Μετά τον εξιλαστήριο θάνατό Του και την ένδοξη ανάστασή Του, όταν ανέθεσε στους ένδεκα να εξέλθουν σε όλο τον κόσμο και να γνωστοποιήσουν το Ευαγγέλιό Του σε όλα τα έθνη, Τον βρίσκουμε και πάλι να τονίζει την ίδια σοβαρή αλήθεια. Διαβάζουμε στο Λουκάς 24:46 ότι «τους είπε: Έτσι είναι γραμμένο, και έτσι έπρεπε να πάθει ο Xριστός, και να αναστηθεί από τους νεκρούς την τρίτη ημέρα, και να κηρυχθεί στο όνομά του μετάνοια και άφεση αμαρτιών σε όλα τα έθνη, ξεκινώντας από την Iερουσαλήμ.» Το σχίσιμο του καταπετάσματος έθεσε τέλος στην παλαιά οικονομία· ο θρίαμβός Του επί του θανάτου εισήγαγε τη νέα· αλλά η κλήση προς μετάνοια δεν ανακλήθηκε. Το Ευαγγέλιο της χάρης του Θεού δεν την παραμέρισε ούτε την αγνόησε στο ελάχιστο. Οι άνθρωποι πρέπει ακόμη να κληθούν να αλλάξουν στάση απέναντι στον Θεό και στο ζήτημα της αμαρτίας, αν θέλουν να λάβουν άφεση αμαρτιών.
Είναι αλήθεια ότι η συγχώρηση είναι διά της πίστεως, αλλά δεν μπορεί να υπάρξει πίστη χωρίς μετάνοια, ούτε μετάνοια χωρίς πίστη. Εκείνο που ο Θεός συνέζευξε, ο άνθρωπος ας μη το χωρίζει.
Είμαστε λοιπόν έτοιμοι, όταν μελετούμε τις σελίδες του βιβλίου των Πράξεων, να δούμε τη μεγάλη θέση που κατέχει η μετάνοια. Συνήθως ονομάζουμε αυτό το βιβλίο «Πράξεις των Αποστόλων». Μια πιο προσεκτική εξέταση όμως των είκοσι οκτώ κεφαλαίων του δείχνει ότι ασχολείται κυρίως με τη διακονία δύο αποστόλων: του Πέτρου, ενός εκ των Δώδεκα, και του Παύλου, του Αποστόλου των Εθνών, που ήρθε αργότερα για να συμπληρώσει τον λόγο του Θεού. Πολύ λίγοι από τους άλλους αποστόλους αναφέρονται καν ονομαστικά. Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι στα κεφάλαια 1–12 έχουμε τις Πράξεις του Πέτρου, και στα κεφάλαια 13–28 τις Πράξεις του Παύλου. Προτίθεμαι τώρα να δούμε ποια θέση έχει η μετάνοια στο κήρυγμα του Πέτρου.
Στο μεγάλο κεφάλαιο της Πεντηκοστής βρίσκουμε τον Πέτρο ως κύριο ομιλητή των Δώδεκα – με τον Ματθία πλέον συγκαταλεγμένο μεταξύ τους –, να απευθύνεται στα πλήθη των Ιουδαίων και ευλαβών ανδρών, προσηλύτων της πύλης, από κάθε έθνος κάτω από τον ουρανό. Με θαυμαστή σαφήνεια, πνευματική δύναμη και διορατικότητα, συνδέει τα σημαντικά γεγονότα εκείνης της ημέρας με την προφητεία του Ιωήλ για την έκχυση του υποσχεμένου Αγίου Πνεύματος στις έσχατες ημέρες. Δεν λέει ακριβώς ότι η προφητεία του Ιωήλ εκπληρωνόταν τότε κατά γράμμα, αλλά εξηγεί ότι η δύναμη που φανερώθηκε ήταν η ίδια με εκείνη που είχε προαναγγείλει ο προφήτης. «Τούτο είναι εκείνο που ειπώθηκε...», διακηρύσσει. Δηλαδή, αυτή η δύναμη, αυτή η έκχυση, αυτή η θεία εκδήλωση, είναι η ίδια με εκείνη στην οποία αναφέρθηκε ο Ιωήλ.
