Όταν κοιτάζετε χωρίς προκατάληψη στη Γραφή, οι συνάξεις των πρώτων πιστών δεν ήταν ποτέ μια επίσημη θρησκευτική εκδήλωση ούτε μια τελετουργική «λειτουργία λατρείας» που παρακολουθούνταν παθητικά από μια κοινότητα θεατών.
Παρά τις ευσεβιστικές δηλώσεις και τις ψευδείς διδασκαλίες στην τοπική θεσμική εκκλησία του σήμερα, δεν υπάρχει καμία αναφορά στη Γραφή ότι η «πρώτη εκκλησία» (οι πιστοί) διεξήγαγε οποιεσδήποτε τακτικά προγραμματισμένες συναντήσεις οποιουδήποτε είδους! Δεν συναντιούνταν μόνο την Κυριακή (και ίσως για συμπροσευχή στα μέσα της εβδομάδας), όπως κάνουν σήμερα οι «τοπικές θεσμικές εκκλησίες». Οι πιστοί εκείνοι συνέρχονταν καθημερινά! (Βλέπε: Πράξεις 2:46, 5:42; 6:1, Εβραίους 3:13.)
Για όσους μπορεί να έχουν πρόβλημα κατανόησης, επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω ότι «καθημερινά» σημαίνει κάθε μέρα της εβδομάδας και όχι μόνο Κυριακή! Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε Χριστιανός εμφανιζόταν σε κάθε συγκέντρωση κάθε μέρα, αλλά ότι είχαν κοινωνία μεταξύ τους σε καθημερινή βάση.
Θυμηθείτε επίσης ότι ούτε ο Ιησούς «διεξήγαγε τακτικά προγραμματισμένες συναθροίσεις» με τους μαθητές Του. Κάθε μέρα κυκλοφορούσαν όλοι μαζί. Και όμως, πολλές τοπικές θεσμικές εκκλησίες καταφεύγουν στην ψευδή διδασκαλία ότι «η εκκλησία» συγκεντρωνόταν μόνο για «λατρευτικές εκδηλώσεις» την Κυριακή, την επίσημη συνάντηση του «χριστιανικού Σαββάτου». Κάτι τέτοιο δεν καθιερώθηκε παρά το 321 μ.Χ. με το διάταγμα του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Αυτοί οι άνθρωποι, αναφερόμενοι στην «πρώτη ημέρα της εβδομάδας» και στην «ημέρα του Κυρίου», χρησιμοποιούν τρία εδάφια για να υποστηρίξουν τον εξορθολογισμό τους: Πράξεις 20:7, Α' Κορινθίους 16:2 και Αποκάλυψη 1:10.
Τα δύο από αυτά τα εδάφια (Α' Κορινθίους 16:2 και Αποκάλυψη 1:10) δεν αναφέρονται καν σε καμία συνάντηση οποιουδήποτε είδους. Η «κυριακή ημέρα» που αναφέρει ο απόστολος Ιωάννης στην Αποκάλυψη, δεν ήταν κωδική λέξη για κάποιο είδος εβδομαδιαίας συνάντησης. Φυσικά, οι πιστοί συναντιούνταν την «πρώτη μέρα της εβδομάδας», όπως και κάθε άλλη μέρα της εβδομάδας! Εάν οι άνθρωποι θέλουν να χρησιμοποιήσουν αυτόν τον τρόπο εξήγησης, υπάρχει εξίσου «απόδειξη» ότι οι πιστοί συνέρχονταν και το Σάββατο! (Πράξεις 13:44, 16:13, 17:2).
Και να σας υπενθυμίσω ξανά ότι το «καθημερινά» (Πράξεις 2:46, 5:42; 6:1, Εβραίους 3:13) περιλαμβάνει και το Σάββατο και την Κυριακή καθώς και κάθε άλλη ημέρα της εβδομάδας. Και να θυμάστε επίσης ότι οι πιστοί δεν συναντιούνταν καθημερινά λόγω οποιασδήποτε γραπτής εντολής. Το έκαναν καθημερινά, γιατί ήταν φυσικό το να έχουν κοινωνία μεταξύ τους, καθώς οδηγούνταν από το Πνεύμα.
ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ
Το τερατούργημα αυτό που παρουσιάζουν οι «τοπικές θεσμικές εκκλησίες» είναι συγκλονιστικό – όχι τόσο από αυτά που κάνουν στις λεγόμενες «συνάξεις» τους, αλλά κυρίως από αυτά που ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ!
