Στα δύο μέρη της Επιστολής αναφέρονται δύο όψεις της Ανάστασης του Χριστού, στα κεφάλαια 4 και 6 αντίστοιχα. Στο Ρωμ. 4:25 αναφέρεται ότι η Ανάσταση έχει σχέση με τη δικαίωσή μας: "Ο Ιησούς, ο Κύριός μας, παραδόθηκε για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωσή μας". Εδώ το θέμα που εξετάζει η Γραφή είναι το πώς μπορούμε να σταθούμε μπροστά στον Θεό. Αλλά στο Ρωμαίους 6:4 η ανάσταση μνημονεύεται με την έννοια ότι μας χαρίζει καινούργια ζωή και μας δίνει τη δύναμη για μια νέα πορεία: "...καθώς ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς με τη δόξα του Πατέρα, έτσι κι εμείς να περπατήσουμε σε μια νέα ζωή". Εδώ το θέμα που μπαίνει μπροστά μας είναι η συμπεριφορά.
Εμβαθύνοντας περισσότερο στην προς Ρωμαίους Επιστολή, διαπιστώνουμε ότι το πρώτο μέρος της ασχολείται γενικά με το θέμα της δικαίωσής μας (βλ. π.χ. το Ρωμ. 3:24-26 και το 4:5-25), ενώ το δεύτερο μέρος έχει για κύριο θέμα του το αντίστοιχο ζήτημα του αγιασμού (Ρωμ. 6:19-22). Όταν ξέρουμε την πολύτιμη αλήθεια της δικαίωσης διά πίστεως, ξέρουμε μόνο τη μισή αλήθεια. Έχουμε λύσει μόνο το πρόβλημα του πώς θα σταθούμε μπροστά στον Θεό. Καθώς προχωρούμε, ο Θεός έχει να μας χαρίσει κάτι περισσότερο, και συγκεκριμένα έχει να μας δώσει τη λύση στο πρόβλημα της συμπεριφοράς μας. Και με αυτό ακριβώς το θέμα ασχολείται το δεύτερο μέρος της προς Ρωμαίους Επιστολής.
Είχαμε δει ότι το αίμα του Ιησού Χριστού αντιμετωπίζει με την αντικειμενική έννοια τις αμαρτίες μας. Ο Κύριος Ιησούς τις πήρε επάνω Του στον Σταυρό ως αντικαταστάτης μας, και έτσι μας δόθηκε η συγχώρηση. Αλλά τώρα πρέπει να προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα στα σχέδια του Θεού, για να δούμε πώς αντιμετωπίζει τη δύναμη της αμαρτίας που βρίσκεται μέσα μας. Όπως λέει η Γραφή, το αίμα του Ιησού Χριστού μας καθαρίζει από τις αμαρτίες (Α' Ιωάννη 1:7), αλλά δεν αντιμετωπίζει τον "παλιό άνθρωπο" που φέρει το στίγμα της αμαρτίας. Ο "παλιός άνθρωπος" φεύγει από τη μέση με άλλο τρόπο: πρέπει να συσταυρωθεί με τον Χριστό (Ρωμ. 6:6). Επομένως, το αίμα του Χριστού αντιμετωπίζει τις αμαρτίες, ενώ ο σταυρός του Χριστού αντιμετωπίζει τον αμαρτωλό.
Η κληρονομικότητα της αμαρτίας
Στα τέσσερα πρώτα κεφάλαια της προς Ρωμαίους σχεδόν καθόλου δεν συναντούμε τη λέξη "αμαρτωλός". Και αυτό γιατί εκεί δεν βρίσκεται στο προσκήνιο τόσο ο ίδιος ο αμαρτωλός, όσο οι αμαρτίες που διέπραξε. Η λέξη "αμαρτωλός" εμφανίζεται για πρώτη φορά στο κεφάλαιο 5, και έχει σημασία να παρατηρήσουμε πώς μας τον παρουσιάζει η Γραφή. Στο Ρωμ. 5:19 διαβάζουμε: "...με την παρακοή του ενός ανθρώπου οι πολλοί καταστάθηκαν αμαρτωλοί". Όταν δηλαδή παράκουσε ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ, έγινε κάποια μεταβολή σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Και αν σήμερα οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί, είναι γιατί γεννιούνται τέτοιοι, και όχι γιατί κάνουν αμαρτίες. Το αίτιο της αμαρτωλότητας είναι η καταγωγή τους από την ξεπεσμένη γενιά του Αδάμ, και οι αμαρτίες που κάνουν είναι όχι το αίτιο αλλά το αποτέλεσμα αυτής της αμαρτωλότητας.
Όλα αυτά έχουν και πρακτική σημασία στη ζωή των πιστών, γιατί έχουν να κάνουν με το πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε την άγια ζωή. Για παράδειγμα, μερικές φορές σκεφτόμαστε με το ανθρώπινο μυαλό μας ότι αν είχαμε αποφύγει κάποιες πράξεις, όλα θα πήγαιναν καλά στην πνευματική μας ζωή. Αλλά στην πραγματικότητα, το πρόβλημα προχωρεί πολύ βαθύτερα από το τι κάνουμε: φθάνει μέχρι το τι είμαστε. Ένας Κινέζος μπορεί να γεννηθεί στην Αμερική και να μη μπορεί να μιλήσει καθόλου κινέζικα, αλλά εξακολουθεί να είναι Κινέζος εκατό τοις εκατό, γιατί Κινέζος γεννήθηκε. Η γέννηση είναι που μετράει. Έτσι κι εγώ είμαι αμαρτωλός γιατί γεννήθηκα απ' τη γενιά του Αδάμ. Δεν είναι ζήτημα της συμπεριφοράς μου, αλλά της κληρονομικότητάς μου, της καταγωγής μου. Δεν είμαι αμαρτωλός επειδή αμαρτάνω, αλλά αντίθετα αμαρτάνω γιατί προέρχομαι από την αμαρτωλή φύτρα. Αμαρτάνω επειδή είμαι αμαρτωλός.
Έχουμε γενικά μια τάση να πιστεύουμε πως όσα έχουμε κάνει είναι πολύ κακά, αλλά ότι εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε και τόσο κακοί. Και ο Κύριος μπαίνει σε πολύ κόπο για να μας δείξει ότι οι ίδιοι είμαστε διεφθαρμένοι, απ' τα θεμέλια διεφθαρμένοι. Η ρίζα του προβλήματος είναι ο αμαρτωλός, και αυτός είναι που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Οι αμαρτίες μας αντιμετωπίζονται με το αίμα του Χριστού, αλλά εμείς οι ίδιοι ως αμαρτωλοί αντιμετωπιζόμαστε με τον Σταυρό. Όπως το λέει η Γραφή, "ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε" (Ρωμ. 6:6), και αλλού πάλι λέει: "Μαζί με τον Χριστό έχω συσταυρωθεί· ζω δε όχι πλέον εγώ, αλλά ο Χριστός ζει μέσα σε μένα" (Γαλάτες 2:20). Το να βγει ο παλιός άνθρωπος από τη μέση και να ζήσει ο Χριστός στη θέση του, αυτό είναι το μυστικό της άγιας ζωής.
— Από από το βιβλίο του Watchman Nee "Η Φυσιολογική Χριστιανική Ζωή"
Απόδοση: Νίκος Μοσχίδης
Δείτε εδώ άλλα μέρη του βιβλίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.