Είδαμε στα προηγούμενα ότι η συσταύρωσή μας με τον Χριστό είναι ένα έργο που ήδη το ολοκλήρωσε ο Θεός. Για να μπορέσουμε όμως να το απολαύσουμε, πρέπει να το οικειοποιηθούμε διά πίστεως.
Σύμφωνα με το γνωστό εδάφιο, "είναι δε η πίστη, πεποίθηση γι' αυτά που ελπίζονται, βεβαίωση για πράγματα που δεν βλέπονται" (Εβραίους 11:1). Και ακόμη, "...αυτά που δεν βλέπονται είναι αιώνια" (Β' Κορινθίους 4:18). Όπως ξέρουμε, το πρώτο από αυτά τα εδάφια είναι ο μόνος ορισμός που υπάρχει στην Αγία Γραφή για την πίστη, και έχουν γίνει πολλές προσπάθειες για να δοθεί μια σωστή μετάφραση του εδαφίου. Το αρχαίο κείμενο γράφει "έστι δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις", και η πιο πετυχημένη ίσως μετάφρασή του είναι, "πίστη είναι το να κάνουμε χειροπιαστά αυτά που ελπίζουμε".
Πώς "κάνουμε χειροπιαστό" κάποιο αντικείμενο; Είναι μια πράξη πολύ κοινή που την κάνουμε κάθε μέρα. Με τις πέντε αισθήσεις μας παίρνουμε τα αντικείμενα του έξω κόσμου και τα κάνουμε χειροπιαστά μέσα στον εσωτερικό μας κόσμο. Η όραση και η ακοή είναι δύο από τις αισθήσεις μας που "κάνουν χειροπιαστό" για τη συνείδησή μας τον κόσμο του φωτός και του ήχου. Στον κόσμο έχουμε τα χρώματα: κόκκινο, κίτρινο, πράσινο. Αλλά αν κλείσω τα μάτια μου, αυτά τα χρώματα για μένα δεν είναι πια υπαρκτά, δεν είναι τίποτα για μένα. Όταν αντίθετα έχω ανοιχτά τα μάτια μου, τα χρώματα γίνονται πραγματικά για μένα. Το κίτρινο γίνεται κίτρινο - για μένα. Αυτή είναι η έννοια του "κάνω χειροπιαστό ένα αντικείμενο".
Εδώ βέβαια μιλούμε για τα πράγματα που δεν βλέπονται, τα οποία όμως είναι αιώνια, και συνεπώς πολύ πραγματικά (Β' Κορινθίους 4:18). Βέβαια δεν μπορούμε να "κάνουμε χειροπιαστά" τα θεϊκά πράγματα με καμιά από τις φυσικές μας αισθήσεις, αλλά υπάρχει μια αίσθηση που μπορεί να κάνει χειροπιαστά αυτά που ελπίζουμε, τα πράγματα του Χριστού, και αυτή η αίσθηση είναι η πίστη. Η πίστη κάνει τα αληθινά πράγματα να γίνουν αληθινά στην εμπειρία μου. Η πίστη "κάνει χειροπιαστά" για μένα τα πράγματα του Χριστού. Εκατοντάδες χιλιάδες πιστοί διαβάζουν το Ρωμαίους 6:6, "ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε". Αυτό το εδάφιο αποτελεί μια θεία αλήθεια που είναι πραγματική καθ' εαυτήν, και αν τη δούμε με τα μάτια της πίστης, γίνεται πραγματική και για μας. Το δυσάρεστο όμως είναι ότι δεν τη βλέπουμε πάντα με τα μάτια της πίστης.
Οτιδήποτε έρχεται σε αντίθεση με τον λόγο του Θεού θα πρέπει να το θεωρούμε ψέμα του διαβόλου. Όχι γιατί δεν μπορεί να είναι γεγονός από μόνο του (μπορεί αντίθετα να είναι γεγονός πολύ συγκεκριμένο), αλλά γιατί ο Θεός έχει θεσπίσει ένα γεγονός πολύ μεγαλύτερο, μπροστά στο οποίο όλα τα άλλα πρέπει τελικά να υποχωρήσουν.
Θυμάμαι για παράδειγμα, κάτι που είχε συμβεί σε μένα πριν από χρόνια στη Σαγκάη. Είχα αρρωστήσει με πυρετό και για έξι βράδια δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Προσευχήθηκα λοιπόν, και ήρθε στην καρδιά μου μια βεβαιότητα ότι ο Κύριος θα με θεράπευε. Περίμενα να φύγουν όλα τα συμπτώματα της αρρώστιας, αλλά αντί γι' αυτό χειροτέρεψα. Ο πυρετός μου ανέβηκε κι άλλο, είχα ταχυπαλμία και πονοκέφαλο, και αντί για ύπνο έγινα ακόμη πιο ανήσυχος. Στο σημείο αυτό άρχισε και ο εχθρός να με ρωτάει: "Πού είναι η υπόσχεση του Θεού; Πού είναι η πίστη σου; Τι έγινε με τις προσευχές σου;" Θέλησα λοιπόν να ξαναπροσευχηθώ, αλλά αισθάνθηκα να με ελέγχει ο Θεός, και ήρθε στο μυαλό μου η σκέψη ότι αν ο λόγος του Θεού είναι αλήθεια, τότε τι είναι αυτά τα συμπτώματα; Ψέματα δεν πρέπει να είναι; Στράφηκα λοιπόν και είπα στον εχθρό: "Αυτή η αϋπνία είναι ψέμα, ο πονοκέφαλος είναι ψέμα, ο πυρετός είναι ψέμα, η ταχυπαλμία είναι ψέμα. Στο φως της βεβαιότητας που μου έδωσε ο Θεός, όλα αυτά τα συμπτώματα της αρρώστιας είναι μόνο και μόνο τα ψέματά σου, και η βεβαιότητα που μου έδωσε ο Θεός είναι η αλήθεια". Σε πέντε λεπτά είχα κοιμηθεί, και το άλλο πρωί ξύπνησα εντελώς καλά.
