ΝΟΜΙΚΑ ΝΕΚΡΟΙ
Κανένα ον δεν χρειάζεται να αναζητήσει τη ζωή, αν έχει ζωή μέσα του. Το κείμενο μιλά πολύ έντονα όταν λέει: «Δεν θέλετε να έλθετε προς εμένα για να έχετε ζωή». Αν και δεν το λέει ρητά, στην ουσία δηλώνει ότι οι άνθρωποι χρειάζονται μια ζωή περισσότερη από αυτή που ήδη έχουν.
Αγαπητοί μου, όλοι μας είμαστε νεκροί, αν δεν έχουμε αναγεννηθεί σε μια ζωντανή ελπίδα. Πρώτον, όλοι μας, εκ φύσεως, είμαστε νομικά νεκροί — «Την ημέρα που θα φας από αυτό, θα πεθάνεις», είπε ο Θεός στον Αδάμ· και παρόλο που ο Αδάμ δεν πέθανε εκείνη τη στιγμή σωματικά, πέθανε νομικά· δηλαδή, ο θάνατος καταγράφηκε εναντίον του.
Αχ! Κι εσείς οι ασεβείς αμαρτωλοί, που δεν είχατε ποτέ ζωή εν Χριστώ, είστε ζωντανοί αυτό το πρωί μόνο με αναστολή· αλλά γνωρίζετε ότι είστε νομικά νεκροί; Ότι ο Θεός σάς θεωρεί ως τέτοιους; Ότι την ημέρα που ο πατέρας σας Αδάμ άγγιξε τον καρπό, και όταν εσείς οι ίδιοι αμαρτήσατε, ο Θεός, ο αιώνιος Κριτής, φόρεσε το μαύρο σκούφο (του δικαστή) και σας καταδίκασε;
Μιλάτε πολύ για τη δική σας θέση, την καλοσύνη και την ηθική σας — πού βρίσκονται; Η Γραφή λέει ότι είστε «ήδη καταδικασμένοι». Δεν χρειάζεται να περιμένετε να καταδικαστείτε την ημέρα της κρίσης — εκεί θα είναι η εκτέλεση της απόφασης — είστε «ήδη καταδικασμένοι».
Τη στιγμή που αμαρτήσατε, τα ονόματά σας γράφτηκαν στο μαύρο βιβλίο της δικαιοσύνης· ο καθένας τότε καταδικάστηκε από τον Θεό σε θάνατο, εκτός αν βρεθεί αντικαταστάτης, στο πρόσωπο του Χριστού, για τις αμαρτίες του. Και πόσο ανόητος είναι ο κοσμικός άνθρωπος, που ενώ η απόφαση έχει καταγραφεί εναντίον του, ζει μέσα σε χαρά και διασκέδαση!
Νομίζετε ότι η απόφαση του Θεού δεν έχει καμία ισχύ; Νομίζεις ότι η αμαρτία σου, που είναι γραμμένη με σιδερένια γραφίδα πάνω σε βράχους για πάντα, δεν έχει τρόμο μέσα της; Ο Θεός είπε ότι είσαι ήδη καταδικασμένος. Αν το ένιωθες αυτό, θα έβαζε πίκρα μέσα στα γλυκά ποτήρια της χαράς σου· οι χοροί σου θα σταματούσαν, το γέλιο σου θα έσβηνε σε στεναγμούς, αν θυμόσουν ότι είσαι ήδη καταδικασμένος.
Όλοι μας θα έπρεπε να θρηνούμε, αν το παίρναμε αυτό στην καρδιά μας: ότι εκ φύσεως δεν έχουμε ζωή ενώπιον του Θεού· είμαστε πραγματικά, απόλυτα καταδικασμένοι· ο θάνατος είναι καταγεγραμμένος εναντίον μας, και θεωρούμαστε τώρα, στα μάτια του Θεού, τόσο νεκροί σαν να είχαμε ήδη ριχτεί στην κόλαση· είμαστε καταδικασμένοι εδώ εξαιτίας της αμαρτίας, δεν υποφέρουμε ακόμη την ποινή της, αλλά είναι γραμμένη εναντίον μας, και είμαστε νομικά νεκροί· και δεν μπορούμε να βρούμε ζωή, αν δεν τη βρούμε στο πρόσωπο του Χριστού.
