Αλλά το να πούμε πως όλα όσα χρειαζόμαστε έρχονται στη ζωή μας κατά χάριν, δωρεάν διά του Χριστού, ίσως φανεί μη πρακτικό. Πώς εφαρμόζεται στη ζωή μας; Πώς γίνεται πραγματικότητα στην εμπειρία μας;
Μελετώντας τα κεφάλαια 6, 7 και 8 της προς Ρωμαίους, θα διαπιστώσουμε ότι υπάρχουν τέσσερις όροι για να ζήσουμε τη σωστή χριστιανική ζωή. Οι όροι αυτοί είναι: α) το να γνωρίζουμε, β) το να λογαριάζουμε, γ) το να παριστάνουμε τους εαυτούς μας στον Θεό και δ) το να περιπατούμε κατά το Πνεύμα - και τοποθετούνται σ' αυτή τη σειρά. Αν θέλουμε να ζήσουμε μια τέτοια ζωή, πρέπει να κάνουμε και τα τέσσερα αυτά βήματα. Όχι ένα, ούτε δύο ούτε τρία, αλλά και τα τέσσερα. Καθώς θα τα μελετούμε ένα-ένα, θα εμπιστευθούμε στον Κύριο για να φωτίσει το μυαλό μας με το Άγιο Πνεύμα, και τώρα θα ζητήσουμε τη βοήθειά Του για να προχωρήσουμε στο πρώτο μεγάλο βήμα.
Ο θάνατός μας μαζί με τον Χριστό είναι ιστορικό γεγονός
Το χωρίο που θα εξετάσουμε στα επόμενα είναι το Ρωμαίους 6:6-11. Σ' αυτά τα εδάφια φαίνεται καθαρά ότι ο θάνατος του Κυρίου Ιησού είναι "αντιπροσωπευτικός" και "εγκλειστικός" [Σημ. μετ.: Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί εδώ δύο θεολογικούς όρους που σημαίνουν: α) Ο θάνατος του Χριστού είναι αντιπροσωπευτικός = Ο Χριστός τιμωρήθηκε αντί για μας (ως αντιπρόσωπος ή αντικαταστάτης) για τις αμαρτίες μας. β) Ο θάνατος του Χριστού είναι εγκλειστικός = Ο Θεός βάζει τους πιστούς μαζί με τον Χριστό στον θάνατο, οι πιστοί έχουν πεθάνει μαζί με τον Χριστό ως προς την αμαρτία.] Με τον θάνατό Του όλοι πεθάναμε. Και κανένας από μας δεν μπορεί να προοδεύσει πνευματικά αν δεν καταλάβει αυτό το πράγμα. Όπως ακριβώς δεν μπορούμε να έχουμε δικαίωση αν δεν δούμε τον Ιησού να κρατάει τις αμαρτίες μας πάνω στον Σταυρό, έτσι δεν μπορούμε να έχουμε και αγιασμό αν δεν Τον δούμε να έχει εμάς τους ίδιους μαζί Του πάνω στον Σταυρό. Όχι μόνο οι αμαρτίες μας αποτέθηκαν πάνω Του αλλά κι εμείς οι ίδιοι τοποθετηθήκαμε μέσα στον Χριστό: "Συνταφήκαμε, λοιπόν, μαζί του διαμέσου του βαπτίσματος στον θάνατο, ώστε, καθώς ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς με τη δόξα του Πατέρα, έτσι κι εμείς να περπατήσουμε σε μια νέα ζωή. Επειδή, αν έχουμε γίνει σύμφυτοι μαζί του ως προς την ομοιότητα του θανάτου του, κατά συνέπεια θα είμαστε και ως προς την ομοιότητα της ανάστασης" (Ρωμαίους 6:4,5).
Αναφέραμε προηγουμένως ότι ο θάνατός μας μαζί με τον Χριστό είναι ιστορικό γεγονός, και αυτό το στοιχείο μπορούμε να το δούμε και από μιαν άλλη σκοπιά.
Αδελφέ μου, γιατί πιστεύεις ότι πέθανε ο Κύριος Ιησούς Χριστός; Σε ποιο έδαφος στηρίζεσαι; Μήπως επειδή Τον είδες να πεθαίνει ή επειδή το αισθάνεσαι; Ασφαλώς όχι. Ούτε Τον είδες, ούτε το αισθάνθηκες ποτέ. Το πιστεύεις επειδή το λέει ο λόγος του Θεού. Όταν σταυρώθηκε ο Κύριος, δύο ληστές συσταυρώθηκαν μαζί Του. Και ούτε γι' αυτούς αμφιβάλλεις ότι σταυρώθηκαν, γιατί η Γραφή το λέει ρητά.
