Ένα τελευταίο σημείο που πρέπει να αναφέρουμε σ' αυτό το κεφάλαιο, είναι μια διάκριση που μας βοηθά να καταλάβουμε τον τρόπο ενεργειών του Θεού. Η Γραφή το λέει ρητά ότι "είμαστε πράγματι νεκροί", αλλά πουθενά δεν λέει ότι είμαστε νεκροί από τον εαυτό μας. Αν δούμε μέσα μας, μάταια θα ψάξουμε να βρούμε τον θάνατο. Δεν είμαστε νεκροί από τον εαυτό μας, αλλά εν Χριστώ. Συσταυρωθήκαμε μ' Εκείνον γιατί ο Θεός μας έβαλε μέσα στον Χριστό.
Μας είναι γνωστά τα λόγια του Χριστού: "Μείνατε εν εμοί, καγώ εν υμίν" (Ιωάννη 15:4). Ας τα ξανασκεφτούμε για λίγο. Πρώτα απ' όλα μας θυμίζουν για μια ακόμη φορά ότι ποτέ δεν χρειάζεται να αγωνιστούμε για να μπούμε στον Χριστό. Δεν μας λέει να μπούμε στον Χριστό, γιατί ήδη βρισκόμαστε εκεί. Μας λέει όμως να μείνουμε εκεί όπου μας έβαλε ο Θεός.
Αλλά και παραπέρα, αυτό το εδάφιο μας παρουσιάζει ένα θεϊκό κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο έκανε το έργο Του στον Χριστό και όχι σ' εμάς ως άτομα. Ο παγκόσμιας ισχύος θάνατος και η παγκόσμιας ισχύος ανάσταση του Υιού του Θεού πραγματοποιήθηκαν οριστικά και τελεσίδικα, έξω από μας, τότε στην αρχή. Η ιστορία του Χριστού είναι εκείνη που πρέπει να γίνει εμπειρία του Χριστιανού, και δεν έχουμε καμιά πνευματική εμπειρία χωριστά από Εκείνον. Η Γραφή μας λέει ότι συσταυρωθήκαμε "μαζί Του", ότι ζωοποιηθήκαμε, συναναστηθήκαμε και ότι είμαστε πλήρεις "εν Αυτώ" (Ρωμ. 4:6, Εφεσ. 2:5,6, Κολ. 2:10). Όλα αυτά δεν είναι απλώς ενέργειες που μέλλουν να γίνουν σ' εμάς (αν και μέλλουν να γίνουν και σ' εμάς βέβαια). Είναι ενέργειες που ήδη έχουν γίνει, αν τις συσχετίσουμε με τον Χριστό.
Στη Γραφή βρίσκουμε ότι καμιά χριστιανική εμπειρία δεν υπάρχει μόνη της. Αυτό που κάνει ο Θεός στα θαυμαστά Του σχέδια, είναι να μας συμπεριλάβει στον Χριστό. Όταν ενήργησε στον Χριστό, ο Θεός ενήργησε και στον Χριστιανό. Όταν έκανε το έργο Του στην Κεφαλή, το έκανε και σε όλα τα μέλη. Ο Θεός δεν έχει την πρόθεση να αποκτήσουμε κάτι αποκλειστικό και προσωπικό στις εμπειρίες της χριστιανικής μας ζωής. Εκείνο που περιμένει είναι να γίνουμε μέτοχοι του Χριστού, να μπούμε στην ιστορία Του και στις εμπειρίες Του.
Θα ήταν παράξενο αν ένα κλαδί της κληματαριάς προσπαθούσε να κάνει άσπρα σταφύλια, κι ένα άλλο κόκκινα σταφύλια, κι αν ένα τρίτο προσπαθούσε να κάνει μαύρα σταφύλια, αν κάθε κλαδί προσπαθούσε να κάνει τον δικό του καρπό, χωρίς να έχει ως σημείο αναφοράς τη ρίζα της κληματαριάς. Έτσι κι εμείς είναι άτοπο να αναζητούμε εμπειρίες ως εμπειρίες, να σκεφτόμαστε ότι η σταύρωση και ο θάνατος είναι κάτι, ότι η ανάσταση είναι κάτι, και να ξεχνούμε ότι όλα συνδέονται με Κάποιον, με τον Κύριο Ιησού Χριστό. Είναι άτοπο, και μόνον όταν ο Θεός μας ανοίξει τα μάτια και δούμε αυτόν τον Κάποιο, τον Κύριο Ιησού Χριστό, μόνο τότε έχουμε γνήσιες πνευματικές εμπειρίες. Και "γνήσια πνευματική εμπειρία" σημαίνει ότι είδαμε μια πλευρά της ζωής του Χριστού και διά πίστεως προχωρήσαμε και "μπήκαμε" σ' εκείνη την πλευρά, την κάναμε δική μας. Οτιδήποτε δεν παίρνουμε από τον Χριστό με αυτόν τον τρόπο, είναι μια ψεύτικη εμπειρία που θα εξατμιστεί πολύ γρήγορα. Μόνο αν μπορούμε να πούμε, "ανακάλυψα αυτό το πράγμα στον Χριστό, και δόξα τω Θεώ, είναι και δικό μου, γιατί βρίσκεται εν Χριστώ", μόνο τότε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι το κατέχουμε και το απολαμβάνουμε.
