Σε έναν ζωολογικό κήπο στη Φιλαδέλφεια, κάποτε μου είπαν: «Έλα να δεις μερικούς από τους προγόνους σου». Πήγα· ήταν δύο εκπαιδευμένοι χιμπατζήδες που είχαν μάθει να μιμούνται τους ανθρώπους σε αξιοσημείωτο βαθμό. Φορούσαν ρούχα, κάθονταν σε τραπέζι, έτρωγαν και έπιναν, και με έναν αδέξιο τρόπο χειρίζονταν μαχαίρι και πιρούνι. Όταν τελείωσαν, κάθισαν πίσω, έβαλαν τσιγάρα στο στόμα τους, και ένας φύλακας τους τα άναψε, και έμοιαζαν ακριβώς όπως πολλοί από τους ανθρώπους όταν καπνίζουν. Ποτέ δεν βρέθηκα σε τέτοια δυσκολία να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν υπάρχει καμία αλήθεια στην εξέλιξη. Αλλά, παρόλο που αυτοί οι χιμπατζήδες μπορούσαν να κάνουν όλα αυτά, δεν γνώριζαν τίποτα από την πραγματική ανθρώπινη ζωή. Δεν ήξεραν τίποτα για τις αρχές που διέπουν άνδρες και γυναίκες. Ήταν απλώς μιμητές. Πολλοί άνθρωποι μιμούνται τους Χριστιανούς και προσπαθούν να συμπεριφέρονται όπως εκείνοι. Δεν γνωρίζουν τίποτα από τη δύναμη της χριστιανικής ζωής. Δεν έχουν ποτέ αναγεννηθεί.
«Αν κάποιος δεν γεννηθεί από επάνω, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού» (Ιωάννης 3:3).
Μερικοί άνθρωποι επιζητούν αγιότητα ζωής, ενώ αυτό που χρειάζονται είναι να αναγεννηθούν. Έχουν ίσως ενταχθεί σε μια εκκλησία· έχουν τηρήσει ορισμένες τελετές. Ακούν άλλους να μιλούν για μια βαθύτερη, πιο θαυμαστή ζωή και λένε: «Αυτό θέλω κι εγώ. Πρέπει να προχωρήσω και να μπω σε αυτήν την πιο πλούσια, πιο ευλογημένη ζωή». Προσπαθούν και ξαναπροσπαθούν, αλλά δεν φτάνουν πουθενά, γιατί ποτέ δεν ξεκίνησαν σωστά. Δεν μπήκαν από τη στενή πύλη. Θυμάστε στην αθάνατη αλληγορία του Μπάνυαν πώς ο Χριστιανός προχωράει στον δρόμο και δύο άνθρωποι πηδούν μέσα από τον τοίχο. «Ποιοι είστε και από πού έρχεστε;» τους ρώτησε.
«Ερχόμαστε από την πόλη της Σαρκικής Ασφάλειας», του είπαν. «Πηγαίνουμε προς την Ουράνια Πόλη».
«Μα δεν μπήκατε από εκεί που μπήκα εγώ», λέει ο Χριστιανός με απορία, «εγώ μπήκα από τη στενή πύλη».
«Ω, αυτός είναι ο παλιομοδίτικος τρόπος», απαντούν εκείνοι. «Εμείς έχουμε έναν σύντομο δρόμο πάνω από τον τοίχο. Αφού περάσαμε τον τοίχο, τι σημασία έχει; Εσύ είσαι στον δρόμο και εμείς είμαστε στον δρόμο, και όλοι πηγαίνουμε στο ίδιο μέρος. Θα δεις ότι θα φτάσουμε το ίδιο καλά όπως κι εσύ».
Όμως δεν είχαν τη σφραγίδα στο μέτωπό τους. Δεν είχαν πάει ποτέ στον Σταυρό· δεν είχαν το ένδυμα της δικαιοσύνης. Θυμάστε ότι ο ένας έπεσε στον γκρεμό και ο άλλος χάθηκε στο δάσος. Ποτέ δεν έφτασαν στην Ουράνια Πόλη.
Πολλοί άνθρωποι περνούν πάνω από τον τοίχο και όχι από τη στενή πύλη· δεν έχουν αναγεννηθεί, και όμως αγωνίζονται για αγιότητα, καθαρότητα και ανώτερη ζωή. Όμως όλα αυτά είναι μάταια, μέχρι να ομολογήσουν τις αμαρτίες τους ενώπιον του Θεού και να εμπιστευθούν προσωπικά τον Σωτήρα. Πρέπει να εγκαταλείψουν κάθε ελπίδα δικαιοσύνης που βασίζεται στον εαυτό τους, κάθε ιδέα ότι μπορούν να κάνουν κάτι για να αλλάξουν την κατάστασή τους, και να ριχτούν ολοκληρωτικά στο θείο έλεος. Τότε μόνο βρίσκονται στον δρόμο και μπορούν να αυξάνονται στη χάρη.
— Harry Ironside
► Διαβάστε του ιδίου:
Τι είναι και τι δεν είναι η μετάνοια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.