Έπειτα αναλαμβάνει να δείξει ότι, μετά από μακρά χρόνια αναμονής εκ μέρους του Ισραήλ, ο Μεσσίας είχε εμφανιστεί σε πλήρη συμφωνία με τις προηγούμενες προφητείες. Αλλά οι Ιουδαίοι εκπλήρωσαν τις ίδιες τους τις Γραφές απορρίπτοντας τον Ιησού. «Τούτον, παίρνοντάς τον, παραδομένο σύμφωνα με την ορισμένη βουλή και πρόγνωση του Θεού, με άνομα χέρια, αφού τον σταυρώσατε, τον θανατώσατε· τον οποίο ο Θεός ανέστησε, λύνοντας τις ωδίνες του θανάτου, δεδομένου ότι δεν ήταν δυνατόν να κρατιέται απ’ αυτόν» (Πράξ. 2:23,24). Ήταν αλήθεια ότι ο Θεός Τον έστειλε στον κόσμο για να πεθάνει για τους αμαρτωλούς· αλλά ήταν παρ’ όλα αυτά φοβερά ένοχοι εκείνοι που ύψωσαν τα χέρια τους εναντίον Του και Τον μεταχειρίστηκαν με τόση ντροπή και ατίμωση. Τον ατίμασαν. Ο Θεός Τον δόξασε και τους ανέθεσε να μαρτυρήσουν ότι «ο Θεός έκανε Kύριο και Xριστό, τούτον τον Iησού, τον οποίο εσείς σταυρώσατε» (εδ. 36).
Η διακήρυξη αυτή έφερε οξεία και διαπεραστική ενοχή. «Η καρδιά τους ήρθε σε κατάνυξη». Καθώς η φρικτότητα του εγκλήματός τους τούς έγινε φανερή, συνειδητοποίησαν τη φοβερή θέση στην οποία βρίσκονταν. Πώς θα μπορούσαν να απεμπλακούν; Με άλλα λόγια, πώς θα μπορούσαν να αποσυνδεθούν από την ένοχη πλειονότητα πάνω από την οποία κρεμόταν η κρίση του Θεού σαν Δαμόκλειος σπάθη και θα μπορούσε να πέσει με φοβερή εκδίκηση ανά πάσα στιγμή; Είπαν προς τον Πέτρο και τους λοιπούς αποστόλους: «Tι πρέπει να κάνουμε, άνδρες αδελφοί;»
Μη συγχέετε αυτή την ερώτηση με εκείνη του δεσμοφύλακα των Φιλίππων, που ρώτησε: «Τι πρέπει να κάμω για να σωθώ;» Εκείνος ήταν ένας άθεος Εθνικός, που ξαφνικά αφυπνίστηκε στη συναίσθηση της χαμένης του κατάστασης και ζητούσε απεγνωσμένα λύτρωση.
Αυτοί όμως οι Ισραηλίτες ήταν άνθρωποι της διαθήκης. Περίμεναν με προσδοκία τον Μεσσία. Ο Πέτρος τούς έδειξε ότι είχε έρθει — και είχε φύγει! Το εκλεκτό έθνος, στο οποίο ανήκαν, Τον είχε απορρίψει. Γι’ αυτό ο Θεός τούς είχε θέσει κατά μέρος ως λαό υπό καταδίκη. Στη δίκαιη διακυβέρνησή Του επρόκειτο να τους επισκεφθεί με την οργή Του στο έπακρο, όπως αργότερα εξήγησε ο Παύλος στους Θεσσαλονικείς. Αν αυτοί οι αφυπνισμένοι άνδρες, που πίστευαν πλήρως τη μαρτυρία του Πέτρου, ήθελαν να ξεφύγουν από αυτή την κρίση, ποια ήταν η ευθύνη τους; Τι θα μπορούσαν να κάνουν για να αποσυνδεθούν από το έγκλημα του ένοχου έθνους;
Η απάντηση ήρθε καθαρή και σαφής: «Mετανοήστε, και κάθε ένας από σας ας βαπτιστεί στο όνομα του Iησού Xριστού, σε άφεση αμαρτιών· και θα λάβετε τη δωρεά του Aγίου Πνεύματος· επειδή, η υπόσχεση είναι προς εσάς και προς τα παιδιά σας, και προς όλους εκείνους που είναι μακριά, όσους θα προσκαλέσει ο Kύριος ο Θεός μας» (Πράξ. 2:38,39).
