Ο ίδιος ο Παύλος λίγο πριν, χρησιμοποιεί εικόνες αθλητή: «κάθε αγωνιζόμενος, εγκρατεύεται σε όλα» (Α΄ Κορινθίους 9:25).
Η ιδέα είναι: δεν αφήνω τις επιθυμίες, τις συνήθειες ή τις σωματικές ορμές να γίνουν αφεντικά μου.
Η εγκράτεια ως καρπός του Πνεύματος
Η Καινή Διαθήκη παρουσιάζει πρώτα την εγκράτεια ως έργο του Αγίου Πνεύματος μέσα στον πιστό.
«Ο καρπός του Πνεύματος είναι… εγκράτεια» (Γαλάτας 5:22,23).
Αυτό σημαίνει ότι η αληθινή πνευματική αυτοκυριαρχία δεν είναι απλώς ανθρώπινη δύναμη θέλησης. Δεν είναι ψυχρός στωικισμός ούτε θρησκευτικός αυτοβασανισμός.
Η εγκράτεια γεννιέται καθώς ο άνθρωπος ζει σε κοινωνία με τον Χριστό και το Πνεύμα του Θεού μεταμορφώνει τις επιθυμίες του.
Όμως αυτό δεν σημαίνει παθητικότητα.
«Να προσθέσετε…»: Η ανθρώπινη συνέργεια και άσκηση
Ο Πέτρος γράφει: «αφού καταβάλετε κάθε επιμέλεια, να προσθέσετε στην πίστη σας την αρετή, στην αρετή δε τη γνώση, και στη γνώση την εγκράτεια, στην εγκράτεια δε την υπομονή…» (Β΄ Πέτρου 1:5,6).
Εδώ βλέπουμε τη βιβλική ισορροπία:
* η δύναμη προέρχεται από τον Θεό,
* αλλά ο πιστός καλείται να αγωνιστεί ενεργά.
Η εγκράτεια είναι καρπός του Πνεύματος, αλλά και κάτι που καλλιεργείται συνειδητά.
Όπως ένας μυς δυναμώνει με άσκηση, έτσι και η πνευματική εγκράτεια αναπτύσσεται με πρακτική υπακοή.
Η νηστεία ως «εκπαίδευση» της επιθυμίας
Η ατομική νηστεία είναι ένα καλό παράδειγμα.
Η νηστεία δεν υπάρχει επειδή η τροφή είναι ακάθαρτη ή επειδή το σώμα είναι κακό. Ούτε είναι ένας τρόπος «τιμωρίας» του σώματος.
Η ουσία της είναι βαθύτερη: ο άνθρωπος μαθαίνει να λέει «όχι» ακόμη και σε θεμιτές επιθυμίες, ώστε να μη γίνει δούλος τους.
Η πείνα είναι φυσική και καλή. Όμως ο άνθρωπος μπορεί να γίνει αιχμάλωτος ακόμη και καλών πραγμάτων, όπως:
* τροφής,
* άνεσης,
* ευχαρίστησης,
* ξεκούρασης,
* οθονών,
* κατανάλωσης,
* συνεχούς ικανοποίησης.
Η νηστεία γίνεται έτσι μια πρακτική υπενθύμιση: «Δεν θα ζήσει ο άνθρωπος μόνο με ψωμί» (Ματθαίος 4:4).
Δεν είναι άρνηση του σώματος αλλά επανατοποθέτηση της καρδιάς.
Η πνευματική άσκηση δεν είναι αυτοσωτηρία
Εδώ χρειάζεται προσοχή.
Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα:
* στη βιβλική πειθαρχία,
και
* στον θρησκευτικό ασκητισμό που πιστεύει ότι η σωματική κακουχία παράγει αυτόματα αγιότητα.
Ο Παύλος προειδοποιεί: «Tα οποία έχουν μία φαινομενική μονάχα πλευρά σοφίας, σε εθελοθρησκεία και ταπεινοφροσύνη και σκληραγώγηση του σώματος, χωρίς να έχουν σε καμιά τιμή την ευχαρίστηση της σάρκας» (Κολοσσαείς 2:23).
Κάποιος μπορεί:
* να νηστεύει,
* να ταλαιπωρεί το σώμα του,
* να τηρεί εξωτερικούς κανόνες,
και ταυτόχρονα να είναι γεμάτος υπερηφάνεια, κατάκριση και εγωισμό.
Η εξωτερική πειθαρχία χωρίς εσωτερική μεταμόρφωση μπορεί να γίνει απλώς πιο «εκλεπτυσμένη σάρκα».
Το σώμα ως υπηρέτης και όχι ως τύραννος
Το «δουλαγωγώ το σώμα μου» σημαίνει πρακτικά:
* δεν αφήνω την επιθυμία να κυβερνά,
* δεν ζω παθητικά κάτω από τις παρορμήσεις μου,
* μαθαίνω να λέω «όχι»,
* εκπαιδεύω τον εαυτό μου στην υπακοή,
* χρησιμοποιώ το σώμα μου ως όργανο δικαιοσύνης.
Αυτό μπορεί να εκφράζεται με:
* εγκράτεια στο φαγητό,
* σοφία στη σεξουαλικότητα,
* πειθαρχία στον ύπνο,
* περιορισμό της φιληδονίας,
* αποχή από εξαρτήσεις,
* διαχείριση της γλώσσας,
* συνέπεια στην προσευχή,
* νηστεία,
* πνευματική εγρήγορση.
Όχι επειδή το σώμα είναι κακό, αλλά επειδή ολόκληρος ο άνθρωπος καλείται να υποταχθεί στον Χριστό.
Ο τελικός στόχος: όχι καταπίεση αλλά ελευθερία
Στον κόσμο συχνά η ελευθερία ορίζεται ως: «κάνω ό,τι θέλω.»
Η Γραφή όμως δείχνει ότι όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να πει «όχι» στις επιθυμίες του, δεν είναι ελεύθερος αλλά δούλος.
Η αληθινή ελευθερία είναι: να μην κυριαρχούμαι από τίποτα εκτός από τον Θεό.
Γι’ αυτό ο Παύλος λέει: «όλα είναι στην εξουσία μου [όλα μού επιτρέπονται], αλλά εγώ δεν θα εξουσιαστώ από τίποτε» (Α΄ Κορινθίους 6:12).
Το «δαμάζω το σώμα μου» λοιπόν δεν είναι μίσος προς το σώμα, αλλά εκπαίδευση στην ελευθερία της αγάπης και της υπακοής προς τον Θεό.
— Ρ. Στράντζαλης
Διαβάστε σχετικά:
Έχει σχέση το σώμα με την αμαρτία;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.