Σχεδόν χωρίς εξαίρεση, οι πιστοί σε αυτά τα ανθρώπινα ιδρύματα δεν θα λειτουργήσουν ποτέ ως ιερείς, και σπάνια μοιράζονται τα «πνευματικά τους χαρίσματα» στις λεγόμενες συνάξεις τους. Σε πολλούς από αυτούς τους «χώρους λατρείας», αυτό απαγορεύεται στην πραγματικότητα από επίσημους κανόνες και θα εμποδιζόταν αμέσως!
Οι συναντήσεις των εκκλησιών αυτών είναι ειδικά σχεδιασμένες και δομημένες έτσι ώστε να μη συμβαίνουν αυτά, κάτι που αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι δεν συμβαίνουν.
Οι πιστοί μέσα σε αυτές τις τοπικές θεσμικές εκκλησίες είναι απλώς θεατές και ακροατές. Περιορίζονται στις γνώσεις, τα χαρίσματα και την εμπειρία ενός μόνο μέλους του σώματος - του «ποιμένα». Πώς μπορεί ο Θεός, σε αυτή τη λεγόμενη «σύναξη της εκκλησίας», να δώσει σε έναν οποιοδήποτε πιστό Του έναν λόγο για να μοιραστεί σε ολόκληρο το εκκλησίασμα;
Σε καμία περίπτωση! Η προσχεδιασμένη και αυστηρά διατεταγμένη «σύναξη» που έχει οργανωθεί από τους «εξουσιοδοτημένους εκπροσώπους του Θεού», δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο, και, όπως είπα, εσκεμμένα!
Κάποιες «εκκλησίες» μπορεί να ισχυρίζονται ότι πιστεύουν στην «ιεροσύνη όλων των πιστών» και στη θεωρητική ύπαρξη πνευματικών χαρισμάτων, αλλά δεν θα τα δείτε ποτέ να συμβαίνουν στις συγκεντρώσεις τους.
ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΡΔΙΑΣ
Το βασικό πρόβλημα εδώ δεν είναι απαραίτητα αυτό της σύναξης, αλλά των ανθρώπων – θέμα καρδιάς. Οι άνθρωποι δεν οδηγούνται από το Πνεύμα. Οδηγούνται από ανθρώπους! Οδηγούνται από ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι είναι «χρισμένοι και εξουσιοδοτημένοι» από τον Θεό. Οδηγούνται από ανθρώπους που αγαπούν να έχουν εξουσία, τον έλεγχο, την κυριαρχία πάνω σε άλλους! Εάν οι καρδιές των ανθρώπων δεν είναι σωστές, καμία σύναξη στον κόσμο δεν μπορεί να είναι σωστή, όποια και να είναι η δομή της.
Στην πράξη, όλες οι «τοπικές θεσμικές εκκλησίες» βλέπουν την εκκλησία τους ως μια σύναξη, ένα είδος λειτουργίας. Μερικοί μπορεί ακόμη και να συνειδητοποιήσουν και να παραδεχτούν πραγματικά ότι η «εκκλησία» δεν είναι το κτίριο, αλλά στην πραγματικότητα βλέπουν την εκκλησία ως «τη συνάντηση μέσα στο κτίριο».
Η «κύρια εκδήλωση» γίνεται μία φορά την εβδομάδα, μόνο την Κυριακή, με πρωινή - ίσως και βραδινή - λειτουργία μιάς ή δύο ωρών, όπου «η εκκλησία τους συνέρχεται». Λειτουργούν ως «εκκλησία» μόνο όσο γίνονται οι «λειτουργίες» τους, και αυτή η συνάντηση στην κεντρική εκδήλωση είναι που τους συνδέει όλους.
Εκτός από αυτή την κεντρική εκδήλωση, πολλοί από αυτούς τους καθ' ομολογία πιστούς δεν έχουν πολλή, αν υπάρχει, πραγματική κοινωνία μεταξύ τους.
Σύμφωνα με αυτό το θρησκευτικό σύστημα, το πρωταρχικό καθήκον που έχουν τα μέλη αυτών των τοπικών θεσμικών εκκλησιών είναι η ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗ!