Όλα αυτά είναι σαφή και απολύτως ταιριαστά, όπως θα περιμέναμε, διότι ο Πέτρος ήταν θεόσταλτος αγγελιοφόρος. Η κλήση σε μετάνοια ήταν σαν να έλεγε: «Αλλάξτε στάση! Το έθνος απέρριψε τον Ιησού. Εσείς πρέπει να Τον δεχθείτε. Το έθνος Τον σταύρωσε. Εσείς πρέπει να Τον στεφανώσετε. Βεβαιώστε τη μετάνοιά σας με βάπτισμα στο Όνομά Του». Έτσι, κατά κάποιον τρόπο, ταυτίζονταν με τον Μεσσία, όπως οι πατέρες τους ταυτίστηκαν με τον Μωυσή, όταν βαπτίστηκαν στη νεφέλη και στη θάλασσα.
Το βάπτισμα του Ιωάννη ήταν με σκοπό την άφεση αμαρτιών· έτσι και αυτό. Δεν υπήρχε σωτηριώδης αξία στο ίδιο το βάπτισμα. Η αξία βρισκόταν σε Εκείνον που ομολογούσαν. Διοικητικά, όμως, εξέρχονταν από τη θέση τους μέσα στο έθνος που απέρριψε τον Χριστό, ταυτιζόμενοι έτσι μαζί Του. Αυτό φαίνεται καθαρά στο επόμενο εδάφιο: «Kαι με άλλα πολλά λόγια έδινε μαρτυρία και πρότρεπε, λέγοντας: Σωθείτε από τούτη τη διεστραμμένη γενεά.» Δεν μπορούσαν να σώσουν τον εαυτό τους από τις αμαρτίες τους — μόνο το αίμα του Χριστού μπορούσε να το κάνει αυτό. Αλλά μπορούσαν να σωθούν από την κρίση που κρεμόταν πάνω από το έθνος, παίρνοντας, με μετάνοια και πίστη, το μέρος Εκείνου που το έθνος αρνήθηκε να αναγνωρίσει ως τον Χρισμένο του Κυρίου. Είχε πει πριν πάει στον σταυρό: «Ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος». Εκείνοι που πίστεψαν το μήνυμα του Πέτρου, έπρεπε να εγκαταλείψουν τον έρημο οίκο και να βγουν προς Αυτόν, φέροντας τον ονειδισμό Του.
Και αυτή η ευθύνη και ευλογία δεν αφορούσε μόνο σε εκείνους που άκουσαν το μήνυμα εκείνη την ημέρα. Ισχύει ακόμη για κάθε πιστό Ιουδαίο σε όλο τον κόσμο — και, με ευρύτερη έννοια, και για τον Εθνικό, για «όλους τους εις μακράν». Στην προς Εφεσίους μαθαίνουμε ότι εμείς που ήμασταν «μακράν», γίναμε «εγγύς διά του αίματος του Χριστού». Ο μετανοημένος άνθρωπος, είτε από τον Ισραήλ είτε από τα έθνη, κρίνει τον κόσμο και στρέφεται από αυτόν προς τον Χριστό που ο κόσμος απέρριψε. Και έτσι βρίσκει αιώνια ευλογία, έστω κι αν τώρα μπορεί να υποφέρει για την ομολογία του Κυρίου Ιησού ως Σωτήρα του.