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΝΕΚΡΟΙ
Πέρα από το ότι είμαστε νομικά νεκροί, είμαστε και πνευματικά νεκροί. Διότι όχι μόνο εκδόθηκε η καταδικαστική απόφαση στο βιβλίο, αλλά πέρασε και μέσα στην καρδιά· εισήλθε στη συνείδηση· ενήργησε στην ψυχή, στην κρίση, στη φαντασία και σε ολόκληρη την ύπαρξη. Το «την ημέρα που θα φας από αυτό, θα πεθάνεις οπωσδήποτε» δεν εκπληρώθηκε μόνο με την καταγραφή της απόφασης, αλλά και με κάτι που συνέβη μέσα στον Αδάμ.
Όπως ακριβώς, σε μια δεδομένη στιγμή, όταν αυτό το σώμα πεθαίνει, το αίμα σταματά, ο σφυγμός παύει, η αναπνοή δεν βγαίνει πια από τους πνεύμονες, έτσι και την ημέρα που ο Αδάμ έφαγε από εκείνον τον καρπό, η ψυχή του πέθανε· η φαντασία του έχασε τη μεγάλη της δύναμη να ανυψώνεται στα ουράνια και να βλέπει τον ουρανό, η θέλησή του έχασε τη δύναμη να εκλέγει πάντοτε το καλό, η κρίση του έχασε κάθε ικανότητα να διακρίνει με βεβαιότητα και αλάθητα το σωστό από το λάθος, αν και κάτι διατηρήθηκε στη συνείδηση· η μνήμη του μολύνθηκε, έγινε επιρρεπής στο να συγκρατεί τα κακά και να αφήνει τα δίκαια να διαφεύγουν· κάθε δύναμή του έπαψε ως προς τη ηθική της ζωτικότητα.
Η αγαθότητα ήταν η ζωτικότητα των δυνάμεών του — και αυτή έφυγε. Η αρετή, η αγιότητα, η ακεραιότητα — αυτά ήταν η ζωή του ανθρώπου· αλλά όταν αυτά έφυγαν, ο άνθρωπος έγινε νεκρός. Και τώρα, κάθε άνθρωπος, όσον αφορά στα πνευματικά, είναι «νεκρός στα παραπτώματα και στις αμαρτίες» πνευματικά.
Ούτε είναι η ψυχή λιγότερο νεκρή σε έναν σαρκικό άνθρωπο απ’ ό,τι είναι το σώμα όταν τοποθετείται στον τάφο· είναι πραγματικά και ουσιαστικά νεκρή — όχι μεταφορικά, διότι ο Παύλος δεν μιλά μεταφορικά όταν λέει: «Και εσάς, που ήσασταν νεκροί στα παραπτώματα και στις αμαρτίες, σας ζωοποίησε».
Ήταν ήδη αρκετά σοβαρό όταν περιέγραψα τον θάνατο ως καταγεγραμμένο· αλλά τώρα μιλώ γι’ αυτόν ως κάτι που έχει πραγματικά συμβεί μέσα στις καρδιές σας. Δεν είστε αυτό που ήσασταν κάποτε· δεν είστε αυτό που ήσασταν στον Αδάμ, ούτε αυτό για το οποίο δημιουργηθήκατε. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε αγνός και άγιος. Δεν είστε τα τέλεια πλάσματα για τα οποία κάποιοι καυχώνται· είστε εντελώς πεπτωκότες, έχετε παρεκκλίνει, έχετε γίνει διεφθαρμένοι και ακάθαρτοι.
