Αλλά αυτό είναι σπάνιο. Τις περισσότερες φορές, οι «εργάτες του Κυρίου» αρκούνται στο να ασχολούνται με τον Εκσκαφέα και να ανησυχούν για την ευημερία του. Τι μπορούν να κάνουν για να τον βοηθήσουν να πετύχει στο έργο του;

Το καλύτερο που μπορούν να κάνουν είναι να συνεισφέρουν χρήματα, ώστε να μεγαλώσει ο Εκσκαφέας, να προσληφθεί κάποιος που να μπορεί να «τον χειρίζεται» και ίσως να προστεθούν κάποια διακοσμητικά και προαιρετικά εξαρτήματα — όλα με σκοπό να γίνει πιο ελκυστικός, πιο αποτελεσματικός και πιο ανταγωνιστικός. Όπως μπορεί να δει κανείς καθαρά, όλοι οι εργάτες είναι εξαιρετικά περήφανοι για το θαυμάσιο Μηχάνημά τους. Έχουν διδαχθεί σε όλη τους τη ζωή να αγαπούν τον Εκσκαφέα τους, να εργάζονται για χάρη του, να πληρώνουν για τη συντήρησή του και, πάνω απ’ όλα, να βασίζονται ΣΕ ΑΥΤΟΝ για να σκάψει την τάφρο για τον Κύριο.

Η Διαδικασία Εξέλιξης Συνεχίζεται
Αφού αυτός ο Εκσκαφέας υπάρχει για κάποιο διάστημα, αρχίζει να συμβαίνει κάτι παράξενο — όχι μόνο στον τρόπο που οι μαθητές τον βλέπουν, αλλά και στον τρόπο που αναφέρονται σε αυτόν.

Στα πρώτα του χρόνια, ο Εκσκαφέας δεν ήταν αρκετά εμφανής ώστε να τον προσέξει κανείς, ούτε αρκετά διακριτός ώστε να του δοθεί κάποιο όνομα. Τώρα όμως η παρουσία του είναι υπερβολικά έντονη για να αγνοηθεί. Έτσι, πρέπει να ονομαστεί κάπως. Πώς ακριβώς συνέβη αυτό, δεν το γνωρίζω. Ίσως επειδή ο Κύριος είχε αρχικά προσλάβει το «συνεργείο» Του για να σκάψει μια τάφρο και, αφού το σκάψιμο της τάφρου είναι αυτό που κάνει ο Εκσκαφέας, ήταν εύκολο να συγχέονται τα δύο. Όπως και να ’χει, με τα χρόνια οι αδελφοί συνήθισαν σιγά-σιγά να αναφέρονται στον Εκσκαφέα ως «το Συνεργείο».

Στην αρχή, βέβαια, όλοι το ήξεραν καλύτερα. Το «συνεργείο» είναι μια ομάδα ανθρώπων που τίθενται σε εργασία — σε αυτή την περίπτωση από τον Κύριο — ενώ ο Εκσκαφέας είναι απλώς μια μηχανική «οντότητα» που συναρμολογήθηκε — σε αυτή την περίπτωση από ανθρώπους. Αρχικά όλοι καταλάβαιναν αυτή τη διάκριση. Ήξεραν ότι όταν η Βίβλος έλεγε: «Έγινε μεγάλος διωγμός εναντίον του συνεργείου που ήταν στα Ιεροσόλυμα, και όλοι διασκορπίστηκαν στις περιοχές της Ιουδαίας και της Σαμάρειας», περιέγραφε τι συνέβη στους εργάτες του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα — ΟΧΙ ζημιές σε κάποιο ιερό μηχάνημα εκσκαφής τάφρου.

Ήξεραν ότι όταν η Βίβλος έλεγε: «Αυτός είναι η κεφαλή του σώματος, του συνεργείου», απλώς υπενθύμιζε σε όλους όσοι εργάζονται για τον Κύριο ποιος είναι πραγματικά το Αφεντικό — ΟΧΙ ότι περιέγραφε κάποια ιδιαίτερη σχέση που έχει ο Ιησούς με το Μηχάνημα που εκείνοι είχαν στήσει.

Ήξεραν ότι όταν η Βίβλος έλεγε: «Οι άνδρες, αγαπάτε τις γυναίκες σας, καθώς και ο Χριστός αγάπησε το συνεργείο και παρέδωσε τον εαυτό του γι’ αυτό», αυτός ήταν απλώς ένας τρόπος να εξηγηθεί πόσο πολύτιμοι είναι για τον Κύριο όλοι οι εργάτες του — ΟΧΙ μια υπόδειξη για το πόσο εκτιμά ο Ιησούς τον θαυμάσιο μηχανισμό που εκείνοι είχαν κατασκευάσει.