Στο τρίτο κεφάλαιο των Πράξεων έχουμε μια άλλη θαυμαστή σκηνή. Μετά τη θεραπεία του χωλού που καθόταν στην Ωραία Πύλη του Ναού, ο Πέτρος κήρυξε στο έκπληκτο πλήθος στη Στοά του Σολομώντος, λέγοντας και πάλι την ίδια ιστορία: ο Μεσσίας ήρθε, αλλά Τον «αρνηθήκατε» και «θανατώσατε»· όμως ο Θεός Τον ανέστησε, και η πίστη στη δύναμη του Ονόματός Του έδωσε υγεία στον πρώην χωλό μπροστά σε όλους. Ο εμπνευσμένος απόστολος συνέχισε, δηλώνοντας ότι, αν και το έκαναν από άγνοια, υπήρχε πόλη καταφυγής όπου μπορούσαν να καταφύγουν από τον εκδικητή του αίματος.
Δραματικά αναφώνησε: «Mετανοήστε, λοιπόν, και επιστρέψτε, για να εξαλειφθούν οι αμαρτίες σας, για νάρθουν καιροί αναψυχής από την παρουσία του Kυρίου, και να αποστείλει σε σας τον προαναγγελμένο Iησού Xριστό· τον οποίο πρέπει να δεχθεί ο ουρανός μέχρι τους καιρούς της αποκατάστασης, για όλα όσα μίλησε ο Θεός από παλιά με το στόμα όλων των αγίων προφητών του» (Πράξ. 3:19-21).
Παρατηρήστε εδώ, ότι ο Πέτρος δεν διακήρυξε την τελική σωτηρία όλων των ανθρώπων, όπως ισχυρίζονται οι Οικουμενιστές και άλλοι οπαδοί της παγκόσμιας αποκατάστασης. Δεν υπάρχει απόλυτη καθολική αποκατάσταση που να προβλέπεται εδώ. Αυτό που διακήρυξε ήταν η αποκατάσταση όλων των πραγμάτων για τα οποία είχαν μιλήσει οι προφήτες — και όχι πέρα από αυτό. Αυτή η αποκατάσταση είναι ακόμη μελλοντική και εξαρτάται από τη μετάνοια του Ισραήλ. Όταν στραφούν στον Κύριο, η σωτήρια αποκατάστασή Του θα γίνει γνωστή σε όλα τα έθνη.
Αλλά ο Πέτρος κάλεσε τους ακροατές του εκείνη την ημέρα να ακολουθήσουν την πορεία που θα ακολουθήσει το έθνος αργότερα, και αυτό ενόψει της υποσχεθείσας επιστροφής του Μεσσία — να μετανοήσουν και να μεταστραφούν. Είναι σαν να παρήγγειλε: «Αλλάξτε τη στάση σας απέναντι σε αυτόν τον θαυμαστό Πρίγκιπα της Ζωής. Κάντε μεταβολή και πάρτε την ακριβώς αντίθετη θέση από εκείνη των εκπροσώπων του έθνους που, σε απάντηση στην ερώτηση, «Τί οὖν ποιήσω τῷ Ἰησοῦ τῷ λεγομένῳ Χριστῷ;», είχαν απαιτήσει έντονα τον θάνατό Του, φωνάζοντας «ἆρον, ἆρον, στάυρωσον αὐτόν». Με το να στραφούν έτσι προς Αυτόν, αντί να στραφούν από Αυτόν, θα λάβαιναν άφεση αμαρτιών και έτσι θα ήταν έτοιμοι να Τον καλωσορίσουν κατά την επιστροφή Του με δύναμη και δόξα. Αυτή ήταν ακριβώς η στάση που έλαβε ένας ετοιμοθάνατος Εβραίος στη σύγχρονη εποχή, ο οποίος ακούστηκε να αναφωνεί: «Όχι τον Βαραββά, αλλά Αυτόν τον άνθρωπο!». Είχε αντιστρέψει την καταδίκη του λαού του.