Πιστεύεις ότι πέθανε ο Κύριος Ιησούς και πιστεύεις ότι πέθαναν και οι δύο ληστές. Τώρα τι γίνεται με τον δικό σου θάνατο; Η συσταύρωσή σου είναι πιο στενή απ' ό,τι εκείνων. Εκείνοι σταυρώθηκαν την ίδια ώρα με τον Κύριο αλλά σε διαφορετικούς σταυρούς, ενώ εσύ σταυρώθηκες στον ίδιο ακριβώς σταυρό μ' Εκείνον, γιατί ήσουν μέσα Του όταν Εκείνος πέθαινε. Πώς μπορείς να το ξέρεις; Μπορείς να το ξέρεις για τον επαρκή λόγο ότι το λέει ο Θεός (Ρωμαίους 6:4,5). Δεν εξαρτάται από τα αισθήματά σου. Αν αισθάνεσαι ότι ο Χριστός πέθανε, Εκείνος πράγματι πέθανε. Και αν δεν αισθάνεσαι ότι πέθανε, πάλι είναι αλήθεια ότι πέθανε. Αν το αισθάνεσαι ότι έχεις πεθάνει μαζί Του, τότε έχεις πεθάνει, αλλά και αν δεν το αισθάνεσαι, παρόλα αυτά είναι εξίσου αλήθεια ότι έχεις πεθάνει. Όλα αυτά είναι θείες αλήθειες. Και είναι επίσης αλήθεια ότι "εκείνος που πέθανε, έχει ελευθερωθεί από την αμαρτία" (Ρωμαίους 6:7). Ο Θεός ήδη τον συμπεριέλαβε στον θάνατο του Χριστού και τον απελευθέρωσε από την αμαρτία. Αυτό είναι το καλό νέο για τους πιστούς.
Ο τρόπος του Θεού για την απελευθέρωση είναι τελείως διαφορετικός από τον ανθρώπινο τρόπο. Ο ανθρώπινος τρόπος είναι να προσπαθήσουμε να εξαλείψουμε την αμαρτία κατανικώντας τη. Ο τρόπος του Θεού είναι να βγάλει από τη μέση τον αμαρτωλό. Πολλοί Χριστιανοί θρηνούν για την αδυναμία τους, πιστεύοντας ότι αν ήταν μόνο λίγο δυνατότεροι, όλα θα πήγαιναν καλά. Η ιδέα ότι η αποτυχία μας να ζήσουμε μια άγια ζωή οφείλεται στην αδυναμία μας, και ότι επομένως χρειάζεται κάτι περισσότερο απ' τη μεριά μας, οδηγεί φυσιολογικά σ' αυτή την πλανημένη αντίληψη για τον τρόπο της απελευθέρωσης. Αν είμαστε δεσμευμένοι από τη δύναμη της αμαρτίας και από την αδυναμία μας να την αντιμετωπίσουμε, τότε φυσικά καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι για να κερδίσουμε τη νίκη κατά της αμαρτίας πρέπει να έχουμε περισσότερη δύναμη. "Αν μόνο είχα περισσότερη δύναμη", λέμε για παράδειγμα, "θα μπορούσα να συγκρατήσω τις εκρήξεις του θυμού μου", και έτσι παρακαλούμε τον Κύριο να μας δώσει περισσότερη δύναμη για να ελέγχουμε τον εαυτό μας.
Αλλά αυτό είναι πέρα για πέρα λάθος, δεν είναι ο σωστός Χριστιανισμός. Το μέσον του Θεού για να μας ελευθερώσει από την αμαρτία δεν είναι να μας κάνει δυνατότερους και δυνατότερους, αλλά πιο αδύνατους και πιο αδύνατους. Και αυτή η τακτική αποτελεί κάποιον πολύ αλλόκοτο τρόπο νίκης, ίσως σκεφτούμε, αλλά είναι ο τρόπος του Θεού. Ο Θεός μας ελευθερώνει από την κυριαρχία της αμαρτίας, όχι με το να ενισχύσει τον παλιό μας άνθρωπο αλλά με το να τον σταυρώσει. Όχι με το να τον βοηθήσει να κάνει οτιδήποτε αλλά με το να τον βγάλει από το προσκήνιο.
Για χρόνια, ίσως, προσπαθείς μάταια να ασκήσεις έλεγχο πάνω στον εαυτό σου, και ίσως και τώρα ακόμη αυτή να είναι η εμπειρία σου, αλλά όταν δεις την αλήθεια, θα διαπιστώσεις ότι είσαι πράγματι ανίκανος να κάνεις οτιδήποτε, αλλά ότι με το να σε βάλει εντελώς στην άκρη, ο Θεός τα έκανε όλα. Μια τέτοια ανακάλυψη δίνει τέλος στον ανθρώπινο αγώνα και τις προσπάθειες του εαυτού μας και ανοίγει τον δρόμο για να εκδηλωθεί η δύναμη του Θεού στη ζωή μας.
— Από από το βιβλίο του Watchman Nee "Η Φυσιολογική Χριστιανική Ζωή"
Απόδοση: Νίκος Μοσχίδης
Δείτε εδώ άλλα μέρη του βιβλίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.