Εφόσον η τοπική θεσμική εκκλησία λειτουργεί σε ένα περιβάλλον που βασίζεται στην προσέλευση, είναι υψίστης σημασίας τα μέλη της εκκλησίας να είναι παρόντα στις συνάξεις όταν αυτές πραγματοποιούνται. Με λίγες μόνο συναντήσεις κάθε εβδομάδα, οι ίδιες οι συναντήσεις γίνονται πιο σημαντικές.
Προφανώς, υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να περπατάμε μαζί σε καθημερινή - ει δυνατόν - συναναστροφή όπως περιγράφεται στη Γραφή, και στο να «παρευρισκόμαστε σε μια συγκέντρωση στην εκκλησία». Όταν το σκεφτείτε, το να εμφανιστείτε στις εκκλησιαστικές συνάξεις κοστίζει πολύ λίγο και πετυχαίνει πολύ λίγα. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να καθίσετε ακίνητοι, να παραμείνετε θεατές για μια-δυο ώρες και μετά, με την «απόλυση», πηγαίνετε σπίτι και τέλος!
Αναρωτηθείτε: Είναι αυτό «ο ένας θα υποτάσσεται στον άλλον» (Εφεσίους 5:21); «Καρποφορώντας σε κάθε έργο αγαθό» (Κολοσσαείς 1:10); «Ο καθένας μέλη με τους άλλους» (Ρωμαίους 12:5); Ή αυτοί οι άνθρωποι απλώς παρακολουθούν μια απρόσωπη τελετή;
Όταν τελειώσει η συνάντηση, ο καθένας ακολουθεί τον δρόμο του, ανεξάρτητα από τον άλλο. Αυτές οι ενέργειες είναι εντελώς ξένες προς τη Γραφή όπου «είτε ένα μέλος πάσχει, όλα τα μέλη συμπάσχουν· είτε ένα μέλος τιμάται, όλα τα μέλη χαίρονται μαζί» (Α' Κορινθ. 12:26, Ρωμ. 12:15).
Η θρησκεία που βασίζεται στην προσέλευση, είναι εντελώς παράλογη όσον αφορά στη Γραφή.
Αυτές οι συναντήσεις μπορεί να φαίνονται πνευματικές και υπέροχες, αλλά πού είναι η καθημερινή συναναστροφή, η ανταλλαγή πνευματικών χαρισμάτων, η θυσία;
Πού ακριβώς διαβάζουμε στην Καινή Διαθήκη για την κύρια εκδήλωση, τις προσχεδιασμένες συναντήσεις, το one-man-show, «τον ποιμένα»; Οι πρώτοι πιστοί σίγουρα είχαν συνάξεις, αλλά σίγουρα όχι με αυτόν τον τρόπο! Οι «λειτουργίες της τοπικής θεσμικής εκκλησίας» του σήμερα είναι εντελώς αντίθετες με ό,τι διαβάζουμε στο 14ο κεφάλαιο της Α' Προς Κορινθίους. Δεν πλησιάζουν καν!
Δεν λειτουργούν ώστε «κάθε ένας, ανάλογα με το χάρισμα που πήρε, να υπηρετείτε ο ένας τον άλλον σύμφωνα μ’ αυτό, ως καλοί οικονόμοι της πολυειδούς χάρης του Θεού» (Α' Πέτρου 4:10), γιατί τα μέλη κάθονται παθητικά σαν να παρακολουθούν μια ταινία ή θεατρική παράσταση.
Δεν υπάρχει ανοιχτός συμμερισμός, όπου «όταν συνέρχεστε, κάθε ένας από σας έχει ψαλμό, έχει διδασκαλία, έχει γλώσσα, έχει αποκάλυψη, έχει ερμηνεία· όλα ας γίνονται για οικοδομή» (Α' Κορ. 14:26), γιατί η «ώρα του μικροφώνου» για τα μέλη της εκκλησίας έχει κλείσει. Δεν μοιράζονται τη ζωή τους και δεν «προτρέπουν ο ένας τον άλλον καθημερινά» (Εβρ. 3:13) σε προσωπική κοινωνία μεταξύ τους, γιατί παρακολουθούν απρόσωπες συναθροίσεις μία ή δύο φορές την εβδομάδα.