Τώρα Είναι Διαφορετικά
Όμως τώρα όλα αυτά έχουν αλλάξει. Τώρα, δυστυχώς, οι μαθητές διαβάζουν τις Γραφές και φαντάζονται ότι όλα αυτά τα εδάφια αναφέρονται στην πραγματικότητα στον Εκσκαφέα τους! Αυτό είναι εκπληκτικό. Δεν φαίνεται ποτέ να περνά από το μυαλό αυτών των μαθητών ότι μια «μηχανοποιημένη λειτουργική οντότητα» δεν είναι και ποτέ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να θεωρηθεί «συνεργείο» ζωντανών ψυχών. Διότι, εξ ορισμού, ένα μηχάνημα δεν είναι ομάδα ανθρώπων, ούτε μια ομάδα ανθρώπων είναι μηχάνημα. Αλλά ας μη κολλήσουμε σε αυτή τη λεπτομέρεια. Οι σύγχρονοι μαθητές, όπως ζουν κάτω από τις βαριές και σκοτεινές σκιές του Εκσκαφέα τους, σίγουρα δεν τη λαμβάνουν υπόψη. Το αντίθετο μάλιστα.

Τώρα ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ότι όταν η Βίβλος μιλά για «το συνεργείο του Χριστού», αναφέρεται συγκεκριμένα στον ιερό Εκσκαφέα που έχουν αποθηκευμένο στην τοπική αποθήκη. Πιστεύουν ειλικρινά ότι ΑΥΤΟ είναι το «συνεργείο» για το οποίο μιλούν οι Γραφές. Γι’ αυτό, όταν σήμερα οι μαθητές συγκεντρώνονται και συζητούν για «το Συνεργείο του Κυρίου» και για το τι θα έπρεπε να επιτελεί αυτό το μεγάλο «Συνεργείο» εδώ στη γη· όταν μελετούν με ζήλο σοβαρά ζητήματα όπως «το έργο του Συνεργείου»· όταν διαπληκτίζονται μεταξύ τους για το τι «το Συνεργείο ΚΑΘΑΥΤΟ» μπορεί ή δεν μπορεί να κάνει με θεϊκή έγκριση· όταν διαφωνούν για το ποιο «Συνεργείο» είναι «καλύτερο», «σωστό» ή «υγιές», δεν συζητούν σε καμία περίπτωση για εργάτες που υπηρετούν τον Κύριο. Αντιθέτως, παλεύουν με προβλήματα που γεννήθηκαν από την παρουσία του μεγάλου Εκσκαφέα, ο οποίος έχει γίνει τόσο αναπόσπαστο μέρος της πνευματικής τους ζωής. Διότι στην πραγματικότητα ολόκληρη η θρησκευτική τους ζωή περιστρέφεται πλέον γύρω από «το Συνεργείο του Χριστού». Αλλά να θυμάστε ότι, με τον τρόπο που το αντιλαμβάνονται — ευλογημένες οι μπερδεμένες τους καρδιές — το «συνεργείο του Χριστού» ΔΕΝ είναι οι εργάτες που κάλεσε ο Ιησούς, αλλά μια σπουδαία πνευματική Μηχανή που οι ίδιοι έστησαν στον χώρο.

Όπως βλέπουν τώρα τα πράγματα, αυτός ο μηχανικός μετακινητής γης είναι «το αληθινό Συνεργείο» για το οποίο μιλά η Βίβλος. Αυτός ο Εκσκαφέας, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, έχει γίνει «το ένα Συνεργείο» ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ αυτοί και όλοι οι πιστοί εργάτες πρέπει να δουλεύουν στην τάφρο. Αυτό το μηχανοειδές «Συνεργείο» είναι που κατά κάποιον τρόπο θα τους πάει στον ουρανό, αν απλώς του δώσουν την αφοσίωσή τους. Εφόσον τώρα πιστεύουν ότι κάθε εδάφιο της Βίβλου που μιλά για «συνεργείο» έχει κατά νου τον Εκσκαφέα, αισθάνονται ειλικρινά ότι δεν μπορούν να σωθούν χωρίς αυτόν — ή έξω από αυτόν — όσο ετοιμόρροπος κι αν γίνει. Γι’ αυτό και παραμένουν αφοσιωμένοι σε αυτόν, ό,τι κι αν συμβεί.