Μην ακούτε το σαγηνευτικό τραγούδι εκείνων που σας μιλούν για την ηθική σας αξιοπρέπεια και την υποτιθέμενη πρόοδό σας στα θέματα της σωτηρίας. Δεν είστε τέλειοι· η μεγάλη λέξη «καταστροφή» είναι γραμμένη στην καρδιά σας, και ο θάνατος είναι χαραγμένος στο πνεύμα σας.
Μη νομίζεις, άνθρωπε ηθικέ, ότι θα μπορέσεις να σταθείς ενώπιον του Θεού με βάση την ηθικότητά σου, διότι δεν είσαι παρά ένα πτώμα ταριχευμένο με νομικισμό, ένα νεκρό σώμα ντυμένο με ωραία ενδύματα, αλλά παρ’ όλα αυτά διεφθαρμένο ενώπιον του Θεού.
Και μη νομίζεις, εσύ που έχεις μια φυσική θρησκευτικότητα, ότι μπορείς με τη δική σου δύναμη να γίνεις αποδεκτός από τον Θεό. Γιατί, άνθρωπε είσαι νεκρός! Και μπορείς να στολίσεις τον νεκρό όσο λαμπρά θέλεις, αλλά αυτό παραμένει μια τραγική ειρωνεία. Εκεί βρίσκεται η βασίλισσα Κλεοπάτρα — βάλε το στέμμα στο κεφάλι της, ένδυσέ την με βασιλικά ενδύματα, άφησέ την να καθίσει σε θρόνο· αλλά τι παγωμένη ανατριχίλα σε διαπερνά όταν περνάς από δίπλα της. Είναι όμορφη ακόμη και στον θάνατό της — αλλά πόσο φρικτό είναι να στέκεσαι δίπλα σε μια νεκρή βασίλισσα, ξακουστή για τη μεγαλοπρεπή ομορφιά της!
Έτσι κι εσύ μπορεί να είσαι λαμπρός στην εμφάνιση, όμορφος, ευγενικός και αξιαγάπητος· μπορείς να βάλεις το στέμμα της εντιμότητας στο κεφάλι σου και να φορέσεις όλα τα ενδύματα της ευθύτητας· αλλά αν ο Θεός δεν σε έχει ζωοποιήσει, αν το Πνεύμα δεν έχει εργαστεί μέσα στην ψυχή σου, είσαι ενώπιον του Θεού το ίδιο αποκρουστικός όσο είναι για σένα ένα ψυχρό πτώμα.
Δεν θα επέλεγες να ζεις με ένα πτώμα να κάθεται στο τραπέζι σου· ούτε ο Θεός ευαρεστείται να είσαι έτσι ενώπιόν Του. Είναι οργισμένος μαζί σου κάθε ημέρα, γιατί είσαι μέσα στην αμαρτία — είσαι μέσα στον θάνατο.
Πίστεψέ το αυτό· λάβε το μέσα στην ψυχή σου· οικειοποιήσου το, διότι είναι απολύτως αληθινό ότι είσαι νεκρός, τόσο πνευματικά όσο και νομικά.
Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ
Το τρίτο είδος θανάτου είναι η ολοκλήρωση των δύο προηγουμένων. Είναι ο αιώνιος θάνατος. Είναι η εκτέλεση της νομικής καταδίκης· είναι η πλήρης έκβαση του πνευματικού θανάτου. Ο αιώνιος θάνατος είναι ο θάνατος της ψυχής· λαμβάνει χώρα αφού το σώμα έχει τοποθετηθεί στον τάφο, αφού η ψυχή έχει αποχωριστεί από αυτό.
Αν ο νομικός θάνατος είναι τρομερός, είναι εξαιτίας των συνεπειών του· και αν ο πνευματικός θάνατος είναι φοβερός, είναι εξαιτίας εκείνου που θα τον ακολουθήσει. Οι δύο θάνατοι για τους οποίους μιλήσαμε, είναι οι ρίζες, και εκείνος που πρόκειται να έρθει είναι το άνθος τους.