Γιατί άραγε οι «ηγέτες της εκκλησίας» είναι τόσο προσεκτικοί σχετικά με τις οδηγίες για το Δείπνο του Κυρίου στο 11ο κεφ. της Α' Κορινθίους, αλλά ένα ή δύο κεφάλαιο μετά, όταν πρόκειται για τις σαφείς οδηγίες σχετικά με τη μορφή της σύναξης την οποία ο απόστολος Παύλος περιγράφει ξεκάθαρα (στα κεφάλαια 12-14), τα λόγια του αγνοούνται σχεδόν εντελώς;
Ως αποτέλεσμα της θρησκείας που βασίζεται στην προσέλευση στις τοπικές θεσμικές εκκλησίες, τα μέλη επικεντρώνονται περισσότερο στις «εκκλησιαστικές συνάξεις» και «λειτουργίες» παρά σε μια καθημερινή προσωπική σχέση με τον Χριστό.
Για μερικούς επίσης, η χριστιανική τους ζωή στο σύνολό της μπορεί να γίνει άνιση, καθώς η «πνευματική τους δραστηριότητα» περιορίζεται κυρίως μέσα στα χρονικά πλαίσια των εκκλησιαστικών συνάξεων. Στην πραγματικότητα, η «εκκλησία τους» διαρκεί μόνο όσο βρίσκονται σε μια σύναξη. Μετά το τέλος της, πόση πνευματική δραστηριότητα υπάρχει πραγματικά στη ζωή τους;
Εκείνοι που θεωρούν τους εαυτούς τους πραγματικά «πνευματικούς», μπορεί να συμμετέχουν σε διακονίες, σεμινάρια, συνέδρια, κατασκηνώσεις κλπ., αλλά εξακολουθούν να βιώνουν ένα «στημένο Χριστιανισμό». Ο μόνος τρόπος με τον οποίο φαίνεται να αισθάνονται πνευματικοί, είναι απλά να συμμετέχουν σε περισσότερες εκδηλώσεις! Μπορεί αυτό μερικές φορές να είναι εποικοδομητικό; Ίσως, αλλά όχι κάτι από το οποίο πρέπει να εξαρτιόμαστε, αντί σε μια στενή σχέση με τον ίδιο τον Χριστό.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μεγάλα ρεκόρ προσέλευσης, αλλά πολύ λίγη πνευματική οικειότητα με τον Ιησού. Μερικοί μπορεί να είναι πιστοί «στην εκκλησία» κάθε φορά που ανοίγουν οι πόρτες, αλλά αυτό αντιστοιχεί μόνο στο 2 τοις εκατό του χρόνου τους κάθε εβδομάδα. Μπορεί να αισθάνονται καλά και πνευματικά όταν «παρευρίσκονται στην εκκλησία» για μερικές ώρες κάθε εβδομάδα, αλλά ο Ιησούς θέλει να περπατούν μαζί Του κάθε λεπτό της ημέρας. Εδάφια όπως «να γεμίζετε με το Πνεύμα του Θεού» (Εφεσ. 5:18) και «να προσεύχεστε αδιάλειπτα» (Α' Θεσ. 5:17), δεν είναι εντολές για μια φορά την εβδομάδα!
Απλά σκεφτείτε τι θα συνέβαινε, αν προσεγγίζατε τον γάμο σας με τον τρόπο που πολλοί καθ' ομολογίαν Χριστιανοί προσεγγίζουν την εθελοθρησκεία τους με βάση την προσέλευση.
Θα επιδιώκατε τα δικά σας ενδιαφέροντα και άλλους έρωτες έξι ημέρες την εβδομάδα, και στη συνέχεια θα συναντούσατε τον/την σύζυγό σας μόνο μία φορά την εβδομάδα για μερικές ώρες την Κυριακή. Πώς θα αξιολογούσατε αυτό το είδος γάμου; Είναι αυτός ο τύπος σχέσης που θέλει ο Ιησούς;
«Το να πηγαίνεις στην εκκλησία» για να βιώσεις τη σκηνοθετημένη, προσχεδιασμένη, επιφανειακή λατρεία είναι σαν να προγραμματίζεις χρόνο για να είσαι με τον/την σύζυγό σου! Ωστόσο, αυτός είναι ακριβώς ο τύπος σχέσης που έχουν πολλοί Χριστιανοί (;) με τον Ιησού.