Αλλά τότε, θα πουν μερικοί, τι γίνεται με τις βαθιές δοκιμασίες που περνούν τόσοι πολλοί πιστοί; Είναι αλήθεια ότι πολλοί από μας έχουμε περάσει από πραγματικές κρίσεις στη ζωή μας. Για παράδειγμα, ο Τζορτζ Μίλερ μπορούσε να πει, σκύβοντας κάτω με πολλή συντριβή, ότι: "Υπήρξε μια μέρα που ο Τζορτζ Μίλερ πέθανε". Τι γίνεται με όλα αυτά τα περιστατικά; Ασφαλώς δεν θα αμφισβητήσω ότι περνάμε πράγματι πολλές φορές από τέτοιες πνευματικές εμπειρίες, ούτε αμφισβητώ τη σοβαρότητα των κρίσεων στις οποίες μας οδηγεί ο Θεός στο περπάτημά μας μαζί Του. Αλλά αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο Θεός δεν δίνει στα άτομα ατομικές εμπειρίες. Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, οι δοκιμασίες των ανθρώπων του Θεού ήταν ένα μέσο για να μπουν οι πιστοί σ' αυτό που ήδη έχει συντελέσει ο Θεός εν Χριστώ. Ήταν η στιγμή που έγιναν πραγματικότητα μέσα στον χρόνο τα αιώνια πράγματα που ήδη υπάρχουν στον Χριστό.
Όταν μένουμε σταθερά στο έδαφος του τι είναι ο Χριστός, βρίσκουμε ότι όλα όσα ισχύουν γι' Αυτόν αρχίζουν να ισχύουν έμπρακτα και για μας. Αν αντίθετα στραφούμε στο τι είμαστε εμείς αφ' εαυτού μας, θα βρούμε ότι όλα όσα ισχύουν για την παλιά φύση, εξακολουθούν να ισχύουν και για μας. Αν πάμε εκεί με την πίστη, έχουμε τα πάντα. Αν γυρίσουμε πίσω εδώ, βρίσκουμε ότι δεν έχουμε τίποτα. Επομένως πολλές φορές ψάχνουμε σε λάθος μέρος για να βρούμε τον θάνατο του παλιού ανθρώπου. Το σωστό μέρος είναι ο Χριστός. Όταν αποβλέπουμε σ' Εκείνον, τότε με τη χάρη του Θεού ενεργεί μέσα μας ο θάνατος, αλλά και η "νέα ζωή" γίνεται κι αυτή δική μας. Γινόμαστε "ζωντανοί ως προς τον Θεό" (Ρωμ. 6:4,11).
"Μείνατε εν εμοί, καγώ εν υμίν", είναι μια διπλή πρόταση, μια εντολή που συνοδεύεται από υπόσχεση. Το δεύτερο μέρος της πρότασης, το "εγώ εν υμίν", είναι αποτέλεσμα του "μείνατε εν εμοί". Θα πρέπει να προσέχουμε να μη μας πιάνει αδημονία για το δεύτερο μέρος, το τι θα κάνει ο Θεός σ' εμάς, γιατί τότε υπάρχει ο κίνδυνος να στραφούμε στους εαυτούς μας. Χρειάζεται να εμμένουμε στο πρώτο μέρος, το "μείνατε εν εμοί", και να αφήσουμε τον Θεό να κάνει τα υπόλοιπα. Και αυτό ακριβώς έχει υποσχεθεί να το κάνει.
Πώς θα μείνει κανείς εν Χριστώ; "Είστε από αυτόν (τον Θεό) εν Χριστώ Ιησού" (Α' Κορ. 1:30). Ήταν έργο του Θεού να σε βάλει στον Χριστό, και το έκανε. Τώρα μείνε εκεί. Μη γυρνάς ποτέ πίσω στο δικό σου έδαφος. Κοίτα στον Χριστό και δες τον εαυτό σου μέσα σ' Εκείνον. Μείνε εν Χριστώ. Επαναπαύσου στο γεγονός ότι ο Θεός σε έβαλε μέσα στον Υιό Του και ζήσε με την προσδοκία ότι Εκείνος θα ολοκληρώσει το έργο Του μέσα σου. Είναι δική Του υπόθεση να κάνει πραγματικότητα την ένδοξη υπόσχεση, "η αμαρτία δεν θα σας κυριεύσει" (Ρωμ. 6:14).
(συνεχίζεται)
— Από από το βιβλίο του Watchman Nee "Η Φυσιολογική Χριστιανική Ζωή"
Απόδοση: Νίκος Μοσχίδης
Δείτε εδώ άλλα μέρη του βιβλίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.