Μακάρι να είχα λόγια για να προσπαθήσω να σας περιγράψω τι είναι ο αιώνιος θάνατος. Η ψυχή έχει παρουσιαστεί μπροστά στον Δημιουργό της· το βιβλίο έχει ανοιχτεί· η απόφαση έχει εκφωνηθεί· το «Φύγετε, καταραμένοι» έχει συγκλονίσει το σύμπαν και έχει κάνει ακόμη και τις ουράνιες σφαίρες να σκοτεινιάσουν κάτω από το βλέμμα του Δημιουργού· και η ψυχή έχει αποχωρήσει στα βάθη, όπου πρόκειται να κατοικήσει μαζί με άλλους στον αιώνιο θάνατο.
Πόσο φρικτή είναι τώρα η κατάστασή της! Το κρεβάτι της είναι κρεβάτι φλόγας· τα θεάματα που βλέπει είναι βασανιστικά και τρομοκρατούν το πνεύμα της· οι ήχοι που ακούει είναι κραυγές, θρήνοι, στεναγμοί και βογγητά· ό,τι βιώνει είναι η επιβολή οδύνης και βασάνου! Κατέχει μια ανείπωτη θλίψη, μια αμείωτη δυστυχία.
Η ψυχή κοιτά προς τα πάνω — η ελπίδα έχει σβήσει, έχει χαθεί. Κοιτά προς τα κάτω με φόβο και τρόμο· η μεταμέλεια έχει κατακυριεύσει την ύπαρξή της. Κοιτά δεξιά — και τα αμετακίνητα τείχη της μοίρας την κρατούν μέσα στα όρια του βασανισμού της. Κοιτά αριστερά — και εκεί ένα τείχος από φλεγόμενη φωτιά εμποδίζει ακόμη και τη σκέψη διαφυγής.
Κοιτά μέσα της, αναζητώντας παρηγοριά, αλλά ένα αδηφάγο σκουλήκι έχει εισχωρήσει στην ψυχή. Κοιτά γύρω της — δεν έχει φίλους να τη βοηθήσουν, κανέναν παρηγορητή, παρά μόνο βασανιστές σε αφθονία. Δεν γνωρίζει καμία ελπίδα απελευθέρωσης· έχει ακούσει το αιώνιο κλειδί του πεπρωμένου να στρέφεται στις τρομερές του κλειδαριές, και έχει δει τον Θεό να παίρνει αυτό το κλειδί και να το ρίχνει στα βάθη της αιωνιότητας, για να μη βρεθεί ποτέ ξανά.
Δεν ελπίζει· δεν γνωρίζει διαφυγή· δεν φαντάζεται λύτρωση· λαχταρά τον θάνατο, αλλά ο θάνατος δεν είναι εκεί· επιθυμεί να την καταπιεί η ανυπαρξία, αλλά αυτός ο αιώνιος θάνατος είναι χειρότερος από την ανυπαρξία. Επιθυμεί τον αφανισμό όπως ο εργάτης το Σάββατό του· ποθεί να χαθεί στο μηδέν όπως ο σκλάβος της γαλέρας ποθεί την ελευθερία, αλλά αυτό δεν έρχεται — είναι αιώνια νεκρή.