Σε όλη τη διακονία του Πέτρου βλέπουμε την ίδια κυρίαρχη νότα. Σε κάθε περίσταση όπου κηρύττει, υψώνει τον αναστημένο Χριστό και φέρνει ενώπιον του λαού τη μεγάλη του ενοχή που απέρριψε Εκείνον που έστειλε ο Γιαχβέ για να τους αποστρέψει από τις ανομίες τους. Πάντοτε καλεί σε αυτοέλεγχο, σε αναγνώριση και παραδοχή των αμαρτιών τους, και σε προσωπική πίστη στον Κύριο Ιησού ως το μόνο μέσο σωτηρίας. «Aυτός είναι η πέτρα, που εξουθενώθηκε από σας τους οικοδομούντες, η οποία έγινε ακρογωνιαία πέτρα. Kαι δεν υπάρχει διαμέσου κανενός άλλου η σωτηρία· επειδή, ούτε άλλο όνομα είναι δοσμένο κάτω από τον ουρανό ανάμεσα στους ανθρώπους, διαμέσου του οποίου πρέπει να σωθούμε» (Πράξ. 4:11,12).
Κανένας λογικός και προσεκτικός αναγνώστης δεν μπορεί να αποφύγει το συμπέρασμα ότι η μετάνοια, αν και δεν έχει καμία αξία καθεαυτήν ως έργο, είναι ωστόσο προϋπόθεση της σωτήριας πίστης. Ένας αμετανόητος άνθρωπος δεν μπορεί, από τη φύση των πραγμάτων, να αγκαλιάσει το μήνυμα του Ευαγγελίου με οικειοποιητική πίστη και να δεχθεί τον Κύριο Ιησού ως προσωπικό του Σωτήρα.
Γιατί, λοιπόν, να διστάζει οποιοσδήποτε κήρυκας του Ευαγγελίου σήμερα να καλέσει τους ανθρώπους σε μετάνοια;
Αν κάποιος ισχυριστεί ότι η χάρη του Θεού δεν είχε ακόμη αποκαλυφθεί πλήρως στη διακονία του Πέτρου, θυμίζω ότι στην πρώτη του επιστολή δηλώνει ρητά γιατί έγραψε: «Σας έγραψα με συντομία... προτρέποντας και δίνοντας επιπλέον μαρτυρία ότι αυτή είναι η αληθινή χάρη του Θεού, στην οποία στέκεστε» (Α΄ Πέτρ. 5:12). Πώς διαφέρει αυτό από τη μαρτυρία του Παύλου στην προς Ρωμαίους 5:2: «διαμέσου του οποίου λάβαμε και την είσοδο με την πίστη σε τούτη τη χάρη, στην οποία στεκόμαστε...»;
Αν κάποιοι άλλοι αντιτείνουν ότι ο Πέτρος ήταν απόστολος της περιτομής και ότι πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ μηνύματος προς Ιουδαίους και προς Εθνικούς, ας θυμηθούν ότι στο σπίτι του Κορνήλιου, μπροστά σε Εθνικό ακροατήριο, το μήνυμά του είχε ακριβώς τον ίδιο χαρακτήρα, όπως όταν κηρύττει στους Ιουδαίους κατά σάρκα αδελφούς του, με την εξαίρεση ότι δεν υπάρχει λόγος να ζητήσει άμεση αποχώρηση από ένα έθνος υπό κρίση, και έτσι δίνεται έμφαση στην ευθύνη να πιστέψουν στο Ευαγγέλιο. Διακήρυξε και πάλι τον χρισμένο Ιησού, τον ένδοξο θάνατό Του, την ανάστασή Του με πανίσχυρη δύναμη, και ότι είναι ορισμένος από τον Θεό κριτής ζώντων και νεκρών. «Σε τούτον όλοι οι προφήτες δίνουν μαρτυρία, ότι διαμέσου του ονόματός του θα λάβει άφεση αμαρτιών καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν» (Πράξ. 10:43). Αναμφίβολα, απευθυνόταν σε μια πραγματικά μετανοημένη ομάδα, όπως μαρτυρούσε ξεκάθαρα η στάση του Κορνήλιου. Και σε μια στιγμή το Ευαγγέλιο βρίσκει στέγη στις καρδιές τους, και πιστεύουν στον Λόγο και βαπτίζονται από το Άγιο Πνεύμα στο σώμα του Χριστού και σφραγίζονται ως παιδιά του Θεού.
