Ερχόμαστε τώρα σ' ένα θέμα για το οποίο υπάρχει πολλή σύγχυση στο μυαλό των πιστών. Το θέμα αφορά στα όσα επακολουθούν τη γνώση για την οποία μιλάει το Ρωμαίους 6:6: "γνωρίζοντας τούτο, ότι ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε". Θα πρέπει κατ' αρχήν να προσέξουμε τη διατύπωση του εδαφίου. Το πιο σημαντικό είναι ο χρόνος του ρήματος, ο αόριστος, γιατί τοποθετεί το γεγονός εκεί πίσω στο παρελθόν. Είναι ο χρόνος του τετελεσμένου γεγονότος, αυτού που μια και καλή ολοκληρώθηκε. Το έργο έγινε και δεν μπορεί να ξεγίνει. Ο παλιός μας άνθρωπος σταυρώθηκε μια για πάντα, μαζί με τον Χριστό. Αυτό είναι το πράγμα που πρέπει να μάθουμε.
Αφού λοιπόν αποκτήσουμε αυτή τη γνώση, τι ακολουθεί; Ας ξαναθυμηθούμε το μέρος της Γραφής που μελετούσαμε. Η επόμενη εντολή βρίσκεται στο εδ. 11: "Έτσι κι εσείς, να θεωρείτε τον εαυτό σας (πρωτ.: λογίζεσθε εαυτούς) ότι είστε νεκροί μεν ως προς την αμαρτία...". Είναι πρόδηλο ότι αυτή είναι η φυσική συνέπεια του εδ. 6. Ας τα διαβάσουμε μαζί: "γνωρίζοντας ότι ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε... να θεωρείτε τον εαυτό σας ότι είστε νεκροί". Αυτή είναι η φυσική σειρά. Όταν ξέρουμε ότι ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε με τον Χριστό, το επόμενο βήμα είναι να τον θεωρούμε συσταυρωμένο κι εμείς.
Είναι δυστύχημα ότι πολλές φορές η χριστιανική διδασκαλία, όταν παρουσιάζει την αλήθεια της ένωσής μας με τον Χριστό, τοποθετεί πολύ συχνά την έμφαση στο δεύτερο σκέλος, στο να θεωρούμε τους εαυτούς μας νεκρούς, σαν να ήταν αυτό το σημείο εκκίνησης, ενώ η έμφαση θα έπρεπε πολύ περισσότερο να τοποθετηθεί στο πρώτο σκέλος, στο να γνωρίζουμε ότι έχουμε συσταυρωθεί με τον Χριστό. Ο λόγος του Θεού το ξεκαθαρίζει ότι το "γινώσκοντες" πρέπει να προηγηθεί του "λογίζεσθε". Η σειρά των δύο ρημάτων έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Το τι θεωρούμε πρέπει να στηρίζεται στη γνώση ενός γεγονότος που μας το αποκάλυψε ο Κύριος, γιατί αλλιώς η πίστη δεν έχει θεμέλιο για να στηριχτεί. Όταν όμως έχουμε το "γινώσκοντες", τότε το "λογίζεσθε" έρχεται αυθόρμητα.
Επομένως, όταν μιλούμε γι' αυτές τις αλήθειες, δεν θα πρέπει να υπερτονίζουμε το "να θεωρείτε τον εαυτό σας ότι είστε νεκροί". Οι πιστοί πάντοτε προσπαθούν να "θεωρήσουν" χωρίς να έχουν τη γνώση. Δεν είχαν προηγουμένως κάποια προσωπική, θεία αποκάλυψη του γεγονότος, παρόλα αυτά προσπαθούν να θεωρήσουν τους εαυτούς τους νεκρούς, και σύντομα μπλέκονται με όλων των ειδών τις δυσκολίες. Όταν έρχεται ο πειρασμός, προσπαθούν σπασμωδικά να θεωρήσουν τους εαυτούς τους νεκρούς: "Είμαι νεκρός! Είμαι νεκρός!" Αλλά σ' αυτήν ακριβώς την προσπάθεια χάνουν τον έλεγχο του εαυτού τους. Και ύστερα λένε: "Δεν ισχύουν αυτά τα πράγματα. Το εδάφιο Ρωμαίους 6:11 δεν ωφελεί". Και θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι το εδάφιο 11 πράγματι δεν ωφελεί χωρίς το εδ. 6. Και έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι αν δεν το συνειδητοποιήσουμε ως πραγματικό γεγονός το ότι είμαστε συσταυρωμένοι με τον Χριστό, τότε όσο περισσότερο προσπαθούμε να "θεωρήσουμε" τόσο σκληρότερος γίνεται ο αγώνας μας, και η κατάληξή του είναι σίγουρη ήττα.
Για να εφαρμόσουμε λοιπόν το να θεωρούμε τους εαυτούς μας νεκρούς ως προς την αμαρτία, πρέπει να έχουμε προηγουμένως τη γνώση ότι συσταυρωθήκαμε με τον Χριστό. Δεν ισχύει σε καμιά περίπτωση το ότι επειδή θεωρώ τον εαυτό μου νεκρό ως προς την αμαρτία, γι' αυτόν τον λόγο νεκρώνομαι. Ισχύει ακριβώς το αντίστροφο: επειδή είμαι νεκρός - επειδή βλέπω τι έργο έκανε ο Θεός πάνω μου διά του Χριστού - γι' αυτό θεωρώ τον εαυτό μου νεκρό. Αυτό είναι το σωστό είδος του "να θεωρούμε". Δεν είναι το να "θεωρούμε" με σκοπό τον θάνατο, αλλά με αφετηρία τον θάνατο.