Δεν γνωρίζετε ότι είμαστε η Νύμφη του Χριστού (Αποκ. 21:2,9· 22:17); Ο γάμος (ένας καλός γάμος) πρέπει να περιλαμβάνει πράγματα όπως η παθιασμένη αγάπη, η φροντίδα, η αφοσίωση, η ειλικρίνεια. Δεν θα υπάρχει κανένα ίχνος ψευτιάς, εξαπάτησης ή υποκρισίας. Και δεν θα διατηρηθεί μόνο μέσω τυπικών τελετών και με την υποχρεωτική εβδομαδιαία σας παράσταση. Οι Χριστιανοί που σχετίζονται με τον Κύριο Ιησού μόνο με αυτόν τον ρηχό τρόπο, είναι απλά θρησκευτικοί οπαδοί και όχι αληθινοί λάτρεις του Θεού.
Με την πάροδο του χρόνου, τα μέλη της τοπικής θεσμικής εκκλησίας αρχίζουν να αναπτύσσουν μια μορφή εξάρτησης από τη σύναξη, καθώς μαθαίνουν να περιμένουν την Κυριακή για να ικανοποιηθούν οι πνευματικές τους ανάγκες. Πηγαίνουν στην εβδομαδιαία συνάντηση ή «λειτουργία» για να τους εξυπηρετήσουν, όπως ένα αυτοκίνητο που πηγαίνει μέχρι το βενζινάδικο για να «γεμίσει» για την επόμενη εβδομάδα. Χωρίς μια σύναξη για να τους στηρίξει, η πνευματικότητά τους θα έμενε στάσιμη, αν δεν έπαυε τελείως. Βασίζονται σε μια συνάντηση για να τους δώσει αρκετή πνευματική ώθηση για όλη την εβδομάδα.
Ως αποτέλεσμα, αυτό που αντιλαμβάνονται ως σχέση με τον Χριστό, συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την προσέλευση στην εκκλησιαστική τους σύναξη.
Πολλοί άνθρωποι που ζουν τη χριστιανική τους ζωή με αυτόν τον τρόπο, χειραγωγούνται εύκολα σε μια προσωρινή συναισθηματική έξαψη κατά τη διάρκεια μιας σύναξης, και στη συνέχεια προσπαθούν να ζήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο με αυτό που έχει απομείνει. Μπορεί να αισθάνονται ενθουσιασμένοι κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης ώρας λατρείας. Μπορεί να αισθάνονται συγκινημένοι από την υμνωδία ή μπορεί να αισθάνονται παρακινημένοι από το κήρυγμα. Αυτά τα πράγματα είναι όλα εξωτερικά, αλλά υποτίθεται ότι τους κάνουν να νιώθουν πιο κοντά στον Χριστό.
Εάν η σύναξη έχει «πάει καλά», τα μέλη θα πάνε σπίτι και γενικά θα αισθάνονται όμορφα με τον εαυτό τους και θα έχουν μια αίσθηση ικανοποίησης. Αυτά τα συναισθήματα τους παραπλανούν να πιστεύουν ότι οι ίδιοι είναι τώρα κατά κάποιο τρόπο πιο πνευματικοί. Η σύναξη ειπώθηκε ότι ήταν «ευλογημένη», και έτσι νιώθουν τώρα «ευλογημένοι». Το κήρυγμα ήταν «χρισμένο», και έτσι νιώθουν κι αυτοί τώρα «χρισμένοι».
Αλλά ενώ η συμμετοχή σε μια σύναξη μπορεί να τους κάνει να αισθάνονται πιο πνευματικοί, η πραγματικότητα είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, αν όχι ΟΛΕΣ, δεν είναι πιο πνευματικοί από όσο ήταν πριν μπουν μέσα.
Το μέλος της εκκλησίας αισθάνεται πνευματικό χωρίς να έχει κάνει τίποτα πνευματικό!
Ίσως κάποιος άλλος άκουσε ένα λόγο από τον Κύριο, αλλά ήταν από τον Κύριο; Πολλοί από αυτούς απλά κάθονται παθητικά σε μια ωριαία συγκέντρωση.
Παρόμοιες συνάξεις δεν κάνουν απολύτως τίποτα, παρά μόνο να παράγουν από γενιά σε γενιά θρησκευτικούς οπαδούς. Αυτό είναι!