Όταν αργότερα ο Πέτρος εξήγησε γιατί μπήκε σε απερίτμητους Εθνικούς, οι αδελφοί στην Ιουδαία «...ησύχασαν και δόξαζαν τον Θεό, λέγοντας: Kαι στα έθνη, λοιπόν, ο Θεός έδωσε τη μετάνοια για ζωή» (Πράξ. 11:18).
Μόλις πρόσφατα έγινε η δήλωση από κάποιον που θα έπρεπε να το γνωρίζει καλύτερα: «Η μετάνοια είναι εβραϊκή. Οι Εβραίοι μπορούσαν να μετανοήσουν επειδή βρίσκονταν σε σχέση διαθήκης με τον Θεό και είχαν παραβιάσει αυτή τη διαθήκη. Αλλά οι Εθνικοί δεν γνώρισαν ποτέ μια τέτοια σχέση. Είναι νεκροί αμαρτωλοί. Επομένως, δεν μπορούν να μετανοήσουν παρά μόνο αφού γεννηθούν από τον Θεό.» Αυτή είναι μια γερή δόση αδαούς ερμηνείας που θα ήταν γελοία, αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνη. Πράγματι, η συγχώρηση είναι μέσω της πίστης, αλλά δεν μπορεί να υπάρξει πίστη χωρίς μετάνοια και καμία μετάνοια χωρίς πίστη. Αυτό που ο Θεός ένωσε, ας μη το χωρίσει ο άνθρωπος.
Στους Εθνικούς στους οποίους κήρυξε ο Πέτρος, δόθηκε μετάνοια προς ζωή. Δεν έλαβαν ζωή για να μετανοήσουν· αλλά μέσω του κηρυγμένου Λόγου οδηγήθηκαν σε αλλαγή στάσης και πίστεψαν στο Ευαγγέλιο. Όπως και άλλοι Εθνικοί, «στράφηκαν προς τον Θεό από τα είδωλα» και μέσω της πίστης στον Χριστό σώθηκαν. Αυτό επιβεβαιώνει τη γενική διδασκαλία της Γραφής, δηλαδή, ότι η μετάνοια δεν είναι μια πράξη με κάποια αξία ως έργο ή μια κατασκευασμένη ιδιοσυγκρασιακή ή συναισθηματική εμπειρία, αλλά μια νέα στάση που υιοθετείται οριστικά απέναντι στην αμαρτία και τον Θεό, και καταλήγει σε μια ετοιμότητα να δεχτούμε με πραότητα τον εμφυτευμένο λόγο που μπορεί να σώσει την ψυχή.
Ο Θεός είναι Αυτός που δίνει μετάνοια προς ζωή, αλλά μπορούμε να πούμε ότι η μετάνοια έρχεται, όπως και η ίδια η πίστη, ακούγοντας τον Λόγο του Θεού. Επομένως, ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος να δώσει προσοχή σε αυτόν τον Λόγο, να τον αντιμετωπίσει τίμια, και έτσι να του επιτρέψει να κάνει τη δική του δουλειά μέσα στην καρδιά και τη συνείδηση. Αυτό είναι που φέρνει τον άνθρωπο στο τέλος του εαυτού του και προετοιμάζει την ψυχή να εμπιστευτεί μόνο στο τελειωμένο έργο του Χριστού και έτσι να σωθεί με τη δωρεάν χάρη που δεν την άξιζε.