Η Σημερινή Πολύπλοκη Κατάσταση
Τα πράγματα έχουν γίνει πραγματικά πολύπλοκα. Όσο υπάρχει μόνο ένα συνεργείο (με την αρχική έννοια της λέξης) από σκληρά εργαζόμενους ανθρώπους, απασχολημένους με το έργο της εκσκαφής της τάφρου, με κάθε εργάτη να κάνει ό,τι μπορεί και να βοηθά τους άλλους όπου είναι δυνατόν, το έργο προχωρά ικανοποιητικά. Η πρόοδος μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να είναι αργή και χωρίς εντυπωσιακά αποτελέσματα, αλλά είναι σταθερή και ασφαλής. Περιλαμβάνει όλους, γιατί όλοι συμμετέχουν. Κάποιοι μαθητές δεν είναι τόσο δυνατοί όσο άλλοι, αλλά ακόμη και τα πιο αδύναμα μέλη του συνεργείου του Κυρίου κάνουν το μερίδιό τους.

Όταν όμως στηθεί ο Εκσκαφέας και εδραιωθεί, η κατάσταση αλλάζει δραματικά. Ποιος θα «χειριστεί» ένα τόσο μεγάλο μηχάνημα; Έχετε ποτέ κοιτάξει μέσα στην καμπίνα ενός τεράστιου εκσκαφέα; Είναι αποθαρρυντικό. Η λειτουργία τέτοιου εξοπλισμού απαιτεί ειδικές δεξιότητες που οι συνηθισμένοι μαθητές δεν διαθέτουν. Χρειάζονται περισσότεροι επαγγελματικά εκπαιδευμένοι άνθρωποι για να κάθονται στα χειριστήρια ενός μεγάλου μηχανήματος απ’ ό,τι για να σκάβουν με αξίνα και φτυάρι.

Έτσι, πνευματικοί «ειδικοί» πρέπει να αναζητηθούν και να βρεθούν, να προσληφθούν και να πληρωθούν, ώστε να υπάρχει κάποιος ικανός να χειρίζεται αυτού του είδους τα μηχανήματα. Όταν ο Εκσκαφέας μεγαλώνει σε μέγεθος και εξαρτήματα, τότε ένα μεγάλο «προσωπικό» υποστήριξης πρέπει επίσης να προσληφθεί απλώς για να συντηρεί το σύστημα. Οι επαγγελματίες κοστίζουν χρήματα — και σε ορισμένες περιπτώσεις πολλά χρήματα. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη μεγαλύτερη πίεση θα ασκηθεί στα «πιστά μέλη του συνεργείου» να παρευρίσκονται στις εβδομαδιαίες συγκεντρώσεις γύρω από το Μηχάνημα και να συνεισφέρουν γενναιόδωρα τα απαραίτητα κεφάλαια για να διασφαλιστεί η συνεχιζόμενη και επιτυχής λειτουργία του.

Από πού θα προέλθουν αυτοί οι επαγγελματικά εκπαιδευμένοι άνθρωποι; Κάπου, κάπως, θα πρέπει να μάθουν τα μέσα και τα έξω, τα παξιμάδια και τις βίδες, των μηχανοκίνητων εκσκαφέων. Το επόμενο βήμα είναι αναπόφευκτο. Πρέπει να ιδρυθούν σχολές «σχετικές με το Συνεργείο». Εκεί, ένα επίλεκτο σώμα μηχανικών «Λειτουργών» μπορεί να εκπαιδευτεί στην τέχνη (ή τη δεξιοτεχνία) της λειτουργίας ενός εξελιγμένου εκσκαφέα. Αυτές οι σχολές με τη σειρά τους πρέπει να στελεχωθούν με ένα ακόμη σύνολο επαγγελματιών.

Να θυμάστε ότι όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι δεν ασχολούνται με το να σκάβουν πραγματικά την τάφρο που ο Ιησούς είπε να σκαφτεί, αλλά με το να κρατούν τον Εκσκαφέα κάθε κοινότητας λαμπερό και «Βιβλικό», καλά λαδωμένο και σε ομαλή λειτουργία, επιτελώντας τα «θαύματά» του προς δόξα του Θεού. Ο ρόλος αυτών των σχολών είναι να παρέχουν καταρτισμένους επαγγελματίες χειριστές Εκσκαφέων. Στην πραγματικότητα, ο Εκσκαφέας είναι πλέον αυτός που κάνει το έργο. Οι άνθρωποι που αρχικά κλήθηκαν στο έργο και γι’ αυτό ονομάστηκαν «το συνεργείο του Χριστού», έχουν εδώ και καιρό ξεχάσει τον σκοπό της κλήσης τους. Σήμερα θεωρούν ως ύψιστο — αν όχι ΜΟΝΑΔΙΚΟ — καθήκον τους να φροντίζουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ώστε ο Εκσκαφέας (ή «το Συνεργείο του Χριστού», όπως πλέον τους αρέσει να το αποκαλούν) να λειτουργεί επιτυχώς.