Όταν η αιωνιότητα θα έχει διαγράψει αμέτρητους κύκλους της, η ψυχή θα εξακολουθεί να είναι νεκρή. Το «για πάντα» δεν έχει τέλος· η αιωνιότητα δεν μπορεί να νοηθεί παρά μόνο ως αιωνιότητα. Και ακόμη η ψυχή βλέπει γραμμένο πάνω από το κεφάλι της: «Είσαι καταδικασμένη για πάντα». Ακούει ουρλιαχτά που δεν θα πάψουν ποτέ· βλέπει φλόγες που δεν σβήνουν· γνωρίζει πόνους που δεν μετριάζονται· ακούει μια απόφαση που δεν σβήνει όπως η βροντή του κεραυνού που σύντομα σιωπά, αλλά προχωρεί αδιάκοπα — ξανά και ξανά — συγκλονίζοντας τους αντίλαλους της αιωνιότητας, κάνοντας χιλιάδες χρόνια να αντηχούν με τον τρομερό της ήχο:
«Φύγετε! Φύγετε! Φύγετε, καταραμένοι!»
Αυτός είναι ο αιώνιος θάνατος.
Και αν ο αιώνιος θάνατος είναι φοβερός, η αιώνια ζωή εν Χριστώ Ιησού είναι μακάρια· διότι ο ίδιος είπε: «Όπου είμαι εγώ, εκεί θα είναι και ο λαός μου». «Πατέρα, θέλω και αυτοί που μου έδωσες να είναι μαζί μου όπου είμαι, για να βλέπουν τη δόξα μου». «Δίνω στα πρόβατά μου αιώνια ζωή, και δεν θα χαθούν ποτέ». Αιώνια ζωή — όχι μια ζωή που πρόκειται να χαθεί, αλλά αιώνια ζωή. Αν έχασα τη ζωή στον Αδάμ, τη βρήκα στον Χριστό· αν έχασα τον εαυτό μου για πάντα, βρίσκω τον εαυτό μου για πάντα στον Ιησού Χριστό.
Αιώνια ζωή! Ω μακάριος συλλογισμός! Τα μάτια μας θα λάμπουν από χαρά και οι ψυχές μας θα φλέγονται από έκσταση στη σκέψη ότι έχουμε αιώνια ζωή. Σβήστε, αστέρια! Ας βάλει ο Θεός το δάχτυλό Του επάνω σας — αλλά η ψυχή μου θα ζει σε μακαριότητα και χαρά. Σβήσε το μάτι σου, ήλιε! — αλλά το δικό μου μάτι θα «δει τον Βασιλιά στην ομορφιά του», όταν το δικό σου μάτι δεν θα κάνει πια τη γη να χαμογελά. Κι εσύ, σελήνη, γίνε αίμα! — αλλά το δικό μου αίμα δεν θα μεταβληθεί ποτέ σε ανυπαρξία· αυτό το πνεύμα θα υπάρχει όταν εσύ θα έχεις πάψει να υπάρχεις. Κι εσύ, μεγάλε κόσμε! Μπορείς όλος να κατακαθίσεις, όπως αφρίζει για μια στιγμή ο αφρός πάνω στο κύμα που τον φέρνει — αλλά εγώ έχω αιώνια ζωή. Ω χρόνε! Μπορείς να δεις γιγάντια βουνά νεκρά και κρυμμένα στους τάφους τους· μπορείς να δεις τ' αστέρια, σαν ώριμα σύκα να πέφτουν από το δέντρο· αλλά ποτέ, ποτέ δεν θα δεις το πνεύμα μου νεκρό!
«ΒΓΕΣ ΕΞΩ!»