Το να λέμε ότι επειδή ένας αμαρτωλός, είτε Ιουδαίος είτε Εθνικός, είναι «νεκρός» προς τον Θεό, επομένως δεν μπορεί να μετανοήσει, σημαίνει ότι παρεξηγούμε τη φύση αυτού του θανάτου. Είναι δικανικός, όχι πραγματικός. Ο μη σωσμένος άνθρωπος είναι πνευματικά νεκρός, επειδή η αμαρτία τον έχει χωρίσει από τον Θεό· αλλά παραμένει υπεύθυνο και λογικό ον, στο οποίο ο Θεός απευθύνεται: «Eλάτε τώρα, και ας διαδικαστoύμε, λέει o Kύριoς· αν oι αμαρτίες σας είναι σαν τo πoρφυρό, θα γίνoυν λευκές σαν χιόνι· αν είναι ερυθρές σαν κόκκινo, θα γίνoυν σαν λευκό μαλλί» (Ησ. 1:18). Μια εξέταση των προηγουμένων εδαφίων θα δείξει ότι αυτά τα λόγια χάρης ακολουθούν μια πολύ συγκεκριμένη κλήση για αλλαγή στάσης, για μετάνοια.
Δεν είναι παράλογο να καλούνται «νεκροί» αμαρτωλοί σε μετάνοια. Είναι καθήκον του κήρυκα να το κάνει, και ευθύνη του ανθρώπου να υπακούσει.
Γνωρίζω ότι εδώ εμπλέκονται τα διαχρονικά ερωτήματα της θείας κυριαρχίας και της ανθρώπινης ευθύνης. Αλλά γιατί να επιχειρούμε να εξηγήσουμε πλήρως εκείνο που υπερβαίνει τη νοητική μας ικανότητα; Ο Θεός είπε: «Οι σκέψεις μου δεν είναι οι σκέψεις σας, ούτε οι δρόμοι σας είναι οι δρόμοι μου... Όσο οι ουρανοί είναι υψηλότεροι από τη γη, έτσι οι δρόμοι μου είναι υψηλότεροι από τους δρόμους σας, και οι σκέψεις μου από τις σκέψεις σας». Η Γραφή διδάσκει σαφώς ότι ο Θεός είναι Κυρίαρχος και «ενεργεί τα πάντα σύμφωνα με τη βουλή του θελήματός του». Ο άνθρωπος είναι υπεύθυνο ον, με ικανότητα επιλογής, και καλείται από τον Κύριο να ασκήσει αυτή τη δύναμη και να στραφεί προς Αυτόν. «Στρέψατε, στρέψατε… γιατί να αποθάνετε;» «Εκλέξατε σήμερον τίνα θέλετε λατρεύει». «Όστις θέλει, ας λάβη δωρεάν το ύδωρ της ζωής». Σε όσους αρνήθηκαν τη μαρτυρία Του, ο Σωτήρας είπε με λύπη: «Δεν θέλετε να έρθετε σε μένα, για να έχετε ζωή.»
Η αλήθεια της εκλογής του Θεού δεν έρχεται σε σύγκρουση με εκείνη της ευθύνης του ανθρώπου. Ο Dwight L. Moody συνήθιζε να λέει με τον απλό και πρακτικό του τρόπο: «Οι εκλεκτοί είναι οι “όστις θέλει”· οι μη εκλεκτοί είναι οι “όστις δεν θέλει”». Ποιος θεολόγος θα μπορούσε να το διατυπώσει πιο καθαρά;
— Harry Ironside
► Διαβάστε ακόμη του ιδίου:
Το κάλεσμα του Χριστού σε μετάνοια
Τι είναι και τι δεν είναι η μετάνοια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.