Για να χειροτερέψουν τα πράγματα, στο μεταξύ και άλλοι ομολογούντες πιστοί της περιοχής έχουν στήσει Εκσκαφείς. Στην πραγματικότητα, «εμείς» πήραμε την ιδέα του Εκσκαφέα από αυτούς, και όχι το αντίστροφο. Όπως και να ’χει, ολόκληρη η ύπαιθρος είναι τώρα γεμάτη, όχι από μαθητές σκυμμένους μέσα στην τάφρο, αλλά από λίγους τεράστιους Εκσκαφείς. Τοποθετημένα στρατηγικά στα καλύτερα γωνιακά οικόπεδα, αυτά τα Μηχανήματα δουλεύουν ασταμάτητα, πετώντας χώμα παντού. (Η τάφρος, παρεμπιπτόντως, δείχνει απλώς φρικτή.) Οι διάφοροι αυτοί Εκσκαφείς έχουν διαφορετικές διαμορφώσεις, υπάρχουν σε όλα τα μεγέθη και χρώματα και φέρουν ποικιλία εμπορικών ονομασιών. Κάποιοι έχουν ονομαστεί προς τιμήν του κύριου μηχανικού τους. Άλλοι αναγνωρίζονται από τον ιδιαίτερο τρόπο λειτουργίας τους ή από το πώς διοικούνται. Για να φαίνονται πιο ιεροί, σε κάποιους έχουν δοθεί ονόματα που προέρχονται λίγο-πολύ από τις Γραφές.

Ένας Εκσκαφέας λέγεται «Το Συνεργείο του Θεού». Ένας άλλος, «Το Χριστιανικό Συνεργείο». Κι ένας ακόμη φέρει τον τίτλο «Το Συνεργείο του Χριστού». Όπως έχουν τώρα τα πράγματα, οι άνθρωποι που κλήθηκαν να είναι εργάτες του Κυρίου σχεδόν δεν εργάζονται καθόλου. Περνούν τον περισσότερο χρόνο τους διαφωνώντας μεταξύ τους για το ποιος Εκσκαφέας είναι ο πιο «Βιβλικός». Κάθε εργάτης, φυσικά, πιστεύει ότι ο Εκσκαφέας με τον οποίο είναι συνδεδεμένος είναι ο σωστός. Έτσι, κάθε εργάτης αισθάνεται μια υποχρέωση όχι να ασχοληθεί με το σκάψιμο της τάφρου, αλλά να προσπαθήσει να «μεταστρέψει» όλους τους άλλους στο δικό του μοντέλο Εκσκαφέα.

Αν κάποιος ταπεινός μαθητής τολμήσει να προτείνει την εγκατάλειψη ΟΛΩΝ αυτών των Μηχανημάτων (διότι δεν αναφέρονται πουθενά στην Καινή Διαθήκη, όποια Βιβλικά ονόματα κι αν τους έχουμε αποδώσει) και να επιστρέψουν όλοι στο να ρίχνουν προσωπικά χώμα έξω από την τάφρο — δηλαδή να επιστρέψουν στο να ΕΙΝΑΙ το «συνεργείο του Χριστού» με την αληθινή έννοια της λέξης — αντιμετωπίζεται με ένα εκκωφαντικό κύμα αποδοκιμασίας.

Τέτοιοι άνθρωποι χλευάζονται ως εκκεντρικοί και ταραχοποιοί. Σχεδόν όλοι οι Μηχανικοί Λειτουργοί που χειρίζονται τους Εκσκαφείς είναι εντελώς αντίθετοι με την ιδέα. Χωρίς Εκσκαφέα, μένουν χωρίς δουλειά. Τα περισσότερα σύγχρονα «Μέλη του Συνεργείου» επίσης αντιτίθενται. Διότι χωρίς έναν Εκσκαφέα να εργάζεται για λογαριασμό τους, δεν θα έχουν καμία τάφρο να δείχνουν με περηφάνια — εκτός αν επιστρέψουν οι ίδιοι στη δουλειά και τη σκάψουν. Και φυσικά δεν έχουν καμία πρόθεση να το κάνουν.

Έτσι λοιπόν, οι μεγάλοι Εκσκαφείς είναι ασφαλείς. Έχουν άφθονους υποστηρικτές. Συνεχίζουν να δουλεύουν ασταμάτητα, κάνοντας πολύ θόρυβο, κυρίως τις Κυριακές, και περιστασιακά φέρνοντας στην επιφάνεια μερικούς σβόλους που γρήγορα ξαναπέφτουν μέσα στην τάφρο.

Ο διάβολος γελά.
Ο Ιησούς κλαίει.
Ο κόσμος χλευάζει.

Οι κήρυκες χειροκροτούν και το αποκαλούν «Χριστιανισμό».

Αλλά είναι; ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ;

— Gaylon Embrey

Διάβασε σχετικά:
Το «ξεκίνημα μιας Εκκλησίας»