Πρώτα υπάρχει η νομική ζωή εν Χριστώ. Όπως κάθε άνθρωπος από τη φύση του, θεωρούμενος εν Αδάμ, είχε δεχθεί επάνω του την καταδικαστική απόφαση τη στιγμή της αμαρτίας του Αδάμ, και ακόμη περισσότερο τη στιγμή της πρώτης του προσωπικής παράβασης, έτσι κι εγώ, αν είμαι πιστός, κι εσύ, αν εμπιστεύεσαι τον Χριστό, έχουμε δεχθεί μια νομική απόφαση αθώωσης μέσω αυτού που έκανε ο Ιησούς Χριστός. Ω αμαρτωλέ! Μπορεί αυτό το πρωί να κάθεσαι καταδικασμένος όπως ο φυλακισμένος στο Νιούγκεϊτ· αλλά πριν τελειώσει αυτή η ημέρα μπορείς να είσαι τόσο καθαρός από ενοχή όσο οι άγγελοι του Θεού. Υπάρχει κάτι τέτοιο όπως η νομική ζωή εν Χριστώ, και, δόξα τω Θεώ, μερικοί από εμάς τη ζούμε. Γνωρίζουμε ότι οι αμαρτίες μας έχουν συγχωρηθεί, επειδή ο Χριστός υπέστη την τιμωρία γι’ αυτές· γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε ποτέ να τιμωρηθούμε εμείς οι ίδιοι, διότι ο Χριστός υπέφερε στη θέση μας. Το Πάσχα θυσιάστηκε για εμάς· το ανώφλι και οι παραστάδες έχουν ραντιστεί, και ο εξολοθρευτής άγγελος δεν μπορεί ποτέ να μας αγγίξει. Για εμάς δεν υπάρχει κόλαση, όσο κι αν φλέγεται με τρομερή φλόγα. Εμείς δεν μπορούμε ποτέ να φτάσουμε εκεί· ο Χριστός πέθανε για εμάς, στη θέση μας. Ούτε βασανιστήριο, ούτε φυλακή, ούτε βροντή είναι για εμάς! Εν Χριστώ Ιησού είμαστε τώρα ελευθερωμένοι. «Δεν υπάρχει λοιπόν τώρα καμία καταδίκη για όσους είναι εν Χριστώ Ιησού, που δεν περπατούν κατά τη σάρκα, αλλά κατά το Πνεύμα».
Αμαρτωλέ! Είσαι νομικά καταδικασμένος αυτό το πρωί; Το αισθάνεσαι; Τότε άφησέ με να σου πω ότι η πίστη στον Χριστό θα σου δώσει τη γνώση της νομικής σου αθώωσης. Αγαπητοί, δεν είναι φαντασία ότι είμαστε καταδικασμένοι για τις αμαρτίες μας· είναι πραγματικότητα. Έτσι και δεν είναι φαντασία ότι είμαστε αθωωμένοι· είναι πραγματικότητα. Ένας άνθρωπος που πρόκειται να απαγχονιστεί, αν λάμβανε πλήρη χάρη, θα το ένιωθε ως μεγάλη πραγματικότητα. Θα έλεγε: «Έχω πλήρη χάρη· τώρα δεν μπορεί να με αγγίξει κανείς». Έτσι ακριβώς αισθάνομαι.
Αδελφοί, έχουμε αποκτήσει νομική ζωή εν Χριστώ, και τέτοια νομική ζωή που δεν μπορούμε να τη χάσουμε. Η απόφαση κάποτε ήταν εναντίον μας — τώρα έχει εκδοθεί υπέρ μας. Είναι γραμμένο: «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΩΡΑ ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΔΙΚΗ», και αυτό το «τώρα» θα ισχύει το ίδιο για μένα σε πενήντα χρόνια όπως ισχύει και τώρα. Όσο κι αν ζήσουμε, θα παραμένει γραμμένο: «Δεν υπάρχει λοιπόν τώρα καμία καταδίκη για όσους είναι εν Χριστώ Ιησού».