Η έννοια του "λογίζεσθε εαυτούς νεκρούς"
Τι ακριβώς σημαίνει αυτή η εντολή, το "λογίζεσθε εαυτούς νεκρούς"; Στο αρχαίο κείμενο χρησιμοποιείται το ρήμα "λογίζομαι", που σημαίνει "λογαριάζω", "τηρώ λογιστικά βιβλία". Και οι λογαριασμοί είναι το μόνο πράγμα που εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να το κάνουμε με απόλυτη ακρίβεια. Σε κάθε άλλη περίπτωση, είτε ο καλλιτέχνης που ζωγραφίζει ένα τοπίο, είτε ο ιστορικός που καταγράφει μαρτυρίες, είτε κι εμείς στην καθημερινή μας κουβέντα, στην καλύτερη περίπτωση μπορούμε να πετύχουμε καλές προσεγγίσεις. Τι μπορεί λοιπόν να κάνει ο άνθρωπος με απόλυτη ακρίβεια; Μα ασφαλώς την αριθμητική. Ένα κι ένα κάνουν δύο. Εδώ που μιλάμε και όπου αλλού κι αν πας, απ' την Ανατολή μέχρι τη Δύση κι απ' τον Βορρά μέχρι τον Νότο, ένα κι ένα κάνουν δύο.
Γιατί μας λέει ο Θεός να λογαριάζουμε τους εαυτούς μας νεκρούς; Το λέει επειδή είμαστε νεκροί. Ας σταθούμε λίγο στην αναλογία των λογιστικών βιβλίων. Αν υποθέσουμε ότι έχω δεκαπέντε σελίνια στην τσέπη μου, τι ποσό γράφω στο μπλοκάκι των λογαριασμών μου; Μπορώ να γράψω δεκατεσσεράμισι ή δεκαπεντέμισι σελίνια; Όχι, πρέπει να γράψω αυτό που πράγματι υπάρχει στην τσέπη μου. Η λογιστική είναι καταγραφή της πραγματικότητας, όχι των φαντασιώσεων. Και γι' αυτό, επειδή είμαι ήδη νεκρός, ο Θεός μου παραγγέλλει τέτοιον να λογαριάζω κι εγώ τον εαυτό μου. Δεν θα μπορούσε να μου ζητήσει να λογαριάσω τον εαυτό μου νεκρό, αν είμαι ακόμη ζωντανός. Γι' αυτού του είδους τα διανοητικά γυμνάσματα, η λέξη "λογαριάζω" θα ήταν ακατάλληλη. Θα έπρεπε μάλλον να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη "παρα-λογίζομαι"!
Το να λογαριάζουμε τους εαυτούς μας νεκρούς, δεν αποτελεί κάποιο είδος αυθυποβολής. Δεν σημαίνει ότι αν διαπιστώνω πως έχω μόνο δώδεκα σελίνια στην τσέπη μου, μένω με την ελπίδα ότι με το να γράψω δεκαπέντε σελίνια στο μπλοκάκι μου, μπορώ να καλύψω την ανεπάρκεια. Ο Θεός μας παραγγέλλει να λογαριάζουμε τους εαυτούς μας νεκρούς, όχι γιατί ενδέχεται με τη διαδικασία του λογαριάσματος να γίνουμε νεκροί, αλλά γιατί ήδη είμαστε νεκροί. Αυτό που πρέπει να λογαριάζουμε για τον εαυτό μας, συμφωνεί με τα πραγματικά γεγονότα.
Καταλήγοντας, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε μια μικρή φράση στο τέλος του εδαφίου 11. Διαβάζουμε: "Έτσι κι εσείς, να θεωρείτε (λογαριάζετε) τον εαυτό σας ότι είστε νεκροί μεν ως προς την αμαρτία, ζωντανοί δε ως προς τον Θεό...". Και θα ρωτούσε κανείς, "Και πώς μπορώ εγώ να λογαριάσω τον εαυτό μου νεκρό ως προς την αμαρτία, τη στιγμή που βλέπω να ισχύει ακριβώς το αντίθετο στη ζωή μου;" Την απάντηση μας τη δίνει το επόμενο κομμάτι του εδαφίου: "... διαμέσου του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας".
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλα όσα είπαμε παραπάνω ισχύουν αποκλειστικά και μόνο διά του Ιησού Χριστού. Αν κοιτάξεις στον εαυτό σου, θα νομίσεις ότι δεν υπάρχει μέσα σου ο θάνατος ως προς την αμαρτία, αλλά το ζήτημα είναι ζήτημα πίστης όχι στον εαυτό σου αλλά σ' Εκείνον. Βλέπεις στον Κύριο, και συνειδητοποιείς τι έκανε. Και λες, "Κύριε, πιστεύω σ' Εσένα. Λογαριάζω με βάση την πραγματικότητα που ισχύει εν Χριστώ". Ο Κύριος ζητάει σ' αυτή τη στάση να μείνεις, γιατί έτσι μόνο θα Τον ευαρεστήσεις.
— Από από το βιβλίο του Watchman Nee "Η Φυσιολογική Χριστιανική Ζωή"
Απόδοση: Νίκος Μοσχίδης
Δείτε εδώ άλλα μέρη του βιβλίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.