Βέβαια σε ένα προσωπικό θέμα όπως το παραπάνω, θα μπορούσα κάλλιστα να είχα γελαστεί ως προς τη βεβαιότητα που αισθανόμουν στην καρδιά μου. Αλλά για τις πραγματικότητες που συνδέονται με τον σταυρό του Χριστού δεν χωράει καμιά τέτοια συζήτηση. Πρέπει να πιστέψουμε τον Θεό, άσχετα το πόσο αληθοφανή φαίνονται τα επιχειρήματα του σατανά.
Ο επιδέξιος ψεύτης λέει ψέματα όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στις χειρονομίες και στις πράξεις. Μπορεί με την ίδια ευκολία να πασάρει ένα κάλπικο νόμισμα όπως και να πει κάτι που δεν αληθεύει. Ο διάβολος είναι επιδέξιος ψεύτης και δεν μπορούμε να περιμένουμε να σταματήσει τα ψέματά του μόνο στα λόγια. Θα προσπαθήσει να μας εξαπατήσει με ψεύτικα σημάδια, με συναισθήματα και με εμπειρίες. Θα εκμεταλλευτεί όσο μπορεί την παλιά μας φύση για να αντλήσει από εκεί επιχειρήματα και να μας εξαπατήσει.
Επιτρέψτε μου να διευκρινίσω σ' αυτό το σημείο ότι δεν αρνούμαι το ότι η "σάρκα" είναι μια πραγματικότητα στη ζωή του Χριστιανού. Έχουμε αντίθετα πολλά να πούμε γι' αυτό το θέμα σε επόμενο κεφάλαιο. Ούτε υποστηρίζω ότι την πτώση μας σε αμαρτία μπορούμε ελαφρά τη καρδία να τη δικαιολογούμε. Εκείνο που θέλω να πω είναι ότι δεν πρέπει να αφήνουμε οι πτώσεις μας να μας σαλεύουν από το έδαφος της χάρης του Χριστού. Η αλήθεια του Θεού είναι ότι "ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε" (Ρωμ. 6:6). Άσχετα από τα γεγονότα της ζωής μας, που τα βλέπουμε, καλούμαστε να δεχτούμε διά πίστεως αυτή την αλήθεια τη μη βλεπόμενη, έτσι ώστε να είναι δυνατό να εκδηλωθεί η δύναμη του Χριστού μέσα μας.
Σε κάθε μορφή πειρασμού, αρχικά υπάρχει η εισήγηση να κοιτάξουμε μέσα μας, να πάρουμε τα μάτια μας από τον Κύριο και να δώσουμε σημασία στα φαινόμενα. Η πίστη πάντοτε συναντά κάποιο βουνό - κάποιο βουνό ενδείξεων ότι ο λόγος του Θεού λέει ψέματα. Και τότε, το ένα από τα δύο πρέπει να φύγει: ή η πίστη ή το βουνό. Αν κρατήσουμε τη στάση της πίστης στον Θεό και μόνο, θα δούμε τα βουνά των ψεμάτων του σατανά να διαλύονται και τις εμπειρίες μας σιγά-σιγά να εναρμονίζονται με αυτά που λέει ο λόγος του Θεού.
Η ενοίκηση του Χριστού μέσα μας αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα έχει, γιατί η ενοίκηση σημαίνει ότι ο Χριστός γίνεται σιγά-σιγά πραγματικός σε συγκεκριμένα ζητήματα της ζωής μας. Σε μια συγκεκριμένη κατάσταση θα Τον δούμε ως πραγματική δικαιοσύνη, πραγματικό αγιασμό, πραγματική ζωή ανάστασης - για μας. Αυτό που βλέπουμε σ' Εκείνον αντικειμενικά, τώρα ενεργεί μέσα μας υποκειμενικά (αλλά πραγματικά), ώστε να κάνει τον Χριστό να εκδηλωθεί στη ζωή μας σ' εκείνη τη συγκεκριμένη κατάσταση. Αυτό είναι το σημάδι της ωριμότητας. Αυτό είναι που εννοεί ο Παύλος με τη φράση του, "μέχρις ότου μορφωθεί μέσα σας ο Χριστός" (Γαλάτες 4:19). Η πίστη "κάνει χειροπιαστές" τις πραγματικότητες του Θεού, και πίστη είναι το να γίνεται χειροπιαστό κάποιο αιώνιο γεγονός - κάποιο γεγονός που μένει αιώνια αληθινό.
— Από από το βιβλίο του Watchman Nee "Η Φυσιολογική Χριστιανική Ζωή"
Απόδοση: Νίκος Μοσχίδης
Δείτε εδώ άλλα μέρη του βιβλίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.