Έπειτα, υπάρχει πνευματική ζωή εν Χριστώ Ιησού. Καθώς ο άνθρωπος είναι πνευματικά νεκρός, ο Θεός έχει πνευματική ζωή γι’ αυτόν· διότι δεν υπάρχει ανάγκη που να μην καλύπτεται από τον Ιησού, δεν υπάρχει κενό στην καρδιά που ο Χριστός να μη μπορεί να γεμίσει· δεν υπάρχει ερημιά που να μη μπορεί να κατοικήσει, δεν υπάρχει έρημος που να μη μπορεί να την κάνει να ανθίσει σαν τριαντάφυλλο. Ω εσείς πνευματικά νεκροί, υπάρχει ζωή εν Χριστώ Ιησού· διότι έχουμε δει — ναι! αυτά τα μάτια έχουν δει — τους νεκρούς να ζουν ξανά· έχουμε γνωρίσει άνθρωπο του οποίου η ψυχή ήταν εντελώς διεφθαρμένη, να ζητεί τη δικαιοσύνη με τη δύναμη του Θεού· έχουμε γνωρίσει άνθρωπο του οποίου οι σκέψεις ήταν σαρκικές, οι επιθυμίες ισχυρές, τα πάθη έντονα, ξαφνικά, με ακατανίκητη δύναμη από τον ουρανό, να αφιερώνεται στον Χριστό και να γίνεται παιδί του Θεού. Γνωρίζουμε ότι υπάρχει ζωή εν Χριστώ Ιησού, πνευματικής φύσης· ναι, ακόμη περισσότερο, εμείς οι ίδιοι έχουμε αισθανθεί ότι υπάρχει πνευματική ζωή.
Μπορούμε να θυμηθούμε όταν είχαμε ακούσει για πολύ, πολύ καιρό το μήνυμα του ευαγγελίου, αλλά δεν υπήρχε αποτέλεσμα· όταν ξαφνικά, σαν να είχαν ανοίξει τα αυτιά μας από τα δάχτυλα κάποιου ισχυρού αγγέλου, ένας ήχος μπήκε στην καρδιά μας. Νομίσαμε ότι ακούσαμε τον Ιησού να λέει: «Όποιος έχει αυτιά να ακούει, ας ακούει». Ένα ακατανίκητο χέρι μπήκε στην καρδιά μας και τη συνέτριψε με μια προσευχή από μέσα της. Ποτέ πριν δεν είχαμε τέτοια προσευχή. Φωνάξαμε: «Ω Θεέ! ελέησέ με τον αμαρτωλό». Μερικοί από εμάς για μήνες νιώθαμε ένα χέρι να μας πιέζει σαν να μας κρατούσε σε μέγγενη, και οι ψυχές μας αιμορραγούσαν σταγόνες αγωνίας. Αυτή η δυστυχία ήταν σημάδι της επερχόμενης ζωής. Οι άνθρωποι όταν πνίγονται, δεν αισθάνονται τόσο τον πόνο όσο όταν επανέρχονται στη ζωή. Θυμόμαστε εκείνους τους πόνους, εκείνους τους στεναγμούς, εκείνον τον ζωντανό αγώνα που είχε η ψυχή μας όταν ήρθε στον Χριστό. Μπορούμε να θυμηθούμε τη στιγμή που λάβαμε πνευματική ζωή, τόσο εύκολα όσο ένας άνθρωπος τη στιγμή που επανήλθε από τον τάφο. Μπορούμε να φανταστούμε ότι ο Λάζαρος θυμόταν την ανάστασή του, αν και όχι όλες τις λεπτομέρειες. Έτσι κι εμείς, αν κι έχουμε ξεχάσει πολλά, θυμόμαστε ότι παραδώσαμε τον εαυτό μας στον Χριστό. Μπορούμε να πούμε σε κάθε αμαρτωλό, όσο νεκρός κι αν είναι, ότι υπάρχει ζωή εν Χριστώ Ιησού, ακόμη κι αν είσαι σάπιος και διεφθαρμένος στον τάφο σου. Αυτός που ανέστησε τον Λάζαρο, ανέστησε κι εμάς· και μπορεί να πει ακόμη και σε σένα: «Λάζαρε! Βγες έξω!».
— Charles H. Spurgeon
> Μπορεί να σ' ενδιαφέρει κι αυτό:
5 πράγματα που πέτυχε η Ανάσταση του Χριστού
ΑΜΉΝ 🙏 ΞΕΚΆΘΑΡΑ.
ΑπάντησηΔιαγραφή