Κάποιος μπορεί να πει: «Θα κρυώσω πνευματικά, και ίσως ακόμη και να χαθώ αν δεν παρευρεθώ στις εκκλησιαστικές συνάξεις». Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτό σας λένε πάντα οι «εκκλησιαστικοί άρχοντες», έτσι δεν είναι;
Αλλά, αν κάποιος φοβάται πραγματικά ή σκέφτεται την πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο, ξέρετε τι σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα; Σημαίνει ότι δεν έχει το δικό του λάδι, πόσο μάλλον, ενδεχομένως να μη έχει καν! Ένα αποκαλυπτικό και τραγικό σημάδι!
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Είναι περίεργο που πολλά «μέλη της εκκλησίας» δεν απολαμβάνουν τη χριστιανική ζωή; Υπάρχουν κάποια πράγματα στη ζωή που δεν μπορείς απλά να τα κρύψεις, όσο κι αν προσπαθήσεις. Μπορείτε να το καταλάβετε όταν συναντιέστε μαζί τους. Το βλέπεις στα μάτια τους. Η σπίθα της ζωής έχει φύγει.
Η στάση τους, τους προδίδει. Ο απ. Παύλος μάς λέει να χαιρόμαστε πάντα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, αλλά είναι δύσκολο όταν λειτουργείς κάτω από μεγάλα δεσμά και αναρωτιέσαι αν υπακούς σε όλες τις απαιτήσεις που σου έχουν επιβάλει οι άνθρωποι.
Η απάντηση, φίλε μου, δεν είναι οι «εκκλησιαστικές συνάξεις» αυτού του τύπου. Είναι, η ελευθερία εν Χριστώ Ιησού!
Όλα ήταν τόσο, τόσο απλά. Ξεκίνησαν με τον Ιησού. Μετά, οι μαθητές Του. Πίστευαν στον Ιησού. Ακολουθούσαν τον Ιησού. Ζούσαν σαν τον Ιησού. Το Πνεύμα Του τους διαπότιζε. Έλεγαν σε όλους όσους συναντούσαν, πώς η γνώση του Ιησού τούς είχε αλλάξει από μέσα προς τα έξω.
Περνούσαν όσο περισσότερο χρόνο μπορούσαν μαζί. Κάθε μέρα, μαζεύονταν από το ένα σπίτι στο άλλο. Μοιράζονταν ιστορίες για το τι είχε συμβεί στον καθένα τους. Προσεύχονταν μαζί. Βοηθούσαν ο ένας τον άλλον να γίνει πιο δυνατός, διδάσκοντας κι ενθαρρύνοντας ο ένας τον άλλον. Έτρωγαν ένα πλήρες γεύμα μαζί. Όταν ένας είχε ανάγκη, οι άλλοι την κάλυπταν από αυτά που είχαν. Όταν χρειαζόταν, πουλούσαν ό,τι είχαν για να βοηθήσουν άλλους αδελφούς. Ήταν μια κοινότητα πιστών.
Και δόξα τω Θεώ που ο Χριστός δεν σταμάτησε ποτέ να οικοδομεί την αληθινή Εκκλησία Του, την αληθινή Του σύναξη, ούτε χρειάστηκε τον άνθρωπο για να αποκαταστήσει τα έργα Του. Κανένας «οργανισμός» ή «θεσμός» δεν στηρίζεται πάνω Του.
Ποιοι είναι τελικά η Εκκλησία;
Είναι εκείνοι που συνειδητοποίησαν ότι ήταν στην αμαρτία, ανήμποροι να κάνουν οτιδήποτε για να σωθούν. Αυτοί που άκουσαν το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού και ανταποκρίθηκαν. Αυτοί που Τον έβαλαν Πρώτο στη ζωή τους, και λόγω της αμοιβαίας αγάπης τους για τον Χριστό, έχουν αγάπη και ενδιαφέρον ο ένας για τον άλλον, σε σημείο που να είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμά τους: «από αυτό μπορείτε να τους γνωρίσετε».
Απλά, είναι ο λαός του Θεού, οι ακόλουθοι του Χριστού. Είναι ο Αρχιερέας τους και τίποτα ή κανείς δεν στέκεται ανάμεσα σε αυτούς και τον Σωτήρα τους. Δεν υπηρετούν ανθρώπινους θεσμούς, οργανισμούς και συνάξεις ή ανθρώπους που θέλουν να αυτοχαρακτηρίζονται ως «χρισμένοι ή εξουσιοδοτημένοι», αλλά υπηρετούν τον Θεό και τους συνανθρώπους τους με αγάπη.
Είναι μια Εκκλησία της οποίας η ύπαρξη δεν εξαρτάται από συνάξεις ανθρώπινης επινόησης, τύπους, «λειτουργίες», τελετές, κληρικούς, άμβωνες, στασίδια, άμφια, όργανα, κληροδοτήματα, χρήματα, βασιλιάδες, κυβερνήσεις ή οποιαδήποτε πράξη εύνοιας από το χέρι του ανθρώπου. Έζησε και συνέχισε, όταν όλα αυτά τα πράγματα αφαιρέθηκαν από αυτή.
Συχνά οδηγήθηκε στην έρημο ή σε κρησφύγετα και σπηλιές της γης, από εκείνους που υποτίθεται ότι ήταν φίλοι της. Η ύπαρξή της δεν εξαρτάται από τίποτε άλλο παρά από την παρουσία του Χριστού και του Πνεύματός Του - και είναι πάντα μαζί της. Αυτή η Εκκλησία δεν μπορεί να πεθάνει.
Αυτή είναι η μόνη Εκκλησία της οποίας κανένα μέλος δεν μπορεί να χαθεί. Μόλις εγγραφούν στους καταλόγους της, οι αμαρτωλοί είναι ασφαλείς για την αιωνιότητα: Δεν απορρίπτονται ποτέ. Ούτε ένα οστό του μυστικού σώματος του Χριστού δεν θα σπάσει ποτέ. Ούτε ένα πρόβατο από το ποίμνιο του Χριστού δεν θα αφαιρεθεί ποτέ από το χέρι Του.
Αυτή είναι η Εκκλησία που κάνει το έργο του Χριστού στη γη. Τα μέλη της είναι ένα μικρό ποίμνιο, και λίγα σε αριθμό, σε σύγκριση με τα παιδιά του κόσμου. Ένα ή δύο εδώ, και δύο ή τρία εκεί. Λίγοι σε αυτή την κοινότητα, και λίγοι ακόμα στην επόμενη.
Αυτοί είναι που ταρακουνούν το σύμπαν. Αυτοί είναι που αλλάζουν τις τύχες των κρατών με τις προσευχές τους. Αυτοί είναι οι ενεργοί εργάτες για τη διάδοση της καθαρής και αμόλυντης πίστης. Αυτοί είναι το αίμα μιας χώρας, η ασπίδα, η άμυνα, η διατήρηση και η υποστήριξη κάθε έθνους από το οποίο περνούν.
Γιατί να ήθελε κάποιος να προσθέσει σε αυτή την εικόνα οτιδήποτε άλλο;
«επειδή, εκείνο που είναι υψηλό ανάμεσα στους ανθρώπους, είναι βδέλυγμα μπροστά στον Θεό» (Λουκάς 16:15).
Ken Cascio
Διαβάστε σχετικά:
Μια αληθινή εκκλησία
Συμφωνώ απόλυτα. Πολύ ωραίο κείμενο,γιατί παρουσιάζει την όλη αλήθεια, Η εκκλησία ,αρχίζει από το σπίτι μας. Εκεί, υπάρχει η αληθινή αγάπη κ η σχέση μας με Τον Θεό. Αν δεν υπάρχει εκεί, η συνάθροιση, είναι απλά,ενα ραντεβού μιας κοινωνικής παρουσίας. Μιας κοινωνικής...συνάντησης. Γνωρίζω αδέλφια (κυρίως αδελφές), 30 χρόνια στην "πίστη", που λένε , ότι προσπαθούν να πιάσουν το κράσπεδο από το ιμάτιοΤου Κυρίου. Άν είναι δυνατόν. Κι όμως έχουν προφητικό χάρισμα. Που στερούνται αγάπης κ το ομολογούν, που δεν μελετούν τον Λόγο , που ζητούν καθημερινά προσευχή από άλλους ( σαν οι άλλοι να είναι πιο ..πνευματικοί) κ η νηστεία τούς είναι άγνωστη. Συγνώμη γι αυτό που θα γράφω, αλλά προσωπικά, τους ονομάζω "γιαλαντζι" Χριστιανούς κ χαρακτηρίστε με όπως θέλετε.
ΑπάντησηΔιαγραφή